Archief

Ja, ik ben schuldig want ik heb het gedaan.

En ik heb er geen seconde spijt van dat ik het gedaan heb, oh nee. 't Moest me maar niet zo verleid hebben.

Er ging geen dag voorbij zonder het op te merken en toen deed het me niets maar na het verloop van ettelijke jaren kreeg ik er meer belangstelling voor. Zou ik ?

Tot vandaag. Niets kon me er nog van weerrhouden mijn slag te slaan en toen deed ik het.

Wellustig sleurde ik het mee, sprong erop en begon te trappen. Ik trapte zowaar m'n ziel uit m'n lijf en kwam geen verdomde millimeter vooruit. Geen wonder wanneer je jezelf afbeult op een hometrainer. Maar 't was wel afzien na zoveel jaren.

"Een politicus leeft in een wereld vol risico's. Hij kan zijn job in de politiek verliezen, mogelijk zijn herverkiezing. En dan belandt hij bovendien in de situatie dat hij zeer moeilijk een andere job zal vinden ... en het gevaar bestaat dat men letterlijk in een zwart gat terechtkomt"

Dit is een zinsnede uit een interview met Kareltje uit Berlare. Het hele gedoe beslaat een volle pagina in "Het Laatste Nieuws van 13.10.2007.

Zijn ze niet te beklagen ? Zit er ook maar één armoezaaier in de praatbarak ? Ik denk het niet. En zou dan "dé politiek" de enige beroepsbezigheid van die gasten zijn ? Weer zeg ik u : ik denk het niet want 't zijn bijna allemaal zelfstandigen die "dé politiek" als bijberoep gekozen hebben.

Andere kandidaten voor dat zwarte gat, waar Kareltje het over heeft, zijn er heden ten dage genoeg. Kijk maar naar de golf van herstructureringen die in meerdere sectoren van het bedrijfsleven aan de gang is. En wil je in het bedrijfsleven aan een jobke geraken, moet je verdorie al over een resem bekwaamheidsattesten en diploma's beschikken om u tegen te zeggen en dan nog … maar onze politiekers … . Welke kwaliteiten moeten onze politiekers hebben ? Lees wat in art 64 van de Belgische Grondwet hierover staat.

Art. 64. Om verkiesbaar te zijn moet men :
   1° Belg zijn;
   2° het genot hebben van de burgerlijke en politieke rechten;
   3° de volle leeftijd van eenentwintig jaar hebben bereikt;
   4° zijn woonplaats hebben in België.
Geen andere voorwaarde tot verkiesbaarheid kan worden vereist.

En voor de rest mogen ze zo zot als een achterdeur zijn. No problem. Zo krijgen de burgers van Abzurdistan alle dagen hun portie gratis vertier … op hun eigen kosten uiteraard.

... middels dit blog kan ik de cybergemeenschap laten meegenieten van één van mijn eigenaardige hersenspinsels, tenminste als ze het Nederlands machtig is.

"Koninklijk toilet kost 7.200 euro" : zo kopte een klein artikeltje in de krant.

Moet je weten dat ik een wekelijkse oogst aan kranten, andere dan mijn eigen krant, ophaal bij mijn zussen teneinde mijn gezichtsveld over de gebeurtenissen rondom mij te vergroten, doorspitte toen ik op dit artikeltje stuitte.

Dat van dat toilet gebeurde ergens in Engeland en is bijkomstig. De vraag waarover het 'em gaat is allerbelangrijkst, nl : stel dat Bère Twee een officieel bezoek brengt aan een natuurgebied - kan toch - en zijn volle koninklijke blaas staat op springen, wat dan ?

Haast hij zich dan achter de eerste de beste boom die hij tegenkomt om met een zucht van verlichting zijn blaas royaal te laten leeglopen ?

Deze gedachte moet zich toch ook - minstens eenmaal in hun leven - hebben meester gemaakt van anderen toen zij, heel intiem, in het kleine kamertje dat overtollige water in de WC-pot hoorden kletteren - of niet soms ?

En aan een accute diarree durf ik zelfs niet eens te denken.

... is het niet maar 't geeft je toch wel stof tot nadenken.

"Waarover heeft hij het nu weer ?" zal menig bloglezer zich hierbij afvragen. Gewoon dit.

Je post een mijmering op je blog, herleest de tekst en ziet dat aan het stukje - naar je aanvoelen - geen iota moet gewijzigd worden want het geeft datgene exact weer wat je schrijven wou. Prachtig toch.

Het addertje schuilt 'm in de tijdsbeleving. Herinner je nog de tijd dat je nog een broekventje/-vrouwtje was ? Hoe je verlangde om "groot en ouder" te willen zijn ? Het duurde veel te lang om "daar" komen, nietwaar. Wel, nu we eindelijk "daar" zijn aangekomen, voelt de tijd aan alsof hij zo door je vingers glipt en wel met zo'n vaart dat je vreest dat hij aan jou voorbij gaat.

