Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – 11 oktober : Gemeenteraadsverkiezingen

Verkiezingen van 1964

In 1964 viel de fanfare Arbeid Adelt bij gebrek aan eensgezindheid uit elkaar en ze gingen naar de verkiezingen met de naam “Gemeentebelangen”.
Deze gemeenteraadsverkiezing kregen de twee traditionele Leestse partijen het gezelschap van een voor Leest nieuwe lijst, de Socialistische Partij. Dit zorgde voor enkele problemen binnen de groep van de Blekken omdat voor 1964 heel wat socialisten op kandidaten van de Blekken hadden gestemd.

Op de lijst van de socialisten (BSP lijst nr.1) kwamen op L. Lauwers, A. De Schouwer, Fierens, A. De Smedt, G. Van der Elst, F. Put, F. Van Baelen, Verbist en J. Verbergt.

De Gemeentebelangen (lijst nr 3) met : F. De Prins, R. Van der Hasselt, L. Selleslagh, L. Hellemans, K. Leemans, Van den Brande, E. Lamberts, F. Huys en A. Verbruggen.

De Blekken, (lijst St. Cecilia nr 2) kwamen op met Emiel Verschueren, F. De Prins, J. Geens, Henrik Van den Heuvel, A.F. Lauwers, F. De Decker, J. Huyghe, J. Vloeberghen en V. Robijns.

De uitslag : de Blekken haalden 5, Gemeentebelangen 3 en de socialisten 1 zetel.
Voor de Socialistische Partij werd Louis Lauwers verkozen.
Voor de Blekken waren dat Emiel Verschueren, Henri Van den Heuvel, Frans August Lauwers, Ferdinand De Prins en Juul Geens.
Voor de Sussen werden Frans De Prins, Raymond Verhasselt en Alfons Verbruggen verkozen.

Oud-burgemeester Emiel Verschueren verliet de politiek na deze verkiezingen en zou in de raad worden opgevolgd door Frans De Decker. Die was echter kort na de verkiezingen overleden en daardoor kwam Jef Vloeberghen als tweede opvolger in de gemeenteraad.
Vanaf 1965 werd Frans August Lauwers burgemeester. Tijdens zijn eerste ambtsperiode waren Henri Van den Heuvel en Ferdinand De Prins schepenen.

Bijgevoegd :

-Zeer belangrijke nota.

-Voorstelling van de lijsten met hun respectievelijke kandidaten.

-Voorstelling van de Gemeentebelangen, lijst 3.

-Uitnodiging voor een kiesmeeting van de Socialisten.

-Bedanking van de winnaars en een uitnodiging voor hun overwinningsfeest.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – 7 september : Milac-Avond
Om 20 uur in het Parochiehuis met Theo Van den Bosch en Suzy Marleen. Verder met de conferencier-animator Bert Joris, de zangeres Jetty Ost, de internationale muzikale fantaisist Stanny Stijn, Rik Piers de nieuwe Radio en T.V.-ster en het orkest “Univers”.

1964 – Oktobernummer “De Band” : Ongevallen
-Auto over kop : Twee personenwagens, respectievelijk toebehorend aan Verbruggen uit Leest en Corbeel uit St.Kat.Waver kwamen uit een tegenovergestelde richting en botsten op elkaar op de Grote Baan te Heffen. Het voertuig van laatstgenoemde sloeg over kop en de bestuurder werd hierbij licht gewond.

-Botsing tegen paal : In de Blaasveldstraat reed E. De Win (foto onderaan) met zijn wagen tegen een betonpaal. Het voertuig werd tamelijk erg beschadigd en diende weggesleept te worden. De bestuurder kwam er met de schrik af.

-Tegen stilstaande auto: In de Dorpstraat reed G. Vloebergh tegen een aldaar geparkeerde wagen. Enkel materiële schade.

-Fietser tegen bromfietser: In de Winkelstraat had een aanrijding plaats tussen de fietser Jan Fierens uit Leest en de bromfietser Herman Van Utterbeek uit O.L.Vr. Waver. Deze laatste werd licht gewond.

-Dwaze streek : Na het bijwonen van de H.Mis en het opstappen naar huis toe werd mevrouw weduwe Verlinden in de Kouter door een drietal schoolgaande kinderen omver gereden. Zij liep hierbij een ontwrichting aan de pols op en kloeg over pijnen aan de ledematen.
Voor wanneer gaat het eens ophouden met de dwaze streken van schoolgaanden, en wanneer zal daartegen eens drastisch opgetreden worden vermits het anders toch niet schijnt te helpen.

-Erge Val : Op de hoek van de Kouter en Dorpstraat viel op een onverklaarbare wijze mevrouw M. Lauwers ten gronde. Zij kwam met het voorhoofd op de stenen terecht en liep een diepe hoofdwonde op. De bijgeroepen geneesheer gaf haar de nodige verzorging.

-Nog een aanrijding : Te Kapelle-o-d-Bos had er een aanrijding plaats tussen de drie gebroeders De Donder uit Leest enerzijds en de autobestuurder F. Croonen. De broers werden slechts licht gewond.

-Val bij turnen: Tijdens de turnoefeningen in het Sint Theresiacollege te Kapelle-o-d-Bos deed Marc Beterams (foto onderaan) een val waardoor hij zijn schouder ontwrichtte en een inwendige kneuzing aan het sleutelbeen opliep. Na verzorging door een plaatselijke dokter en na verpleging in een kliniek kon hij huiswaarts keren.

1964 – 4 oktober : Kwaadwillige beschadiging koetswerk auto
Het koetswerk van de pas herschilderde Renault Ondine van Louis Selleslagh (foto onderaan) (°Kapelle o/d Bos 10/8/1938), wonende Alemstraat 17, werd aan het café Verschuren op de Juniorslaan zwaar beschadigd. Met een scherp voorwerp werd de ganse rechterkant diep ingekrast en ook het kofferdeksel was er erg aan toe. De schade werd vermoedelijk toegebracht uit politieke wraak omdat Selleslagh zich kandidaat had gesteld voor de komende gemeenteraadverkiezingen van 11 oktober a.s.

1964 – 8 oktober : Feest van de B.J.B.-meisjes
“Door de zorgen van de B.J.B.-meisjes werd op 8 oktober een parochiaal feest gehouden met als hoogtepunt het oplaten van ballons, gezien in het kader van een wedstrijd met o.a. een vliegtuigreis voor twee personen aan de winnaar. Deze actie welke ten zeerste dient geprezen omwille van de voorgenomen actie voor de Ontwikkelingslanden, heeft zeker belangstelling verwekt. Eerlijkheidshalve moet er aan toegevoegd worden dat meerdere bewoners der gemeente geen bezoek ontvingen van BJB-meisjes voor het aanbieden van een kaart ten bedrage van 7 frs, en zulks zeer spijtig is.” (“DB”, december ’64)

1964 – 9 oktober : Speciaal dansfeest in zaal Ste Cecilia
Met het orkest Ray Debrae en zijn Romancers.

Foto’s :
-Ernest De Win reed tegen een betonpaal.
-Links Marc Beterams met enkele Chiro-makkers : Frans Lamberts, Luc Lauwers en Jef Van den Heuvel. Marc ontwrichtte zijn schouder bij een val.
-De Ondine van Louis Selleslagh werd beschadigd.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Septembernummer “De Band” : Soldaat Willy SILVERANS
“Burcht : liet ons door middel van een pittig bericht zijn afzwaai weten, zulks ten gevolge van een besmettelijke ziekte opgedaan op 1 juli 1963 en hersteld op 27 juni van dit jaar.” In dezelfde periodiek van augustus : Welkom thuis “Zwaaide af op 27 juni l.l. militiaan Silverans Willy wat met tegenzin gebeurde ; de ouderdomsgrens mag echter niet overschreden worden. Iedere Belg is gelijk voor de wet, vastgelegd door de Grondwet. Welkom thuis.”

Willy Silverans zou op zijn 46ste op een fietspad aangereden worden door een zware container. Hij was op slag dood. Hij liet een zoon achter die net gehuwd was en een dochter van 17.

1964 – Woensdag 2 september : Aangereden
Op woensdag 2 september werd de 7-jarige Erwin Van Nobelen bij het oversteken van de Kleine Heide aangereden door de personenwagen bestuurd door Cyriel De Smet. Gelukkig bleef alles beperkt tot lichte kneuzingen bij het kind en te verwaarlozen blikschade. (DB)

1964 – 4 september : Diefstal van 10 bakken spinazie
Landbouwer Victor Robijns (°Kapelle op/den Bos 14/9/1895), wonende Leest Alemstraat nr. 29, zette gisteravond tien bakken spinazie klaar om door zijn zoon en groentenhandelaar Jan opgehaald te worden. Vanmorgen waren die allemaal verdwenen. De spinazie had een marktwaarde van 700 frank en de bakken, eigendom van Jan Robijns, kostten 30 frank per stuk. Volgens de garde was dit de derde diefstal deze maand van op de straat geposteerde veldvruchten.

                                                        Victor Robijns 

Victor Robijns ‘Torre van de Kets’ overleed in de ‘Heergracht’ te Mechelen op 21 januari 1985 : “…zijn warme hartelijkheid, zijn eenvoud, zijn liefdevolle werkkracht, zijn meeleven met anderen…” (uit zijn gedachtenisprentje) Hij was gehuwd met Maria Ludovica Alewaters (°Leest 07/01/1897, +Mechelen 28/11/1971) en de grootvader van o.a. Stan Gobien. Een interview uit 1984 verscheen in januari 1985 in ‘Caecilia’, het tijdschrift van het Muziekverbond van België. Een week nadat het interview was verschenen, overleed Victor Robijns. Voor de tweede wereldoorlog was hij bestuurslid van de fanfare St.-Cecilia en als dusdanig woordvoerder voor de muzikanten.

