Archief

… de krantenknipsels te verzamelen. Moet je even opletten. We zijn in de tweede helft van augustus 2008 en met welk nieuws word je murm geslagen de laatste tijd ?

Het is alsof een nieuwe olympische discipline werd opgestart en met wat een ijver zeg. Een zinnig mens houdt het niet meer voor mogelijk. Hoe bestaat het ?

Je MOET er van gehoord hebben destijd : de knal van Gellingen. 't Was dagenlang in het nieuws en de gevolgen zijn tot op vandaag niet eens opgelost.

En dan nu : ook de laatste capriolen van de noeste wegopbrekers en consoorten gevolgd ? En … ?

De een na de andere gasleiding wordt stuk getrokken : leiding met middendruk of eentje met hoge druk of wat dan ook en steeds een hele boel miserie voor de omwonenden : evacuatie van je huis enz.

En de clou van het verhaal : na de grote knal van Gellingen heeft de overheid, pardon, de overheden (de Vlaamse en ook de federale) een website op poten gezet met de bedoeling de nutsleidingen in de ondergrond uit te tekenen, ten behoeve van de ondernemers die werken op het openbaar domein moeten uitvoeren. En nu komt het : die websites geven niet de juiste plaats aan waar die gevaarlijke leidingen liggen en ken je ook de reden ?

De nutsbedrijven willen niet dat men weet waar die spullen liggen. Kan het nog krankzinniger ?

… en niet alleen haar maar ook haar aanwezige zusters. Wat een zalig moment van éénwording.

Om dit moment te kunnen bevatten, gaan we even terug in de tijd want het was namelijk zo dat ik een goeie week terug al een afspraak maakte met An, een heerlijk ding, om op te vreten.

Nu, vandaag, zowat rond 11 uur 30, schoot het me weer te binnen. Vandaag gaat het gebeuren. Ja, vandaag.

Om de ontmoeting in een gemoedelijke sfeer te laten verlopen, zette ik reeds een bakje troost, niet te sterk en met een wolkje melk.

Ze was al in de keuken. En ze was niet alleen, o nee, haar zusjes kleefden zowat tegen haar aan. Wat een aanblik.

Ik kon mijn gretige ogen er maar niet van afhouden. Hmmmm. Ik nam hen allen in mijn handen en begeleidde hen naar de living. Wat zalig zeg en hoe uitnodigend.

Hoog tijd nu voor actie. Heel voorzichtig ontdeed ik hen van hun beschermend jasje en daar lagen ze dan : open, bloot en nat van de olie met look : mijn An-Sjovissen. Jongens, wat was dat lekker.

En jij, had je soms wat anders in gedachten ?

In de postjes die op dit blog worden neergepoot tracht ik me nog in te houden. Tracht, dat schreef ik toch doch soms noodzaakt de werkelijkheid het gebruik van stevige taal.

Heb ik daarom gelijk ? Dat zal de geschiedenis uitmaken ongeacht de uitkomst.

Even terugkeren naar vandaag. Een mens heeft enkele primaire behoeften om te overleven zoals voeding (eten en drinken), kleding (bescherming tegen zowel de hitte als tegen de koude), een eigen plaatsje onder de zon (waar dat ook mag wezen). Mogelijk ontgaan me er enkele.

De meeste hiervan zijn betalend en daar wringt het schoentje. De media informeert voldoende, daarom hier geen uiteenzetting of epistel van mijne kant, alleen … alles is met mekaar verbonden. Alleen worden deze verbanden onvoldoende opgemerkt en daarom krijgen ze niet de aandacht die ze verdienen en worden ze"vergeten". Voor een blog als dit is dit behoorlijk diep. Zelfs voor mij.

Kijk om je heen en observeer. Wat stel je vast ? Problemen worden "opgelapt", niet aangepakt en opgelost. Sta even stil bij om het even gelijk welk probleem en bekijk de oplossing die eraan gegeven werd. Meestal een die tijdelijk soelaas brengt doch structureel niks verandert.

