Sta even stil...

  



Maak tijd om…

 Maak tijd om te werken,

Het is de prijs die je voor je resultaten betaalt

Maak tijd om na te denken,

Het is de bron van je kracht.

Maak tijd om te spelen,

Het is het geheim van je jeugd

Maak tijd om te lezen

Het is de basis van je kennis

Maak tijd om je vrienden te helpen en te verblijden,

Het is een bron van vreugde

Maak tijd om te beminnen,

Het maakt je leven tot een zegen

Maak tijd om te dromen,

Het tilt je op naar de sterren

Maak tijd om te lachen,

Het is het lied dat de harten lichter maakt

Maak tijd om positief te zijn

Het is een deel van langer leven

Maak tijd om er eens uit te zijn

Het is een zalig gevoel

Maak tijd voor je gezin,

Het is de bron van grote rijkdom

Maak tijd om te danken

Het brengt je dichter bij elkaar.

Angelique Hoevelinck

(eigen foto)

  



  Je leven delen

 Een goed mens worden

Begint met iets goeds te doen

Eens daarmee bezig

Het niet moe worden

Volhouden

Blijven geloven dat het echt goed wordt,

Niet alleen voor jezelf

Maar ook voor alle mensen

Dan, en alleen dan, ben je op goede weg.

Het leven is net een zwaar gevulde boekenkast,
gerangschikt in verleden, heden en toekomst.
De planken van die kast dragen vaak een zware last,
maar zijn toch in een gezamenlijke overeenkomst.

Verleden, heden en toekomst dat is het pad van het leven,
dat is allang en breed voor je bepaald.
En of je het nu wel of niet wil, je gaat het beleven,
soms overwin je het en soms heb je gefaald.

Maar dat is het leerproces waar je doorheen zal gaan,
en dat is toch het mooiste van het pad van het leven
Soms met een lach en soms met een traan,
maar je maakt het mooiste ervan dat is je streven.

Dus eens in de zoveel tijd ruim je wat op,
je bekijkt de boekenkast met andere ogen.
En de boeken van 't verleden helemaal achterop,
want die verleden tijd is allang vervlogen.

Maar weg doen dat kan helaas ook weer niet,
want het verleden maakt ook wie je nu bent.
Je weet nog niet wat heden en toekomst je biedt,
dat maakt het levenspad aan jou nog niet bekent.

Dus maak een plank vrij in je boekenkast,
voor de nieuwe boeken die gaan komen.
en wie weet word je wel erg verrast,
dat het uit gaat komen, die mooie dromen.

(auteur onbekend)

VERGEVEN

Vergeven is

iemand bevrijden

uit pijn en schuld

Is nieuwe kansen geven

aan je medemens

Is een hand reiken

om over schuld en zwakheid

heen te komen

Vergeven is

weer zon brengen

in een eenzaam hart

Is een muur afbreken

tussen mij en de anderen

Is een brug bouwen

naar de anderen toe

Is opnieuw de andere

even graag zien als jezelf

Het is eigen pretentie

op zak steken

Vergeven is

Vergeten

ook al kost het pijn

Is woorden spreken van verzoening

Of zomaar omhelzen zonder woorden

Of opnieuw op weg gaan

Hand in hand.

(auteur onbekend)

(eigen foto)

Beloof jezelf…

Zo sterk te zijn

dat niets de vrede van je hart kan storen

Vreugde en blijdschap te geven

aan elke mens die je ontmoet

Je vrienden te laten ervaren

dat zij tot grote dingen in staat zijn

De zonkant van het leven te zoeken

en steeds optimistisch te blijven

Alleen aan de goede dingen te denken

Alleen daarvoor te werken

en altijd het beste te hopen

Je evenzeer te verheugen over het succes van anderen

als over de vordering van jezelf

Je fouten van gisteren te vergeten

en je volledig te richten op de dingen van morgen

Een rustige zelfbeheersing te bewaren

en te glimlachen naar alles en iedereen

Zoveel tijd aan je eigen vooruitgang te besteden

dat je kans je ontbreekt om anderen te kritiseren

Te groot te zijn om zorgen te maken

Te edel om wrevelig te worden

Te sterk om angstig te zijn

en te gelukkig om onvrede te laten in je hart

(C.D.Larson)

Thuis zijn

Is een plek bezitten om lief te hebben

Is ruimte krijgen om te dromen en te mijmeren

Hardop te praten

Te keuvelen en te leuteren,

zo maar omdat het ons lust,

Is bezig zijn voor anderen,

Soms hard zwoegen,

maar dan veeleer een mogen dan een moeten

Thuis zijn
Is waar men hard zingen mag,

Maar ook bijwijlen stil kan zijn vol zalige vree

Daar kunnen de ups en downs hun eigen ritme gaan,

Ongestoord zonder de liefde stuk te slaan

En al scheurt door dit huis ooit een bitsig woord,

dan lokt de verzoeningsgenade in dit oord.

Als de stilte soms pijn doet
of een woord

dreigt te kwetsen,

Kan het hart er spreken

in een warme zoen en een vredige blik.