Victor ROBIJNS en de sfeer van toen…

“Aan de Alemstraat te Leest woont Victor Robijns, in gans Leest beter bekend als ‘Torre van de Kets’, en momenteel (Noot : 1985) het oudste lid (thans erelid) van de kampioenenfanfare Kon. Fanfare ‘Sint-Cecilia’ van Leest-Mechelen. Toen we daar kwamen, zat hij in een zetel zijn middagdutje te doen. Hij ontwaakte al toen we de deur openden. Eerst was hij niet zo te vinden voor een vraaggesprek, maar na een tijdje vertelde hij vrijuit !
-Hoe ben je bij de Leestse fanfare gekomen ? -’t Was in 1919. Ik trouwde in Leest en daar waren het ‘Blekken’. Ikzelf kom uit Kapelle-op-den-Bos en daar speelde ik bij de fanfare ‘De Vrije Vlaamse Zonen’, de ‘Sussen’ van Kapelle. Na mijn huwelijk ben ik dan ook muzikant geworden bij ‘St.-Cecilia’ Leest.
-Bracht dat toen geen strubbelingen mee ? We bedoelen ‘Blek’ zijn in Leest en ‘Sus’ zijn in Kapellen-op-den-Bos ?
-Iemand van den Triest (gehucht in Kapellen-op-den-Bos waar het geboortehuis van Victor staat) zei me toen eens dat hij het niet serieus vond dat ik muzikant geworden was bij de ‘tegenpartij’ in Leest. Ik heb hem toen gewoon gezegd dat ik geen ruzie wilde met mijn vrouw en dat ik nu in Leest woonde. Daarmee hebben ze er in Kapelle niets meer durven over zeggen. ’t Strafste van de zaak was dat ik in Leest meespeelde op het instrument van de Sussen van Kapelle. Dat was ook iets speciaals met dat instrument. Vlak voor de oorlog van 1914-18 had ik een nieuw instrument gekregen. De andere muzikanten moesten in 1914 hun instrument inleveren. Omdat het mijne een nieuw was, mocht ik het zelf houden. Ik heb het zelfs meegenomen op de ‘vlucht’. Het hing over mijn schouder. Onderweg heb ik er nog dikwijls muziek mee gemaakt. Na de oorlog waren al de ingeleverde instrumenten naar de vaantjes. ’t Mijne niet en zo moest ik wel in twee fanfares meespelen. In 1922 ben ik ermee gestopt in Kapelle. Ik was de laatste maanden niet zoveel meer naar de repetitie geweest ginder en toen kwamen ze vragen of ik nog wel kwam. Ik heb dat instrument toen afgegeven. De Leestse fanfare heeft voor mij toen een andere bugel gekocht.
-Hoe zag de Leestse fanfare er toen uit ? -Helemaal anders dan nu ! Er waren zo’n 20 tot 25 muzikanten, meer niet ! Maar er waren toen wel vijfmaal meer ereleden. Als we dan opstapten, liepen er zo’n honderd ereleden achter ‘het muziek’ aan. Aan wedstrijden deden we niet mee ! Wel aan festivals. Ik herinner me nog een festival in Heffen. We waren, toen we moesten optreden, juist geteld met twee muzikanten, allebei bugelspelers, nl. Ston Busschots en ikzelf. Later is ‘Waar’ Lemmens er bijgekomen en dan nog een paar andere muzikanten. Ook in zulke omstandigheden gaven wij het niet op ! Dat zouden de muzikanten van nu niet meer durven, geloof ik ! Maar ja, de muziek is ook erg veranderd…
-Hoe waren de repetities ? -Ze hadden plaats in een café. Alles werd opzij geschoven en dan repeteerden wij. Meestal allemaal danskens, walsen en marsen. Af en toe een groter stuk, maar dat viel niet zo in de smaak. Wij speelden om onszelf en om de mensen te amuseren. In de zomer speelden de muzikanten van de Alemstraat ’s zondags buiten ! Toen zaten we in de gracht! Dat was heel plezant ! De mensen kwamen dan bij ons zitten en luisterden heel de namiddag. Op de repetities werd heel wat gedronken. Plezier maken kwam bij ons voor muziek maken. Nu is dat wel anders ! Elke tijd heeft zo zijn eigenaardigheden !
-Je speelde voor je plezier. Waarom waren er toen zoveel ereleden in vergelijking met het aantal muzikanten ? -De mensen waren toen lid om aan de teerfeesten te kunnen meedoen. De teerfeesten van de Leestse fanfare waren iets speciaals. Ik was bestuurslid geworden omstreeks 1925. Een paar jaar later moest er in het bestuur iemand de belangen van de muzikanten behartigen en ik werd daarvoor uitgekozen. Een goede week voor de teerfeesten trokken we toen naar een veehandelaar. We kochten daar dan een koe, een os of een stier. Deze werd dan in Leest geslacht en met de teerfeesten opgegeten. We kochten ooit eens in Nieuwenrode een stier van meer dan 800 kg. Die hebben we niet opgekregen.
-Hoe verliepen de teerfeesten dan ? -De teerfeesten duurden drie volle dagen. Iedereen werkte de weken daarvoor zo hard dat die dagen er wel afkonden. We begonnen ’s zondags na de hoogmis met ons jaarlijks teerfeest. Toen gingen we ‘kop’ of biefstuk eten. Daarna deden we zoveel mogelijk cafés aan. Omstreeks 4 uur ’s namiddags waren we terug en dan begonnen we te eten. Na ’t eten was er bal. De boeren (toen het merendeel van de plattelandsbevolking) moesten echter eerst nog naar huis om de koeien te gaan melken. Wij hebben er ooit eens een autobusje voor ingelegd. Als we in de stal gedaan hadden, trokken we terug naar het dorp. Het bal duurde daar tot ’s morgens vroeg. Een orkest huurden we niet. We hadden ons eigen orkest en we speelden onze bals zelf. Er is zelfs een tijd geweest dat we twee orkesten hadden. Iedereen danste met iedereen. Ouderen met jongeren, bijna tot op de draad versleten mannen en vrouwen met jonge springers. De ouderen leerden de jongeren dansen. Wie met de ‘Blekken’ een jaar had meegeteerd, kon dan ook dansen ! De tweede en de derde dag (maandag en dinsdag) kwamen ze samen in de Alemstraat omstreeks de noen. Sommigen zaten al in de cafés te wachten vanaf 10 uur. Dan trokken we zo weer via de Heide naar het Dorp. Er waren toen minstens 25 cafés ! Dan was er weer een feestmaal en terug een bal. De derde dag aten we meestal de overschot op of aten we stoofvlees met aardappelen. Na de derde dag was iedereen het eten moe en zelfs het drinken. Of toch bijna iedereen…
-Als er zoveel cafés waren, liep dan alles wel goed af ? -’t Gebeurde geregeld dat – wanneer het grootste deel van de fanfaremensen al in ’t Dorp waren – er nog muzikanten en ereleden op de Heide zaten te pintelieren. Die kwamen er dan wel later door. De dirigent en het bestuur hadden steeds de grootste moeite om iedereen buiten te krijgen uit die cafés. Met de teerfeesten van toen had iedereen een stuk in de kraag, maar toen was het ook niet zo gevaarlijk op straat : auto’s reden er bijna niet.
-Wanneer stopte je als muzikant ? -Feitelijk bij het begin van de oorlog van 1940-45, maar mijn laatste jaar als muzikant was 1937, denk ik. Toen mijn oudste zoon, onze Louis, muzikant geworden is, ben ik ermee gestopt. Ik heb na de oorlog wel eens geprobeerd, maar ’t ging niet zo goed meer want tijdens de oorlog hadden we geen noot meer mogen blazen van de Duitsers. Ik ben dan erelid geworden en ik ging steeds mee als er wat te doen was. Nu kan ik dat ook niet meer…
-Anekdotes uit de tijd van vroeger ? -Ja, veel, maar ik vind ze zo direct niet…Ik speelde in 1919 nog in Kapelle-op-den-Bos. Daar speelden echter ook nog andere Leestenaars mee, onder andere Louis Spoelders. Hij speelde trombone en als hij in vorm was, liet hij zijn instrument kletteren dat heel Kapelle daverde. Louis moest eens alleen spelen en hij kon het heel goed. De chef (Andries) zei : ‘Spoelders, ge blaast koper !’ Toen zei Louis kwaad : ‘Chef, ik ben potfer nen Blek !’ Tumult natuurlijk, want zo iets durven zeggen op de repetitie van de Sussen was toen een straffe toer ! Als er bij ons iemand van de fanfare kwam, haalde mijn vrouw (ons Wis) een fles cognac of ‘elixir d’Anvers’ boven. En die mannen gingen dan meestal pas verder als de fles leeg was of ’t scheelde niet veel…Met wat de wijkmeesters van voor de oorlog kwamen vertellen, moest ge dan goed oppassen. Die gingen in dergelijke omstandigheden van huis tot huis en overal kregen ze ten minste een goede druppel. Aan het eind van hun rondgang kwam er dan niet veel serieus meer uit, maar de leden waren wel zo slim de volgende dag aan elkaar te vragen wat de wijkmeester had verteld en hoe laat het was toen hij op bezoek kwam. Sommige wijkmeesters deden als het mogelijk was maar één of twee bezoeken per dag en zo konden ze de hele week of nog langer van huis weg… Rik De Bruyn speelde ook mee in de fanfare. Ik speelde bugel solo en Rik van ’t Kot moest 3de bugel spelen van de chef. Omdat ik wist dat Rik de beste muzikant was van de fanfare kon ik dat niet langer verdragen. Toen heb ik op de repetitie tegen Nante van den Toebak (de dirigent) gezegd : ‘Zet die kleine maar naast mij. Hij speelt ons allemaal onderste boven ! Ik wil dat dat gezever nu gedaan is !’ En nog dezelfde repetitie mocht Rik bugel solo spelen. Met de ‘verhuizingen’ (eens per maand op zondag een muzikale wandeling met cafébezoek) kwamen er soms muzikanten bij ons thuis eten. ’t Was soms zo erg dat ze de pensen uit de kelder gingen halen. In die tijd was dat de gewoonste zaak van de wereld. Ons Wis maakte wel veel kabaal als er zoiets gebeurde, maar tegenhouden deed ze die mannen toch niet. Nu zoudt ge dat niet meer moeten proberen om uit iemands kelder wat te halen ! In onze tijd waren we tevreden met wat we hadden. Als er niets meer was, konden we niets meer verdelen en ook niets meer weggeven. Hadden we niet zoveel weelde als nu, we hadden wel meer plezier. De goede oude tijd was meestal wel een harde tijd en misschien ook niet zo goed : er was meer armoede, er stierven meer kinderen en jonge mensen. Maar…als we werkten, werkten we hard. Als we dronken, dronken we een serieuze hoeveelheid. Als we plezier maakten, dan was dat echt plezier en duurde dat tot ’s morgens vroeg. Nu zijn de tijden veranderd en ook de mensen… De mensen van mijn soort (degenen die geboren zijn voor 1900) zijn zo stilaan aan ’t verdwijnen. Met nog een paar schieten we op dit ogenblik in de fanfare over… ’t Wordt nooit meer zoals het vroeger is geweest ! Gelukkig voor het een en spijtig voor het ander… Tot daar het gesprek met Victor Robijns, de kranige ‘Torre van de Kets’. Hij deed ons zowaar heimwee krijgen ! Heimwee naar de solidariteit van vroeger, naar het echt plezier en de echte vreugde, naar de mensen van toen die elkaar echt hielpen. Misschien komt dit alles nog eens terug ?”

Foto’s :
-Gedachtenisprentje en doodsbrief van Willy Silverans.
-Erwin Van Nobelen als volwassene.
-Victor Robijns.
-Drie bugelspelers : Victor Robijns (links), Edward Lemmens en Gaston Busschot.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Septembernummer “De Band” : Ordonnans Eduard SPOELDERS
-Probsteierwald, 1964 : Hier een eerste briefje van een nieuwe soldaat. Ik ben wel al een maand binnen maar dit na een opleiding in Turnhout en het is er niet van gekomen om te schrijven. Hier is alles met mij goed en ben goed gearriveerd, begin nu aan een nieuwe maand opleiding en dan nog 10 maanden dienst en ik ben er van af (waar een mens durft aan denken hé !). Ik ben met Robert De Rooster binnengekomen, maar ik heb hem maar één keer gezien en van zijn adres weet ik ook niets af, het zou interessant zijn indien ik Robert zijn adres had. Hier op mijn kamer ligt nog een soldaat van Hombeek : Fierens Robert. Ik sluit dit briefje, want ik ga wat rusten en misschien wat slapen, want het is typisch voor een soldaat, want ze zeggen : ‘een soldaat ligt te velde, hetgeen ik al dikwijls ondervonden heb in Turnhout. Ik doe nog een goeie dag en bijzonder aan andere soldaten, dorpsgenoten en aan de K.W.B.-ers.”

-Probsteierwald, 1964 : “Hier weer wat nieuws van een ‘Bleuke’ die van zondag af ‘Ancien’ is, het is te zien, want we zijn van 5 h 30 op en heb nu 9 h en we hebben alleen nog maar gegeten, dat is natuurlijk een goed begin van onze 11 maanden dienst als serieuze militaire dienst. Dus zondag begint onze instructie, dit is een maand zwaar werk. Verleden week hebben we in de garage gewerkt, dit was natuurlijk ‘reuze’ (veel kijken en weinig werken-ook een kunst). Nu over de omgeving hier, we zitten tussen 2 stadjes, het ene Esweiller op 5 km van het kamp en Stalberg ook op 5 km afstand van hier, bijgevolg is er van uitgaan geen sprake maar toch zijn we zaterdag en zondag weg geweest. Resultaat : zondag zo stijf als een plank en niet veel plezier gemaakt. Met vieren hebben we besloten in het kamp te blijven en uit te slapen, een zaak waarmee ne soldaat zijn dienst moet doorbrengen. Over het eten, een bijzondere factor; dit is hier goed, zeer goed. Met mij zelf is het uitstekend, natuurlijk liever thuis, maar dat komt ook. Het programma van elke dag : 5h30 opstaan, appel, 6 h kopje koffie drinken en dan ochtendcross, t.t.z. wandelen, 6 h 30 eten, in militaire termen ‘boeffen’, dan karwei of bed opmaken. 7 h 30 begin dagtaak, 12h15 eten, 13h30 verder werken, 5 h eindigen? 6 h 15 eten, 6 h 30 vrij, 10 h avondappel, 10h30 lichten uit. Ik eindig, want ik schreef daar juist 10h30 lichten uit. Nog een goede dag aan alle vrienden en kennissen, vooral aan de soldaten.”

