Berichten van 1 maart 2008 tot 31 maart 2008

Niet dat er een directe aanleiding toe bestond, oh nee, doch uit voorzorg … ja, laat ik het zo noemen, uit voorzorg dus, heb ik me met bekwame spoed naar het dichtbijzijnde warenhuis begeven om me het hoogstnoodzakelijke item, eigen aan deze periode, aan te schaffen : namelijk een extra pak WC-papier;

Dit mag misschien wel belachelijk lijken doch het is integendeel hoogst noodzakelijk dit kleinnood binnen handbereik te hebben. Vooral na hetgeen de laatste weken is voorgevallen.

Je houdt het niet voor mogelijk doch het is waar want het overkwam mij. Dus het is een onbetwistbaar feit. Ontkennen kan niet.

Of het de lezer(es), die dit op het eigenste ogenblik leest, ook ooit is overkomen, daar heb ik geen weet van natuurlijk. Hopelijk nooit. Maar wat dan eigenlijk ? Dat vraag je je nu toch wel af, niet ?

Is het je ook opgevallen hoe de excellenties van Abzurdistan er de laatste tijd bijlopen ? Zij lopen heel zichtbaar niet over van enthousiasme, au contraire mon vieux. En wat de emmer bijna letterlijk deed overlopen was een foto in de krant Het Laatste Nieuws die me zowaar een spontane ontlasting bezorgde. Neem me niet kwalijk dat ik het zo schrijf, hé.

Ik kan hier toch moeilijk gaan schrijven dat ze me het schijt bezorgden, nietwaar ? Vandaar ook die extra rollen WC-papier. Voilà.

En hebben ze bovendien knoeiwerk tot een ultieme vorm van kunst en vakmanschap verheven. Daar kan ik niet bij, nou breekt mijn klomp helemaal en moet ik even tot rust komen.

In het vorige stukje kon je al lezen over de "gemiddelde" oftewel de "doorsnee" Belg.

Ik was nog maar pas bekomen van dit onthutsende nieuws als me daar een tweede opdonder me trof, maar wel eentje van een straffer kaliber.

Las ik daar in mijn kwaliteitskrant over het bestaan van de "doorsnee politicus".

Nu werd het bestaan van dit mysterieus creatuur zomaar achteloos de wereld ingeslingerd door niemand minder dan de bleitminister van cultuur en sport, Bertje Ancieux.

Daar zat ik dan met opengevallen mond te staren naar een foto op de opengeslagen bladzijde, met een lachend (wat een verademing) Bertje met daaronder het bijschrift over die … jawel.

Als statement kan zoiets tellen. Bovendien is dit de bevestiging dat de politiekers vanuit een parallelle wereld op ongeregelde momenten de normale wereld van de gewone mens komen binnengevallen en waar de goegemeente dan meewarrig naar kijkt met de bedenking : "van waar komt die eigenlijk ?"

Want zeg nu zelf : totnogtoe hebben de excellenties van Abzurdistan het algemeen belang wel deftig verward met het eigenbelang. Heb ik gelijk of heb ik gelijk ? En toch heb het liefst dat ik geen gelijk heb. Straf, hé ?

Om af te sluiten op deze 30sten maart in het jaar onzes Heren 2008 nog deze profetische woorden : je hebt van die doorsnee-politiekers nog niks meegemaakt, het vuurwerk moet nog komen want hoe verklaar je dan de meer dan spoedige vlucht van de Grote Blauwe Roerganger naar zijn sociaal optrekje op een heuvelrug in Umbrië ? Om even uit rusten ? Daar moet ik toch eerst even over napeinzen.

Leef lang en voorspoedig ! (Vulcaans gezegde)

Ja, inderdaad, hij bestaat. Enfin bestaat hij feitelijk wel ?

Telkens er sprake van was in de media, hetzij de pers, de radio of televisie, heb ik zijn bestaan steevast afgedaan als onzin, als één grote leugen.

Stel, je wil een stukje plegen over een onderwerp, 't maakt niet uit waarover maar waarvan je toch denkt : dit moet ik aan de wereld kwijt. Wat is dan de eerste vereiste ?

Je gaat op zoek naar info en liefst zo correct mogelijk, nietwaar ? Na enkele bronnen (zeker meer dan één) te hebben geraadpleegd, ben je startklaar en kan je gaan schrijven.

Tot op vandaag was ik er nochtans heilig van overtuigd dat hij niet bestond maar moet nu melden : hij bestaat. Als een gezaghebbende instelling als het Nationaal Instituut voor Statistiek het vermeldt dan kan men hier toch niet omheen, hé ?

Dit is toch wat ik las in Het Laatste Nieuws van 16.02.2008 (ik krijg die gazetten met vele dagen vertraging door mijn zus toegestuurd). En over wie gaat het dan wel ?

Over niemand minder dan de gemiddelde Belg. Voila, nu weet je het ook. En toch blijf ik beweren dat hij niet bestaat net zomin als Jan Modaal en de doorsnee Belg.