Tot dit besef kwam ik op het ogenblik dat ik een postje herlas en daarbij me afvroeg wanneer ik dat ooit geschreven had. De postdatum, die automatisch onder elk stukje gegenereerd wordt , deed me even opschrikken en ontlokte deze betekenisvolle vraag.

"Is dat al zo lang geleden ?"

...is er maar één zekerheid, nl. aan alles komt een einde behalve aan ... de dood, die is eeuwig.

Met het verstrijken van de tijd merkt men dat er wat schort. Nu eens hier dan weer daar. Op die ogenblikken stelt men zich niet al te veel vragen maar op een dag is het zover.

Na een goeie 40 jaar - tot je algehele voldoening overigens - bij de minste vingertik trouw zijn dienst vervuldend, gaf hij toch nog bij verrassing de geest.

De verstomming was compleet want onverwacht. Wat nu ? Dat er dringend diende opgetreden was de vanzelfsprekendheid zelve, maar hoe ?

Moest ik nu onverwijld zelf de nodige schikkingen treffen of was derdehulp eerder aangewezen ?

Overmoedig - zoals altijd -  besloot ik het toch maar zelf te fixen, maakte de nodige voorbereiding en startte datgene wat moest gebeuren.

Alles vlotte probleemloos tot op het kritieke ogenblik dat ik de vingertik gaf die me moest bevestigen dat alles in orde was. Vanaf dat ogenblik ben ik de electricien, die verantwoordelijk is voor de electrische installatie in mijn gekocht 40 jaar oud huis, een tovenaar gaan noemen.

De twee schakelaars die de geest hadden gegeven, werden door mezelf vakkundig vervangen, de stroomdraden en andere draden die uit de muur bengelden terug aangesloten en sindsdien zit ik zonder licht in de hall en op de overloop van de 1ste verdieping, zelfs na alle mogelijke manieren van aansluiting te hebben uitgeprobeerd. Niks, nada.

Rest mij nu plan B : derdehulp gaan opsnorren dus.

Zaterdag, even na de middag, is voor ons, twee zussen en een broer, allen 60+ers, het moment van de week.

Op dat ogenblik komen we samen. Zo is het niet altijd geweest doch groeide sinds enkele maanden uit tot wat ik zou noemen : de herlaadbeurt van onze batterijen.

Nochtans heeft ons samenzijn niks speciaals om het lijf. Sinds kort is er ook een nicht komen bijzitten.

Doel van deze reünie : gewoon bij mekaar zitten met een goei pintje, een koffie of thee, een plat waterke, en wat babbelen. Nee, geen kwaadsprekerij want daar doen we niet aan mee. Gewoon babbelen en vooral … lachen.

Lachen om onze eigen stommiteiten, versprekingen, om niets eigenlijk en dat maakt het aanstekelijk amusant want compleet pretentieloos.

Waarom dit postje over gisteren dan ? In een notendop gezegd en gezwegen zijn we allen om onduidelijke redenen aan het zingen geslagen. Daar op het caféterras, wij met ons vieren, kleuterliedjes zingend of trachten te zingen. "In een klein stationnetje 's morgens in de vroegte" … begon de een en stokte want kende het vervolg van de tekst niet meer die dan door de ander werd aangevuld … "stonden zeven wagentjes" … enz. Van het ene liedje sukkelden we naar het andere, allemaal diep in het geheugen tastend naar de juiste woorden. Wat een tafereel.

Het moet de cafébaas zo erg gepakt hebben dat hij ons een "lekstok" cadeau deed hetgeen weer een lachbui deed losbarsten.

Op naar de volgende zaterdag.

Zoals gewoonlijk op zondagmiddag, na mijn stapel boterhammen mét beleg naar binnen te hebben gewerkt, plant ik mij in mijne zetel om het komende nieuwsjournaal van 13.00 uur te consumeren.

Wetende dat op RTL-TVi, voorafgaand aan het nieuws, een confrontatieuitzending - met genodigden - plaats vindt over actuele onderwerpen, nog vlug gezapt voor een Waals stortbad. Kom ik toch wel terecht in het onderdeel "L'invité" dat het programma zal besluiten. De gast die door "Monsieur" Vrebos, moderator van dienst, het vuur aan de schenen gelegd wordt, is niemand minder dan Marie Arena, één van de kopstukken van de PS.

Patati, patata … wanneer de moderator aan Marieke vraagt om enkele PS-kopstukken, zoals Rudi Demotte, Philippe Moureaux, Laurette Onkelinx enz., op een ereschavotje te plaatsen, plaatst zij Lauretteke bovenaan op 1, en krijgt zij tot slot deze vraag voorgeschoteld : "Et pourquoi ?"