-Eduard Spoelders, BSP 2 BSD (in “De Band” van november 1964) : “Hier weer wat nieuws van de “verdediger” van het vaderland. Ik schrijf verdediger, ja, ik heb dat woord al dikwijls gehoord van de officieren, dus ik gebruik het ook, ik ben toch ook militair. Wel, met mij gaat alles goed, zelfs heel goed, want ik heb hier goed eten en slapen, het laatste bijzonder, ge weet het wel hé ! Mijn tweede maand opleiding is ook weeral achter de rug, dus het zwaarste van het leger is voorbij, daar ben ik vast van overtuigd. Nu sta ik alle dagen, behalve zaterdag en zondag, in de garage. Ik heb al heel wat bijgeleerd, zoals b.v. ergens onder of achter liggen te “maffen” in ABN “slapen”. En hoe gaat het daar bij jullie in Leest, het verre, kleine maar in mijn ogen het grote, heerlijke Leest ? U kunt het wel begrijpen wanneer men twee maanden van huis weg is, dat men zo iets of wat (veel) heimwee begint te krijgen. Maar kom. Eens komt de tijd van het weerzien, dan kom ik terug om rustig mijn avonden te slijten rond de haard van het ouderlijk huis en terugdenken aan de tijd van “Geef acht ! Voorwaarts mars!” Ja die tijd die komt en het begin daarvan is 19 oktober wanneer ik voor 8 dagen naar huis kom, om even uit te blazen van twee en halve maand soldaat spelen. Ik schrijf “soldaat spelen”, misschien in uw oren niet erg juist, maar naar mijn mening is het hier dikwijls een speeltuin, en vooral de vorige maand in onze opleiding, men noemde dat “de maand om van een jongen, een stevige soldaat te maken”, nochtans bij mij zijn ze daar niet in gelukt en zal het ook niet lukken, want eens dat ik thuis zal zijn zal ik het terug rap gewoon worden, daar ben ik van overtuigd. Nu ben ik uitgeschreven het is 09u15, ik ga mijn bed opmaken, nog een beetje eten en dan slapen tot morgenvroeg 06u15 ; ze wekken ons wel om 6 uur maar dan draai ik me nog eens om, ’t is te goed in ’t bed na de zware dagtaak (schoon hé) en ’s morgens is het nog beter onder de dekens. Robert De Rooster liet me ook weten content te zijn. Beste vrienden, ik sluit, wens u nog allen het beste, aan de redactie hartelijk dank voor de weekbladen die me regelmatig toegezonden worden. Soldaten, vrienden en K.W.B.-ers een goede dag.”

-BPS 2 BSD (datum onbekend) : “Eindelijk weer wat nieuws van een ‘arme soldaat’ die zijn vaderland zo goed mogelijk moet dienen. Van het vaderland te dienen zal wel niet veel in huis komen, want we kosten toch maar 12,5 fr. Als er in Leest kandidaten zijn, ze zijn altijd welkom. De condities : 12,5 fr per dag, sigaretten goedkoper, schoon volk in Stolberg en nog meer van die voordelen. Doch wanneer men soldaat is weet men dat het best, ik heb nu al een beetje ondervinding, doch rechtuit gezegd, in het leger leert men man worden, men wordt er gehard tegen het ongure weder, dat laatste hebben we al een beetje ondervonden, zo een beetje (1/2 h) in de regen rondlopen, resultaat ’s anderendaags een verkoudheid. Voorts wordt men hier niet ‘echt’ ziek, zodat men ‘altijd’ bereid is het vaderland te dienen, schoon gezegd hé ! Maar daar denk ik niet te veel aan, ik doe mijn plicht goed, hetgeen van een soldaat verwacht wordt, en daar blijf ik ook bij, want wie werkt er nu graag voor 12,5 fr per dag, van 6 h tot 18 h, ik toch niet, u ook wellicht niet. Och ja, we hebben hier weer iets speciaals voor amusement, een hond, de adjudant van de Cie, heeft die verleden week van kleine Duitse jongens gekregen. Resultaat, elke avond met die hond gaan wandelen, zodat hij zijn behoefte zou kunnen voldoen. Amaai ! Die bomen !”

-Probsteierwald, 1965 : “Hier komt eindelijk weer wat nieuws van een ordonnans, niet van Napoleon, noch van de kapitein, doch wel ordonnance onderhoud van wagens. Zelf werk ik niet aan de wagens, doch wel aan de onderdelen, o.a. carburators, delco’s en dergelijke. Ik had nog nooit aan zulke onderdelen gewerkt, dus het was me volkomen vreemd ; de eerste dagen ging het moeilijk, doch nu na 2 à 3 maanden is dit alles kinderspel geworden. Ik kan dus een besluit trekken, ik heb het hier goed. Echt, het is hier goed, weinig tucht, koper kuisen hoeven we niet te doen, alleen om een defilee te doen moet alles natuurlijk zuiver zijn. Nu dinsdag hebben we bataljonsfeesten, we zijn al een week bezig met te drillen, ’s morgens een half uurtje, elke dag dus dat is ook geen erg. Nog iets, over veertien dagen waren we van piket, en het wilde juist lukken dat er brand uitbrak in de keuken, en dat om elf uur ’s avonds. We werden uitgenodigd om zo vlug mogelijk bij de brand te zijn. Dat uitnodigen werd natuurlijk met groot lawaai gedaan, en we waren dan ook verplicht in een minimum van tijd op de plaats des onheils te zijn. Natuurlijk was rond de keuken algemene paniek, veel volk, zodanig dat de massa, de brandweerlieden ons duchtig in de weg liepen. Nu hetgeen brandde waren twee ovens waarin vlees aan het ‘bakken’ was, natuurlijk was het vet vlees zodanig dat het veel vuur en rook maakte, en in de omgeving er een onaangename reuk waar te nemen was. Maar kom, alle krachten bij mekaar genomen en na een half uur, drie kwart uurs konden we ons terug ter ruste leggen. Van slapen kwam er echter niets meer in huis, het piepen van het bed hoorde ik nog lange tijd. Dat is ongeveer al het nieuws dat te melden was. Ja…wist ge al, dat we tijdens de nacht eruit moesten, zo om de maand. Daarmee ga ik maar sluiten met de wens, dat heel Leest het goed maakt, ik kom jullie vervoegen op 22 december, dus weer iets van het beste. Nog de goede dag aan al de vrienden en kennissen alsmede aan al de K.W.B.-ers.”

-Probsteierwald, 1965 : “Ik stel het goed hier in Prob, want er wordt van een verdediger van het vaderland gevraagd dat hij alle uren van de dag het vaderland moet kunnen dienen, dus het besluit is ‘alles O.K.’. Het is vandaag zondag, en meteen de tweede rustdag van de drie, want de 15 november, naamdag van de koning, heeft er nog een dagje bijgedaan. Ge kunt nu wel zeggen, drie dagen niets doen ? Wel dan ben u volkomen mis; gisteren hebben we met de ganse compagnie een erehaag moeten gaan vormen in de kerk van Stolberg voor de hogere pieten die naar een plechtigheid kwamen ter ere van de koning ; onze opdracht was in de kerk op twee rijen te gaan staan, in geef acht (maar een vol uurtje), op het hoofd de helm, om de schouders ons wapen, gelukkig was het een Vigneron, d.i. een licht automatisch wapen, doch het was niet zo licht meer om dragen na een uur recht te staan. Maar kom, alles is normaal verlopen en we hebben dan nog de gelukwensen gekregen van de kapitein. Die plechtigheid was voor de middag, ’s namiddags wachtte dus de wacht op, 24 uur aub, ook gene vette hoor ! En deze wacht was nogal zwaar, vermits er in het kamp gisteren een grote diner was. Ik had wacht van 3 tot 5 uur verleden nacht en dan reden er nog wagens buiten natuurlijk… Ik zou bijna iets vergeten. Gisteren middag hebben we een speciale diner gekregen, luister welk menu : kip met kroketten en appelmoes, hesp met witloof, en…een heildronk op de koning. De voorziene drank was wijn, maar met tafelbier was het ook wel. Binnen anderhalve maand kom ik naar huis, en nu sluit ik met de beste groeten aan alle vrienden en kenissen en zeker mijn collega’s soldaten niet te vergeten. Tot een volgende maal.”

-Probsteierwald, (datum niet vermeld ) : “Terug heb ik een beetje tijd gevonden, hm ! Om jullie wat nieuws en soldatennieuws voor te schotelen. Met de ordonnans, dus met mij is het goed, hoe kan het anders, want het leger heeft onlangs weer meer subsidies gekregen voor de soldatenkost. Nu het nieuws hé : eergisteren zijn er hier in onze compagnie, dus de 21 Ord. Zeventig heropgeroepenen binnengekomen, een deel soldaten, om juist te zijn 58, 10 onderofficieren dus KROO en 2 officieren K.R.O. dit alles in het teken van de ‘compagnie op oorlogsvoet’. Natuurlijk die wederopgeroepenen trekken het zich niet erg aan, ik zou ook zo zijn, nu loopt de ene soldaat de andere omver in onze compagnie. Nu nog wat anders : deze morgen, en dit om 5 h 30 komt de sergeant van de week met het verheugende nieuws op de kamer : ‘jongens opstaan, quik-terrain’. Ge moet niet vragen hoe we lachten, hm, amaai mijn voeten. Het schoonste was nog zonder eten te gaan werken, natuurlijk, want alle wagens moesten nog geladen worden en dus was alles gedaan om 7 h en dan konden we met de voertuigen, nog steeds zonder eten, naar het munitie-depot rijden, waar we tevergeefs gewacht hebben op verdere orders. Ja, dan de camions afladen en daarna eindelijk konden we gaan eten ; het was iets na 10 h. Ge moet nu niet vragen hoe al die jongens hongerig waren, en die lege magen op het eten ‘gevlogen’ zijn. Nu om terug te komen op de oorlogsoefeningen van volgende week; schieten met M 50 Blenderside en Energa, en dit naar Vogelsang, waar een groot terrein is waar tanks op crossen. Dan verplaatsing naar een klein dorpje op een 100 tal km van hier. ’t Zal weer plezant worden. Zo, dit is weer alles voor vandaag, ik wens heel Leest nog het allerbeste en vooral mijn medemakkers, amigo’s, confraters.”

-Probsteierwald, 1965 : “Hier komt weer eens (en eindelijk is het er van gekomen) een brief uit het verre Duitsland, van een eenzame soldaat doch een soldaat die zijn plicht vervult zoals het hoort (hetgeen ik denk is, dat er al vijf maand achter de rug zijn, en dat zonder straffen, nogal een soldaat hé ?) en vooral aan heel Leest een Zalig en Gelukkig Nieuwjaar, en nog heel veel voorspoed voor de gemeente. Met mij gaat het hier goed, ik ben nu al bekomen van Nieuwjaar te vieren, het is de eerste maal in mijn leven dat ik zo een Nieuwjaar meemaak, echt zoveel plezier (en drank met sterren). Ik had het mij heel anders voorgesteld, echt, onder soldaten kan men plezier beleven. Zo nog iets gisteren avond hebben er twee, de ene van hier, en de andere van Mechelen, hun haren laten knippen, kom, we hebben het zelf gedaan. Alles moest er af en proper dat ze waren, hun hoofd blonk er van, het schoonste, we hadden de toelating van de officier van wacht en de sergeant van weekdienst, dus waren we gedekt. Hebben we gisteren avond gelachen. U kunt het zich wel indenken, iedereen was haarkapper, het stak toch niet nauw, met drie man aan één hoofd was geen aardigheid, en het komt in de gazet. We hebben van die mannen een foto gemaakt met daarbij een machtige titel : ‘Anti-Beatle actie’ te Probsteierwald, mooi hé ? Ja, vrienden, zo’n zaken komt men alleen bij het leger tegen, zoals ge nu wellicht weet, er is kameraadschap op onze kamer. Nu, wat anders, en niet zo heel grappig ! ‘Ik sta op wacht’ zegt het soldatenliedje. Maar nu sta ik op wacht en wel voor 27 uur, natuurlijk kan ik wel slapen, maar toch, dikwijls moeten we naar buiten om de voertuigen te controleren, en het regent hier al heel de dag, dus ‘gene vette’. Maar kom, morgen namiddag slaap ik dan heel rustig in mijn bedje of zoals u noemen wilt, bij ons heet het ‘strozak’ of ‘vlooiennest’. Nu eens wat anders : het eten of ‘den boef’ wel die is hier goed, dat is ook alles, maar nu de volgende 2 of 3 maanden zal het niet zo vet meer zijn, want dan komen er bleukens binnen om hun opleiding te doen, en die moeten ook eten en ze zijn dan nog niet veel gewoon, daarbij die jongens (wij noemen ons mannen) moeten werken, wij ook moeten werken, maar wat ik doe is heel interessant voor mij, dus ik heb er alle nut bij mijn werk goed te doen. Leestenaren, ik ga nu sluiten, het is 11 h 30. Ik wens jullie nog het beste, nog de goeiendag aan iedereen en vooral aan de K.W.B.-ers. Tot ziens.”