Nogal een hele brok om te komen bij wat ik eigenlijk kwijt wou : hoop doet leven, wordt gezegd, doch hoe naïef moet men wel zijn te verwachten dat na de vakantieperiode de politieke tenoren (openlijk of achter de schermen) een oplossing uit hun hoge hoed gaan toveren ? Een duurzame oplossing dan, die de bevolking ten goede komt, zoveel is duidelijk.

Één jaar lang mekaar - op een aan sadisme grenzende wijze - alles van zichzelf vergen om toch maar niet de burger datgene te geven waarop hij hoopvol wacht en bovendien recht heeft.

"En wat mag dit wel wezen ?" hoor ik je al denken. Niks meer doch ook niks minder dan een goed bestuur. Dat is toch niet te veel gevraagd, toch ?

Nu wil ik mezelf niet afschilderen als een betweter - God beware me - doch als iemand die, bescheiden weliswaar, probeert alle beschikbare info te ordenen om er dan de passende conclusie uit te trekken.

En wat leverde dit vandaag op ?

De verkozenen des volks hebben zich het voorbije jaar van hun smalste kant laten zien door het partijbelang, sorry, het eigenbelang boven het algemeen belang te verkiezen.

Vandaag houdt de regering Leterme I het voor bekeken. Hetzij zo. Hou de volgende dagen je alertheid maar op maximale sterkte en bekijk elke info kritisch. Oh, wat een schat aan gegevens, tenminste als je niet vergeet tussen de regels te lezen want daar vind je meer dan je ooit voor mogelijk acht.

Is het je niet opgevallen dat steeds weer het "communautaire" als een op zichzelf staand gegeven beschouwd en behandeld wordt, los van bijvoorbeeld het economische, enz … Dat is toch de werkelijkheid geweld aandoen zoiets ? Alsof het economisch leven een zelfstandig leven leidt.

En wie leidt het dan wel ? De mensen natuurlijk en die mensen maken samen … inderdaad, een gemeenschap. In feite is elke activiteit communautair, of men dit goed vindt of niet. En zeggen dat vele politieke leiders dit niet willen inzien. Met alle gevolgen vandien.

Conclusie : ondanks het huidige kwakkelweer gaan Honoré Gepluimd, zijn vrouw Mie Kieken en hun kroost de Uilskuikens, m.i. een zeer warme, zoniet, een hete zomer en herfst tegemoet. Of ze dit gaan waarderen, is nog maar de vraag.

Dacht gewezen Kamervoorzitter Hermanneke De Croo het warm water te hebben uitgevonden met zijn commentaar over de Vlaamse liedjesteksten ?

Zo las ik in mijn kwaliteitskrant van 2 juni 2008 wat er aan de hand was.

In een Radio 1-quiz stelt onze Herman : "Onze taal is zo mooi, waarom doen zangers er niet meer mee ?" en " Ze (= de zangers) mogen meer gesofisticeerd zijn."

Die uitspraak deed me terugdenken aan een toneeltje dat wijlen Toon Hermans in een van zijn one-man-shows opvoerde en dat precies over ditzelfde onderwerp handelde.

Wie herinnert er zich nu niet zijn gespeeld afgrijzen over het gebruik van het Nederlands en hoe hij - bij wijze van voorbeeld - de draak stak met de woorden "ei" en "kip" en speels flirtte met hun Franse evenknie "un oeuf" en "une poule" ? En hij was een woordkunstenaar, dat kan toch niet ontkend worden.

Misschien illustreert zijn conférence "Dollen met volksliedjes" uit 1980 beter wat bedoeld wordt als het gaat om de inhoud en zeg nu eens eerlijk, ongeacht de taal waarin het gezongen wordt, qua inhoud gelijken ze bijna als twee druppels water op mekaar. En zo kan je zijn besluit ook bijtreden dat je het geen fluit kan schelen als je er maar plezier aan beleeft, nietwaar ?

Is het soms de bedoeling van Hermanneke om een show te stelen of is hij gewoon de plezantste thuis als hij alleen is ? Blijft te volgen.

Het was wel wat even slikken, want komende uit een onverdachte CD&V-hoek, toen ik dat krantenartikel uit Het Laatste Nieuws van 13.05.2008 onder ogen kreeg.

