Uwe thermostaat moet serieus ontregelt zijn om niet te voelen dat het verdekke warm is. Het is zelfs te warm om kwaad te worden. Goeie raad nodig ? Kies uit uw huisraad die zetel waarvan u weet dat u binnen de kortste keren zalig zult wegdommelen. Om dit proces te bespoedigen is het dwingend dat binnen handbereik een recipient klaarstaat, zeg maar een glas, met een koele drank, type fruitbier bvb ne kriek. Zet u confortabel, neem een flinke teug, smak een paar keer van plezier en leun zachtjes met welbehagen achterover in uw zetel en begin te genieten van deze dag ook al is het de voor velen gehate maandag. Maar dit gaat volkomen aan u voorbij, neem nog een goeie teug, smak nog eens een paar keren en geniet verder. Zaaaaaalig. Vanavond herhaalt u dit ritueel maar dan wel in gezelschap van de kinderen vrienden, buren of ... stiekem in uw eentje. Ach wat kan het u schelen, een mens leeft maar één keer. Carpe diem.
... naar de verkiezingen (van welke aard en jaartal ook) lijkt het mij best aardig zo af en toe een stok in het hoenderhok te gooien. Kwestie van de geesten even wakker te schudden want te vaak ingedommeld en zeer goed gespoeld. Lees even en vertel me of hier enige logika inzit. Zoals eerder geschreven geeft de brave burger bij verkiezingen zijn soevereine macht om te regeren in andermans handen, da's duidelijk. Dat de "verkozenen" daarvoor betaald worden is ook niet meer dan logisch want ze worden verondersteld hierdoor hun gewone job niet meer te kunnen uitoefenen, klopt toch? Wie betaalt hen ? Aha, niemand minder dan de familie Gepluimd en lotgenoten, m.a.w. u. En nu komt het : lijkt dit niet op een arbeidscontract ? Zo in de aard van : u werkt voor mij in de praatbarak en ik betaal u daarvoor. Pikant detail : kent u uw volksvertegenwoordiger, de man of vrouw die voor uw arrondissement in het parlement zetelt ? Het zijn niet altijd diegenen achter wiens naam u een bolleke kleurde hoor. Soit, de personen die dus verondersteld worden voor u te werken houden er eigenaardige principes op na, vindt u ook niet ? Doen zij werkelijk datgene waarvoor u ze naar het Huis zond ? Nee, ze doen wat de partijtop hen opdraagt te doen. Al gemerkt wat een eeltplek op hun stemvinger ? Maar hun stem in't parlement al gehoord ? Er zijn zelfs exemplaren die het bestaan in de loop van een legislatuur hunne kop maar ene keer te laten zien en dat is ... bij de eedaflegging want vanaf dat ogenblik begint namelijk hun pree te lopen. Hebt u ook weet van arbeiders die zelf hun wedde bepalen ? Ik niet. Met deze kleine prikjes moet u het dit weekeinde stellen. Foeter erop, lach ermee, doe ermee wat u wil maar vooral denk er eens over na. Wanneer ik er zelf over uit ben, volgen misschien bijkomende prikjes.Hopelijk. Allez, nog een goed weekeinde.
De uitspraak van de kersverse kamervoorzitter/ster is typerend voor de ingesteldheid van onze excellenties. Het illusteert volkomen dat hun leefwereld niet dezelfde is als die waarin de gewone burgers leven. En dan schrikken ze zich een hoedje wanneer het voor hen eens falikant verkeerd loopt.
diegenen onder de bloggers, die toch wel over een behoorlijke kennis van HTML beschikken want zij zetten hun blog volledig naar hun hand. Proficiat, maar ... niet iedereen beschikt zomaar over een monitor -LCD of plasma - met een luxe schermbreedte van zeg maar 20" of meer. Bij het openen van het blog is 'em al daar. De horizontale schuifbalk onderaan en maar van hot naar her schuiven om dan - al die mooie dingen weliswaar - op het scherm te kunnen bekijken. Maar het is vervelend en beneemt de lust om verder te gaan, zeer zeker wanneer er een heleboel (schoons) te bekijken valt. Ik wil niet vitten maar het is een feit. Daarom deze oproep : denk ook, al was het maar voor een ogenblik, aan de bezoekers van je blog en maak het hen gemakkelijk zonder ze het heen en weer te bezorgen. Alvast bedankt.
Meestal zijn het leden van het mansvolk, meestal met balken onder de ogen van te weinig slaap. De ogen nog half dichtgeknepen want moeten terug wennen aan het zonlicht. Weinig van zeggen want schor geschreeuwd in het donker kamertje waar ze zich de voorbije weken hadden teruggetrokken om gebiologeerd naar een flikkerend lichtbakje te staren. Af en toe kregen ze een hoogtepunt zo opgewonden als ze waren van het geboden spektakel. Maar dit is nu afgelopen. De dagelijkse routine stelt zich weer in. De partner krijgt terug hun aandacht, eerst nog wat onwennig want waarover gaan ze nu praten. O ja, de kinderen, als er die al zijn. Of even niksen om bij te komen van de doorstane emoties. Nu mag het, het WK voetbal is achter de rug.
Niet langer dan enkele dagen bezig met dit blog, een beetje proberen van dit en dat en dan maar eens - uit nieuwsgierigheid, jawel - gaan kijken in mijn eigen gastenboek en lap ... wat een verrassing. Een hele reeks verwelkomingen. Wat een prettige ervaring. Aan alle bezoekers - al dan niet met een achtergelaten bericht - bedankt. Voordat ik met dit blog begon, bezocht ik reeds meerdere blogs zonder evenwel een boodschap achter te laten met uitzondering van 1. Laat ons maar gewoon verder doen en bij gelegenheid een tegenbezoekje brengen. Carpe diem.
... jaagt het gezelschapspel "Mens erger je niet" je in een mum van tijd de kast op. Het speelbord is niets minder dan je lijfkrant. De spelers, de familie Honoré Gepluimd en zijn verkozenen. Het startsein wordt gegeven en men begint te lezen. Wat bij menigeen van de familie Gepluimd de kriebels gaf, is de zet van de voorzitter van het Vlaams Parlement. Anderen deden het hem al voor. De Norbert zegt "Salut en de kost", verlaat het Vlaams Parlement om bij de Nationale Bank een hoog postje te gaan bekleden. En onzen Honoré die dacht met den Norbert een goeie zaak gedaan te hebben, is er aan voor de moeite. Nu volgt een uiterst gevoelig moment. Allen, de Norbert en zijn voorgangers, gaan staan en zingen uit volle borst als eerbetoon aan Honoré en consoorten : "Wie zal dat betaaaaalen ... ". Dit lijflied zal wel niet voor de laatste keer gezongen zijn, of wat dacht je wel.
Was ik gehaast ? Speelde het warme weer me parten ? 'k Weet het niet maar ik maakte wel een fout. Had ik het vorige stukje de titel "Overmorgen" meegegeven dan moest ik mij niet verplicht voelen hier een rechtzetting neer te pennen. Welnu, dat is dan bij deze gebeurd.
Geloof het maar