-Probsteierwald, 1965 : “Nu ik een beetje bekomen ben van twee dagen oorlog voeren voor het behoud van de vrede in de wereld, zal ik hier een reportage schrijven over de manier waarop een ordonnance oorlog voert. Verleden donderdag, dus de eerste april, een mooie dag om op oorlogspad te gaan niet ? zijn we vertrokken om onze makkers te helpen in de wrede strijd. Ikzelf was bij de voorhoede, en ben vertrokken met een camion met nog acht personen om 7 h 30 ongeveer. Ons doel was Jülich waar we op de kolonne moesten wachten die er een half uur na onze aankomst doorkwam. Ge moet niet vragen welke indruk we gaven op de bevolking, om ons zo te laten bekijken, want we waren tof hoor ! In volledige gevechtskledij, dus smoke, rugzak, gasmasker, wapen en helm. Dus wanneer de colonnes gepasseerd waren ‘crosten’ wij daarachter, naar onze tweede bestemming, een dorpje op 4 km van Düren, we moesten het dorpje innemen en beschermen tegen de vijand, echt leuk hoor. Dan een lekker zonnetje op ons, van innemen en beschermen was natuurlijk niet veel sprake, alleen slapen, rusten en eten. Alleen hadden we een beetje veel last van de ‘Deutsche Jügend’. Ik stond ‘pardon’ ik zat op wacht, doch ik heb meer in de camion gezeten en geslapen dan de wacht te verzekeren, ja, en niemand heeft er iets van gezegd. We zijn in het dorpje gebleven tot ’s avonds om dan naar onze bestemming te rijden, ergens over de Rijn, à 5 km voorbij Keulen ; het was daar goed, alleen een beetje last van de everzwijnen die het stro ongeveer uit onze strozakken kwamen eten, enfin, zo erg was het niet, doch die lieve beestjes liepen toch gedurig rond de tenten. In de tenten was het alles behalve warm en veel kans hadden we niet om te slapen, want om 5 h ’s morgens werden we met het alom bekende wijsje gewekt : ‘alarm’, we stappen uit ons bed, pardon, we stonden recht en natuurlijk waren we aangekleed en dan maar lopen naar onze put…Ja, zo heeft het dan een voormiddag geduurd, gedurig werden we aangevallen en schoten we terug, natuurlijk was alles los poeder, doch het maakt veel lawaai en dat geeft toch de indruk. ’s Namiddags zijn we dan teruggetrokken, na de vijand zegevierend verslagen te hebben, want, echt, we lagen in goede stellingen, want normaal konden we maar verslagen worden door grote overmacht van de vijand, en het was dan ook voorzien dat de vijand niet sterk was. Zo, nu weten jullie ook uit de eenheidstest wat het te betekenen heeft, want dat was het of wat dachten jullie wel ? Ook geen aprilgrap, neen, neen, alles wat u leest is echt gebeurd, alhoewel ik wel eens graag fantaseer. Ik sluit nu en hoop dat iedereen het goed stelt in mijn dorp. Nog de beste groeten aan alle K.W.B.-ers en collega’s soldaten of concurrenten, want ik ben alleen geloof ik van heel Leest die ordonnance ben. Dat is nogal een eer hé ? Nog 114 dagen.”

-Probsteierwald, 1965 : “Jullie kunt zich nu wel de vraag stellen, die ene uit de Kouter is zeker gesneuveld ! Bijlange niet, want ik ben stillekens goed aan ’t aftellen (nog 70). Dat betekent voor mij dat er al 10 maanden voorbij zijn en nog twee maand voor de boeg. Voorts gaat hier alles zijn gewone gang, evenwel zal de dag van gisteren (een zaterdag in mei) een grote dag blijven in onze compagnie. Ja, gisteren heeft de C.S.M. eenheidscommandant ons een grote opdracht gegeven, wellicht te zwaar voor onze jonge schouders. Nog eventjes geduld mensen, wat meer uitleg zal u wijzer maken. In en rond onze blokken heerst er een grote reinheid, die wel door ons gewaardeerd wordt doch niet door de ‘groentjes’, die hier in ons kamp hun opleiding volgen…ja, die mannen vonden niet beter dan regelmatig over de grasperken te lopen, net of er was anders geen plaats. Natuurlijk valt zulks niet in de smaak en onze vriend C.S.M. zegde ons, ‘ieder die over het gras loopt geeft ge maar een doping’. En zo komt het dat we reeds 11 dopingen hebben moeten uitvoeren, en of die nu in werk of uitgangskledij zijn dat is voor ons om ’t even. En dat was het weer voor ditmaal…tot ne volgende keer, maar alvorens afscheid te nemen, nog de beste groeten aan de Leestenaren, vooral de K.W.B.-ers en mijn wapenbroeders en De Band, die ik nog veel succes toewens en bedankt voor de post die steeds welkom is.”

Foto’s :
-De kazerne van Plobsteierwald.
-De kazerne anno 2017 (Foto Bruno Verschaeren)

Vervolg herinneringen aan de legertijd van Robert De Rooster

Vanuit Soest – 1965 : “Iemand van Milac vroeg me eens iets te schrijven over het soldatenleven. Ik voel me hier nu heel rustig, het is zondag…Voor ik bij den troep was stelde ik me het soldatenleven heel anders voor. Ik had er eerlijk gezegd een beetje schrik van. Nu ben ik ongeveer 8 maanden binnen en heb bijna gans de tijd in Duitsland doorgebracht. In België heeft men nog iedere week zijn thuis en ik vind dat, dat niet echt soldaat zijn is ! Ik kan er niet van meespreken maar het moet toch triestig zijn en vervelend om elke week de verandering te moeten ondergaan. In Duitsland waar de meeste soldaten liggen, daar hebben de jongens ‘alleen’ mekaar. Ze hebben anders niets. Ze worden gesterkt door de brieven van thuis, hun meisje en elders. Kameraadschap, zonder dat men het weet, is nergens zo groot dan in het leger. Een kamer vormt een familie, een peloton vormt een ploeg, men hangt aan elkaar, men is aan elkaar gebonden. Vroeger dacht ik dat het er bij de soldaten ruw aan toe ging en dat er daar veel barbaarse toeren werden uitgehaald, want als er in de kazerne iets ‘kleins’ gebeurt, staat het in blokletters in de gazet. Wel, in ons peloton zijn het allemaal goeie jongens, allemaal jongens waar ge iets kunt van gedaan krijgen, ik ken ze allemaal met hun voornaam…en ik denk dat, dat in alle pelotons zo is…en dat is zo. Voor een soldaat in België heeft men weinig respect, ik ben zelf soldaat, ik ondervind dit. Tegenover soldaten spreekt men ruwe taal, op straat ziet men u niet gaan en op een bal wijst men u met de vingers na als je, je soldatenpak aan hebt, dan zijt ge een categorie lager. Van de soldaten wordt gedacht dat ze veel slechte dingen doen, gemene cafeetjes opzoeken en kabaal maken; bij ons is het procent zeer laag, ja zeer gering van de mannen die zuipen en dan doen die jongens het om hun problemen te ‘verdrinken’. In de kantien gebeurt het nogal dikwijls dat ge een pintje te veel uit hebt, maar diegenen die van buiten de kazerne ‘zat’ binnen komen, kunt ge iedere week op de vingers tellen en buiten de kazerne gebeurt er NIETS. Vele soldaten in België hebben een grote muil om dingen te vertellen die sensatie verwekken bij de hedendaagse opvattingen, maar ze zeggen het nooit uit hun hart ! De weinige cafeetjes die zich in ons garnizoen bevinden zijn steeds schaars met soldaten bezet, en er zijn er hier duizenden in het garnizoen ! Iedere soldaat, evenals een ander mens streeft naar een ideaal en allemaal willen z’er iets schoon van maken. Soms steekt het tegen en dan zeggen ze straffe dingen, maar als het er op aan komt doen ze om het best. Deze week hebben we daar nog een bewijs van gekregen. We zouden ’s avonds dropping hebben, we werden verdeeld in verschillende secties. Iedereen ging er zijn voeten aan vagen ! Er zou geen stap gelopen worden ! En ze kunnen mijn voeten kussen, ze mogen ontploffen, ik ga doktersrapport vragen, ik zal me niet inspannen, enz… Tijdens de dropping had men er deugd in om zich te kunnen haasten en rap het volgende punt te vinden en onderweg een andere sectie voorbij te steken, dan was zelfs hun moed niet te beschrijven. ’s Anderendaags vertelde iedereen zijn wedervaren en allen konden ze de dropping beschrijven en ze deden er veel bij omdat het zo goed was meegevallen, in hun brieven schreven ze over de dropping aan iedereen. Natuurlijk gaat een soldaat gaarne in verlof. Als men voor 2 maanden van huis weg is weegt het soms zeer zwaar, vooral als ge veel vrije tijd hebt begint ge te voelen dat ge iets mist, dat ge een tekort hebt in dit leven, ge begint aan huis te denken, dat begint allemaal in uw kop te draaien, je denkt aan alles wat je in de heimat mist, je denkt aan tedere dingen die je mist, die je zouden komen troosten, sommigen voelen dat zo diep aan dat het hen te sterk wordt en ze roepen uit : ‘ik ga me een stuk in mijn kraag drinken’. In die momenten nemen ze hun almanakje, ze tellen na…nog tweehonderd en drie of vier dagen…Wanneer die soldaat geregeld een brief krijgt is dat allemaal niets. Met een brief kunt ge zo plus minus 3 dagen voort. Maar er zijn sukkelaars die soms weken moeten wachten alvorens post te krijgen, het zijn de mannen die in het cachot terecht komen, ze bezuipen zich, ze doen zotte toeren en dat ondermijnt die sukkelaars. Door mannen met een hart worden ze bijgestaan, maar door de meesten geminacht….er zijn zo een paar gevallen in onze compagnie. ‘Dat’ alleen zou ik de duistere kant van het leger noemen. Zeg, wanneer ge een vriend soldaat hebt of in je familie, of iemand die ge kent is soldaat, schrijf hem eens een briefje of stuur hem iets op, ge kunt niet geloven hoe gelukkig ge hem maakt. Ge doet er geloof ik meer goed aan dan 100 fr te geven voor een goed werk. Vooral soldaten zijn weke mensen, ze zijn vooral niet brutaal, och, we zijn hier allemaal doodgewone jongens, vrienden onder elkaar, soms hebben we voor mekaar meer over dan ge ooit voor je broer zoudt over gehad hebben (ik heb in werkelijkheid geen broer, ik denk dat ik hard aan mijn kameraden zal missen wanneer ik het leger verlaat). Onder elkaar worden hier veel moppen verteld. Sommige zijn daar zelfs specialist in en bij ons moet het werkelijk al erg extreem doen, eer men er kan mee lachen… ja, dat is werkelijk zo ! Maar zou dat bij de soldaten alleen zijn ? De jongens worden soms die rotte atmosfeer beu en zeggen ‘zwijgt nu eens met uw gezever’. Eerst vertellen ze de moppen om sensatie te verwekken, maar als ze op den duur eens goed nadenken krijgen ze medelijden met zichzelve. In het burgerleven gaan misschien plus minus 70% van de soldaten naar de mis ! Voor enkele weken heb ik in de kapel de soldaten geteld, het waren er 143 en dan zouden er nog een 10-tal in de avondmis zijn, dat maakt 160 en in onze kazerne zijn 500 soldaten ! Om u een voorbeeld te geven : in onze kamer gaan mijn vriend en ik naar de mis, er zijn er 7 op onze kamer; de kamer links van ons gaat er soms 1 van de 8, de kamer rechts van ons gaan er twee van de acht, ’onregelmatig’. Hoe dat komt ? Kunt u geloven dat sommige jongens verlegen zijn voor anderen om naar de mis te gaan. Hun geloof is zo gering dat ze dat zelfs laten, ge kunt u inbeelden welk geloof dat ze uit het burgerleven hebben meegekregen…Het is droevig ! De jongens zien er het nut niet van in, het laat hen zelfs koud. Soms zeggen ze wel : ‘Dat zouden ze thuis eens moeten weten..’ en dan krijgen ze spijt en dan gaan ze weer maar eens…doch hier hangt ook weer veel af van de brieven die van huis ontvangen worden of van elders. Een verloofde of de thuis zelf kan zijn soldaat ‘besturen’. Is de post goed, dan is de soldaat ook goed. Een soldaat heeft natuurlijk ontspanning nodig. ’s Avonds heeft hij vrijaf van 6 uur tot 10 uur. Sommigen gaan naar de cinema kijken, anderen schrijven een briefje en lezen de krant in een hoekske; nog anderen gaan naar de kantien, nog anderen hebben de tijd nodig om aan hun materiaal te werken en vele avonden zijn bezet door nachtoefening, wacht, piket of i.d. De zondag is de soldaat over ’t algemeen de ganse dag vrij en hier komt de kat op de koord : over ’t algemeen is er ’s zondags een prachtige film en is de avond bezet, in de namiddag is er niets en uit de verveling komen de rare dingen…daar heb ik mijn gedacht reeds over geschreven. Wat er in de kantien is inzake godsdienst is niet vet ! Er zijn in een kazerne honderden oversten maar er is slechts één aalmoezenier en die doet dan dienst in 3 kazernes, die mens heeft werk tot boven zijn oren en toch doet hij veel ! Milac doet ook veel voor de soldaten. Ieder soldaat die het woord Milac hoort uitspreken denkt direct dat het voor hem is, want dat is speciaal voor de soldaten. Wat wordt er verder voor ons gedaan buiten de kazerne ? Wat bestaat er buiten Milac om voor ons iets te doen ? Er is in de kazerne een Milac-dienst, de soldaten kunnen regelmatig harch kopen, er staat een lokaal ter beschikking van Milac om zijn artikelen te verkopen, de koster krijgt soms zijn werk niet gedaan. Dikwijls geeft Milac de kans om een pakje naar de soldaten op te sturen. Milac organiseert ook ieder jaar een bedevaart naar Werl en regelmatig worden vergaderingen en spreekbeurten georganiseerd. De soldaten genieten ook veel van de Milac-actie uit hun eigen parochie en ik moet zeggen dat Milac-Leest daarin een pluimpje verdient. Ik denk dat ik ongeveer alles gezegd heb, misschien hebt ge meer verwacht, wel laat die gedachten maar op zij. Alles bij mekaar genomen is soldaat zijn maar een gewoon leven, op zijn eigen een heel avontuur zoals het leven een avontuur is. Naderhand bekeken zeggen ze allemaal dat het de schoonste tijd uit hun leven was, op dat ogenblik steekt de vroegere kameraadschap in hun hoofd en denken ze er niet meer aan dat ze door de burgers in ’t algemeen zowat verstoten werden… Ik moet nog 4 maanden en 17 dagen doen, de vorige zijn over ’t algemeen meegevallen, ik heb reeds grote dingen meegemaakt, verscheidene kampen meegedaan, reeds met het vliegtuig gevlogen en dit jaar nog zal ik met de soldaten mee naar Lourdes gaan…voor een week. Ach, ik geloof dat ik nadien nog verdriet zal hebben als het voorbij is, alhoewel ik nu snak naar huis, mijn heimat, op dit ogenblik nog 5 à 6 weken van mij verwijderd. Mensen, lezers, doe iets voor ons ‘soldaten’, wij zullen u later altijd dankbaar zijn, want ik ben er zeker van dat u, uw soldaten een goed, zeer goed hart toedraagt.
                Robert.”

