Maandag 27 februari 2006
jeugd in Iran
De jeugd in Iran verveelt zich
TEHERAN - In de bergen van Totchal is het elke vrijdagmiddag gezellig druk, als jongeren er bij elkaar komen.
Met een hoofddoek om watersporten (foto AP)
Aan de rand van de Iraanse hoofdstad Teheran komen jongeren suikerspin eten, wandelen of skiën. Het is een ideale ontmoetingsplek. Daarvan zijn er weinig in de islamitische republiek.
Jongens met hip-hop truien, lange haren of Elvis-kuiven staan in groepjes sigaretten te roken. Ze doen stoer als meisjes met glimmende zonnebrillen en veel make-up langslopen. Veel van de in strakke jasjes gehulde dames hebben een pleister over hun plastisch bewerkte neus. Onder hun minuscule hoofddoekjes steken getoupeerde pony\'s, kuiven en staarten uit.
In Iran behoort een man een kortgeknipt kapsel te hebben. Een vrouw draagt, als het goed is, een hoofddoek die al het haar bedekt. De manteau, een jas tot over de knie, is verplicht. Draag je die niet, dan loop je kans dat de alom aanwezige zedenpolitie je arresteert.
Gefrustreerd door de beperkingen van het geloof en het regime, zien jongeren alles wat afwijkt als een uiting van protest. ,,Ik ben ontevreden over de situatie in mijn land, anders zou ik dit nooit dragen,’’ zegt Mohammed, 21, lange zwarte jas en ringen aan zijn vingers. Hij houdt van heavy-metal; verboden muziek en dus razend populair onder jongeren. Elke kans om lawaai te maken grijpen ze gretig aan.
Iran heeft een jonge bevolking: zeventig procent is nog geen 35. Er zijn echter weinig sportfaciliteiten en geen bars of clubs. Alcohol is verboden. Iedereen kijkt satelliettelevisie, huurt illegale dvd’s en surft op internet. Bioscoopfilms zijn gecensureerd, popconcerten zijn verboden. De meeste jongeren vervelen zich en willen het land uit. Ze overstelpen westerse ambassades met visumaanvragen.
’s Avonds is hier weinig te beleven. Thuis een feestje geven is riskant. Elk lawaai alarmeert de politie. Alternatieven zijn hamburgertenten of cruisen in een auto over Jordan Street. Elkaar bespiedend door de raampjes geven coole jongens en meisjes met glitterhoofddoeken elkaar knipoogjes. Is er belangstelling, dan worden lichtsignalen gegeven en rijden auto’s een zijstraatje in.
,,Op zich is dit geen slecht land,’’ zegt Leila in Jordan Street. Ze is 25 en komt hier bijna wekelijks. ,,Als ze ons een beetje ruimte gaven, zouden we het leuk kunnen hebben. Nu houden alleen hoop en dromen ons op de been.’’
TEHERAN - In de bergen van Totchal is het elke vrijdagmiddag gezellig druk, als jongeren er bij elkaar komen.
Met een hoofddoek om watersporten (foto AP)
Aan de rand van de Iraanse hoofdstad Teheran komen jongeren suikerspin eten, wandelen of skiën. Het is een ideale ontmoetingsplek. Daarvan zijn er weinig in de islamitische republiek.
Jongens met hip-hop truien, lange haren of Elvis-kuiven staan in groepjes sigaretten te roken. Ze doen stoer als meisjes met glimmende zonnebrillen en veel make-up langslopen. Veel van de in strakke jasjes gehulde dames hebben een pleister over hun plastisch bewerkte neus. Onder hun minuscule hoofddoekjes steken getoupeerde pony\'s, kuiven en staarten uit.
In Iran behoort een man een kortgeknipt kapsel te hebben. Een vrouw draagt, als het goed is, een hoofddoek die al het haar bedekt. De manteau, een jas tot over de knie, is verplicht. Draag je die niet, dan loop je kans dat de alom aanwezige zedenpolitie je arresteert.
Gefrustreerd door de beperkingen van het geloof en het regime, zien jongeren alles wat afwijkt als een uiting van protest. ,,Ik ben ontevreden over de situatie in mijn land, anders zou ik dit nooit dragen,’’ zegt Mohammed, 21, lange zwarte jas en ringen aan zijn vingers. Hij houdt van heavy-metal; verboden muziek en dus razend populair onder jongeren. Elke kans om lawaai te maken grijpen ze gretig aan.
Iran heeft een jonge bevolking: zeventig procent is nog geen 35. Er zijn echter weinig sportfaciliteiten en geen bars of clubs. Alcohol is verboden. Iedereen kijkt satelliettelevisie, huurt illegale dvd’s en surft op internet. Bioscoopfilms zijn gecensureerd, popconcerten zijn verboden. De meeste jongeren vervelen zich en willen het land uit. Ze overstelpen westerse ambassades met visumaanvragen.
’s Avonds is hier weinig te beleven. Thuis een feestje geven is riskant. Elk lawaai alarmeert de politie. Alternatieven zijn hamburgertenten of cruisen in een auto over Jordan Street. Elkaar bespiedend door de raampjes geven coole jongens en meisjes met glitterhoofddoeken elkaar knipoogjes. Is er belangstelling, dan worden lichtsignalen gegeven en rijden auto’s een zijstraatje in.
,,Op zich is dit geen slecht land,’’ zegt Leila in Jordan Street. Ze is 25 en komt hier bijna wekelijks. ,,Als ze ons een beetje ruimte gaven, zouden we het leuk kunnen hebben. Nu houden alleen hoop en dromen ons op de been.’’