"Parce qu'elle est exceptionnellement compétente".

En toen viel ik van 't verschieten uit mijne zetel.

Iedere ingezetene van Azbzurdistan - zonder uitzondering - heeft de heilige plicht om het restje ongerepte natuur in het Rijk van welkdanig onheil ook te vrijwaren.

Tijdens mijn wacht is op slinkse wijze een afschuwelijk beest er in geslaagd dat laatste stukje van pesticiden verschoonde groene zone binnen te dringen met het oog deze in te palmen tot eigen nut en glorie.

Onverschrokken en met een grenzeloze doodsverachting ben ik achter de alles verslindende vijand aan gegaan.

Na een urenlange helse achtervolging stonden we - stinkend van het zweet - oog in oog en ontstond een nog nooit geziene heroïsche strijd waaruit ikzelf, bijna ten einde kracht, als winnaar ben uitgekomen.

Het beest was gevat en in verzekerde bewaring. Eindelijk kon ik een volle emmer naaktslakken, zomaar geplukt van mijn onbespoten stukje gras, gaan uitkieperen op een openbaar plekje groen waar ze de rest van hun natuurlijk leven mochten slijten. En … leefden ze nog lang en gelukkig ? Who gives a shit ?

… er nu een politieke crisis in O, Vaderland, O Heilig Land der Vaaa'dren, is ontstaan want nu krijgen Honoré Gepluimd, Jan Modaal, Piet met de Pet en consoorten in de media een opfrissing van de vaderlandse geschiedenis zoals zij het, toen zij hun broek op de schoolbanken versleten, nog nooit kregen.

Enkele feiten in herinnering brengen :

• de tweetaligheid van het ganse grondgebied werd door de Franstaligen gekelderd (in de jaren '30)
• na WO II werd het Belgisch model door de Vlamingen gered (geval van de koningskwestie)
• van de mogelijke gevolgen van de heikele abortuskwestie, veroorzaakt door den Boudewijn, kon België gevrijwaard bleven door toedoen van - niet door een Franstalige - maar van de Vlaming Huile Frites Martens

Dat er nog andere feiten zijn, is overduidelijk maar ik beperk me tot deze drie omdat ze op het ogenblik dat ze zich voordeden het land behoorlijk dicht bij de afgrond en splitsing brachten en dit niet door het toedoen van de Vlamingen.

En nog zijn er landgenoten ten noorden van de taalgrens die dit ontkennen. Zijn die ziende blind, dragen zij oogkleppen en hebben ze soms nen augurk in hun oren gestoken ?

In feite kan ik geen kwaad zeggen van de landgenoten ten zuiden van de taalgrens want hun geest is door hun leiders zodanig misvormd dat ze niet beter weten. Bovendien lezen zij geen Nederlandstalige kranten (zoiets moet voor ze wel een mission impossible zijn).

Op het ogenblik dat dit stukje wordt ingetikt (zondag 19 augustus 2007) wordt Bère Twee ten tonele gevoerd als de deus ex machina om zijn eigen koninkrijk te redden.

Ben benieuwd hoe dit gaat aflopen. U ook ?

Eens had je, in een bui van hulpvaardigheid, de luttele som van een goeie 30,00 euro gestort aan een liefdadigheidsorganisatie, type VZW begrijp je.
Deze goede daad, die bovendien nog eens een fiscaal voordeel voor je opleverde, zorgde er wel voor dat je vanaf dat ogenblik geen O.V. meer was. (= onbekende Vlaming)
Heb je je ooit wel eens afgevraagd hoeveel van die VZW's in het bezit zijn van je identiteitsgegevens ? Neen ?
Ik wil wel mijn medemens in nood helpen maar daar beslis ik zelf, in volle vrijheid, over. Dat ik in mijn eentje de wereld niet kan redden, is vanzelfsprekend doch vele kleintjes maken een groot geheel.
Meer en meer vallen gepersonaliseerde brieven van hulporganisaties - waarvan ik in de verste verte nog nooit hoorde - in mijn brievenbus en waarbij de gebezigde taal sinds kort een - volgens mij althans - beangstigende wending heeft aangenomen.
Hiermee bedoel ik maar dat er gewoonweg een emotionele chantage op je gepleegd wordt om toch maar aan geld te geraken. Dit is walgelijk.
Zal dit mij ervan weerhouden sommige organisaties nog verder geldelijk te steunen ? Hemel nee, maar ik bepaal wie mijn steun krijgt en niet die organisaties die zich schuldig maken aan het versturen van slijmende emotionele chantage.
Ik voel mee met de slachtoffers van tegenslagen doch ik herhaal dat ik niet in mijn eentje enz ... bovendien ... wat doet de overheid met ons belastingsgeld ?