Vanuit Soest, 1965 : “Vandaag zijn er nog 48 dagen voor de boeg ! Nog een kleine 2 maandjes en ik zeg ‘adieu’ aan de troep. Ik ben pas een week terug uit Lourdes (dank voor het kaartje N.R.) alwaar ik nog enkele makkers-soldaten uit Leest heb ontmoet en samen een wandeling gedaan, nl. Spoelders en Herman De Wit. (Dank voor de mededeling Robert) Lourdes is voor ons fantastisch geweest, de schoonste week uit mijn soldatenleven. We waren getroffen door die 40.000 soldaten komende uit alle landen, samen biddend voor de vrede. De optochten aan de basiliek en de grot waren oppermachtig en het gezang uit de menigte ontroerend. Toeristisch hebben we de schoonste streken en bergen meegepakt, nooit te vergeten. Nu ben ik weer in de kazerne, pas mijn werk gedaan, sta in de Mess der onderofficieren tot 19 juni, en dan beginnen de gevechtstesten en zijn er 16 km te lopen. We hopen allemaal op een goed einde van ons soldatenleven, algemeen is het goed meegevallen, we beleefden schone momenten. Nogmaals bedank ik Milac voor de morele steun, wens hen verder veel succes toe.” (‘De Band’, augustus 1965)

Foto’s :

-Robert als figurant tijdens een stoet in Mechelen.
-Op oudere leeftijd.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Septembernummer “De Band” : Soldaat Milicien Robert DE ROOSTER

Robert is een zoon van Frederik De Rooster en van Virginie Van Praet uit de Blaasveldstraat. Hij nam de boerderij van zijn ouders aldaar over en huwde met Suzanne Van Engeland. Hierna enkele van de herinneringen aan zijn legertijd.

“Op 30 augustus zaten we met duizenden jonge kerels op de speciale trein die in Mechelen om stipt 11 u 2 vertrok. Het waren allemaal soldaten die in Turnhout hun eerste dag van hun legerdienst gingen doorbrengen. Op ’t eerste zicht zag ’t er in de kazerne van Majoor Blairon zeer streng en droevig uit, maar direct heb je steun aan je kameraden, je geraakt vertrouwd met uw oversten en zo raak je die eerste week wel door. Zondag ll. mochten we naar huis om onze burgerkledij af te geven want op 13 augustus vertrek ik met verschillende anderen naar Soest om de eenheden van de 5de linie (zeer berucht) te vervoegen. Hier hebben we al wat dril gehad, leren groeten, stappen, enz. Iedere dag moeten we eenzelfde karwei tot 4 maal toe doen, bv. een gang schuren moet ’s morgens, ’s middags en ’s avonds gebeuren. Soms is het hier op onze kamer Vlaamse kermis, er wordt met kussens gegooid dat de stukken er af vliegen. Arme rekruten die in slaap gevallen zijn, krijgen een pint water over hun aanschijn, zo ontstaan er soms nachtelijke gevechten. Nochtans, om zo mogelijk van koekjes en balletjes (hetgeen hetzelfde is) gevrijwaard te zijn, is het best dat men hier luistert… Bij den troep wordt men een man ! Omdat ik hier slechts een week bleef in Turnhout is het te laat iets terug te sturen en mijn adres voor Soest ken ik nog niet. Beste Milac-vrienden u zult dus volgende week meer vernemen, ge bewijst voor de soldaten ontzaglijke diensten. Nog een soldatengroet aan al de B.J.B.-jongens van Leest en een hartelijk proficiat voor de behaalde uitslagen in sportfeesten, veel succes in de toekomst.”

Vanuit Soest (niet gedateerd) : “Donderdagavond zijn we in Soest aangekomen, na 7 uur trein. Onderweg was er nog al wat te zien, maar niet zoveel dan we hadden verwacht. We werden in de kazerne van het 5de linie verwelkomd in de pikdonker door wel vijfhonderd anciens die huilden en tierden en wuifden met hun mutsen omdat er weer nieuwe rekruten binnenkwamen. De 10 dagen die we in Turnhout doorbrachten waren goed. Hier in Soest is het nog beter. Het eten is ook geweldig. Alles valt hier mee. Vrijdagavond hebben we twee spuitjes gekregen. Oefening of dril hebben we hier nog niet moeten doen. Wij zijn ofwel vrij van dienst ofwel krijgen we onderricht. We liggen hier op de allerhoogste zolder met 27, binnen twee maand mogen we in de kleine kamertjes van 8 man. We troosten hier mekaar wat omdat we voor zolang en zo ver van huis zijn, maar dat wordt je gewoon en als je nogal wat nieuws uit de heimat ontvangt is dat niets. Ik hoop dat in Leest alles nog goed gaat…”

Vanuit Soest :”Ik heb juist 2 maanden geklopt en die zijn voorbij gevlogen, binst die tijd ben ik nog maar 1 keer thuis geweest en nu zal het nog 2 maanden duren alvorens ik thuis ben. Als de vurigste dagen van de keus voorbij zijn kom ik naar Leest terug want met politiek mogen wij ons niet inlaten. Gisterenavond is er nog ene in het cachot gestopt nadat hij stomdronken gans de kamer op stelten zette…Ik ben er tot nog toe zonder straf doorgesparteld. Ondertussen ben ik hier zanger in het (onleesbaar) en moet regelmatig naar de repetities. Voor twee weken zijn we naar een stuk geweest van het Reizend Volkstheater van Antwerpen : ‘Noch bloemen, noch kransen’. Het was een geslaagd stuk en de zaal zat vol. Het Reizend Volkstheater speelt voor al de soldaten in Duitsland en bezoekt alle kazernes. Ik heb mijn eerste wacht geklopt en we hebben deze eerste keer alarm gehad…”

-Robert De Rooster uit Soest (gepubliceerd in “DB” van december 1964) : Hier wat nieuws uit Soest. Verleden zaterdag heb ik te samen met 40 andere soldaten uit 6 verschillende kazernes meegedaan aan het Milac-Weekend o.l.v. Aalmoezenier Willems en Piet Van Acoleyen. De Aalmoezenier hield een pittig doch zwaarwegend voorwoord en dan hebben we gespreksgroepen moeten vormen en we bespraken onder mekaar volgende problemen :
-positieve kanten van het leger;
-negatieve kanten van het leger;
-kameraadschap in het leger;
-nut van de facteur voor de soldaat.
We werden verdeeld in vier groepen van 10 man ; er zijn vele dingen aan het licht gekomen zoals bijvoorbeeld :
-vele oversten in het leger misbruiken hun macht;
-men wordt “man” bij het leger, lichamelijk, geestelijk, karakter;
-vele soldaten gaan niet meer naar de mis omdat de drang van thuis er niet is en ze gaan het slechte beoefenen;
-ploeggeest en de geest die heerst op de kamer geven rechtstreeks weerslag op de soldaat en hij lijdt er onder of is er door beïnvloed;
-wanneer er veel post is voor een soldaat zal hij eerst de brief van ’t liefje nemen, dan die van thuis en de andere brieven;
-een soldaat die met thuis in moeilijkheden zit is een verslagen man…en nog vele andere feiten komen aan ’t licht, doch zijn niet zo algemeen of niet dagelijks.
Om 23u15 werd de zitting gesloten met een gebed en een woordje van de Aalmoezenier en de nachtvergunning kwam van pas om in de kazerne binnen te geraken, want de vergadering was in het Militair Hospitaal. ’s Zondags waren we op 9 uur terug verzameld in het hospitaal en dan ging het over de Milac-werking per kazerne. Ik moet eerlijk zeggen dat het niet vet is en slechts in een beginstadium en beperkt tot een winkeltje van Milac. Vele jongens zijn bereid mee te werken maar tussen de soldaten zelf zou een “kern” moeten opstaan die het spel organiseert en veranderingen op touw zet, ontspanningen voorbereid en een zuivere geest schept. We gaan in het 5de ook beginnen ! Maar we zijn nog niet bezig. Om 12 uur was het ten einde, we kregen een prachtig diner en om 2 uur vertrokken we met een prachtige bus op reis. Eerst bezochten we de prachtige bedevaart-kathedraal van Werl waar Aalmoezenier Willems ons heeft verlaten met een slotwoord dat veel moed inboezemde aan de leiders. Dan zijn we door een prachtig landschap gereden. Het was helder weer en de zon scheen aangenaam. Samen met die landschappen hebben we schaapherders gezien en bergbeklimmers tegen de rotsen. We zijn in grotten geweest en van 18 tot 20 uur zijn we aan de Zee blijven plakken en hebben ons met de Duitsers flink vermaakt, gelachen en gezongen. De bus bracht ons naar de verschillende kazernes. Dat was het Milac-weekeinde in Soest en …we waren zeer tevreden.”

Vanuit Soest : “Eerst en vooral bedank ik u hartelijk voor hetgeen ge me toestuurt; ik weet wat meer over Leest en kan in boekjes interessante dingen vinden. Alles dat hier van de heimat komt brengt zon op de kamer en ’t doet deugd voor een soldaat die zo lang en zo ver van huis is. Alhoewel onze opleiding zwaar is blijven we toch vol houden, het weer is nu frisser geworden. Verleden week deden we onze oefeningen bij een temperatuur van 35 à 40° C. Donderdag ll. deden we onze eerste nachtoefening, we moesten trachten zonder gerucht te maken door een dicht bos te geraken. We hebben hier al leren schieten en met los kruit geschoten. Volgende week schieten we met echte kogeltjes met een 22. Gisteren hebben we ons derde spuitje gekregen en daarom waren we 48 uren vrij van dienst, dat deed eens…deugd… Binnenkort krijgen we een nieuwe aalmoezenier voor het 5de linie, we weten nog niet wie het juist is, en…zijn toch wat benieuwd. De oversten zijn de laatste tijd nogal streng op alle gebied omdat hier de laatste drie weken vier soldaten verongelukt zijn, alleen door stommiteiten of dronkenschap. Soest is een echt soldatenstadje, ik ben er gaarne bij, het ergste is dat ge zo lang en zo ver van huis zijt. Tot ne volgende keer.”

