Morgen...

Aansluitend bij het vorige bericht ivm een antimakassar.

Wikipedia geeft de volgende verklaring :

Een antimakassar is een kleedje dat in de tweede helft van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw vaak op het met het hoofd in aanraking komende deel van met stof beklede banken en stoelen werd gelegd, om deze te beschermen tegen de makassarolie, die door mannen vaak overvloedig in het haar werd gesmeerd. De kleedjes waren vaak gehaakt en meestal wit van kleur.

Makassarolie was een in de omgeving van de Indonesische stad Makassar geproduceerde welriekende plantaardige olie (vervaardigd uit vruchten van de koesambi- of kesambi-boom (Schleichera trijuga)), die destijds veel gebruikt werd om het kapsel goed in vorm te houden.
                                             

De volgende jaren kende de kantschool een heropleving. Het aantal leerlingen groeide aan tot ongeveer 40 en er waren ook een 20-tal thuiswerksters.

De kantschool nam deel aan verschillende tentoonstellingen en behaalde een zilveren medaille in Amsterdam.

Het pronkstuk was een kanten “antimakassar” waarvoor 1500 klossen nodig waren. Spijtig genoeg bestaat er geen afbeelding van. 

Wij kennen allemaal die “doekjes” , meestal gehaakt, die bij onze grootmoeders op de rugleuning van de zetels lagen om de bekleding niet te bevuilen.

Kantwerk van mevr. Van Pamelen-Hagenaars

Maar door het gebrek aan afzetmogelijkheden werden er weinig grote stukken gemaakt. Uitzondering is de zwarte voile bestemd voor H.M.Koningin Sofie.

Het leerlingen aantal bleef dalen, de financiële toestand bleef slecht …

De kantschool had weinig vooruitzichten.

De deelname aan een Engelse tentoonstelling , in 1864, wierp enig “licht in de duisternis”! Er werden verschillende stukken uit voorraad verkocht en de kranten gaven de kantschool positieve recensies.

Doch het was maar een druppel op een hete plaat en in 1864 kende de school een dieptepunt. Bijna geen leerlingen meer en daarom kon men geen bestellingen meer aannemen.

Kantwerk van mevr. Van Pamelen-Hagenaars

Hilde,
uit het zonnige Turkije, is ook bezeten van kantklossen!!
Geloof het of niet...maar het is pas van verleden week geleden dat ik het patroontje doorgestuurd heb en zondag kreeg ik het resultaat al in mijn mailbox!!


https://blog.seniorennet.be/hildeinselimiye ,  

Detail van een zakdoek met prachtig borduurwerk.

Ondanks dit internationale succes werd het steeds moeilijker om de afgewerkte stukken verkocht te krijgen zodat de voorraad als maar groter werd. De financiële toestand was zorgwekkend en toen men in 1864 het tienjarig bestaan van de kantschool vierde was er weinig reden tot vreugde.

Het aantal leerlingen was gedaald tot 36 en in 1864 waren de uitgaven groter dan de ontvangsten die voornamelijk uit giften bestonden.

Teneinde de grote voorraad kant te verminderen werd er een loterij gehouden die een daverend succes was!!

Toch werden er nog nieuwe kantsoorten aangeleerd en daarvoor deed men beroep op ervaren, Belgische kantwerksters.

Kleine motiefjes Duchessekant.

Dit zijn de laatste foto’s van de Aarschotse kanttentoonstelling.

Vanaf morgen krijgen jullie het vervolg van de :

Sluise Duchessekant

Ik kan er niet genoeg van krijgen…

Zeg nu zelf…

Is de academie van Aarschot geen medaille waard ?

Details van de “bloemenmuur”.

Mijn hart is een bloemenzee.
Jij mag er alle dagen komen.
Jij mag er zelfs in wonen.
En ze plukken elke dag.

Knap mijn steeltjes niet af.
Verzorg ze met heel veel liefde.
Want dan zal ik voor je bloeien.
En geuren elke dag.
Streel me blijf die bloemenzee.

Neem me overal naar toe.
Want jij bent de bloemenzee.
Diep heel diep in mijn hart.
Van het eerste moment dat ik jou zag.

Als klap op de vuurpijl … deze koppen geklost met metaaldraad.

Proficiat aan de

 “KANTKLOSSER” !!!!

Inderdaad, deze kunstwerken zijn geklost door een heer !!!!  

                 

                          

Foto's aanklikken voor de vergroting!

Nog een “greep” uit de Aarschotse kanttentoonstelling.

