Tripes

Gaaf en gezond.

Even het geheugen opfrissen...

Ze had een nieuwe broek aan, dacht ik toch, maar nee, geleend. Iedereen van de groep had haar wel een en ander geleend. Vermagerd was ze ook niet.
En tot mijn groot genoegen heeft ze niet in de auto van Jamal mogen slapen.
Auto van Jamal is stuk, kapot, gegaan...!
Op mijn vraag wat er dan fout was met de wagen? Motor kapot ! Dat betekent zoveel als ’t was alle dagen warm, ’t zal wel zeker...43°C graden zegt ze....

Ze hebben de defecte wagen 700 kilometer meegesleept. VAB kan daar duidelijk nog zaken doen.

Het schijnt ook dat deze tocht werkelijk hels was, ze hebben meer moeten duwen om de auto’s uit het zand te krijgen dan dat ze konden meerijden. Maar dit is natuurlijk weeral eens zwaar overdreven van mij...
Ook hebben ze een mooie vondst gedaan: ze zijn weer op zoek geweest naar Libisch glas en hebben enkele stukjes gevonden. Ook een vrij groot stuk. Als het stuk hier aangekomen is kan ik er meer over vertellen, maar het is nog niet opgezonden.
Later kan het dan een pronkstuk worden in het museum van ACAM te Merksem.

Een zeer gezocht specimen in het wereldje van de mineralogie.

Dat Lybisch glas, is dus glas dat ontstaan is, miljoenen jaren geleden door de inslag van een reusachtige meteoor die het zand waarin ie neergestort is, door de energie van de impact, heeft doen smelten en het gesmolten zand, glas dus, kilometers ver heeft weggeslingerd...
Ondertussen hebben wij ook een mooie collectie van dergelijke stukjes glas bij mekaar gekregen.

Alle desertfoxjes lopen met zo een hangertje van dat soort glas rond hun hals als herkenningsteken.

Wat heeft dit nu met keukenverhalen te maken ? Niets!

Smakelijk toch...

Mijn vrouw is er weer eens vanonder gemuisd.

Avontuurlijk op reis.

Naar de grote Egyptische zandbak.

Via een satellietfoto heeft men ontdekt dat er ergens in de oostelijke woestijn een reusachtige krater zou zijn geslagen van ettelijke kilometer doorsnee. Hoogstwaarschijnlijk door de inslag van een reuzenmeteoor.
Voorheen had men wel een vermoeden dat die zou bestaan maar nu gaan ze eens van dichtbij kijken hoe dat reuzengat er in het echt uit ziet.

Dus op expeditie onder leiding van Ayman, een ervaren woestijnvos. Het clubje heet trouwens : “ The desertfoxes”.

Het eerste avontuur heeft ze reeds achter de rug: haar bagage is teruggekomen. Er hing een kaartje aan : Luxor. Daar hoorde “Cairo” op te staan.

Computerfout, geven ze dan op als reden. Het reisbureau is reeds lang omgedoopt tot Shit-air...

Twee kleine reistasjes, mooi gepakt, samen twaalf kilogram. Een roze en een blauw...

Ik weet dat mijn warme sokken er in zitten. Voor ’s nachts. ’t Wordt redelijk koud in de woestijn. Ook heeft ze mijn zakdoeken meegenomen, om hete tranen te plengen, ’s nachts???

Van de koude voeten ???

De expeditie, kan niet wachten, die moet voortgaan en kan niet eventjes twee dagen wachten op de verloren gelopen bagage van één desertfoxje....

Ikzelf ben nog niet mee geweest maar ’t lijkt wel een goed uitgerust gezelschap.

GPS, laptop met bladzijden vol coördinaten, kaarten, satelliettelefoon en een jarenlange ervaring...

Vijf zware Toyota’s, op de vier wielen aangedreven wagens. Alle nodige brandstoffen, olie, water en victualiën zoals dat heet. Eten dus ! Bikke, bikke, bik, hap, hap, hap...!

Aardappelen, wortelen, tomaten , blikjes met sardientjes, worstjes gemaakt van kippenvlees, enkele levende kippen en een geit en weg zijn ze.

Voldoende voorraad voor twaalf dagen. Vorige keer hebben ze niemand, maar dan ook geen levende ziel gezien. Twee Libische smokkelaars er even buiten gelaten.

Hoe weet ik dit alles nu ?

’t Is niet de eerste keer dat ze er tussenuit knijpt, elke keer naar de woestijn.

Volgens insiders heeft ze daar een “vriendje” ....

Maar haar goede smaak (? )  kennende en de foto’s die ik al gezien heb van haar vriendjes, geloof ik er niet veel van.

Jamal, Achmed, Jamilla, Mustafa, Ayman ...?

Maar men weet maar nooit...?

Maar als het over het eten gaat komt ze wel terug hoor!

Nu zij geen bagage meer heeft mag ze waarschijnlijk slapen in de auto van Jamal...

Misschien heeft ze zelfs opzettelijk Luxor gezegd in plaats van Cairo...?

Want in de auto , van Jamal, te slapen in plaats van buiten in het zand van de woestijn schijnt toch nog een ietsje comfortabeler te zijn.

Maar eigenlijk wou ik wat schrijven over hetgeen zij daar eten in de woestijn.

Geen driesterrenrestaurant maar iedereen is er unaniem over akkoord; ’t eten is lekker. Gezonde kost.
Vooreerst: drie liter water per dag drinken. Geen drie liter water drinken resulteert steevast in ambras ! Ayman wijst dan elke verantwoordelijkheid af voor (vermeende) ziektes of ongemakken.

’s Morgens maken de chauffeurs, haar vriendjes dus, koffie op een open vuurtje, gestookt met hout dat ze onderweg links en rechts bijeen gesprokkeld hebben.

( Vroeger heb ik nooit begrepen wat sprokkelen betekent. Hout sprokkelen ??? Hansje en Grietje deden dat maar wat is dat ???)

Op datzelfde houtvuurtje leggen ze een zware ijzeren plaat waarop ze brood bakken, van die platte vlaaien, pizza, maar dan zonder beleg.

Confituur, honing, choco, wat wil je nog meer... hesp en spek zijn er niet bij...

Dat mag niet van Allah!  Filet d’ Anvers is er ook niet, alhoewel dat rundvlees is.

’s Middags is er een heus buffet. Zoals in de Hilton. Maar bij gebrek aan een mooie buffettafel gebruiken ze de motorkap van een Toyota...

Op de plek waar de motorkap het warmste is wordt de “warme hap” gezet...

Als drank is er water!

Zij slepen derhalve al dat water mee in plastic flessen....effe rekenen, dat moet dus ongeveer 600 liter water zijn

’s Avonds zetten ze, de vriendjes dus, de auto’s samen in een U-vorm. De binnenkant van de U wordt behangen met tapijten en daar is dan hun paleis uit de sprookjes van duizend-en-een-nacht.

Nog een tapijt op de woestijnvloer en dan beginnen ze met een aperitiefje. Gekocht in de taxfree-shop op de luchthaven.

Veel aperitief drinken wil zeggen: morgen is ’t gedaan. Dan is het water!

Waterpijp lurken hoort daar ook bij. Zelfs de niet rokers lurken allemaal pijp.

Ze hebben dat hier thuis ook eens gedaan.

En stinken dat, dat doet...

Eén auto staat buiten de kring. Dat is de keukenwagen. De koks doen er dan enkele uren over vooraleer ze een mooie maaltijd op tafel kunnen toveren. Op het bord tenminste want ze hebben geen tafels.

Naar het schijnt eten ze veel en lekkere groenten, een klein stukjes vlees en een koek als dessert. Of fruit: sinaasappelen, dadels, vijgen, enz... Dessert in “the desert”...

’t Lijkt wel een pensionaat menu te zijn.

Toch zijn ze het er allemaal over eens: we eten lekker...niks tekort, en gezond!

Hier zijn enkele foto’s te zien van vorige expedities.  Klik daarna rechts op Next....

De auto’s , hun slaapkamer: hotel aux milles étoiles, het buffet, enz...

Het doet wat denken aan verhalen zoals Roald Dahl ze zou schrijven.

Ik vertel het verhaal hier na zoals het in mijn geheugen is blijven plakken.

Indien het slecht geschreven is dit niet door de schuld van Peter Mayle...

Het gebeurt ergens in een klein dorpje in de Provençe.