Vanuit Soest : Eerst en vooral moet ik u danken voor hetgeen ge me iedere week stuurt, Milac vergeet toch zijn soldaten niet. Van de 8ste tot de 15de januari zijn we in Leopoldsburg op kamp geweest, we moesten daar niets anders doen dan schieten. De reis vanuit Soest geschiedde met het vliegtuig, nl met de Flyer-box-car. De 8ste januari was het slecht weer en we hebben weinig van de landschappen kunnen zien, maar de 16de was het mooi weer toen we op het vliegveld Kleine Brogel vertrokken naar het vliegveld te Lipstad (Duitsland). Ge ziet met het leger komt ge overal en dat ik tijdens mijn diensttijd met het vliegtuig een reis zou gemaakt hebben, had ik niet verwacht. Thans hebben we weer een zware opleiding van 3 weken voor de wedstrijd ‘Schaal Crahay’ voor de stormfusiliers in Vogelzang. We worden getraind op de hindernisbaan, droppingen, marsen en vele kleinigheden, les kaartlezen, eerste zorgen, manipulatie wapens enz. Het is hier verder nog zeer goed : binnen 4 dagen hebben we de helft gedaan en zijn er nog 6 maanden voor de boeg. Het is nu maandagmorgen, om u een gedacht te geven van onze dagorde : 1ste uur dril; 2de uur hindernis, 3de uur manipulatie van wapens, 4de uur wapen kuisen + strenge inspectie, middag friet met kip. Namiddag : 1ste uur voordracht door de Cie Commandant, 2de uur eerste zorgen, 3de uur granaatwerpen, 4de uur stortbad. De aflossing van de uren is steeds perfect, men is streng ! Het dagje is vandaag niet zo zwaar. Verleden vrijdag hebben we een dropping gehad ’s nachts. We vertrokken om 20 uur en kwamen om 6 uur ’s morgens toe (’s zaterdags) op ons eindpunt. De afstand die we moesten afleggen was plus minus 30 km maar door het verloren lopen en de omwegjes hebben w’er misschien 40 km afgelegd. Door de bossen ’s nachts gaan is wel plezant, zeker als je je kameraden niet meer kunt horen als ze 50 meter verder zijn in dat onweer dat we juist hadden…De besneeuwde hellingen aan de zee moesten opgekropen worden of ge kwaamt terug vanwaar ge vertrokken waart ! Ja, soms kan het wel zwaar zijn, maar dat is dan toch weer iets waar ge later kunt over vertellen. Over de troep kunt ge maanden vertellen…het heeft ten andere maanden geduurd ! …een echt spannend avontuur. In ’t leger wordt ge man !”

Vervolgt.

Foto’s :

-Boer Frederik De Rooster tijdens het inhalen van de bieten voor WO-II.
-Huwelijksfoto van Robert en Suzanne.
-Robert rechts vooraan tijdens een activiteit van de Landelijke Gilde.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Septembernummer “De Band” : “Mijmeringen”

Hoe dikwijls ben ik ingetogen
gaan wandelen in het “Bleukens”bos,
die vochtige lucht daar gretig ingezogen
mijn stappen gedempt in slijk of mos.

’t Was er waarlijk een rust voor mijn ziel
en ‘k zocht er steeds naar d’eenzaamheid,
soms tot de kilte van d’avond viel
in die vrije natuur vol heerlijkheid.

In dat bos, soms liggend op mijn rug
bekeek ik de wolken door de wind gedreven
terwijl de vogels scherp en vlug
het lied zongen van hun leven.

De bomen schijnen dan hoge pilaren
dragend ’t gewelf van een grootse kathedraal,
hun toppen vliegend als korenaren
af en toe doorbroken van een zonnestraal.

Moe gelegen stond ik soms te dromen
of gezeten op een kant met gras,
voelde dan mijn hart met droefheid overstromen
als ik zo Gods wonderbare natuur doorlas.

De stilte van de Bleukens was een zegen,
een oord van rust en zaligheid.
Ik doorkruiste haar langs alle wegen
de blik omhoog naar d’onpeilbaarheid.

Vandaar naar ’t kerkhof, soms bij donkere nacht,
naar een stil en gesloten graf
en voelde dat daar iemand op me wacht
tot ik haar een ingebeelde zoen, een kruisje gaf.
                Kamiel De Wit.”

Foto’s :

In het midden van beide foto’s Kamiel De Wit.

Wijzigingen – Aanvullingen

1964 – Van 11 tot 18 augustus : Bivak Chiro-Jongens

13 burchtknapen, 16 knapen en 6 kerels bivakkeerden op het Heide-Heem te Lichtaart. De meisjes trokken dat jaar naar Ophasselt. Om het bivak van 1965 te financieren richtte de Chiroleiding een spaardienst in eigen schoot op, deze ging in voege vanaf 13 september. Onkosten : 5 frank waarvan 1 fr op het boekje werd geplaatst. Daags voor het bivak werd een inzameling gehouden van allerlei voedingswaren : groenten, zuivelproducten, kruidenierswaren… Het verslag verscheen in “De Band” van september : “De twee eerste dagen ginder hadden we voortdurend regen, maar hierna veranderde het, en kregen we zon en warmte zodat we de streek : bossen en zandbergen ten volle konden benutten. In de voormiddag hadden knapen en kerels meestal atletiek en vijfkamp, bij de kerels gewonnen door Alfons Huysmans en voor de knapen door Florent Van Kerckhoven. Bij de burchtknapen ging de overwinning naar Jan Van den Heuvel. (Hun foto’s onderaan) De dag voor 15 augustus hadden we een tocht gepland voor de drie afdelingen : de burchtknapen trokken naar Kasterlee, terwijl de knapen en kerels naar het Zilvermeer gingen, eventjes maar 30 km van onze kampplaats, zodat enkele knapen de afstand met de bus moesten doen. ’s Anderendaags 15 augustus was het bezoekdag, vele ouders hebben ons op deze dag bezocht, konden zien hoe hun jongens geïnstalleerd waren en hoe ze door de bivakmoeders werden verzorgd. Er mag ook wel onderlijnd worden dat het eten steeds prima was zoals alle vorige jaren. L.K.”

1964 – 16 augustus : K. Fanfare Ste Cecilia trad op te Waanrode

Die dag nam de Leestse fanfare deel aan het festival van de K. Fanfare “Deugd en Vreugd” uit Waanrode bij Bekkevoort dat plaats had in het prachtige domein van Graaf d’Arschot. (“DB”, september ’64)

1964 – Maandag 24 augustus : De Gepensioneerden op bedevaart naar Scherpenheuvel

“DB”, september ’64 : ”Om 8 uur vertrokken we op bedevaart naar Scherpenheuvel. Het weer was nog erg fris, toen we rond tien uur te Scherpenheuvel aankwamen. Het was er druk zodanig dat we met moeite een plaatske konden vinden in de Basiliek. Na de H. Mis zetten we ons op stap naar het Rozenkranshof. We hebben er ruim de tijd voor genomen want het is een hele klimpartij. Nadat we goed hadden gebeden en meteen een flinke wandeling achter de rug hadden, gingen we op zoek naar een stukje eten. Er moest wel wat geduld geoefend worden, maar het smaakte er niet minder lekker om. Daarna was de eigenlijke bedevaart achter de rug. Het was echter nog te vroeg om huiswaarts te keren. En we hadden ergens in Limburg nog een afspraak met een fabrieksdirecteur. Te Wellen zouden we een Ciderfabriek bezoeken. We mochten eerst de eigenlijke werking bezichtigen. Het malen en persen van de appels. Vervolgens het vullen, stoppen en bekleden der flessen. Daarna was er ruimschoots gelegenheid tot het proeven van de heerlijke, schuimende Cider, zodat menigeen in goed humeur kwam. Menige fles werd ingeladen…in de bus wel te verstaan. Zo ging het huistoe, met het vooruitzicht van de volgende uitstap : Wieze op 21 september. Tot slot mag er aangestipt worden dat in de week van 8 september enkele van de leden gepensioneerden verbleven aan zee in een vakantieverblijf van de C.M. Wie dus graag een reisje zou doen…sluit aan bij de Bond der Gepensioneerden !”

1964 – Septembernummer “De Band” : Ongevallen

-In het naar huis gaan per rijwiel, en dit in de vroege ochtend, deed Victor Alewaeters uit de Kleine Heide, een erge val. Hij werd naar het ziekenhuis overgebracht waar men vaststelde dat zijn beide benen gebroken waren.

-Zwaar ongeval : De nog maar pas aangeworven onderwijzeres aan de Zusterschool van onze gemeente, kwam te Willebroek in botsing met een autobus. De slag moet zo geweldig geweest zijn dat zij in bedenkelijke toestand naar het gasthuis van Willebroek werd overgebracht. Haar auto werd totaal verbrijzeld. Alles laat echter voorzien dat het grootste gevaar volledig achter de rug is.

-Vandalenstreken : In de loop der voorbije weken werden een paar vandalenstreken uitgehaald. Zo werden de rolluiken van Henri De Bruyn en Leopold Huybrechts in de Dorpstraat met een vuil goedje besmeurd. Anderzijds werd schade toegebracht aan de auto van L. Selleslagh uit de Alemstraat. Dit alles door onbekenden. (Hun foto’s onderaan)

Foto’s :

-Alfons Huysmans.
-Florent Van Kerckhoven.
-Jan Van den Heuvel.
-Henri De Bruyn.
-Leopold Huybrechts (tussen Marcel Feremans en Albert Piessens).
-Louis Selleslagh.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

Op 7 november 1965 schreef Pater De Laet vanuit Badyia volgende brief naar “De Band” (gepubliceerd in het nummer van februari dat jaar) : “Begin met mij te excuseren omdat ik zo lang liet wachten op een teken van leven van mijnentwege. Ik troostte mij met de gedachte dat u zeker wel vernomen hebt dat ik hier aangekomen ben, en dat het hier zo slecht niet gaat, zoals er velen voorspeld hadden; hetgeen niet belet natuurlijk, dat ze met de tijd toch gelijk zullen krijgen. En dat is toekomstmuziek, met valse tonen in !! Ik ben dus terug op mijn ouwe post beland, Badyia, op 45 km van Bunia, op de weg naar Stanleystad. Op de negen maand dat we hier weg geweest zijn, is er een echte omwenteling gebeurd. Niet alleen de opstand met al wat erbij hoorde, de bevrijding en de repressie, die echt verschrikkelijk geweest is, dat alles weegt nog altijd als een vloek. Maar ook de mensen zijn veranderd. Men voelt aan dat ze niet meer zijn zoals vroeger, zelfs bij de mensen die de godsdienst (ik spreek van de onze) genegen zijn. Zelfs de onderwijzers, vroegere ijveraars van katholieke actie, enz., het is moeilijk te determineren. Ze willen of durven zich niet compromitteren of zeker niet meer handelen zoals vroeger, in volle vertrouwen. Als men iets wil gedaan hebben, moet men dat zesendertig maal gezegd en tenslotte moet men er zelf tussen komen., anders blijft men ter plaatse trappelen en komt men nergens. Het is schrikwekkend (om zo een woord te gebruiken) hoe weinig er gepresteerd wordt. Ge zoudt onze wegen eens moeten zien. Het is niet levensgevaarlijk natuurlijk op reis te gaan, behalve met de moto misschien, maar in alle geval men gaat er niet uit voor zijn plezier, verre van daar. Wij hebben hier een Volkswagen. Ge zoudt uw ogen open trekken als ge dat sport ziet afkomen vanuit Bunia, slijk en modder, en niet alleen de auto maar ook die er in zitten, ook die hebben in de modder moeten ploeteren als ze vast zaten in de potopoto. Ter ere Gods ! Niettegenstaande al die min of meer grote moeilijkheden werken we er toch lustig (echt !!!) op door. Niets dramatisch opnemen, anders wordt men zot of ziek. Wij bouwen huizen voor onze melaatsen (echte huizen uit steen en golfplaten), hebben een soort landbouwschool begonnen voor dezen die niet verder kunnen studeren, zijn begonnen met drie “coöperatieven” van schrijnwerkers, steenbakkers en groentenkwekers. Nooit zijn er zoveel kinderen in onze scholen geweest als nu. Er zijn catechumeren en kinderen die zich voorbereiden (zes maand) op plechtige communie en vormsel. De jeugdbewegingen floreren min of meer, dat was terug te herbeginnen vanaf NUL. Al wat vergaderingen vraagt en bijeenkomsten onder welke vorm ook, ruikt verdacht en daar zal zeker nog een hele tijd moeten overheen gaan… Wij gaan op tournée, bijna zoals vroeger…maar er moet te voet getrappeld worden…zo voor bezoek, ook voor onze schoolkapellen. Kwestie nu van veiligheid ! Onze streek is kalm en rustig. De eerste paar maanden dat ik hier was (juli-augustus) was er nog al dikwijls effervescentie , en met reden. De eerste zondag dat ik hier gekomen was op de missie was ’t groot feest…tenminste het feest was voorzien. Twee dagen tevoren waren echter onze fameuze leeuwenjongens uit het bos gekomen, hadden huizen afgebrand, mensen vermoord en anderen meegenomen. Het was een algemene oproep tot het mannenvolk uit gans de streek : ze trokken er op uit met lansen, pijlen en messen om de achtervolging in te zetten. Het geplande feest viel in ’t water, ten minste voor een groot deel. Nu weten de mensen van Leest dat ik nog leef en in de beste gezondheid verkeer. Tevens dank ik voor de edelmoedigheid die betoond werd tijdens mijn verblijf onder hen. Ik denk nu mijn plicht voldaan te hebben…Voorlopig hou ik het toch nog altijd bij de slechte wegen en de potopoto van Badyia, temeer dat in een onafzienbare toekomst er ooit misschien wel eens televisie zou kunnen komen tot hier toe…Nog ander toekomstmuziek…
                           E.P. De Laet.