(eigen foto)

  




Ieder mens op deze aarde
Heeft het recht op een beetje geluk
Jong of oud, zwart of wit
We verdienen het stuk voor stuk

Samen op deze mooie fijne wereld
We kunnen nog zoveel leren van elkaar
We zullen deze aarde moeten delen
Om met z’n allen te kunnen leven zonder gevaar.

Pril begin, op ontdekking,

Wat het leven brengen zal,

Wordt omringd, al door velen

Van wie ik reeds de harten stal

Wil heel graag mijn liefde geven,

Aan diegenen die met mij

Naar geluk en vrede streven,

In een wereld zorgenvrij.

Leer me leren, in dit leven

Help me lopen, mijn weg te gaan,

Laat me in je hartje wonen,

Wees de rots in mijn bestaan!

 
© E . Mondelaers.

  



Wanneer je in het leven
nooit eens een glimlach ziet,
dan mis je zoveel vreugde
en troost in je verdriet.
Wat kan een enkele glimlach
al hartverwarmend zijn.
Een glimlach of een knipoog
brengt glans en zonneschijn.

Je kunt niet altijd lachen,
geen mens die dat ook vraagt.
We weten allemaal wel
dat elk een kruis hier draagt.
Bedenk dat door jouw glimlach
een vonkje overspringt,
dat soms bij de mensen
diep in hun hartje dringt.

Een vriendin heeft ooit gezegd :

Als achteruit kijken pijn doet

En vooruit kijken

Je bang maakt,

Kijk dan naast je

En weet dat ik daar altijd zal zijn

Ik heb achteruit gekeken

En het heeft pijn gedaan

En dit zal nooit verdwijnen

Ik heb vooruit gekeken

En toen had ik schrik

Dit zal ook nooit weggaan

Maar naast me

Is er slechts een klein deeltje

pijn en schrik

Er is wel een groot deel

Van andere dingen

Ik probeer niet meer

Achteruit of vooruit te kijken

Maar als het toch doe

Moet ik opnieuw beginnen

En hopen dat alles goed komt

Jana.

  




Ik zoek een plek waar ik gelukkig kan leven
waar iedereen het beste van zichzelf wil geven
waar je kan werken en zingen, dansen en springen,
leven in de zon.

Ik zoek een huis op een heuvel met een grasplein er rond
het moet een huis zijn waar we samen kunnen spelen
en waar we lief en leed te samen kunnen delen.

Ja ik wil doen wat ik kan, zijn wie ik ben
en geven al wat ik in me heb.
Ja ik wil doen wat ik kan, zijn wie ik ben
en geven al wat ik heb.

Met dank aan Silke voor de tekst.

 (eigen foto)

  





Woorden op papier vervagen
Verdwijnen na een poos in de tijd
Maar woorden in je hart geschreven
Die blijven bestaan een eeuwigheid

Want je kan alles schrijven

Oprecht of niet gemeend

Ze kunnen uit je hart komen

Of van een ander geleend

Woorden zijn immers geduldig

Met woorden kan je iedereen aan

Maar al die geschreven woorden

Zijn na een poos toch weer vergaan

Schrijf daarom geen woorden

Woorden die je niet echt meent

Je kan dan beter maar zwijgen

Zo kan je respect voor jezelf krijgen

Zeg liever met gebaren

Hoeveel je om iemand geeft

Dat blijft veel langer leven

Dan ongemeende woorden opgeschreven

(schrijver onbekend)

Powerpoint mét deze tekst kan je vinden op mijn blog

https://blog.seniorennet.be/rosies

Een nadenkertje

Er was eens een amfitheater,

Met daarin duizend toeschouwers

Op een avond, in het licht van de felle schijnwerpers

Staat daar plots een jongen in het midden van het podium

Hij strijkt één lucifer aan

“Kun je het zien?”, roept hij

Maar bijna niemand van die duizend toeschouwers
ziet iets

En iedereen maar lachen !

“Doof dan nu even alle lichten”, vraagt de jongen

Nu is het opeens pikdonker

Dan strijkt hij opnieuw het lucifertje aan

En vol verbazing zien ze het nu allemaal…

Dat piepkleine vlammetje

“neem alle lucifers en steek ieder van jullie eentje aan”

vraagt de jongen verder

Zo doen ze

En die duizenden kleine vlammetjes zetten het hele amfitheater

In een zee van licht

…net een zon, waaraan iedereen zich voedt.

Een vuurpoel van enthousiasme,

Een vuurpoel van goede initiatieven,

Van geluk,

Van volharding,

Van goede moed,
Een vuurpoel vol van samenhorigheid.

(tekst bij viering 25 jaar Don Boscospeelplein)

Remember the day of 11-09-2001

Een dag die voor altijd diep in ons geheugen en ons hart
zal gegrift staan

Een dag waarvan iedereen zich nog precies herinnert
 waar men was op het ogenblik
toen men dit nieuws vernam via de media

Laten wij ook  na 6 jaar nog even stilstaan bij dit drama
waarbij zovele mensen het leven lieten