Blijkt dat er in Antwerpen - waar anders - een welles/nietes-spelletje aan de gang is tussen de CD&V-schepen van erediensten Philip Heylen en bisschop Paul Van den Berghe omtrent de (vermeende) leegstand van kerkgebouwen.

En alsof dit nog niet volstaat, wil brillemans Heylen een 70-tal kerken omvormen tot moskeeën. Waar staat die "C" in CD&V weeral voor ?

De Antwerpse imam verzekert dat Moslims geen bezwaar hebben om te bidden in een kerk want Moslims mogen overal bidden. Dat mogen Christenen ook, nietwaar ? Nu wil ik geen stokebrand spelen doch geraak als een Christen maar eens een moskee binnen, dat is andere koek.

Antwerpen is een grote stad, dus vind je er van alles wat : slimme koppen en andere. Alleen , het aantal slimme koppen is gemakkelijker te tellen, nietwaar ?

Zo stel ik me het antwoord van de gemiddelde Belg voor op de vraag wat er op die dag in het koninkrijk is voorgevallen.

Wie de actualiteit - ook al is dit maar met een gematigde interesse - volgt, moet het wel opgevallen zijn dat er op die dag de democratie, in dit kleine koninkrijk aan de Noordzee, gemuilkorfd werd.

Vergis ik me ? Ik vrees echter van niet. Op die memorabele dag werd openlijk de democratie vervangen door de particratie : alle macht gaat uit van de partij (lees hier : partijvoorzitter).

Over de aanleiding (zaak BHV) wens ik zelfs geen letter te schrijven. Veel ingrijpender is dat de schijn, door onze excellenties altijd voorgehouden, te leven in een grondwettelijk democratisch koninkrijk, gewoon overboord werd gegooid en ze hun werkelijk gelaat hebben getoond : wij, de partijbonzen en niemand anders, delen de lakens uit.

• Art 33. Alle machten gaan uit van de Natie. Zij worden uitgeoefend op de wijze bij de Grondwet bepaald.
• Art 42. De leden van beide Kamers vertegenwoordigen de Natie en niet enkel degenen die hen hebben verkozen.
• Art 60. Elke Kamer bepaalt, in haar reglement, de wijze waarop zij haar bevoegdheden uitoefent.

Zo staat het in de Grondwet en dus stel ik mij de vraag waar die partijvoorzitters de macht vandaan halen om de leden van de Kamer naar huis te sturen.

Buiten een korte flits in de media werd nogal vlug overgeschakeld naar anders nieuws.

Is een feit van dergelijke omvang - want het tast de fundamenten van onze democratie aan - nu echt niet belangrijk genoeg om hier meer aandacht aan te besteden ? Is mijn reactie wat overdreven ?

Ik ben niet a-politiek noch anti-politiek doch heb van dichtbij meegemaakt wat politiek een mens kan aandoen en daarom hou ik me er niet actief mee bezig. Dit neemt niet weg dat de huidige evolutie in het politiek landschap mij wel zorgen baart en kijk argwanend uit naar de volgende wapenfeiten van onze excellenties.

Waarom schrijf ik dit ? Gewoon omdat het van mijne lever moet.

… voor de zoveelste keer in slaap gewiegd, vandaag. Tenminste op voorwaarde dat 'em naar het Een-programma "De Zevende Dag keek.

Echter, tijdens het programma "Controverse" op RTL-TVi (van 12.00 tot 12.45 u), sprongen de gensters van het scherm. Niet letterlijk dan, maar je begrijpt best wat ik bedoel, nietwaar ?

In een periode, gekenmerkt door een stijgende levensduurte waar de goegemeente maar niet begrijpen kan hoe dit komt en zich dit dan ook, met stijgende irritatie en angst afvraagt, volgde ik het - bij wijlen - zeer geanimeerd debat over dit onderwerp op RTL-TVi. In 't Frans uiteraard.