René De Laet

René werd in de Tiendeschuurstraat geboren als achtste kind van elf van de latere burgemeester Victor en van Julia Meuldermans. Tot en met het vijfde leerjaar liep hij school in de jongensschool te Leest daarna volgde hij nog twee jaar les aan het Mechelse college. Zijn verdere humaniorajaren was hij intern aan het kleinseminarie te Hoogstraten, waar ook zijn vader op school was geweest. Dan trad hij in bij de Missionarissen van Afrika, de Witte Paters (1943). Dit betekende : twee jaar filosofie, een jaar noviciaat en nog vier jaar theologie respectievelijk te Boechout, Varsenare en Heverlee. Op 8 april 1950 werd hij priester gewijd. Zijn eremis deed hij te Leest op 16 april. Meer dan een halve eeuw was hij missionaris in Afrika (Belgisch Congo, later : Zaïre en momenteel : Demokratische Republiek Congo). Steeds in de Noord-Oost provincie met een ondergrond vol rijkdommen, mee de basis van de voortdurende spanningen en oorlogen. René vertrok naar de missie in Bunia. Hij werd er benoemd op de ‘aumonerie’ in Kilomines (waar ook de hoofdzetel van de goudmijnontginning van Kilo-Moto was). Hij leerde er Swahili, de taal in oostelijk Kongo en werd er professeur ‘en commerce’ aan de middelbare school voor het administratief personeel. Later (tot 1970) woonde en werkte hij als onderpastoor, daarop als pastoor in Badiya, veertig km westwaarts van Bunia en leerde daartoe Kibira, de plaatselijke taal. Precies in die periode begonnen in Kongo, na de onafhankelijkheidsverklaring, de eerste politieke moeilijkheden (juli 1960). Maar ze waren een lachertje in vergelijking met de bezetting en de terreur door de rebellenbeweging ‘Simba’ (van 1/9 tot 1/12/1964). Hij kreeg nieuwe posten : eerst onderpastoor aan de kathedraal van Bunia (1970 tot 72) en dan acht jaar in Geti (tot 1980), zestig km bezuiden Bunia en bij de grens tussen (toen) Zaïre en Oeganda. Na een verlof in Leest (1978) realiseerde René in Geti het ‘Centre des Jeunes’ met o.a. een bibliotheek. Zijn missiegebied was wel uitgestrekt : ongeveer honderdtwintig km van noord naar zuid en een veertig km van oost naar west met tezamen een honderdtal ‘schoolkapellen’. En opnieuw verhuizen : terug voor zes jaar (van 1981 tot 1987) naar het vroegere Kilomines, nu Bambu. Een paar keer (1981 en 1986) was hij op verlof in Leest. Maar intussen had pater René, na vierendertig jaar verblijf in Kongo, voor het eerst moeraskoorts of malaria gekregen (1984). En in Bambu werd zijn ‘parochie’ overgenomen door drie inlandse priesters (1987). Zo verhuisde hij naar het hem bekende Badiya. Daar kreeg hij een tweede, zware malariacrisis (1990). Het jaar nadien was er feest : een zesendertig meter lange brug der vriendschap, een ‘Baileybrug’ over de Shari – een rivier op drie km van de missiepost – werd er ingehuldigd. Dankzij de hulp van heel veel mensen uit o.a. Heist a/zee (waar een confrater woonde), uit Leest en van elders kon het materiaal ervoor (in België) worden aangekocht en de brug aangelegd. Omwille van een oogkwaal was hij (1993) in België. En al kreeg René drie jaar later een nieuwe benoeming in Geti, na amper drie maanden stond hij hier terug, nu omwille van de rebellenbeweging van Kabila, die ageerde tegen de dictatuur van Mobutu (1996). Met een Canadees en een Nigeriaan, confraters, ontsnapte hij te voet door het moerasgebied van de Semliki, een grensstroom tussen Kongo en Oeganda. Maar het volgende jaar (1997) was hij weer…in Geti. Tijdens zijn eerste verlof erna werd hij op Pinksteren (2000) in Leest gevierd voor zijn gouden priesterjubileum. En daarna vertrok hij opnieuw : bestemming Geti. Bij een overval op de missie werd hij er (begin 2001) bijna doodgeschoten. Dronken, gedrogeerde gewapende mannen eisten de missieauto op. De pater hield er een oorletsel aan over : zijn gehoorvlies bleek gescheurd en werd in België geopereerd. Toch vertrok hij nog maar eens (september 2001). En al zou zijn parochie in Geti (2002) doorgegeven worden aan inlandse priesters, geen enkele plek was nog veilig en noodgedwongen moest René terugkomen naar ons land (mei 2002). Tijdelijk verbleef hij bij zijn zus in Battel. Tot hij (in januari 2003) opnieuw – dit keer voor het laatst – naar Zaïre ging. De onlusten in Bunia en ruime omgeving duurden echter voort en (in mei 2003) diende hij definitief terug te komen na meer dan een halve eeuw missiewerk ! Thans verblijft hij te Antwerpen op de Prokuur der Missionarissen van Afrika. Ook dit mag vermeld : bij haar honderdste verjaardag vergat Stefanie Van Steenwinkel (°1905) haar overbuur in de Tiendeschuurstraat niet. In plaats van aan haar geschenken en bloemen te geven, vroeg ze te storten op een rekeningnummer voor de missie van Badiya, waar René vijfentwintig jaar gewerkt had ! Zo kon ze hem 1.157,5 euro schenken ! (Wilfried Hellemans : ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest)

René was te Leest geboren op 28 december 1924 en hij overleed op 95-jarige leeftijd te Antwerpen op 8 december 2019.

Foto’s :

-René De Laet tijdens verschillende fasen van zijn leven.

-Zijn gedachtenisprentje.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

Vervolg “De Band” van maart 1966 : “Het nieuws over het gebeuren had zich zo vlug verspreid en de “docteur” der Simba’s was vervuld van afschuw en walg bij het zien van al dat bloed. De gekwetsten werden naar het hospitaal overgebracht en, na veel over en weer geloop en getelefoneer kwam er een ziekenwagen aan waarmee al de zusters werden vervoerd. Ook Broeder Achiel ging mee voor verzorging terwijl zuster Benedikt in de infirmerie verzorging ontving. Wat nu over de baldadigheden ? Onmogelijk is het er een uitleg voor te vinden of de “waarom” ervan te begrijpen. Na het drinken en het roken van hennep worden ze als wilde dieren, ze nemen de blanken voor Amerikanen en Paters. Rekening moet gehouden worden met de invloed van de “beul”, die de soldaten steeds ophitste tegen de Paters. Ingevolge het bezoek van Majoor Pierre mocht niemand meer binnengaan. Ondertussen waren vier van de zeventien zusters terug naar het hotel gekomen. Ze waren zogezegd niet zo erg gekwetst om in het hospitaal te blijven. De martelares, zuster Theresia, werd op de missie zelf begraven, hieromtrent bestaan er enkele diapositieven. Zo ging het dag in, dag uit. Steeds van het ene uiterste in het andere, lachende Simba’s om in een handomdraai te veranderen in een vertoornd gelach met al de gevolgen er aan verbonden. Door de ondergane mishandelingen kwamen allen, zonder onderscheid, terecht in het hospitaal. Toen we de kapitein te zien kregen en hij zonder reageren ons aanhoorde, konden wij toch vaststellen hoe geschrokken hij was en zei ons “de beul” te zullen meenemen, te oordelen en te bestraffen. Zaterdag 28 november :aflossing van de wacht. Dezelfde belofte : er zal niets gebeuren, de bewakers zijn daar om u te beschermen en MIJ in te lichten. Nog geen kwartier later ! Gewapende mannen springen binnen, wij moesten mee naar het militair kamp; bevel van de kolonel ! Deze was pas uit Stan gevlucht voor de aanrukkende para’s. Daar werden para’s gedropt. De toestand was er zeer gevaarlijk, want toen werd er te Watsa een bloedbad geschapen; verschillende Paters en Zusters werden er op zijn bevel vermoord ! In Aba werden zes Witte Paters en vier Zusters van Ingelmunster gedood als wraak voor de landing van para’s en het verlies van Stanleystad ! De bevolking was erg bevreesd voor ons lot en de plaatselijke bevolking deed het verzoek door tussenkomst van de Nationalistische vrouwen (M.N.C. Lumumba) onze 14 Paters vrij te kopen, zonder positief resultaat. Wij werden echter vrijgelaten na tussenkomst van de O.N.U. De dagen kropen zeer langzaam voorbij, immer verkerende in een onzekere toestand tot op een dag dat Simba’s zouden opgeladen worden om naar Bunia, het front, te vertrekken. Onderlinge duscussie om uit te maken wie het zijn beurt was om te gaan vechten. Op 1 december hoorden we schieten ; de zenuwen werden nog meer op de proef gesteld. We hoorden iemand aankomen; er werd geschoten uit de richting van het vliegveld. We konden niet vermoeden dat het kamp volledig leeggelopen was. Bunia was ingenomen, Paters en Zusters bevrijd. Bij de inname van Bunia stond de heer Dictus, bankdirecteur, de huurlingen op te wachten, wees hen de weg naar het hospitaal, dan ging het naar de Missie en zo naar het kamp waar wij ons verscholen hadden. Ondertussen was het donker geworden en er werd geschoten. Op 2 december, heel vroeg, waagden we ons buiten, wat frisse lucht, terug binnen en maar afwachten. Een Simba was als bewaker achter gebleven en toonde zijn matriculatiekaart van het A.N.C. en zei ons, na allerlei vragen, dat de blanken weldra zouden komen en hier zijn. Terug buitengekomen hoorden we roepen en zagen Pater Beyvoet die met de huurlingen gekomen was. We waren bevrijd na 3 maanden in de hel te hebben doorgebracht ! Onze vreugde kende geen grenzen. Wij omhelsden elkaar en konden onze tranen niet bedwingen, vonden geen woorden om onze bevrijders te bedanken. Bedroefd waren ze als ze vernamen dat daags te voren nog drie Paters vermoord werden. Zij werden afgemaakt omdat ze ’s zondags de mis hadden opgedragen in de missie-kerk ! Tevoren waren er nog Paters opgeladen geworden in het dorp en te Miyala aangekomen. Er arriveerden Simba’s die op de vlucht geslagen waren. Woedend deden ze de Paters uitstappen en onder de barza van een magazijn plaats nemen. Na een discussie werden die op een rij gezet. Pater De Meyer (Antwerpen) riep : “wat is dat nu ? Waar is de commandant ?”Op dat ogenblik klonk er een schot en de Pater viel. De drie anderen liepen weg en de Simba schoot nogmaals en Pater Pauwelijn uit Harelbeke viel neer. Een derde maal en ’t was Pater Smissaert uit Brugge en…toen de vierde Pater Faice uit Luik, niet gekwetst, maar bleef liggen, het was zijn redding ! De Simba’s vertrokken en lieten hun slachtoffers liggen. Na onze bevrijding nu, gingen we terug naar Bunia. De spullen werden gepakt en we logeerden in de stad samen met de huurlingen. Den donderdag kwam er een vliegtuig, en een jachttoestel overvloog het vliegveld ter controle. De rebellen die werden aangetroffen werden afgemaakt ofwel uitgeleverd aan de soldaten van het A.N.C., die zich met zulk luguber werkje bezig hielden. De huursoldaten waren niet te spreken over de Kongolese militairen, maar ook zij behaalden ook maar een treurige reputatie. Toen Bunia ingenomen was, hebben zij zich onledig gehouden met plunderen. Twee soldaten hadden geld afgeperst van de kassier van een garage-magazijn van een Griek. Als de kassier het geld overhandigde, kwamen er nog twee anderen binnen, die hetzelfde spelletje speelden. Ofwel had die kassier geen geld meer of wou er geen meer geven, feit is dat die dappere soldaten schoten en ze lieten de man in zijn bloed liggen. Deze was weggekropen en had een halve dag neven een beek gelegen, bewusteloos. Tegen de avond hadden de anderen hem gevonden en brachten hem over naar het hotel waar de huurlingen gelogeerd waren. Grote verontwaardiging van deze laatsten, die dreigden de schuldigen terstonds te fusilleren als ze hen uitleverden, wat natuurlijk niet gebeurde. De man had twee gapende wonden langs weerskanten onder het sleutelbeen en had omzeggens geen bloed meer. De Zusters hielpen hem, ook de dokter van de huurlingen, en ’s anderendaags is die man met ons naar Leo vertrokken. Diezelfde avond, het begon donker te worden, herbegonnen de Kongolese soldaten met hun schietpartijen. Ze wandelden door de stad en vele anderen bevonden zich in de inlandse cité, dus bij de mensen. Geen enkel van hen zou het aangedurfd hebben zich buiten de stad te begeven. Wij probeerden eens rustig te kunnen slapen. Heel goed ging het niet, onze knoken deden te veel pijn ! Op donderdag 3 december zijn er drie Amerikaanse militaire toestellen op het vliegveld van Bunia geland, bestuurd door Amerikaanse soldaten en volgepropt met munitie. In één vliegtuig stonden er drie militaire jeeps !! Begrijpelijk waren de Simba’s zo woest op de Amerikanen. Wanneer men de deur er van (meer gelijkenis met een schuurpoort) opende, sprongen de Grieken er eerst binnen, omdat ze vreesden beschuldigd te worden van samenheulen met de rebellen. Met het eerste vliegtuig vertrokken ook de Zusters en enkele zwaar gekwetsten, waaronder onze kassier en een huurling. Wij vertrokken met het tweede : 45 Paters en Zusters en een twaalftal Katangesen die in september de stad Bunia verdedigd (sic) hadden en uit de gevangenis bevrijd werden door de huurlingen. Er waren er twee bij met afgesneden oren. Dezelfde dag zijn wij te Leopoldstad aangekomen, daarna konden er reeds enkele Paters en Zusters naar Brussel vertrekken met een gewoon lijnvliegtuig. Zo ging het verder de volgende dagen. Vier dagen zijn wij nog in Leo gebleven, wachtende op andere mogelijke vluchtelingen, om dan een speciaal vliegtuig in te leggen. Wij logeerden in de Prokuur van de Paters Scheutisten en in een school voor Lichamelijke Opvoeding. Maandag namiddag rond 15 uur zijn we dan vertrokken naar Brussel met een D.C.6. Er waren 65 geestelijken aan boord. Om kwart voor acht daalden we in Kano. Om negen uur ’s avonds stegen we terug op om ’s morgens om vier uur aan te komen in Las Palmas. Dan ging het om de laatste trip om kwart na vijf en om 9 uur kwamen we te Brussel aan. Bitter koud was het te Brussel, het verschil in temperatuur was te groot. Te Leo was het 36° in de schaduw. Te warmer was het in onze ziel, en ook in het hart van al degenen die op ons hadden gewacht.
                     E.P. De Laet.”