Eén van de bewoners is de bezitter van een stuk grond waarop truffels groeien. Hierdoor moet hij niet eens gaan werken als zoveel anderen, de opbrengst van zijn truffels dat is ook zijn inkomen....

De truffels zijn rijp tijdens de wintermaanden, dus december tot einde februari.

Dan moet er elke dag, of nacht gecontroleerd worden of er iets te vinden is.

Velen denken nog steeds dat dit gebeurt met een varken maar dat is alleen maar voor de TV of de toeristenfolders. In werkelijkheid heeft men een truffelhond. Dat kan gelijk welk merk van hond zijn, als hij maar truffels kan ruiken en herkennen. Als hij een truffel vindt, krijgt “bobby” als beloning een stukje “saucisson”....

Truffels hebben op dit ogenblik een waarde van omtrent de 1000 euro per kilogram! Eén euro per gram....

Op een avond ontdekt de truffelboer dat er kapers op de kust zijn. Er is iemand op zijn domein geweest en heeft er ook truffels gejat. Hij kan dat zien aan allerlei sporen.

Bandenafdrukken van een vreemde auto, hondensporen die niet van zijn hond zijn en de omgewoelde aarde....
Groot alarm; zoiets wordt niet toegelaten, het moet en zal ,gestraft worden.

Het relaas doet al snel de ronde in het dorp dat er een truffeldief gesignaleerd is.

De dorpsouderen zullen het terrein ’s nachts gaan bewaken, want het is ’s nachts dat de dief opereert.

Ze trekken er met een zestal naartoe, gewapend met de nodige flessen "pinard" en “eau de vie” om de koude nacht door te komen. Ze verstoppen zich achter het struikgewas in de nabijheid van een grote boom.

De eigenaar van het veld heeft zich gewapend met een aftands jachtgeweer.

Ze moeten verscheidene nachten wachten voor er wat gebeurt waardoor er tijdens de dag niet veel meer uitgespookt wordt en de voorraden “marc de Provençe” angstwekkend dalen....

Sommigen beginnen zelfs te twijfelen aan het bestaan van de dief.

Maar, dan gebeurt het, op een mooie maanverlichte nacht....

De patron legt zich al klaar, het geweer in aanslag. De anderen ledigen snel hun glas en zwijgen...

Er draait een klein aftands Renaultje , een R4-tje, het terrein op met gedoofde lichten.

Twee personen stijgen uit, een man en een vrouw en de hond die uit de kofferbak komt....

Daar zijn ze dus, de snoodaards....!

Het vuurpeloton wacht nog even tot ze wat dichterbij komen en tot de boeven daadwerkelijk een zoektocht beginnen.

Met veel lawaai en wapenvertoon komt de bewakingdienst nu in actie en de dieven worden letterlijk overmand en bedreigd....

Onmiddellijk wordt ook een rechtbank opgericht, door de raad van ouderen, onder de eikenboom.

Hoeveel truffels hij al gestolen had ?

Voor hoeveel en waar hij ze verkocht heeft?

Of hij wel weet dat dit diefstal is enne zo nog een ganse litanie over gendarmes en in den bak gaan.

Uiteindelijk komen ze met de dief overeen dat ze hem niet in de handen van het legale gerecht zullen overleveren of hem op staande voet fusiliëren, als hij het geld dat hij verdiend heeft aan de gestolen truffels nu op staan de voet terug geeft.

Ja, maar ik heb dat geld hier niet bij, zegt de dief. Logisch toch.

Ja maar beslist de vierschaar dan, jij hebt dat geld ergens op de bank staan...Juist ?

Juist!

Waar ?

Er wordt de naam van een stad genoemd, vele kilometers daar vandaan.

Na een korte beraadslaging beslissen de rechters dat de man het geld nu onmiddellijk moet gaan halen in de stad, tegen dat hij daar aankomt zal de bank open zijn en dan brengt hij het geld naar hier. Hij moet maar te voet gaan want om zeker te zijn dat hij zal terugkomen zullen ze ondertussen zijn vrouw, zijn hond en zijn auto in bewaring nemen!

Ze hebben de dief nooit meer terug gezien ....!

Wat er nadien gebeurd is met de rot verroeste R4, met het lelijke wijf met de snor en de schurftige, knokige hond vertelt het verhaal niet.

Ooit geprobeerd om zelf yoghurt te maken ?

Doodsimpel maar je moet natuurlijk weten hoe.

De eenvoudigste methode is om te starten met een commerciële yoghurt van goede kwaliteit.

Maar wat is dat , goede kwaliteit ?

Nu, destijds in Korea was mijn vrouw verplicht om yoghurt te eten wegens één of andere storing in haar verteringssysteem.

Dus, zelf yoghurt maken want yoghurt was daar bijna niet te vinden en werd er verkocht aan de prijs van kaviaar. Aziaten zijn geen zuivelverbruikers...

Dus eerst gestart met een gekocht yoghurtje, later met een yoghurtstarter die opgezonden was vanuit België. Na enkele keren heropstarten had ik de techniek goed onder de knie.

( Indien iemand hier meer wil over weten, vraag het dan maar...het is doodsimpel)

Nu komt een Amerikaanse vriendin van mijn vrouw op bezoek en proeft de home-made yoghurt.... Nice, delicious, great, wonderfull, enz...

Of ik dat voor haar ook niet kon maken?

Ja, waarom niet.

Maar zegde ze, niet met Koreaanse melk, ze was daar zo wat vies van... Die Amerikanen, hé ! Maar ze zou mij Amerikaanse melk bezorgen.

Goed zogezegd, zogezegd, zou Urbanus gezegd hebben....

Dan een lading yoghurt opgestart met Amerikaanse melk. Het merk : Gloria.

Dat vergeet ik nooit voor de rest van mijn leven meer....

Alles gedaan zoals het hoort en ’s anderendaags zou de yoghurt klaar zijn......

Oh, desillusie, de yoghurt was mislukt.....Dit was de eerste keer. Verdomme toch, wat had ik hier mispeuterd?

Snel een nieuwe “batch” opgezet maar met Koreaanse melk. Gewone melk uit brik’s...

‘s Anderendaags: een pracht van een yoghurt....

De vriendin, Lois, zeer tevreden. You nice guy enz....(Ze zou eens een konijntje vangen voor mij als het pas gaf....) Tegen Lois ook niet gezegd dat het “Koreaanse” yoghurt was!

Laat de innocenten in hun wijsheid.

Volgende keer ; zelfde scenario. Lois komt met een doos melk van het merk Gloria. Ik maak er yoghurt van en ...alles mislukt....

Dan beginnen er natuurlijk lampjes te knipperen; alarm, alarm....!

Even gaan kijken op de lege doos bij de samenstelling van de melk. Speciaal gecreëerd voor het Amerikaanse leger aub!

Alle vetten vervangen door plantaardige vetten, vitaminen zus en zo toegevoegd en een massa bewaarmiddelen er bij gekwakt....

Mijn arme en dure yoghurtbacteriën stierven gewoon in die zogenaamde melk. Gebrek aan zuurstof en niks fatsoenlijks te eten....

Nadien heb ik geen yoghurt meer moeten maken. Toch niet van Amerikaanse melk.

De Lactobacillus Bulgaricus en Streptococcus Thermophilus zijn mij er nog steeds dankbaar voor.

Iemand vraagt het recept voor “quenelles”. Op het internet uiteraard.

Nu “quenelles” zijn niet zo bekend bij ons maar het zijn een soort balletjes, meestal gemaakt van vis, dikwijls van snoek en het gerecht is nog altijd vrij populair in Frankrijk.

Verschillende antwoorden volgen er op.  Ook een duidelijk bruikbaar recept.

Men heeft 500 g snoekvlees nodig en zo nog één en ander....
 

Antwoord van de vraagstelster, een blonde waarschijnlijk, dat ze het een mooi en goed recept vind maar dat het voor een andere keer zal zijn want ze heeft maar 300 gram snoekvlees.
 

Toedeloe...

Hij was uitgenodigd op een “vernissage” en stond daar zowat tegen zijn zin de tijd te doden.

Tot er met echte champagne rondgegaan werd.

