hetty's site

Dinsdag 8 november 2011

Vla, yoghurt en een grote pan...

Mona heeft weer iets nieuws.

Even kreeg ik een flash back. Terwijl ik bij zit te komen van een bronchitis en weinig meer doe dan om het huis lopen en op de bank hangen, komt er ineens een reclame van de STER voorbij die me plompverloren op de keukenvloer van de Haar doet belanden…. met een pan. .. een lege pan waar net de pudding in werd gekookt door opoe. Dat gebeurde toen nog… pudding koken. En opoe kon er wat van. Die was vroeger bij een rijke familie opgeklommen van bellenmeisje tot kokkin. En wat wij, Diny en ik dus, daar zo geweldig aan vonden was het uitlikken van de pan… nee niet echt likken, maar met de lepel de pan schoonschrapen. Ze liet er meestal nog een beetje extra in zitten. Ik hield vooral van dat beetje aangekoekte laagje op de bodem. Het was even of ik zelfs de vanillegeur nog kon ruiken.
‘Ken ie-j dat ok nog?’, vroeg ik Wim. ‘Ik had liever dat vel dat ‘r op zat’, zei hij. Nee daar walgde ik weer van. Wim heeft juist een herinnering aan een speciaal gekookte pan met vanillevla. Henry, toen al een bijdehand en snel typje, wilde even kijken wat er toch zo lekker rook daar boven op die plank en trok de hele pan met hete pudding over zich heen. Tja… dat blijft wel hangen. Ik heb hem ook nog nooit aan de pudding gezien, bedenk ik me.
Toen onze jongens klein waren had je de Saroma, lekker makkelijk. Die hoefde je alleen maar door de melk te kloppen. Daar vond ik zelf niks aan, maar intussen hadden de yoghurt en de kant en klare vanillevla gelukkig zijn intrede gedaan. Dat werden dus vlaflipjes: je weet wel: yoghurt , een beetje limonade en dan de vla… Nu voor ons tweeën is het gewone magere yoghurt met of zonder vruchtjes geworden of liever eten we helemaal niks toe, want we hebben genoeg aan een groenteschotel met kip. Maar ja als je dit weer ziet. We hebben ook al, uit pure nostalgie eens griesmeelpudding geprobeerd, waar broer Johan zo gek op was dat hij die, toen hij nog geen drie was, persoonlijk kookte, staande op een stoel voor het aanrecht met butagasstel.
Misschien ligt er nog ergens een pakje pudding uit het kerstpakket van Rick.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:17 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 7 november 2011

Brand... Brand...!

In het Drentse Anderen, een prachtig origineel gebleven boerderijdorp zijn de laatste jaren vijf rietgedekte boerderijen afgebrand. Terwijl er al een pyromaan gepakt was ging het nog gewoon door. Dat het niet altijd een ver van mijn bed show is bewees de zaterdagavond.
‘Kom es gauw buten kiek’n‘, zei Wim tegen kwart voor acht. Hij kwam net uit de sauna en had al brandweer gehoord. We keken samen richting Bargeroosterveld waar ons Schoolpad begint. We zien een groot vuur met telkens een soort knal gevolgd door vuurwerk als er weer iets uit elkaar knapte. ‘Wat dach ie, zol ’t Wokrestaurant in de brand staon?’Daar denk je het eerst aan. Maar het was dichterbij. ‘’t Zal toch niet bie-j Drenth…..?’ Aan het begin van ons Schoolpad in Bargeroosterveld staan nog een stel huizen en het huis van de familie Drenth staat het dichtstbij. Het is een gezellige familie waarvan de jongens uitgevlogen zijn behalve één die met vrouw en kleine kinderen in het aangebouwde stuk woont. Er staat een grote zendmast naast het huis en jarenlang stond er een oude bus voor de deur, nu is er nog een boot. De jongens Drenth zijn gek op motoren en toen ze allemaal nog thuis woonden kwamen ze regelmatig oefenen bij ons langs de deur. Meestal deden ze dat gelukkig op de Pottendijk, een speciaal centrum voor dit soort sport.
Het brandde nog lang door en toen we om 12 uur naar bed gingen kwam er nog steeds flinke rook af. Natuurlijk moest Wim tegen half 10 even kijken en fietste er naar toe langs het bos. Vader naar het ziekenhuis, hoorde hij, iedereen is er veilig uit. Een stoere waakhond werd gered door de politie en een grote motor en een paar kinderfietsjes staan buiten. De brandweer liet alles uitbranden en hield de schuur nat die vol met autobanden zat. En de oorzaak? Ze vermoeden een omgevallen schemerlampje op de bovenverdieping, want daar is de brand begonnen. Een ongeluk zit vaak in een klein hoekje.

