Berichten van 1 januari 2010 tot 31 januari 2010

… ook dat - in een onbewaakt ogenblik - je gedachten afdwalen naar een onderwerp waarvan je, na een wijl weliswaar, je gaat afvragen : hoe komen mijn gedachten dáár nu bij ?

Zo verzeilde ik - God beware me - bij de duivel, verdorie. Meer bepaald bij vragen zoals : wie heeft de duivel geschapen ? Waar komt hij/zij vandaan ?

Hoe ben ik daar weeral opgekomen, hé ?

Zoals ik reeds schreef, in een onbewaakt ogenblik gingen mijn gedachten uit naar het scheppingsverhaal en in het bijzonder naar de capriolen van Adam en Eva. Ik overliep even het verhaal en onvermijdelijk kom je dan bij de verleidingsscene van Eva en de appel. En lap, daar heb 'em, de duivel in de gedaante van de slang. Een sprekende slang nog wel zoals in het Jungleboek van Kipling, ken je ze nog, de slang Ka ?

Maar wie heeft die duivel dan geschapen of was die er al voordat ons Heer aan zijn zesdagenweek begon (je weet toch dat Hij op de zevende dag uitrusste, ja toch ?)

Dat er al engelen waren, mag men best aannemen en dat ze verleid konden worden dat weten we ook, denk maar aan de gevallen engelen die zich tot de "duistere" kant lieten verleiden. Welke kant ? Van de duivel ? Dan moest die wel al bestaan of niet soms ? Kan je nog volgen ?

Hadden Adam en Eva toch maar geen appel van de "boom der kennis van goed en kwaad" ('t was hen verboden : zo staat het in de bijbel) want nu weten we nog altijd niet waar die duivel vandaan komt, hé ?

Deze vraag stel ik mijzelf de laatste dagen nogal en daaraan toegevoegd ook : wat scheelt er toch met de mensen ?

Ben ik dan zelf het toonbeeld van beleefdheid en hou ik er een etiquette op na om "U" tegen te zeggen. Absoluut niet doch ik tracht me niet te bezondigen aan de elementairste regels van beleefdheid zoals bijvoorbeeld niet reageren op een toegestuurde nieuwjaarswens al gebeurde dat met een mail of een e-card.

MOET men überhaupt hierop reageren ? Niks moet natuurlijk en je mag zelfs niks verwachten maar een eenvoudige respons is toch wel het minste dat men kan doen, hé ?

Totaal genegeerd worden is niet alleen onbeleefd het is zelfs meer dan pesten. Voor die correspondenten waarvan je dacht dat je ze kende, besta je eenvoudigweg niet. Althans zo ervaar ik die dingen toch. En zeggen dat het in de meeste gevallen personen betreft waarmee je in het verleden hebt samengewerkt, collega's zelfs. En dan gebeurt er dit.

Hoe intriestig is dit wel. Nochtans kan ik in de verste verte niks ontdekken wat er op zou wijzen dat mijn gedrag hen van mij deed afkeren of was ik dan zo blind om dit zelf niet te zien ?

In het verleden schreef en herhaalde ik meermaals dat ik niet perfect ben en met die wetenschap kan ik goed leven maar niemand is perfect. Dus ?

Ik ga mezelf niet wentelen in zelfbeklag of me gaan ophemelen beter te zijn dan de anderen. Nee, hoor. Laat ik maar gewoon doen en het beste er van maken, nietwaar.

Maar niet reageren op … da's op z'n minst onbeleefd te noemen, is 't niet ?