                
Dit zou op een Parijse “catwalk” niet misstaan !!

Een gouden tip!!

Gisteren kreeg ik van een kantvriendin een “gouden tip” .

In Aarschot loopt er een kanttentoonstelling :

"Kant lijnen"

20 jaar hedendaagse kant in de
Hagelandse Academie voor beeldende kunst.

Dus … vandaag naar Aarschot want dat wilde ik ook wel eens zien! 

CC Het Gasthuis

 is een prachtige locatie die zich perfect leent voor dit soort van tentoonstellingen. Mooie open ruimten, licht en rustig.

De tentoongestelde werken zijn pareltjes van “Kantkunst”.

Ik laat jullie graag meegenieten !

 

Aan 't kantkussen

In schaduw van 't schuurtje,

Aan 't kalkwitte muurtje

staat daag'lijks haar stoel.

Daar stelt zij haar kussen

En legt er de lussen

gereed voor het doel.

*

Daar steekt zij haar spelden,

Die 't raadsel vermelden

van 't peut'rig patroon.

Daar vlechten haar handen

De sneeuwitte randen

zoo sierlijk en schoon.

*

Daar toov'ren haar vingers

Tot ranken en slingers

den simpelen draad . . .

En 't lied van de klosjes,

Zoo luchtig en losjes

vervaagt er pas laat.

*FROUWIEN KUYPER

In 1860 behaalde de kantschool een zilveren medaille op een “Nijverheids tentoonstelling” in Haarlem. Als beloning mochten de kinderen op reis naar Brugge.

Het Rijksmuseum te Amsterdam bezit “ De staalkaart van kanten” uit de Sluise school. Die geeft een overzicht van de verschillende kantsoorten  die er vervaardigd werden.

We herkennen Duchesse kant, Mechelse kant, Valenciennes kant, Point d’ Alençon, Guipure, Vlaanderse kant, Parijse kant, Tule kant…

Kort gezegd :

Er was praktisch geen kantsoort die hier niet werd geklost !

In 1860 nam de Sluise kantschool met succes deel aan de wereldtentoonstelling te Londen.

Volgens verslagen uit die tijd, konden de ingezonden werken wedijveren met de Belgische kanten en de kantschool van Sluis kreeg dan ook een eervolle vermelding !!

Daarom stuurde de directrice een verzoek aan het “Bestuur van het departement Sluis”, meer bepaald aan de “Vereniging tot Nut van het Algemeen”, waarin zij melding maakte van het bestaan van de school. Tevens dringt zij er aan op ondersteuning en instandhouding van de kantschool.

Het is evenwel niet geweten of er aan dit verzoek gevolg werd gegeven.

Toch heeft de secretaris van deze vereniging, de heer J.F. Van Dale, in 1857 de vergadering geadviseerd het gedane verzoek ter kennisgeving op te nemen en ook de jaarverslagen van de kantschool in de bibliotheek te bewaren.

Volgens de secretaris moest de bewaarschool toegankelijk zijn voor alle  kinderen.

In 1859 heeft de vereniging zelf de kantschool en de bewaarschool overgenomen en werd er na deze vermelding in de notulen van het “Nutsdepartement” ,niet meer over de kantschool gesproken.

Uit het archief blijkt dat er in 1857 vier leraressen aan de kantschool verbonden waren.

 
FOTO's :
2 Kantwerken van José van Pamelen-Hagenaars, uit haar boek "Duchesse kant".

In de Verenigde Arabische Emiraten heeft men zelfs een postzegel uitgegeven met een afbeelding van het kussen voor passementwerk.

Niet alle heil komt van boven…in dit geval komt de hulp uit Beveren!!!

In het bericht van 8 februari vroeg ik mij af wat nu eigenlijk de bedoeling is van dat kussen met bobijntjes uit het museum van Oman.

Vandaag kreeg ik een brief van een “kantkennis” uit Beveren die een tipje van de sluier heeft opgelicht!

Het kussen dient om passementen te maken.

Ik ben dus weer op internet gaan “grasduinen” met dit resultaat :

Een passement is een boordsel, garneersel, koord, sierband…ook tressen en badges op uniforms.

Inderdaad, de schoonmoeder van mijn zoon zegt dat er een fijn  lint aan het kussen hing. Dit lintje wordt verwerkt in de badges waarmee de Omaanse uniformen versierd zijn.

Hier enkele voorbeelden.

Opmerkelijk is de afbeelding van een palmblad dat dikwijls voorkomt.
    

Daardoor wordt dit passementwerk “Palm lace” genoemd!