Gistermiddag ging onze wandeling het Schoolpad af richting Drenth. Er was nog steeds veel bekijks, alles afgezet en de aanbouw dichtgetimmerd. Triest plaatje!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 6 november 2011

'Die verrekte rotte'....

Hier is de zak nog gevuld met oud brood van de bakker.

‘Zal ik het doen?’, zo lijkt Amber te denken wanneer ik het hekje van de wei open doe en haar roep. Ze ziet met een oogopslag dat ik niks in eetbaars in m’n hand heb. Het is wat lastiger tegenwoordig om even een stukje brood te pakken uit de zak onder de kapschuur, want het brood voor de dieren ligt tegenwoordig op een geheime plek. We hadden al eens een rat gevangen nadat er telkens een brood uit de jute zak onder de kapschuur helemaal leeg gevreten was. Bovendien kwamen er gaten in de zak. Toen Wim dan op een avond even de zak aanraakte zag hij de rat met een lange staart met één sprong wegvluchten. Dat kun je niet hebben. Een paar rattenvallen brachten uitkomst. Rat gevangen en wij gerust. Tot er weer gaten in de zak verschenen en er hup.. bij de geringste beweging ’s avonds weer een rat wegvluchtte, dit keer een kleiner exemplaar, maar ook slimmer, want die liet zich niet vangen. Wel vrat ie de stukjes spek uit de val, maar ontsprong de dans. Toen probeerden we het met gif in het brood in de bewuste zak. Maar blijkbaar ruiken ze dat. Dus… geen rat te vangen. Wim dacht intussen slim te zijn en verstopte de nieuwe zak met brood in de kruiwagen. Dat had ons ratje gauw gevonden. Wim meldde ‘s avonds na z’n rondje over het erf met Tessa: ’Noe zit die verrekte rotte d’r al weer bie-j’.
Afgelopen zondag vertelde ik Diny over de slimme rat. Die keek eens rond, zag dat er onder de kapschuur geen afgesloten plek was voor de zak brood, en zei:’Waorumme doe-j die zak niet gewoon in de kattebak van de auto?’
Die raad heeft Wim opgevolgd, maar als je nu bij ons rondje langs de dieren even een stukje brood mee wilt nemen, moet je wel de autosleutels bij je hebben. Anders gaat het zoals opa Bijenhof vaak zei:’Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken’.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 5 november 2011

De outfit...

Voor ieder klusje is er een outfit. Soms is het een uniform maar voor gewone klussen mag je het zelf bedenken.
Toen Gerhard er indertijd van overtuigd was dat hij iets moest ondernemen om z’n zakgeld aan te vullen, werd dat glazen wassen. Hij heeft er een week op geoefend, moest het voordoen en werd aangenomen om in vakanties de scholen langs te gaan met een glazenwasbedrijf zodat de kindertjes na zo’n vakantie de vogeltjes buiten weer konden zien vliegen.
Het jaar dat hij in Lochem bij Henk en Anneke woonde en hij de MSvS in Zutpgen bezocht, had hij al gauw de hele buurt als klant. Eenmaal naar Emmen verhuisd begon hij voor zichzelf en had een aardige klantenkring in onze Mezenbuurt om de bovenramen te wassen. Hij bereidde zich er steeds zorgvuldig op voor. Hij had hiervoor een speciale zwarte bodywarmer, een pet die nonchalant een beetje scheef stond en natuurlijk had hij een pakje shag in de borstzak en een alvast gedraaide peuk zat achter zijn oor. Zo meldde hij zich vrolijk om de 6 weken bij zijn klanten en kwam er nooit vandaan zonder:’Kopje koffie… glazenwasser?’. Er werden zelfs kroketten in de pan gegooid als hij in de buurt kwam. De lol ging er een beetje af toen hij zijn werkterrein uitbreidde naar de flats in de Bargeres en hij per fiets met ladder op de schouder langs het kanaal die kant op ging. Dat fietsen wilde nog wel maar de ladder in evenwicht houden op de zachte ondergrond bij de flats was iets anders. Nadat hij op een keer nog net het vege lijf had gered toen zijn ladder scheef zakte, viel de Bargeres af. En toen hij zich moest melden bij de Marine was het gebeurd. Mark nam het over, maar die had die uitmonstering niet en ging alleen wanneer het hem uitkwam… lees: geld op was. Koffie lustte hij ook al niet en ik heb nooit iets van een bitterballetje gehoord.
Wim heeft ook een werkkloffie. Een stel broeken en blouses voor het buitenwerk met… ook een bodywarmer. Hij draagt daar graag een mutsje bij.
Gisteren hebben we onze Finse Kota van een nieuw beschermlaagje voorzien en … het mutsje deed alweer goede dienst.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 09:59 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 3 november 2011

