Berichten van 1 februari 2011 tot 28 februari 2011

… zo stilaan doch wel wreed ambetantelijk het heen en weer bezorgt ? Nee ? Naar ik mag aannemen, volg je toch de berichtgeving in de media (krant, radio, televisie, internet of nog iets anders) en is je dan tijdens deze activiteit je nog niet opgevallen dat een zekere Siegfried met de familienaam Bracke nogal zwaar beschuldigd wordt van kazakdraaierij ?

Voor een goeie orde van zaken, dien je te weten dat ik in 't geheel geen banden heb met onzen Siegfried. Laat dat duidelijk zijn.

Dit geschreven hebbende, gaan we verder : onze jongen wordt dus nogal op een allesbehalve paasbeste manier door de mangel gehaald alsof hij dé oervader van de kazakdraaierij is. Allee zeg. Maar ja, de plaats waar hij zichzelf heeft naartoe gewenst, is nu niet bepaald door de anderen gezien als het walhalla van de landelijke politiek, o nee. Maar het geeft wel spektakel, da wel.

Kazakdraaierij is van alle tijden en met slechts één motief : zich beter gaan voelen. Hoe dat gebeurt, laat ik in het midden want zelf heb ik hiermee geen enkele persoonlijke ervaring doch heb dit in mijn (werk)omgeving wel van zeer dichtbij mogen meemaken. Plezant is anders zou ik zo zeggen.

Om nu op de Siegfried terug te komen. Laat 'em toch draaien zoveel hij zelf wil - misschien gaat 'm nog doordraaien - kan het je wat schelen, zeg. Zijn die commentaargevers dan zo stikjaloers soms ? Gunnen ze 'em z'n succesje niet ? En waarom niet ? Haha, is dat hún motief misschien ?

Enfin, ieder zijn meug, nietwaar ? Maar al die (nutteloze en schijnheilige ?) commentaren beginnen wel danig op mijn systeem te spelen en daarom staat dit postje ook hier.

'k Moet het rap neerpennen voordat het in de nevelen der tijd verdwijnt want het was toch onverwacht, niet gepland en het gaf een goed gevoel.

Wat doet een mens als 'em z'n koelkast opentrekt en merkt dat ze even leeg is als z'n knorrende maag ? 'Em gaat proviand inslagen, nietwaar ? En waar doet 'em da ? In een grootwarenhuis want van buurtwinkels is niet veel spraak meer heden ten dage, is 't nie ?

Zo gezegd, zo gedaan en hup de wagen in - ja da moet want die grootwarenhuizen liggen nu ook niet bepaald naast de deur of je zou in hun buurt moeten gehuisvest zijn. En in mijn geval dus niet.

Zij die regelmatig hier komen neuzen, weten ondertussen wel dat mijn persoontje niet meer van de jongste is, dat op 26.01.1996 mijn geliefd vrouwtje de strijd tegen haar ziektes niet overleefde, dat de kinderen het huis uitgevlogen zijn, dat ik in 2001 een goeie meter dikke darm ben kwijtgespeeld en in 2004 van een nog veel ouder doch zeer onvoorzichtig persoontje een juweeltje van een bekkenbreuk kado kreeg doch die werd dan weer deskundig in mekaar geflanst met 2 metalen strips en 14 vijzen en 11 % handicap, dat ik tegen de muren praat … o nee dat weten ze nog niet - soit, bij dit alles blijven we toch positief en ga ik regelmatig al fluitend boodschappen doen.

En zo komen we stilaan bij dat goed gevoel want al zoekend door al die gangen wandelend speurend naar "frangipanekes" en tegen mezelf pratend, zo van "en waar zijn die frangipanekes", word ik - waarschijnlijk tengevolge van mijn opgewektheid - spontaan aangesproken door een dametje (zij was korter dan mij, misschien 1 m 60 of zo) .

Bleek dat zij vroeger - thans gepensioneerd - voor de klas stond en had zij daar toch wel iets aan over gehouden, een falend bekken en dat kon je ook merken. Dit even terzijde, opvallender was dat mijn opgewektheid en positieve ingesteldheid op haar was overgeslagen en daardoor een spontaan en aangenaam gesprek veroorzaakte waaruit dat goed gevoel groeide. Prachtig toch ?

Twee mensen, totale vreemden voor mekaar, die spontaan een aangenaam gesprek over het positief wezen in dit leven met mekaar voerden. Zomaar. Dat gaf een zeer aangenaam en goed gevoel. Zo goed zelfs dat ik er nu een postje over gemaakt heb.

Carpe diem.