Daarbij schrijft hij :
 

Ik had me net zo’n fluit toegeëigend toen ik moest niezen. Er was geen tijd meer om het ding ergens neer te zetten, dus niesde ik en door de onbeheerste schok kwakte ik de halve inhoud van mijn glas op het hemd van de man die naast me stond.
“Krijg nou tieten!” riep die met een Hollands accent, een ietwat verwijfde stem en vergezeld van een nichterig handgebaar.
“Dat zou je wel willen, hè?” monkelde zijn vriend.

Lees het hier zelf ....

Dit voorval deed mij terugdenken aan een avond ergens te lande waar ik ook het slachtoffer werd van zo een niesbui....

Lang geleden ook al weer, toen de dieren nog spraken, trok ik in samenwerking met een farmaceutische firma, Vlaanderen rond om “wijndegustaties” geven. Eigenlijk waren het meer wijnlessen....

Ik bracht wat dia’s mee over wijnproductie, wijnetiketten, wijnglazen en zo verder...

De bedoeling was dat ik hiermee doktersvrouwen enkele uren zoet zou houden terwijl hun partners, (de dokters, vrouwelijke dokter waren toen nog een zeldzaamheid,) voorgelicht werden over een” breedbandspectrum antibioticum”....dat van de firma, uiteraard!

Ja, ja , en nadien was het aanzitten aan het banket. Dat is natuurlijk ook altijd mooi meegenomen.

Ik heb daar regelmatig mannen zien zitten die eigenlijk aan de andere kant zouden moeten geweest zijn !!! Ze hadden zich dan zogezegd vergist van zaal!

Maar nu over dat niezen.

Op een mooie dag, zo beginnen alle sprookjes, zou er een grote demonstratie doorgaan ergens in België. Ik ben gewoon vergeten waar het was. Maar het was ofwel Aalst ofwel in Brussel.

In alle geval was het in een grote sjieke zaal met veel veloursbekleding, pluche en tapijten...

Er zouden wel honderd personen aanwezig zijn, vrouwen hé, en evenveel mannen, bij benadering, die gingen naar de andere zaal.

Maar,....krijg ik toch een dag voordien hetgeen men “een snotvalling” noemt zeker. Snip- of snotverkouden...

Maar, the show must go on !!! Niewaar ???

Zo een grote firma’s aanvaarden niet dat je voor een verkoudheidje niet kan komen. Aldus....

Alles in de zaal netjes klaar gezet: de diaprojector, de glazen, de “syllabi”, de flessen waren reeds ontkurkt en “ here we go...” !

De dames zitten mooi te wachten. Ik kom op, ja, ja , een beetje zoals op de TV, van zo een grote trap naar beneden....Flauwe kul, natuurlijk!

Alles gaat vrij goed onder andere omdat er een micro aanwezig was. Honderd personen overroepen dat vraagt wel wat vermogen van verkouden stembanden...

Dan komt het eerste glaasje wijn, kwestie van wat te drinken te hebben tijdens de volgende uiteenzetting.

Daarbij gaf ik normaal een demonstratie hoe wijn “gedegusteerd” wordt.

Dus beetje wijn in een glas, er even aan ruiken, de wijn wat doen walsen in het glas, nog eens ruiken, dan uiteindelijk voorzichtig proeven met kleine slokjes...en er over praten, dat is zeer belangrijk!

Over dat ruiken aan de wijn vertelde ik er meestal nog bij dat eerst gedaan werd met het linkerneusgat en daarna met het rechter...Een flauwe grap doet het altijd goed tijdens dergelijke uiteenzettingen!

De praktijk was die dag helemaal anders. Ik nam mijn glas wijn, walste daar zo wat mee, sprak allerlei lovende woorden uit over de kwaliteiten van die wijn , enz...,maar het was allemaal poppenkast....!

In werkelijkheid rook ik niets, smaakte niets, maar dan ook maar niets....snopverkouden, velstobte neus....!!!

Bij het proeven ga ik bovendien nogal enthousiast te keer, ik ruik dus niets, en giet daardoor de wijn letterlijk in mijn neusgaten....

De niesbui en het proesten dat daarop volgde, heeft minutenlang geduurd. Vele vriendelijke vrouwenhandjes zijn mij op de rug komen kloppen om me er door te helpen.

Honderd andere toeschouwers zaten te gniffelen....Gelukkig was er een dokter in de zaal aanwezig maar die was niet nodig. Het is vanzelf over gegaan.

Gelukkig heb ik er geen tieten aan over gehouden....nou moe..!.

Maar na al die jaren herinner ik het mij nog zeer levendig!

’t Is enkele jaren geleden, in Douchapt, in Frankrijk. Wij zijn daar steeds voor een weekje verlof tussen Kerstmis en Nieuwjaar, met als hoogtepunt nieuwjaarsavond natuurlijk.

Onze buurman , Michel, kwam vragen of ik niet even een ritje voor hem kon maken naar een naburig dorp, want als hij dat zou moeten doen met zijn tractor, zou dat uren duren, en zo verder….

Hij wou naar een “bouilleur de cru “, gaan….dat is een alcoholstoker !

Nu zou het kot nog aan het branden mogen zijn maar zoiets dat kan ik niet afslaan !

Een” bouilleur” is dus een persoon die nog toelating heeft van de Franse staat om alcohol te stoken. Hoe de wet in mekaar steekt is vrij ingewikkeld, alleen heb ik begrepen dat er, juist zoals in België serieus wat “ gefoefeld” word met de wetgeving en dat daar iedereen zo zijn eigen vrije interpretatie over heeft.

Tijdens de zomer en herfst verzamelen de “boeren” uit de streek allerlei vruchten die verder voor niet veel goed zijn en ze stoppen deze in grote plastieken bakken, zeg maar vuilnisbakken. (Deze containers worden gelukkig alleen maar gebruikt voor dit doeleinde.)

Wordt er ook wat suiker bijgedaan, ik zou het niet weten.

De vruchten beginnen dan te gisten en tegen dat het kerstmis is stopt de gisting compleet en men verkrijgt dan een vruchtenwijn met een redelijk hoog alcoholgehalte.

In de streek, maakt men “wijn” van pruimen , mirabellen en zelfs van druiven!

Nu, Michel had zes vuilnisbakken vol met uitgegiste pruimen en of ik ze dus naar de “brander” wou brengen ? Met veel plezier natuurlijk !

Ik had , en heb nog, en altijd gehad , een grote auto, een break ! Jammer, was die auto toen zo goed als spiksplinternieuw.

De bakken met pruimensmurrie in de auto gestouwd, een ritje van tien kilometer en op een zeker ogenblik denk ik dat het naar rechts is, maar néé,… ’t is naar links…!

Resultaat, uit minstens vier vuilnisbakken zwiept er een grote kwak van die smurrie op het tapijt van mijn nieuwe auto. Maanden nadien begonnen toevallige passagiers in mijn auto snuffelende geluiden te maken en even naar mij te kijken, twijfelend of ze wel verder zouden meerijden.

Toch zonder verdere problemen bij de stoker geraakt.

Komen we daar terecht op het achtererf van een soort boerderij waar een mobiel distilleertoestel staat opgesteld in volle werking. Rondom, eenden, ganzen (die mij gebeten hebben!) en de onvermijdelijke meute honden die naar iedereen en alles beginnen te blaffen. In de tuin massa’s kippen die de resten van vorige stooksels aan het oppikken zijn.

De stoker, monsieur Maurice, controleert met argusogen het distilleerproces. Dit wil zeggen:

de gegiste pruimen of andere vruchtenmassa wordt in de distilleerketel gegoten deze ketel wordt dan hermetisch gesloten en verwarmd tot 96°C of zo wat, in een bain-marie. De alcohol verdampt sneller dan het water en deze alcoholdampen worden nadien terug afgekoeld en gecondenseerd tot “eau de vie”.

Dit is de simpele uitleg. Ik ga hier niet compleet beschrijven hoe alcohol gemaakt wordt, want de beambten van de accijnzen op mijn dak krijgen zeker …!

Het enige controleapparaat dat mijnheer Maurice gebruikt, is een densimeter die in de uitlopende alcohol drijft. Als het alcoholgehalte daalt tot minder dan 40 %, dan stopt hij het proces. Als het hele distileerproces afgelopen is bekomt hij alcohol van 60°!!!

Even terug naar de aankomst.

Buurman Michel, die werd er verwacht , maar ze wisten niet dat ie zou komen met een Belg in een auto met Belgische nummerplaat. Ik werd er dus eerst grondig gescreend. Welke mijn politieke ideeën zijn , of ik toch geen communist zou zijn,of ik de schoonmoeder van mijnheer Jean ken, heb ik iets te maken heb met Chirac, voor of tegen ,of ik alcohol drink, welke schoenmaat ik heb.?..