Wie aan dit debat deelnam is minder van belang dan hetgeen er vertelt werd over de stijging van de levensduurte en de voorstellen die, zowel vanuit de kant van de vakbonden als de werkgevers en de politieke tenoren kwamen, en mogelijke oplossingen voor dit probleem aanbrachten. Doch eigenlijk leek het er meer op om zijn eigen gelijk te halen. Maar niettemin zeer verhelderend. En wat kregen de kijkers van De Zevende Dag in de maag gespitst ?

Een leuke babbel over een nieuw soort voetbalschoen. En het decorpubliek zat er bij en … klapte (op aangeven van de regisseur) braafjes in de handjes. Waarna een rondje braafjes keuvelen over de Olympische Spelen, Tibet en China, met ondermeer Bertje Anciaux en Jean-Marie Dedecker. Het ging tenslotte over een Rood Paradijs maar dat had je allang door, nietwaar ?

Terwijl op RTL-TVi "monsieur" Vrebos alle moeite ter wereld had bij het beëindigen van zijn programma om de kemphanen uit mekaar te houden, sloot Een zeer braafjes af met een babbel met Bart Peeters over zijn eerste optreden op … (ben het vergeten, want nog steeds ondersteboven van hetgeen ik zag en hoorde) en zapte weg naar andere oorden van vertier.

Levensduurte ??? Daar heeft men bij Een blijkbaar nog nooit over gehoord of … is men nog bezig de kanonnen in stelling te brengen nu de Vlaamse sossen er niet meer bij zijn ?

Meestal wordt deze vraag in de meervoudsvorm gesteld ongeacht of men samenwoont of zelfs wanneer je partner er niet langer meer bij is.

"Wat eten we ?" En steeds weer wordt naar de alledaagse ingrediënten gegrepen : aardappelen, groentjes en een stuk vlees, als de portemonnaie het toelaat, want het leven werd al serieus duurder.

Eigenaardig genoeg volgt op deze vraag het antwoord beginnende met : "Ik ga … ", in het enkelvoud. Nooit : "We gaan …".

En bovendien komt dit gewoonlijk uit de mond van moeder de vrouw gezien de Heer des huizes - ook gewoonlijk - een culinaire kluns eerste klasse is, wiens kunsten zich dan ook beperken tot het opschrokken van de door zijn ega met zoveel liefde (?) bereide maaltijd. En dan de afwas ? Die laat hij over aan de deskundigheid van … jawel, zij weer.

Stilstaand bij dergelijk tafereel komt toch wel de bedenking de kop opsteken over het feit dat ondanks deze taakverdeling (ja,ja) nog zoveel koppels samenzijn, nietwaar ? Vooral in de tegenwoordige tijd dat ze, de koppels, meestal tweeverdieners zijn uit noodzaak, want hoe anders de eindjes nog aan mekaar knopen, hé ?

En de kinderen dan ? Volgens de statistieken heeft een gemiddeld gezin gemiddeld 1,7 kinderen. Dat 1 kind zie ik wel zitten maar dat 0.7 kind, wat moet ik me daar bij voorstellen ?

En al dit geschrijf dan dat begon met de vraag : "Wat gaan we eten ?"

… staatsman en verafschuw een politieker. En deze twee personen kunnen nochtans in één en hetzelfde lichaam samenzitten hoe eigenaardig dit ook moge klinken.

Helaas, driewerf helaas, je moet al heel ver - of is het heel diep - gaan zoeken om zelfs maar één zo'n exemplaar tijdens je leven te ontdekken, laat staan te ontmoeten.

Ik vraag me dan ook af voor wanneer in dit "apenland" (dit woord komt uit de mond van een ex-minister, notabene) eindelijk eens een staatsman gaat opstaan en niet een politieker, want van deze laatste soort lopen er hier teveel rond met als gevolg dat een goed beleid voeren naar het Rijk der Fabels werd verwezen.

En dat we een staasman nodig hebben, blijkt toch overduidelijk uit de huzarenstukken die onze politiekers de voorbije jaren geproduceerd hebben maar waarvan we allen - naar mijn zeer sterk vermoeden - nog niet eens beseffen welke gevolgen hieruit gaan voortvloeien.

Om heel eerlijk te zijn : ik hou mijn hart stevig vast, en jij ?