Archief

De Yad Vashem onderscheiding voor Johan en Berendina Eggink- Jansen. Ze kregen dit omdat ze in de oorlog 1,5 jaar Elly, een joods meisje, onderdak boden.

Dit natte winterweer heeft één voordeel. Het dwingt je bijna tot een soort winterslaap. ’s Morgens is het laat licht en dan keutelen we wat aan. Zo aan het eind van de middag gaat het houtkacheltje aan en om vijf uur zit ik al voor mijn favoriete programma op 7 De Grote Verhuizing, een Engels woonprogramma. Wat kleuren betreft weet je niet wat je ziet: Rood, groen, geel, oranje vliegt je om de oren. De huizen op het platteland vind ik het mooist.
Toch heeft zwager Ben iets bedacht om die winter te doorbreken. ‘Wat vinden jullie ervan om een weekje naar Israël te gaan?’ Dat hoef je tegen Wim maar één keer te zeggen.
‘Waar is je zwembroek?’, vroeg ik Wim gisteren. ‘Het zou te gek zijn wanneer we straks bij de Dode Zee aan komen dat je geen zwembroek bij je hebt. Ik moet toch minstens ook één foto van je hebben, drijvend en lezend in een krantje.’
Ze zeggen dat je door het zoute water erg goed kunt blijven drijven. Jullie merken het. De plannen zijn vergevorderd. Maandag is het zover en gaan we samen naar Israël voor een rondreis van 8 dagen. ’Imposant Israël’ heet het. Ze zeggen dat het in Jeruzalem wat killer kan zijn dan in Tel Aviv waar we aankomen en later in Eilat waar we de laatste paar dagen zullen zijn. Ik ben heel benieuwd naar het land van de bijbel waar we verschillende plaatsen opzoeken waar Jezus rondgelopen heeft. Bovendien zouden in het Yad Vashem Holocaust Museum de namen van opa en opoe Eggink te zien moeten zijn. Die Yad Vashem onderscheiding voor opoe en opa is pas kort geleden postuum uitgereikt en door oom Bram in ontvangst genomen. Het was een indrukwekkende middag, heb ik begrepen. Vandaag gaan we inpakken, zondag komen Ben en Niesje als onze vaste oppas en dan gaan wij ’s middags richting Achterhoek.

Mama als een mooie en blije bruid, september 1941. Onder de donkerblauwe kanten jurk droeg ze een lichtroze onderjurk.

Het leeghalen en opruimen van oma’s kamer in de Bongerd zette ons aan het denken. Wat zeg ik... de schrik sloeg ons om het hart. Wij wonen nu bijna 18 jaar aan het Schoolpad. Hiervoor 10 jaar aan de Kuifmees, 8 maanden aan de Laan van de Marel, dit alles in Emmen. Daarvoor 10 jaar in de Marnixstraat en 6 jaar aan de Jan Voormanstraat in Hengelo. Nog verder terug brengt ons ruim een jaar aan de Eligiusstraat in Aalten en natuurlijk de eerste 1,5 jaar van ons huwelijk aan de Eierdijk in Hattem. En het was goed om regelmatig je verkassen, je spullen door te kijken en dingen te vervangen of aan te passen.
Nu beginnen wij het wat benauwd te krijgen als we opnieuw aan verhuizen gaan denken. Wanneer we het later aan onze kinderen moeten overlaten komt alles in de container voor de Kringloop terecht. Ik zie het voor me. Die hebben echt geen tijd om alles grondig te gaan bekijken.
Het gevolg van al dat denken was dat we maar zelf eens gingen kijken wat we aan overbodige spullen in huis hebben. Het begon met de schuurzolder. Die stond vol en de kasten op die zolder ook. Wil je weten wat daar nog te vinden was?
-Wim z’n trouwpak, nog helemaal intact plus stropdas.
-Wim z’n regenjas van de Koopvaardij, iets minder intact.
-Twee jassen van mama die ik niet weg kon doen. Een ervan is zo’n beroemde Burberry regenjas, nog van oom Sjoerd.
-Mama’s donkerblauwe kanten trouwjurk anno 1941, zeer waarschijnlijk ook uit de kleermakerij van zwager Sjoerd Aartsen.
-Heel veel kleding van Mark toen hij uiteindelijk naar Jennifer vertrok.
-Een salontafel die Wim ooit meebracht maar die wij niet meer gaan gebruiken.
-En meer....
Ik moet zeggen, het ruimde lekker op. De Burberry en de trouwjurk liggen er nog. De rest is weg. En wat voelt dat lekker.
Vandaag ging ik verder in huis. Vier zakken kleding… weg ermee. Heerlijk!
Binnenkort volgt er een tweede screening!