Over Haagjes, Willemientjes en de Notarisappel

De Haagjes, zoals de Princesse Noble in het oosten van ons land genoemd wordt.

Het raadsel rond de Willemientjes is opgelost. Mijn nichtje Erna weet er meer over te vertellen. Nee 't was geen verzinsel van opoe.

Erna meldt:
Mijn moeder noemde de monbretia's ook "Willemientjes". Volgens mij had dat te maken met de verjaardag van koningin Wilhelmina, 31 augustus. Met koninginnefeest bloeiden de oranje bloemen en werden gebruikt voor versieringen, vooral tijdens de oorlog.

En over het Haagje:

Het Haagje heet officieel de Princesse Noble en de Notaris appel werd geselekteerd uit een zaailing van het Haagje, door een notaris uit Lunteren, dacht ik, en dat de appel daarom Notarisappel heet. Beide bomen hebben wij in onze boomgaard aangeplant en hebben flink gedragen.

Met dank aan Erna!

Meer weten over de appels?... De site van Bongerd Groote Veen geeft meer informatie--
http://www.bongerdgrooteveen.nl/appels/Princesse_Noble/Princesse_Noble.php

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:43 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 3 november 2011

De Kiepshop

Ik kreeg een reactie op de Willemientjes. Terwijl ik dacht dat het een algemene volksnaam is van de mooie oranje Montbretia’s had Loewiesa er nooit van gehoord en al googelend kwam ze die naam nergens tegen, alleen op mijn website. Zou het toch een verzinsel zijn van opoe Bijenhof, die als Heintje Barmentloo in Voorst opgroeide. Behalve de Willemientjes hadden ze het over de vleisbloemen die in de spoorsloot groeiden als ze Wilgenroosjes bedoelden, waarschijnlijk vanwege de kleur. Als kind wist ik niet beter dan dat die struik met knalgele bloemen in de tuin bij de Haar het Gele Gevaar heette, terwijl ik later ontdekte dat het officieel de Forsythia is. Ik wil het dan nog niet hebben over de sesiekar voor stationcar….waar mama patent op had.
Op de Boomgaard was er een appelboom met heel lekkere wat slanke appeltjes die Haagjes heetten, die ik het liefst mee naar school nam als tussendoortje, maar daar begin ik langzamerhand ook aan te twijfelen. En dan was er de Notarisappel waar meestal appelmoes van gekookt werd.
Vanmorgen stond er een klein stukje in het Dagblad van het Noorden over de Kiepshop. Het is een winkeltje van het Huus van de Taol waar je allerlei ‘snipsnaorderijen’, cadeautjes, kunt bestellen die met de streektaal te maken hebben. Ze melden dat die naam Kiepshop afkomstig is van de kiepkerel, een ‘Drentse’ versie van een marskramer, die met zijn kiep vol handelswaar door de regio trok. De kiep of kip werd in het hele oosten van Nederland gebruikt, maar ach… daar doen we maar niet kinderachtig over. Wim Harwig herinnert zich de kisjeskearl in Vorden die ook in onze familie voorkwam, de vader van bakker Willem Scholten. Deze was met Riek, een nicht van onze moeders getrouwd.
Maor… de Willemientjes staot d’r nog mooi bie-j.

www.kiepshop.nl

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 01:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 1 november 2011