La Belgique, c’est quand même un pays communiste, non…? Et Charles de Gaulle, qu’est ce que tu en pense ???

Geslaagd in het examen! Ik werd aanvaard. Alhoewel ik nog steeds niet weet hoe de schoonmoeder van mijnheer Jean heet.

Als praktijkproef nam monsieur Maurice een glaasje, waar duidelijk de hele buurt reeds uit gedronken had, veegde het toch even proper aan zijn schort en liet het vollopen met hete pruimenalcohol van zestig graden, recht uit de alambic.

Er is dan geen keuze meer, drinken, of verzuipen en uitgesloten worden .

Erg ,vond ik dat nu niet. Het glas dus in één teug naar binnen gegoten. Stoere macho ! Maar drie dagen later liep ik nog steeds rond met pijn aan mijn maag waar, vermoedelijk een gat in gebrand was.

Mijnheer Maurice woont in een oude “Van Hool” bus ,zonder wielen en deuren weliswaar!

Kippen, katten en honden zijn, zijn huisgenoten. Er stond een lange tafel in de bus met twee banken, één aan elke kant; De tafel zelf stond afgeladen vol met vieze lege limonade en mosterdglazen en plastic Vittel flessen, gevuld met alcohol van allerlei stooksels die hij voordien gemaakt had.

Een verplicht nummer was nu om van alle stooksels even te proeven en er een oordeel over te vellen…

Van glaasje nummer vijf herinner ik mij niet veel meer….al denk ik dat ’t lek r wa s..$

Toch , goed thuis gekomen, er is niet zo veel verkeer op die regionale wegen in Frankrijk.

Maar ’s anderendaags jongens…twee kameeltjes die aan het vechten waren in mijn hersenpan !

Enkele jaren nadien kom ik in een chique winkel in Périgueux, eigenlijk kwam ik daar regelmatig, en we beginnen zo wat te palaberen met de baas van de winkel over het bereiden van foie gras, maar dan zo wat op half industriële basis. De eigenaar, van de winkel, Stephan, die mij ook al lang kent begint zo wat “geheimen” prijs te geven. Hoe lang te marineren, temperaturen enzovoorts…

Zeer belangrijk vertelt hij , de finesse, aan de foie gras een paar druppels pruimenlikeur toevoegen van Maître Maurice. Maar ja, als Belg zou ik die toch niet kunnen verkrijgen….

Mijn auto stinkt nog steeds een beetje naar “Maitre Maurices’s” pruimenalcohol.

Enkele beelden van Maître Maurice’s distillerie staan op mijn fotogalerij, bij Webshots.

Kijk bij Douchapt 1 en Douchapt 2.

Die knappe jonge kerel die daar aan het drinken is ben ik niet !

Voor gevoelige zielen ; er staan ook foto’s bij over een varkensslacht.

De drinker met de pet op, dat is Michel !

Dus klik hier : http://community.webshots.com/user/nicolay115

Met zatte groeten...

Bezoar.

Beze,  wat ?

Bezoars.  Tot enkele weken geleden had ik er ook nog nooit van gehoord.

Nu houd het mij al een hele tijd bezig.

Bezoars zijn organische “stenen”. Ze ontstaan in het spijsverteringstelsel van zoogdieren, ook van mensen en bij vissen. In de maag, de darmen, de gal, de nieren, de blaas, een beetje overal...

In de oude tijden, de middeleeuwen en de renaissance waren dergelijk stenen zeer gezochte objecten omdat er magische krachten aan toegeschreven werden. Ze zouden vergif in dranken kunnen neutraliseren en zo nog wat van dat bijgeloof.

In de kroon van Elisabeth de zoveelste is er een bezoar gemonteerd.

Zelfs nu bestaat er nog steeds een handel in bezoars. Chinese geneeskunde heet dat nu.

Samen met drakenpoten, slangenvet, vleermuizentongen, paddenkopstenen en muizenstaartjes...

Zelfs op het internet worden dergelijke stenen aangeboden van lama’s uit Peru.

Een steen uit de gal van een giraf of een aap zijn grof geld waard.

Stenensnijders waren destijds eerbiedwaardige chirurgijnen....

Nu verwijden ze die stenen in de klinieken met een laser en de steen wordt vernietigd. Weer een bron van inkomsten die verloren gegaan is,... de Chinezen betalen daar grof geld voor !

Enkele weken geleden wist ik dat alles ook (nog) niet. Van paddenkopstenen had ik als wel eens gehoord. Mensen zijn toch zo goedgelovig...

Maar , diezelfde enkele, weken geleden, tref ik bij het eten van rivierkreeftjes twee witte steentjes aan in de kop van zo een kreeftje.

( Beroepshalve ben ik regelmatig verplicht om rivierkreeftjes te eten. Niet tot mijn grote ongenoegen...)

De steentjes zijn geen kleine prutskes, twaalf millimeter doormeter, nagemeten met een schuifmaat! De thorax van zo een kreeftje is misschien 4 centimeter.

Ook moet ik er bij vermelden dat dit niet de eerste keer is dat ik dergelijk witte concreties vind in rivierkreeftjes. Dit keer heb ik ze netjes verpakt en niet weggegooid...

Als ze dezelfde waarde hebben als paddenkopstenen dan komt mijn  bankrekening er binnenkort weer helemaal bovenop !!!

Ze gelijken zo wat op kleine champignonkopjes, bol aan de boven kant - wat is hier de bovenkant ? - en een indeuking met een cirkelvormige tekening aan de onderkant.

Ondanks het feit dat ze meegekookt geweest zijn in en saus met witte wijn zijn de steentjes onbeschadigd. Ze glanzen zelfs een beetje.

Witte wijn is een zuur, en zuur lost kalk op want deze bolletje zijn zeer zeker opgebouwd uit kalk. Hetzelfde materiaal waaruit het pantser van de rivierkreeft opgebouwd is.

Nadien, internetten, Googlen, zoeken, telefoneren met prof. Van Tassel die ooit een artikel schreef over dergelijk verschijnselen, mails gestuurd naar de Cornell university....

De zjoölogie van Aantwaarpe, en Artis in Nederland

De vraag is steeds dezelfde; is dit een meer voorkomend verschijnsel en zo ja wat is dit ???

Resultaat , zeer weinig....’t kan nog komen natuurlijk maar voorlopig ziet het er niet veelbelovend uit.

Wie mij kan helpen, alstublieft, doe maar...we kunnen de winst delen!

Specialisten in rivierkreeftenkunde.... de knop om te mailen staat aan de rechterkant van dit blog !

Het was weeral lang geleden aan de hoeveelheid oude metalen te zien die onder de keldertrap opgestapeld lagen.

Sommigen verzamelen postzegels, luciferdoosjes, sigarenbandjes en zo wat. Ik verzamel oude metalen. Uit winstbejag !

Hopelijk is daar niets fout mee, iedereen doet dat wel maar elk heeft er zo zijn eigen manier voor. De minst interessante is om te gaan werken!  Op pensioen gaan is de gemakkelijkste. Ik kijk er al naar uit...

Zodoende verzamel ik oude metalen, als bijverdienste.

Een ex-collega noemde mij “de spaarzame keukenmeid”, naar analogie met een bekend oud kookboek van Hollandse origine. Hij zal weer gniffelen!

Sinds men de antikleef pan uitgevonden heeft ben ik begonnen met verzamelen. Dat soort pannen, duur of goedkoop heeft de slechte gewoonte, goede gewoonte voor mij, om na enkele maanden naar de knoppen te gaan. De anti-kleeflaag verdwijnt en de pan wordt onbruikbaar. Hoogstens nog goed om er hondenvoer in te koken.

Nu heb ik het geluk (?) om in diverse keukens te komen, meestal om te werken spijtig genoeg, en als de tijd gekomen is om daar eens wat aan opruimwerken te beginnen sta ik er bij en kijk er naar.

Deze pan is toch te ver versleten joh...Gooi weg. Deze roestvrije stalen pot heeft geen handvatten meer ! Gooi weg, die rommel!

Bibi staat dan klaar met de armen open aan de vuilniscontainer om de potten en pannen en ander metalen attributen in ontvangst te nemen. Daarna, richting : koffer van de auto. Enne ik rijd met een “break” ofte “stationcar” en daar kan veel in ...

