Nu de week van de waarheid voor het Iraanse kernprogramma aanbreekt, worden mensen hier toch wel nerveus. \"Wat gaat er gebeuren? Wordt het oorlog?\", vragen mensen aan me. Alsof ik dat weet.

Een taxichauffeur informeerde of hij zijn benzineslurpende \'Paykan\' moest verkopen. \"Straks gaat alle brandstof op rantsoen, denkt u niet?\" Zakenmensen voelen al maanden pijn door de crisis rondom het Iraanse kernprogramma. \"Ik kan geen deal sluiten omdat niemand weet wat de toekomst zal brengen. Weet jij meer?\", vertelde een Iraanse zakenman me. Zelfs een Iraans conservatief parlementslid wilde weten wat ik dacht dat er ging gebeuren.

Toen ik Armin had gevraagd om eens te informeren naar de prijs van stroomgeneratoren -essentieel bij rampen, oorlogen en langdurige stroomonderbrekingen-, brak de paniek uit. Zijn vader wilde weten of ik soms iets wist. Iemand anders vroeg hem of ik soms over \"speciale informatie\" beschikte.

Ondanks de donkere wolken gaat iedereen gewoon door met de voorbereidingen van de Noruz viering, het Iraanse nieuwjaar. Men is voornamelijk bezig met een grote schoonmaak om het huis aan kant te hebben voor de 21ste maart. Dan begint hier het jaar 1385.

Sommige \'bronnen\' -de meeste volstrekt idioot- beweren dat er een aanval tijdens de nieuwjaarsvakantie zal komen. Ik denk dat we nog erg ver van militair ingrijpen zijn verwijderd en betwijfel of dat ooit gaat gebeuren. Irans macht in de regio is enorm gegroeid en de (westerse) publieke opinie lijkt me er nog niet klaar voor.

Maar de taxichauffeurs en Iraanse zakenmannen geloven me niet. \"Als je iets hoort, bel me dan\", vroeg een man me. \"Alle informatie is welkom\"

Hij heeft zijn vlucht gemist in Dubai en daar op de grond geslapen, maar vrijdagmiddag was Ard weer terug in Iran. Het kostte de douanebeamtes zeker anderhalf uur om hem er door te laten, maar hij is weer binnen. Al met al heeft het 300 euro gekost. Mijn stress was niet zonder reden, want vorige week is er een Nederlander teruggestuurd wegens een onbenulligheid in zijn papieren.

Bij deze dus een kleine waarschuwing voor iedereen die zonder toeristenvisum naar Iran wil komen. Langer zeven dagen krijg je niet, ondanks de berichten dat er verlengbare visums voor twee weken worden afgegeven. Het is nog steeds de beste optie om een visum bij de Iraanse ambassade aan te vragen.

En voor alle journalisten die me de afgelopen weken hebben gemaild: het is onverantwoordelijk en onprofessioneel om zonder journalistenvisum te komen. Maar die keuze is uiteraard aan hen.

Zes weken geleden vertelde president Ahmadinejad (tijdens een persconferentie) dat \"Alle buitenlanders zonder visum naar Iran kunnen komen en twee weken kunnen blijven\". Ik geloofde dat (dom) en vertelde mijn vrienden dat ze niet van te voren een visum hoefden aan te vragen als ze me zouden komen bezoeken.

Natuurlijk ging het anders dan was beloofd. Bij aankomst kregen mijn vrienden een visum voor één week. \"UNEXTENDABLE\" stond erop. De volgende dag ben ik handenschuddend en glimlachend allerlei overheidskantoren langsgegaan om verandering in die term aan te brengen. Maar al snel bleek mijn missie zinloos: mijn vrienden moesten vertrekken, wat de president ook had gezegd, zo oordeelden de Iraanse bureaucraten.

Omdat ik graag leuke kanten van Iran laat zien, besloot ik Ard en Jan Dirk mee te nemen op een korte ski-reis. Jan Dirk kan niet skiën dus die moest waterpijp roken.

Met Ard snowboard ik al bijna 15 jaar en die had er dus wel zin in. Samen met Newsha\'s vriendin Nazanin trokken we de piste van Shemshak op. Daar droeg vrijwel niemand een hoofddoek en op de piste draaiden ze Iraanse popmuziek. Ard snapte er niets meer van: \"doek op, doek af, het lijkt wel carnaval!\"