Willemientjes

Het is wel heel zacht voor de tijd van het jaar. Bij ons staan de witte roosjes voor het huis nog in een soort nabloei. Ik hou er van om gewoon met natuurlijke materialen die ik in de tuin en daarbuiten tegenkom wat creaties te maken om binnen of buiten neer te zetten. Er is altijd wel wat te vinden, al zijn het maar wat takken. Diny bracht een bloemstukje mee van de laatste bloemen uit hun tuin en meteen kreeg ik het beeld voor ogen van de tuin zoals die op de Boomgaard was toen wij er in 1950 kwamen wonen. ooit was die aangelegd door de vader van pa die tuinman was op Huize ’t Medler. Het hele jaar door had je bloemen. Met een verjaardag werd altijd de stoel van de jarige versierd met verse bloemen uit de tuin. Alleen met die van Johan op 23 december en opa Bijenhofs verjaardag op 21 februari kan ik me niet herinneren hoe dat gebeurde.
Een van de soorten die ik prachtig vind zijn de Willemientjes, misschien kennen jullie ze onder de naam Montbretia’s. Ze zijn echt mooi oranje en zijn fijner van structuur dan de crocosmia’s die je tegenwoordig ook ziet. Die zijn wat roder en hoger, maar volgens de boeken is het dezelfde familie.
En juist deze Willemientjes verwerkte Diny in haar herfststukje. En daarom zag ik ineens die bloeiende tuin op de Boomgaard weer voor me. Toen de gazons in kwamen wilde mama dat ook en de bloementuin verdween en maakte plaats voor een gazon met border. De grasmaaier deed zijn intrede, maar het geheel haalde het niet bij de bloementuin die opa Eggink van ’t Medler ooit aanlegde. Joke heeft de tuin op de Boomgaard weer gedeeltelijk in ere hersteld, de buxusheggetjes zijn er weer en een brede border, ook mooi!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:51 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 31 oktober 2011

Bezoek....

Terwijl Jack van Gelder met z’n sport aan het eind van de zondag Wim z’n aandacht vraagt, trek ik me maar even terug. Voetbal en het gemopper van Jan Mulder is het niet voor mij.
De dag ging snel voorbij. Na twee maanden waarin we elkaar niet gezien hadden, overbrugden Ben en Diny de 110 km naar Emmen. Eerst waren wij op vakantie, daarna zij. We wilden nog een dag of wat naar camping de Boomgaard maar er kwam steeds iets tussen, afgelopen week het overlijden van één van de mannen van Wim z’n mannenkoor Valerius. Behalve bij het koor had Wim ook met Cees te doen bij de Voedselbank. Zo gezond en zomaar doodziek. Valerius zong een paar liederen bij de afscheidsdienst, vooral Abide with me, dat aan het eind van de dienst gezongen werd, vind ik erg mooi.
Aan het eind van november zullen we nog naar de Achterhoek komen om Dinie Hiddink in de Lindese Molen te horen vertellen, maar niet meer met de caravan. Die gaan we inpakken voor de winter.
En opnieuw worden er plannen gemaakt. Dingen die je nog graag eens wilt doen moet je op onze leeftijd niet uitstellen. ‘Ben hef nog wel zin um van’t winter een kort reisje naor Israel te maken’, zei Diny pas aan de telefoon. En ik wist meteen dat Wim daar ook wel voor zou voelen, het land van de Bijbel willen we wel eens met eigen ogen zien. Ook het Yad Vashem Museum in Jeruzalem, het officiële monument van Israël voor het herdenken van de Joodse slachtoffers van de Holocaust zullen we hierbij bezoeken. Hier staan ook de namen van opa en opoe Eggink vermeld en dat gaan we dan zien. Dat gaat dus deze winter gebeuren met z’n vieren. Mooi om naar toe te leven.

Meer weten over Elly? Scroll terug op www.hettysite.nl om op weblog op het rechthoekje helemaal onderaan te klikken op de v en dan naar 1-12-2009 te gaan.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 30 oktober 2011