Alles word dan thuis onder de keldertrap opgeborgen ( gegooid) tot er voldoende voorraad is om alles naar de oud-ijzer marchand te brengen. Een voddenvent noemden wij deze lieden vroeger. Zij kochten toen ook nog oude lompen op.

Voldoende betekent dat de baten de kosten moeten kunnen dekken.

Gelukkig woon ik hier midden in ” ’t stad” op twee straten afstand van een schroothandelaar.

De buit van enkele dagen geleden was :
-         10 kg oude aluminium pannen, ook een wok en nog wat soortgelijke rommel.
-         2 kg roestvrij staal, inox voor degenen die dit niet begrijpen. Twee potten en een deksel.
-         1 zinken bak. Ooit het binnenwerk van een mooie bloemenbak geweest.
-         Een pak koperdraad, die waar elektriciteit doorgejaagde wordt. Bij gebrek aan elektriciteit              werd  de draad afgevoerd.

De afrekening , de buit :

-         10 kg aluminium aan 1 € per kilogram is dus 10,00 €.

-         2   kg inox            aan 1,25 €                              2,50 €

-         1   kg zink             aan 1,30 €                              1,30 €

-         1   kg koper          aan  1,30 €                              1,30 €
 

       -              Totaal                                                                15,10 €

Twee deuren verder heeft een Turkse groentehandelaar zijn winkeltje, ik heb nog 1,75 €                 bijgelegd om :
- 5 kg   aardappelen
- een groot pak spinazie
- één aubergine
- Twee preien
- een zakje nootjes
- een bakje champignons ...   te kunnen kopen...        

Maar dat is tenminste eetbaar en dat kan niet gezegd worden van dat schroot.

Over twee jaar zijn we weer van de partij.

Geachte meneer,een dikke proficiat met je blogs boordevol nuttige informatie. ik ben pas sinds gisteren lid en kwam bij u terecht al zoekend. lekker eten is een mijner hobby's. ik ben namelijk op zoek naar een recept van mijn grootmoeder zaliger en men noemde het bij ons (vlaams brabant) toeter! voor zover ik mij herinner was het een dessert en men overgoot het met botersaus en bruine suiker verder zaten er bloem en speculoos in en misschien nog wel het een of t'ander. het werd warm opgediend met twee soeplepels werden er bolletjes van gemaakt...het was wel geen haute cuisine maar het is mij bijgebleven als lekkernij omdat ik toen nog een klein manneke was en de keuze toen toch veel beperkter was. ik zoek al lang naar info hieromtrent en alle tips zijn welkom en misschien kan iemand mij op weg helpen. ik zal zeker regelmatig je pagina's blijven bezoeken want het is toch tamelijk uitgebreid en zeker de moeite!!. nogmaals proficiat en bij voorbaat welgemeende dank. Tjen the meatman
 

Kijk, zoiets, da’s mijn kost ....Niet die “toeter” maar het gaat hier over een gerecht dat ik niet ken. Nooit van gehoord.

De naam “toeter” deed mij alras denken aan een dialectwoord of een woord dat alleen in één bepaalde familie gebruikt werd.

Het internet afgezocht, het kookboek van “Den Boerinnenbond” uitgepluisd, alle oude uitgaven toch, maar, niets te vinden. Même en Français, “toetèr”, niks !

Mailtje gestuurd naar ASG, jullie weten wel de “Academie voor Streekgebonden Gastronomie”, doch alles noppes. Geen resultaat.

Dan begin je te denken, ach : toeternietoe...
 

Maar,...ondertussen had Etienne, de vraagsteller, ook nog even gemaild waar hij het gerecht gegeten had en dat was in Sint Ulriks Kapelle. Nu een deelgemeente van Dilbeek. Zijn grootmoeder maakte toeter als hij braaf geholpen had bij het oogsten van de hop. Als beloning. ( Braaf menneke )

Hij schreef er ook nog bij dat men met zijn tweeën moet zijn  om het gerecht maken.

Eén houd de pot vast terwijl de andere roert. Dus het moet een echte stevige brij geweest zijn.

Vanmorgen fris en goed uitgeslapen ontsproot mij het idee om eens te kijken op de website van de gemeente Dilbeek. Snel het telefoonnummer voor algemene inlichtingen gevonden en toen ging de zaak in een stroomversnelling.

Ik ben om 10 uur beginnen telefoontjes plegen en om 11 uur wist ik wat toeter is, of beter was!

Via belletjes van de ene dienst naar de andere kwam de toeter steeds nader en nader. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen bij een dame die “toeter” kende, alleen wist ze niet hoe het gemaakt werd. Ze beloofde mij om terug te bellen als ze het recept kende.

Nog geen half uur nadien “toeterde” de telefoon.

Er zat hoorbaar nog een dame naast de telefoon aan de andere kant, die het recept goed kende.

Hier gaan we :

Men neme een hoge pot en doet er melk in.

Hoeveelheden zijn bij dit soort keuken niet van belang, dat werd op het oog gedaan.

Of zoiets als een kan melk en zoveel  bloem geeft het gewenste resultaat....*

Dus melk laten koken, daarbij gaan mastellen**en/of beschuiten.

Nu nog wat suiker erbij...***

Dan komt de tweede persoon in actie die de pot vasthoudt want nu wordt er bloem bij de pap geroerd  met een stok tot er een stevig deeg of pap bekomen wordt.

Ende, goed roeren met den stock....

De stem naast de telefoon zegde dat een houten lepel ook goed is...

Als de pap genoeg gekookt is worden er met twee natgemaakte lepels, bolletjes van gevormd en opgediend. Er komt ook nog een saus bij van boter en melk. ( gebonden ?)

Het geheel werd dan bestrooid met donkerbruine suiker.

Zegde de dame er ook nog bij; dat werd vooral gemaakt als de hoppe geplukt was, na de oogst...!

Tjen, jongen, tijdens de volgende folkloristische feesten in Dilbeek of Sint Ulriks Kapelle zie ik jouw daar al langs de straatkant staan met een kraampke met “toeter”. Eén euro voor nen bol lijkt mij haalbaar.

Ik zal het moeilijkste doen en de pot vasthouden en jij roert...de winst verdelen we onder de armen. De helft onder de linkerarm en de rest onder de rechterarm...

Asg heeft nog een extra info toegevoegd :

Toen ik het verhaal las over de hoppluk, dacht ik aan een andere pap = hommelpap

Werd bereid om de hommelpluk in de Westhoek en in Frans-Vlaanderen af te sluiten.

Een dikke pap die duchtig moest geroerd worden en werd gegeten met gesmolten boter en “potsuiker”.

Werd blijkbaar met “sprietjes” gegeten en wordt ook “sprietjespap” genoemd.

Ik zou jullie aanraden om eens te gaan proeven wanneer het hommelpapfeesten zijn in Poperinge!!!

Gek hoe twee hopgebieden zo ver van elkaar, hetzelfde eindeoogst gerecht hebben.

Zal wel afstammen van zeer oude gebruiken, ik denk hier aan Breugel schilderijen waar boeren in het veld ook pap eten.

* Dit is gewoon met de natte vinger maar voor een halve liter melk heb je waarschijnlijk iets van een 200 tot 250 gram bloem nodig.

Dit zal ook afhankelijk zijn van de hoeveelheid beschuiten of koeken die er aan toegevoegd worden.

** Mastellen zijn een soort zachte koeken die niet overal gekend zijn. Zoiets als een zachte “pistolée” met een gaatje of putje in het midden en met kaneelsmaak.

*** Ik zie nog altijd mijn grootmoeder aan tafel zitten met de suikerpot op haar schoot om er toch maar voor te zorgen dat niemand te veel suiker schepte als ze pap aten...

(The times they are changing... Nu wordt suiker ook gerantsoeneerd maar voor heel andere redenen.)

De foto is de grootvader van Tjen...De man die de pot vasthield. Honderd jaar is hij er bij geworden.
 

Wandelend op de markten in de Franse Sud-Ouest kan je er allerlei verkopers en verkoopsters ontmoeten, soms in gestroomlijnde koelwagens zoals de slagers maar meestal in primitieve kraampjes of in standjes opgebouwd uit enkele latten en zeildoek. Soms met hun koopwaar gewoon op de grond, op een oude lap, anders mag het niet van de politie.