Iemand belang bij de jas of de trouwjurk?

Op de lagere school moest je voorbeeldjes van landschappen natekenen. Op geen enkele manier werd daar je creativiteit ontwikkeld. Het breien was ook al zo’n ramp, zo strak werd dat met die breikatoen. Ik nam het telkens mee naar huis en breide om de beurt met opoe. Die zorgde dat het weer wat losser op de pennen kwam. Ook het tekenen op de middelbare school deed me niet veel. Wel een tekendoos aanschaffen met alles erop en eraan tot een vleugel aan toe om de kruimeltjes van je papier te kunnen vegen. Je kunt hooguit zeggen dat mijn fijne motoriek er door ontwikkeld werd.
Op de kweekschool leerde ik alle technieken die er zijn.. naaien, mazen, stoppen, verstellen, smocken. Allemaal praktische dingen… wel leuk, maar creatief? Ja.. portret tekenen ging me aardig af.
Toen onze jongens klein waren naaide ik bijna al hun kleren. Uit een wat versleten Harris tweed colbertje van Wim naaide ik een jasje voor Rick. Dat was leuk, maar ook creatief?
Maar… in de jaren 70 kwam het spinnen en weven. Er kwam een Louët spinnewiel, een weef raam en ik begon de gesponnen wol te verven. We woonden in Hengelo tegenover een school en met heel wat groepen hebben we thuis gesponnen, geweven en geverfd, maar ben je dan creatief?
In Emmen heb ik in een vlaag een tijdje truien gebreid, maar dat ging ook weer over, net als het sokken breien toen ik stopte met werken. Minstens 30 paar. Toen was het voorbij. Niesje vraagt nog wel een of ik al weer brei, want die sokken waren zo fijn, maar ik moet haar teleurstellen.
Het blijft nu alleen bij schilderen. Een paar schilderijen vind ik zelf zo goed gelukt dat ik verbaasd ben van mezelf. Zou het toch creativiteit zijn?

Nu we het toch over een kat hebben. Vanmorgen waren we als Expo-werkgroep bij elkaar om te brainstormen over de toekomst van de expo-groep in de Schepershof. Deze zomer zullen we voor het laatst de Voorhof gebruiken en voorgoed de Schepershof gaan bevolken als PKN gemeente Emmen- Oost.
Dat gebeurde ten huize van Dea en Dick. En behalve een hondje, zo een met haar voor de ogen, was er ook een kat. Een prachtige zwarte kat met een mooi wit blesje. En je zag het meteen. Dit was haar huis. De vensterbank had een railing zodat er niks af kon vallen als Minoe dit als haar pad verkoos. Terwijl Dick ons van kannen koffie en lekkere bonbons voorzag, liep de kat met opgeheven staart door de kamer, schoot achter me langs over de vensterbank, ging dan door een kattenluikje naar buiten in een speciaal gemaakte gazen kooi. Ik dacht nog even dat die voor de vogels was, maar nee… voor de kat. Het was niet voor lang. Even later was ze er al weer en deed ze haar rondje terwijl ze ons wat ongerust bespiedde. Ineens zette ze zich af vanaf de stoel waar Co zat en met één sprong zat ze boven op de kast om ons in de gaten te houden. Dea verblikte of verbloosde niet. Het was me compleet duidelijk. Minoe is hier de baas. Dit is háár huis.