Nelson

Nelson is af. Ik had een heel stel foto’s per mail gekregen en degene waar hij het meest trots op stond, heb ik gebruikt om hem op doek te zetten.
Nelson is een stoere hond, een Rhodesian Ridgeback. Net als het bij ons vroeger ging, waren moeder en kinderen het met elkaar eens dat er een hond moest komen. Vader had het niet op hondenharen in huis en hield de boot af. Moeder en kinderen bleven maar naar honden zoeken op plaatjes en waarschijnlijk op internet. Toen kwamen ze toch dit soort tegen. Dit moest hem kunnen zijn, kortharig ook nog. ‘Daar vind je geen haren van papa’.
En zoals het meestal gaat… vader ging voor de bijl. Nelson kwam, een schat van een pup. Ze hadden wel gauw door dat er een cursus nodig was voor de opvoeding. Dat bleek niet helemaal genoeg, want Nelson was een sterke krachtige hond. Als hij iets van zijn gading ontdekt.. een konijn of kat, is er geen houden aan. Er zit jacht in. Toen werd er een gentle leader met neusband aangeschaft en daarmee ging het aanzienlijk beter.
Toch blijkt deze hond een aanwinst voor, wat zeg ik, een onderdeel van het gezin. Overal mag hij mee naar toe. Toen ze, helemaal blij, - Nelson op doek- kwamen ophalen, vertelde ik over Schotse collie Laska die ik in het begin na z’n speelkwartier met de buurkinderen niet mee naar binnen kon krijgen. Alleen wanneer ik net deed of ik naar het bos wilde gaan, kwam ze bij me en ik liet me er dan gewoon boven op vallen. Dat werd toen een cursus gedrag en gehoorzaamheid. Daar kwam geen brokje aan te pas 25 jaar geleden. Gewoon een ruk aan de slipketting als ze niet luisterde en enorm prijzen als ze het goed deed. Nou ja… wel een brokje achteraf. Wat we daar geleerd hebben konden we later bij Kim, Scott, Tessa en Queeny ook toepassen.
Bij Nelson moet af en toe een stukje worst nog helpen om hem mee naar binnen te lokken, maar… och… er moet ook wat inzitten… toch? Alleen vader kan het niet laten om toch iedere dag eventjes op te merken:’Hij verhaart toch wel, onze Nelson’.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 oktober 2011

Scheidsrechters....

In Hengelo gingen ze samen naar de scheidsrechterscursus, André en Wim. Beiden waren actief in de volleybal toen we nog in Hengelo woonden. Af en toe kwamen de mannen van hun team bij ons in de sauna. Toen het Wim niet meer naar de zin ging bij Stork vormde André de opening naar Holvrieka. Ze vingen Mark en Rick een paar dagen op voor we naar Emmen verhuisden zodat die al op hun nieuwe school konden beginnen. Op de dag dat we verhuisden naar ons nieuwe huis aan de Kuifmees bracht Friedel een grote pan macaroni.
Nu zijn beide gezinnen verhuisd naar het platteland, zij in een grote verbouwde boerderij en houden een paar landgeiten en een Haflinger. Wij in een kleiner optrekje met wat schapen en een Shetlandertje in de wei.
We zijn nu een generatie verder. De kleinkinderen hebben de leeftijd van onze kinderen toen. Af en toe komen we een avondje bij elkaar, samen met Willem en Hillie. Een van hun dochters was hier kind aan huis, maar dat was. Willem en Hillie bleven. Toen we ons tweede nestje pups hadden van Scott en Kim kwamen ze kijken. ‘Nee Hillie wil gien hond’, had Willem al gezegd. Hilly was altijd meer een kattenmens. Ze kwamen, bewonderden de negen mooie pups in het nest naast de open haard, nog gemaakt van de bodem van hun huwelijksbed. De avond was gezellig en voor ze weggingen werd er natuurlijk nog even naar de pups gekeken die uitgeteld bij moedertje Kim lagen. Tot ons aller verbazing hoorde ik Hillie zeggen:’Willem zuuk d’r maor ene uut!. Ze moest het twee keer zeggen voor we het konden geloven. Toen pakte Willem met glinsterende ogen de dikste uit het nest. Dat werd Max. Max is nu 14 jaar en is bijna aan z’n eind. Maar wat hebben ze een plezier met hem gehad. Hillie ging naar de puppycursus, gedrag en gehoorzaamheid en daarna naar de cursus flyball en behendigheid. Willem zorgde voor het uitlaten ’s morgens en ’s avonds.
Gisteravond zijn we met zijn zessen uit eten geweest bij Heinz en Helène in Rutenbrock.
‘Dat houden we er in’, besloot Friedel. Niemand protesteerde. De volgende keer wordt het Aalden.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Vla, yoghurt en een grote pan...

Brand... Brand...!

'Die verrekte rotte'....

De outfit...

Over Haagjes, Willemientjes en de Notarisappel

De Kiepshop

Willemientjes

Bezoek....

Nelson

Scheidsrechters....

Meer van hetty's site