Zo zijn er lokale producenten die eigengemaakte foie gras producten verkopen , enne, gratis proeven. Dan krijg je zo’n minuscuul stukje brood met een likje foie gras er op...

De toeristen staan dan gretig aan te schuiven om te kunnen proeven, maar kopen ...oei, oei... Soms lukt het toch wel eens.

Aan de auto waarmee deze mensen rijden te zien is de verkoop van foie gras niet zo rendabel als we wel eens zouden vermoeden.

Vele groentekramen, doorgaans met eigen productie; mooie courgettes, gele, groene en ronde, meloenen uiteraard, sla, vijgen en tijdens de zomer, kersen, abrikozen en perziken...

Als het wat koeler wordt staat er gegarandeerd een oesterverkoper, met oesters van Marennes en Oléron. Als goeie klant mag er ook wel geproefd worden. Eentje maar, hé.

Een dozijn oesters bestaat hier altijd uit dertien stuks!

Kaasboeren, mannen met zo een alpinopet op, met rode neus en een stevige “embonpoint” verkopen hun boerenkazen. ( Hier kan ik best maar over zwijgen, die embonpoint ) De prijs van een oude cantal kaas kan oplopen tot 30 euro per kilogram. Opletten dus als je zo een dikke snee wil kopen...wel gratis proeven... Het kraam van de boerin die geitenkaas verkoopt loop ik met dichtgeknepen neus voorbij...geit , bah !!!

Er zijn de onvermijdelijke verkopers van allerlei snuisterijen, halssnoertjes, kettinkjes, oorbelletjes, prullaria, enz....

En soms zijn er zo van die kraampjes die allerlei varia verkopen, zoals piment d’ Espelette, pastis de Gascogne, nee geen drank maar een taart...kappertjes op zout, saffraan en soms confituur. ( Confiture of jam...voor de Nederlander en de Engelsen ...)

Nu, confituur wordt door alle vrouwtjes die vruchten verhandelen ook verkocht, liefst in recuperatie bokaaltjes. Hun onverkocht fruit krijgt zo nog een winstgevende bestemming.

Maar die specialiteitenkraampjes verkopen merkconfituur ; “Les couilles du pape”.  

Voor diegenen die de taal van Molière niet zo vlot begrijpen : “De kloten van de paus”.

Goedkoop zijn ze niet : ongeveer zes euro voor een potje, dat is dus drie euro per kloot....

Voor degenen die nu vermoeden dat ik hier een blaas in jullie nek wil slaan, zie foto...

Het gaat hem om vijgenconfituur uit de Provençe.

Voor die prijs, zes euro dus krijg je wel een beetje uitleg bij elk potje. Gedrukt op een mooi klein kaartje dat aan het potje bevestigd is met een elastiekje.

Toen de pausen nog in Avignon zetelden zou een vrouw, een zekere Jeanne er in gelukt zijn om zich tot paus te laten verkiezen. Onnodig er bij te vertellen dat ze haar uiterlijk eerst een beetje had aangepast. ‘t Was in de jaren achthonderd. Vermoedelijk heeft ze eerst haar “fond de teint” er af geveegd.

Om dit soort misbruiken te voorkomen heeft men nadien een kardinaal aangeduid die even moest  controleren of de nieuw verkozen paus wel aan alle criteria voldeed. Daarvoor werd de nieuwe kerkelijke machtsbekleder op een soort kakstoel gezet en de kardinaal ging dan voelen of alle mannelijke attributen wel aanwezig waren...

Zo ja, declameerde hij : DUAS ET BENE PENDENTES !

De opgesmukte vertaling luidt ; hij heeft er twee mooie en goed hangende zoals onze vijgen....

“Il en a une belle paire et elles sont bien pendantes, comme nos figues”

HABEMUS PAPAM !  Leve de nieuwe paus!

In de veertiende eeuw werd er dan een bepaalde vijgensoort: “couilles du pape” genoemd.

Op het kaartje, dat aan het potje hangt - hangt - staan ook nog wat spreuken die allemaal met vijgen te maken hebben zoals deze : je eet er drie en je laat negen scheten..

Je moet nu maar op het idee komen om vijgen en suiker in een bokaaltje te stoppen, er een mooi verhaaltje bij te vertellen en dit verhaal dan te verkopen voor 6 euro per 450 gram. Doe zo voort jongens.... De confituur is wel gemaakt met rietsuiker....! Die is blijkbaar nog altijd duurder dan bietsuiker...en ’t klinkt zo wat exotischer, niet ?

Nog een maand dan worden de blauwe vijgen rijp. Confituurtijd is dan aangebroken...

Kan er iemand een mooie naam uitvinden voor mijn nieuwe toekomstige creatie ?

Geen insinuaties maken op mijn naam , aub ...Dat heeft mijn vrouw al gedaan !

Er heeft zich een vegetariër in mijn blog genesteld, geïnstalleerd als het ware.

Nochtans, mijn virusprogramma werkt zeer goed maar het heeft ondanks alles toch niets bemerkt...!

Hij, want ik denk dat het een hij is, heeft zich verstopt achter nog wat nostalgie en mijn wafelijzer.... hij heeft zelfs een naam:  “ Zosten” !

Als goede vegetariër heeft hij mij een reeks verwijten naar mijn hoofd geslingerd, geschreven in feite, maar waarom dit nu moet gebeuren van achter dat wafelijzer dat begrijp ik niet zo goed....

Eén keer kwam er eens een rokende Luikse wafel uit dat ijzer, maar verder heb ik mijn wafelijzertje niets misdaan. Misschien had ik het beter kunnen opbergen in een mooie plastic tas van “Scapa Sports” in plaats van in de opengescheurde bruine papieren zak van de supermarkt waarin het nu verpakt is maar ecologisch is dit wel in orde!

Worsten en spek bak ik gewoonlijk in een gewone braadpan, dat kan men een wafelijzer toch niet aan doen, niewaar ???

Misschien heeft Zosten problemen met dat nostalgische paard, dat is een beest uiteraard, maar aan de moede uitdrukking op de snuit van die knol te zien ligt dit nu reeds lang onder de vegetarische zoden...Of is het reeds lang veranderd tot Willebroekse schep of tot paardengerookt...( Mag het wat meer zijn ?)

Of het kan ook op Zosten zijn zenuwen gewerkt hebben dat Elke -ik wou bijna schrijven : mijn vriendin - maar sinds ze getrouwd is met Gerard moet ik zo wat opletten..., het hier heeft over charcuterie, paardengerookt, ossentong en over zo nog wat onvegetarische toestanden.

Die vegetariërs hebben allemaal als zelfde kenmerk dat ze hun ideeën steeds opnieuw willen opdringen aan anderen. Zieltjes winnen voor hun visie.

Deze nieuwe missionarissen zijn soms nog erger nog dan de getuigen van Jehova...

‘k Ben al bolletjes zilverpapier aan het sparen...en ik heb al een nieuwe leer, achteraan tegen de schuur staat ze...

Toch heeft Jehova nooit verboden om dieren te eten, dit staat zelfs ergens geschreven in de Bijbel. Daarin ben ik nu niet zo een specialist en heb nu ook geen zin om drie verdiepingen hoger te klimmen om daar een bijbel uit de collectie van mijn vrouw te gaan halen en dan nog enkele uren te zoeken naar de spijswetten. Er zijn destijds,’t is al eventjes geleden, nogal wat beperkingen opgelegd, maar nergens wordt er gezegd, of bevolen, dat er geen dieren mogen gegeten worden.

Ja, er mogen geen beesten met ongespleten hoeven, geen vissen zonder schubben en zo nog wel één en ander niet gegeten worden volgens de bijbel.

Ik kan hier grandioos in de fout gaan , maar ik denk dat dit geschreven staat in Deuteronium....en dan nog zoiets als, vers zoveel enz ...enz...

Ach ja , varkens eten mag ook niet ! Maar dat heeft te maken met het niet proper, dus onrein zijn. Onze propere varkentjes, och arme toch!

‘k Zal mij toch eens de moeite moeten getroosten om een bijbel uit de kast te halen. Als ik het slim aan boord leg, brengt mijn vrouw er wel één mee naar beneden...Hopelijk moet ik hem dan niet zelf terug naar de derde verdieping dragen....luiaardij is ook een ergerlijke kwaal ....

Nu, verder, to the point, mijne Zosten lijkt niet echt gevaarlijk, met een beetje pesticide is die wel weg te krijgen. Pesticide dat is een onkruidverdelger...Dat is dus het geschikte product!
 

Toen de intelligentie uitgedeeld werd stond hij duidelijk niet op de eerste rij, te zien aan zijn spellingsfouten, povere formulering en het niet gebruiken van hoofdletters bij nieuwe zinnen enz...

Het gebruik van dierlijke producten is onnodig want die verdwijnen toch maar naar onder in de toiletpot, predikt hij,met het opgestoken vingertje ten hemel wijzend!

Bestaat er een hemel voor kropsla, andijvie, peterselie en bladselderij ????

Mochten de verteerde resten van groenten in de pot ten hemel stijgen wat zou Procter&Gamble dan een geheel nieuwe markt voor hun zien opengaan !

“Tweeweg bescherming, altijd droog, voel je veilig met P&G “, ondertussen even een TV worstje knabbelen... En dan zo een mooie juffrouw met een konijn op haar boezem ....zacht en donzig.... dat konijn...

Ook is het mogelijk is dat hij door het niet gebruiken van visproducten sinds achttien jaar een tekort aan fosfor heeft opgelopen, dat is nefast voor de hersenen en dan moeten wij hem alles vergeven natuurlijk...

Hij voelt zich goed daarbij zegt ie....zonder dierlijk voedingsproducten.

Ik ook!  

Ik voel mij goed, ik voel mij goed, zoals Johan Verminnen zingt....Toch heb ik altijd vlees en vis gegeten en voel mij ook goed. Dank u! Dat is dus geen vergelijk....

Verder beweert hij dat een goede kok alleen maar goed zou zijn als hij kan koken zonder dierlijke producten.

Wel, Zosten, mijn virusje, dat kan ik!

Ik heb kennissen die veganisten zijn en die hier tot hun groot genoegen komen eten maar die zullen dan ook verder niemand lastig te vallen met hun “levensvisie”....Die zijn trouwens tolerant en niet idioot....

Jaren heb ik vegetarisch gekookt voor JNM; zoek maar uit wat dat is.

Er al eens op gelet dat die vegetariërs zo een worteltje aan een touwtje rond hun hals dragen? Een herkenningsteken. Haai, zwaaien ze er mee naar mekaar!

Dat het worteltje ijselijk gilde toen het uit de aarde, de moederschoot , onttrokken werd, dat  hebben ze niet gehoord, daarvoor zijn hun vegetarische zintuigen veel te zwak om dat waar te nemen. Bij het afsnijden van het loof, geen verdere uitleg nodig dacht ik ? Amputatie....

Dan gaan ze die groenten ook nog eens bereiden....Kom nou, een krop sla van de wortel snijden, krijsen doet die latuw, die dan in kokend water stoppen of bakken in hete olie, vermoorden zoals een appel schrijft Zosten want vermoorden is de echte betekenis van slachten!

Rauw eten, dat is voor mijn part puur kannibalisme... maar dat heb ik er bij zelf bijgedacht. Roep de hulp van Jef Vermassen  maar in !

 
Nog één goede raad kan ik geven aan virus Zosten, ga uw theorieën eens verkondigen in  Soedan, de Sahara,  Ethiopië of Mali....Wel raad ik je hierbij aan om buiten armbereik te blijven van uw gesprekspartner... Papoea-Nieuw-Guinea is ook een goede plaats, moet je absoluut eens proberen !!!

Je zou ook eens een mailtje naar George Busch kunnen sturen, die jaagt dagelijks tientallen mensen, mensen, geen dieren, de dood in en hij is ook geen vegetariër !

Dat is dan een waardige gesprekspartner en laat mij als gewone kok met rust !

Er is één troost, na je dood komen de wormen je opvreten, en de afvalproducten van die wormen worden door de planten opnieuw opgenomen....zo is de ketting volledig....

Het leven is, eten of gegeten worden!  Zeer oud Chinees spreekwoord!

Zij die kunnen kiezen, hebben teveel !

De grote vissen eten de kleine op.

Mocht die “Zosten” nu “Madame Zosten” zijn, excuseer dan, maar verder verandert er niets aan mijn visie....

Velen , kookklunzen vooral, denken dat als ze een recept hebben, ze daarmee ook een gerecht zullen kunnen bereiden!

Het scenario :

Het kookboek met het recept in de linkerhand, dit toch voor de rechtshandigen.

In handbereik; één kip, één ui, 5 gram zout en peper. Een halve fles wijn. 

De bereiding : kip in stukken verdelen, aanbakken, een halve fles rode wijn er bij , roeren 20 minuten laten sudderen, opdienen bestrooid met gehakte peterselie.

Een kip in stukken hakken ??? ’ t Ziet er niet mooi uit.

Verdomme, na die twintig minuten is die casserole toch helemaal leeg gekookt zeker en er zit een zwarte massa in die kwalijk ruikt en een beetje rookt...Toch heeft die kip maar twintig minuten gekookt hoor...Zo moet dat volgens het recept.

Dat hakken van die peterselie was ook al fout gelopen. Zoals ze geleerd hebben in de huishoudscholen, de peterselie geknipt in een glas met een schaar, maar nu hebben we enkel een vieze groene smurrie over die aan de rand van het glas plakt...de rest aan de schaar!

En als ik de kip braad wordt mijn oven dan vuil ? Oei !

Velen betichten mij er wel eens van om geen recepten te willen vrijgeven.

Dit is absoluut niet waar.

Koken bestaat er niet uit om recepten na te apen...want dan gebeuren er onvermijdelijk ongelukken, men moet weten waar men mee bezig is !

Dit laatste is natuurlijk het probleem, hoe doet men ervaring op, ja, “that ‘s the question”, zei Shakespare ook al eens, lang geleden...

Er is maar één oplossing, dat is dus oefenen, oefenen en nog eens oefenen !

En dat bestaat er ook uit om gerechten te imiteren van recepten die massaal verspreid worden via allerlei geschriften, internet en boekjes en boeken. Maar succes is niet altijd verzekerd.

Raad vragen of zelf wat opzoeken helpt ook al eens...

Maar begin dan met eenvoudige zaken en start niet met gerechten waar 25 soorten grondstoffen voor nodig zijn die alleen maar te verkrijgen zijn in gespecialiseerde winkels.

Vooral, probeer even wat lessen te volgen bij mensen die er wat van kennen en laat u niet verleiden door valse profeten die allerlei fantastische gerechten klaarmaken met namen die niet op drie lijntjes kunnen geschreven worden.

Speciaal recept gecreëerd voor den TV...!

Laatst las ik weer zo een recept van “gravlax van rundvlees”.

Jongens en meisjes , waar zijn we toch mee bezig...?

Gravlax of graved lax, betekent begraven zalm...., heeft niets met rundvlees te maken en is verder een schitterende bereiding uit de Scandinavische keuken. Maar het is een gerecht voor zalm....”rauwe” gemarineerde zalm, met zout, suiker, peper en dille.

Nu zijn er dus blagen die niet weten waarmee ze bezig zijn die dat gaan toepassen op rundvlees, op de koop toe gaan ze het vlees ook nog wat bakken met sojasaus en toestanden daar bij....

Totaal onwetend over de achtergrond van dat gerecht....maar we hebben een nieuw recept...en ze komen er mee in de boekskes!!!

Ikke , jaloers, nee, gewoon compassie met die beginnelingen. Veel geblaat maar weinig wol !

Dit doet er mij aan denken dat een eenvoudig gebakken lamskoteletje met wat look in de saus en knapperige groene boontjes daarbij, ongelooflijk lekker kan zijn.

Voorwaarde : lamsvlees van onberispelijke kwaliteit, geen margarine maar boter, vooral dat laatste, en een lekker patatje erbij, gekookt of gebakken en vooral er voor zorgen dat die koteletjes juist “à point” gebakken zijn...Een vleugje knoflook er over....Er bestaat geen enkele recept dat dit kan uitleggen !!!

Ooit stond ik in het restaurant van “Ter Groene Poorte” weeral eens lang geleden, met twee steaks, waarschijnlijk uit de runderfilet in mijn hand te wachten tot de boter in de pan de juiste temperatuur had om het vlees er in neer te vleien. ( Mooi gezegd, hé ).

Op dat ogenblik komt de PDG, de grote baas dus, met enkele bezoekers door de keuken gewandeld en hij ziet mij staan wachten. Kijk zegde hij tegen zijn gasten, dat is nu de kunst, weten wanneer dat vlees in de pan moet ! Het juiste moment afwachten.

Ik heb de man nooit echt gemogen, maar toen, kreeg hij van mij voor honderd procent gelijk !

Koken is geen wiskunde ! ( Dixit,  Wina Born  )

Daarom zeg ik ook dikwijls dat recepten waardeloos zijn....want daar probeert men steeds

voor te stellen dat door product A bij product B te gooien en er effe in te roeren er iets heerlijks zal ontstaan...

Forget it...!

Een nieuw recept moet gemaakt worden in drie stappen :

Eerst proberen, niet onmiddellijk de bereiding gaan klaarmaken voor een kerstdiner...

Gewoon rustig op een mooie dag even proberen. Als het fout gaat, ja, dat is dan pech...

De volgende keer de eventueel fouten die gemaakt werden corrigeren.

De derde keer moet het goed zijn !

Iets helemaal anders nu :

Het recept bovenaan rechts, over welk recept het hier gaat is onduidelijk, is geschreven op het feest van de heilige Laurentius. De patroonheilige der koks ! Klik op het plaatje om te vergroten !

Laurentius geboren in Aragon (Spanje) was aartsdiaken van Rome alwaar hij in 258 de marteldood is gestorven.
Hij zou uit nederigheid de voeten van de christenen gewassen hebben.
Drie dagen na de marteldood van paus Sixtus II die hem tot diaken had gewijd en hem de kerkschat had toevertrouwd, werd hij gevangen genomen door de Romeinen en gedwongen deze kerkschat af te geven, maar er was niets overgebleven: hij had alles uitgedeeld aan de armen!
Keizer Decius gaf toen het bevel hem te geselen en hem naakt boven brandende kolen aan het spit te rijgen. Eén van de eerste barbecues als het ware.

Nu is hij de patroonheilige van allen die met vuur omgaan, dus ook van de koks en de bakkers!

Op het internet was er geen enkele Nederlandstalige versie te vinden.

Vanaf nu dus wel ! Ik heb er eentje vertaald vanuit het Frans.
 

Le chef a toujours raison!    De chef heeft altijd gelijk !

1)  De chef heeft gelijk.
 

2)  De chef heeft altijd gelijk.
 

3)  Ook als een mindere in rang gelijk heeft, gelden de eerste twee regels.
 

4)  De chef slaapt niet, hij rust!
 

5)  De chef eet niet, hij voedt zich.
 

6)  De chef drinkt niet, hij degusteert ?
 

7)  De chef komt nooit te laat, hij was elders weerhouden.
 

8)  De chef heeft geen relatie met zijn ondergeschikten, hij voedt ze op.
 

9)  De chef verlaat de dienst niet, hij heeft een reünie buitenshuis.
 

10) De chef leest de krant niet, hij informeert zich.
 

11) Men komt in het kantoor van de chef met zijn ideeën en men gaat er buiten met de

      ideeën van de chef .
 

12) De chef blijft steeds de chef, zelfs in onderbroek.
 

13) De chef denkt in de plaats van iedereen.
 

14) Bij twijfelgevallen, zie punt twee !

Op een of ander forum vraagt een attentieve lezeres wat in godsnaam PEZO is ?

Ze heeft een recept gevonden maar één onderdeel ervan kent ze niet...PEZO !

Dit doet mij denken aan het waar gebeurde verhaal van de moeder wiens zoon studeert aan de hotelschool. Mama vindt ergens een recept dat zoonlief heeft laten rondslingeren. Moeder vindt dat het er wel erg lekker uit ziet en wil het klaar maken. Maar....

Eén ingrediënt kent ze niet: pezo...!

Ze zoekt in gans de stad, t’ was in Gent, maar nergens geen pezo te vinden, niemand heeft het of kent het, zelfs niet in Delhaize, en als men het daar niet heeft , ja dan is het nergens te vinden.

Uiteindelijk was er dan toch een kruidenier, die misschien ook hotelschool gelopen had, wist dat PEZO gewoon de samentrekking is van peper en zout ....

De luie studenten doen dat zo, dat is heel wat minder schrijfwerk.

Trouwens mijn eigen PC schrijft peper en zout als ik de letters p en z onmiddellijk na mekaar typ....( Uiteraard ook luiaardij ?)

Sommigen maken er ook p&z van .

Op een Nederlandstalig forum vroeg iemand of waterhoen misschien eetbaar zou zijn.

Dit deed mij terugdenken aan een voorvalletje uit mijn jonge tijd, ondertussen weeral zeer lang geleden.

In die tijd, zo lezen ze dat ook in de evangelies, werkte ik in een restaurant in de Kempen.

Ik had redelijk wat ervaring opgedaan met schiettuigen en had drie geweren in de keuken boven op de koelkast liggen.

Niet om ermee in de soep te roeren, dat hadden ze mij bij het leger al verboden, maar om er af en toe eens een stukje wild mee te schieten.

Ik ben geen jager, maar jachtinstinct is de mens nu eenmaal aangeboren, mij toch.

Postzegels verzamelen is daar een zeer pacifistische vorm van...

Ik gaf de beestjes ook een eerlijke kans, ik schoot met één kogel, als ik er naast zat, dan had het beestje veel geluk. Ik moet er bij zeggen; ik was echt een zeer goed schutter. Het zou mij nu niet meer lukken. De alcohol heeft zijn sporen nagelaten....

Ik had dus drie geweren, een gewone luchtbuks, dat was mijn oefenwapen, een lichte jachtkarabijn die met hagelpatronen van 16 mm schoot, die diende alleen om de duiven weg te jagen. En mijn lievelingsgeweer; een long rifle, ondertussen verboden wegens veel te gevaarlijk. Men kon daar zonder problemen mensen mee doden. Dat is trouwens dikwijls gebeurd in die tijd.( Evangelie !)

Het was een machine van Duitse makelij, een Moser, die schoot met 6 millimeter patroontjes van 16 mm of 22 mm lengte en hij kon er evenveel in zijn lader opslaan, maar dan in tegenovergestelde volgorde.

Het was een echt precisiewapen dat na enige oefening een perfect jachtwapen was, efficiënt en dodelijk.

Dus die drie geweren lagen zo maar in de keuken klaar om te grijpen.

Vanuit de keuken had men een prachtig uitzicht over de grote tuin van het restaurant, waarin achteraan een klein riviertje stroomde...In de winter kwamen er fazanten, soms eens een konijntje, af en toe toch eens...

Waterhoentjes zaten er altijd wel...

Op een blauwe maandag, niets te doen in de keuken, alleen zo wat naar buiten staan turen....!

Een groepje waterhoentjes is bezig met voedsel te verzamelen, of nesten te maken, wie weet...

Het jachtinstinct komt weer boven, geweer nemen, mikken, één waterhoen begaat de vergissing om even stil te staan en, pèng... Requiescat in Pace

 Wat moet ik nu met een waterhoen?

Mee naar huis nemen, mijn vrouw die geen poot kan koken zou er misschien gelukkig mee gemaakt kunnen worden.

Dus thuis gekomen ; kijk eens mannetje heeft vogeltje gepakt voor ‘t vrouwtje....lekker klaar maken ? Zoiets als een kat die een muis meebrengt voor ’t baasje!

Dus het waterhoen gepluimd, dat leverde een overvolle vuilnisbak op en nadien bleek het geen waterhoen te zijn maar een waterhoentje !

Dan het beestje gebraden volgens de regels van de kunst, gekruid met peper en zout en zo nog wel één en ander...De geur deed denken aan gebraden haring, maar dan geen al te verse...

Vrouwtje was ondertussen naar de frituurtent wat frietjes gaan kopen.

Het gebraden waterhoen op grootmoeders wijze dan maar opgediend. Eerst even in hapklare brokjes gesneden maar dat leverde al redelijke problemen op, letterlijk beenhard, de geur was niet al te bemoedigend en dan uiteindelijk de borstfiletjes er af gehaald, dat leverde twee stukjes op ter grootte  van een twee euro muntstuk....( Toen twintig frank) De boutjes kan ik best omschrijven als  twee stukjes hard rubber zoals die gebruikt worden voor aandrijfriemen van motoren...

Frieten met mayonaise is ook lekker hoor !

Vrouwtje toch tevreden....ik niet!