Vervolgt.

Foto’s :

-De paters Eugeen Pauwelijn, Louis Smissaert en Piet De Meyer en hun graven op het kerkhof van Mudzi-Maria te Bunia waar ze op 4/12/1964 werden begraven.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

“De Band” februari 1966 : Tijdens de nacht brak er een hels lawaai los. We hoorden dat er iemand werd binnengestampt, in de echte zin. ’s Morgens kenden we al spoedig de toedracht, er was een neger aangehouden die met een som van 80.000 fr. zou gaan lopen zijn van een maatschappij waar hij werkzaam was. Zulks was gebeurd op het ogenblik dat de rebellen de stad waren binnengevallen. Ten einde te voorkomen dat hij het onderweg op een lopen zou zetten, had men hem een autowiel zonder banden aan de knie vastgemaakt en zo werd hij dan overgebracht naar de barza waar de luitenant zich bevond. In de voormiddag werd hij voorgeleid voor verhoor. De gevangene moest zich op de grond leggen, op zijn buik en de handen werden op zijn rug vastgebonden. Een Simba, steeds dezelfde Damiano, stampte met zijn zware botten tegen het hoofd, ging er dan bovenop staan, wandelde aldus over zijn rug, dan in de nek om eens goed door te duwen…en dan begon de ondervraging. Beschuldigde ontkende ten stelligste gestolen te hebben, wel gaf hij toe 3000 fr te hebben genomen omdat hij al drie maand geen loon ontvangen had, en daarmee had hij een koe gekocht. Hij werd vrijgesproken maar moest voor de luitenant blijven werken. ’t Was 2 oktober, en alles werd opgeladen, de luitenant ging verhuizen. Onze spullen bleven echter staan. Tijdens een nacht kwam de boy Mombey ons wekken en zeggen dat we bij de luitenant moesten komen. We gingen er naartoe en bleven wachten onder de barza. Twee zusters stonden buiten aan de deur, deze weenden, zij wisten dat de luitenant aan ’t drinken was. Even kwam hij buiten en zei : “Uw zaken zijn gedaan, ge zult aanstonds sterven.” We moesten op een stoel plaats nemen, ook de twee zusters. De vier anderen waren daar niet. Steeds waren het de twee zelfde zusters die de luitenant mee op patrouille nam. De zusters moesten hun voile afdoen, wij moesten onze gandoerah uit doen. Tegen Mombey zei hij de chauffeur en camion te gaan halen, de paters en zusters op te laden en buiten de stad te brengen, want, de mensen moesten niet weten dat ze zouden doodgeschoten worden. Deze Mombey was zeker niet gegaan, kwam terug en zeide de chauffeur niet gevonden te hebben, en dat de camion defect was. Dan kreeg hij bevel Damiano te gaan halen, maar wederom kwam Mombey terug en zeide dat deze sliep. Zo was het drie uur geworden en konden we wat slapen gaan. Zo ging het dag in, dag uit. Altijd maar in het onzekere, afhangende van de wispelturigheden van één man en nooit wetende wat de andere dag brengen zou. Er was een zuster Theresia, die door toedoen van een Belg terug naar de missie mocht gaan, zulks omdat zij asthma crisissen had. Acht dagen nadien werd ze genezen verklaard en moest terug, om de volgende nacht te sterven in het hotel. Het is met een heilige schroom wat ik nu vertellen ga, wat er tijdens die verschrikkingsnacht van 16 op 17 november gebeurde. Die avond was er bijbelwake geweest. Daarna gingen we slapen, zo rond 21u30. Om 22 u werd de deur opengesmeten en iedereen moest opstaan. Een Simba wiens naam we niet kenden, maar in het hotel logeerde sedert enkele dagen, riep ons toe onze rozenkransen voor hem op de grond te leggen. Ondertussen was hij aan ’t brullen gegaan en begon ons uit te schelden omdat we voor het slapengaan gezongen hadden. De rozenkransen en Paternosters werden geteld. Onze beul (zo is die man de geschiedenis ingegaan) dreigde maar dat er zoveel rozenkransen waren als paters en zusters. Eenmaal het cijfer 20 bereikt, geraakten z’er niet meer wijs uit. Pater De Keyser die onze overste was, moest ze dan in een houten bakje laden. Wij wachten, de overste ging mee naar het bureau. Er gebeurde niets, de rozenkransen moesten achterblijven. Rond 12 uur werden we opgeschrikt. Er liepen gewapende Simba’s tussen ons door, zij waren goed dronken. De Simba’s riepen maar “waar zijn de zusters ?” We voelden het aan dat er wat in de lucht hing. Het waren soldaten gelegerd in Mambasa, 160 km verwijderd van Bunia op de grote weg naar Stanleystad. Zij waren, bij een poging van doorbraak, teruggedrongen door blanke huurlingen, en waren in plaats van naar Mambasa terug te keren, voor logement naar Bunia overgekomen. Ze zochten een tijdje en slaagden er in het hotel te ontdekken. De zusters konden nog gaan lopen, en door hun gegil, gebeurde er niets, en werkelijk ze gingen weg. Lang zou het echter niet duren, want na middernacht begon de furie. Bij het binnenkomen werden de paters verplicht te blijven liggen, en de Simba’s drongen het restaurant binnen. De zusters liepen het hotel binnen maar werden door de Simba’s tegengehouden. Ik was met open armen voor de zusters gaan staan, alhoewel het hopeloos was. Ik werd omver geduwd, mijn bril werd afgeslagen en dat was een benarde toestand. Ondertussen speelden er zich in het hotel en restaurant de meest beestachtige en wrede tonelen af. De zusters werden geslagen op een onmenselijke manier, sommigen van hen werden verkracht. Een zuster slaagde er in te ontsnappen langs een klein raampje. Zij was terechtgekomen in de keuken, daar bleef ze een hele tijd met een stuk stof rond haar lichaam. De zusters riepen maar “dat ze niet wilden”, dat ze veel liever stierven, dood ons, God zal u oordelen. Ondertussen werden de paters verplicht andermaal zich te ontdoen van de soutane en op de grote grond te gaan liggen waar ze matrak en geweerslagen ontvingen. Deze marteling van de zusters duurde tot 2 uur ’s nachts. Plots werd er geschoten, de kogel drong door twee benen van de zuster die reeds fel mishandeld was en ze zeeg neer in haar bloed. Ze bleef daar liggen en de militairen die voldaan waren en zich zeker vermoeid hadden trokken zich terug. Op een paar meter van mij lag zuster Therfesia te zieltogen, de absolutie heb ik haar gegeven, inwendig. Enkele Simba’s amuseerden zich met de zuster te bespotten, die de kracht nog had te bidden voor de zwarten en haar leven offerde voor de Afrikanen. De Simba’s zaten neergehurkt rond haar en vroegen : “Leeft ge nog ? Zijt ge nog niet dood ? Het is niets, morgen vroeg zal men uw benen breken en zult ge allemaal “mateka” zijn.” Tegen de morgen kreeg zuster Benedikt toelating zuster Theresia te verzorgen; het was veel te laat ! Tegen zes uur ’s morgens deden de moordenaars terug hun intrede. Een zuster die daar nog op de grond lag en die ze dood waanden, werd door hen met de armen weggesleept tot in het restaurant. De zusters moesten buiten, ze zo te zien was om te wenen. Ze keken echter allen moedig en fier. Alleen hadden ze nog stukken en flarden kleren aan, met bloed besmeurd. Buiten begonnen de Simba’s te zingen en de dansen rond de zusters die in een hoopje bijeen stonden, ze zongen de dodendans. De zusters werden één voor één terug binnen gebracht. Pas in het hotel, begonnen zij het overschot aan kleren die zij droegen van het lichaam te rukken. Indien zulks niet rap genoeg ging, werden zij op de grond geduwd en over de grond geleurd tot wanneer de kleren in hun handen bleven. Zo moesten de zusters een voor een voorbijkomen. Zij moesten in een rij gaan staan. Pater De Keyser moest op de knieën zitten, werd vastgegrepen, op de grond geduwd en met slagen overladen. Zo passeerde iedereen. De soldaten gingen weg; de bewakers waren terug vriendelijk geworden, dat was reeds een grote troost. Vooral de zusters zaten stil te schreien en kusten het voorhoofd van de stervende zuster Theresia, de martelares van de zuiverheid.”

Vervolgt.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

“De Band” nr.8 van 1965 : “Wij hadden de missie onderverdeeld in zes sectoren. Een sector bestond uit een centrale schoolkapel, die steeds in een belangrijk dorp gelegen was. In de kleine dorpen van de omgeving was er ook een catechist en een kapel en een schooltje, met het eerste studiejaar. De kinderen die verder willen leren moesten dan naar de centrale school tot het vierde jaar, het vijfde en het zesde studiejaar deden ze op de missie zelf. Iedere maand, dus op een bepaalde zondag deden we de mis in een centraal gelegen dorp en de kristenen uit de omliggende kleine dorpjes kwamen daar ook. Om acht uur was er een mis voor de schoolkinderen; al onze kapellen waren veel te klein. In de late voormiddag was er dan de hoogmis, voorafgegaan door de doopsels van de kleine kinderen ; het Evangelie en de homilie (preek) waren er soms trouwers. Na de mis palabers, opschrijven van doopsels, zegening van zaad, van kinderen, van vrouwen, en ik weet niet wat al. Daarna was er nog een kleine vergadering met de catechisten van de sector en de ijveraars. In een woord, een geval om niet uit te kunnen. We kwamen thuis in de namiddag, soms kon het vier uur zijn ! De omstandigheden waren nu veranderd natuurlijk. Op die zondag waren wij met ons twee thuis. Pater De Keyzer was met verlof in België, daarenboven durfde niemand meer buiten te komen. Wij hadden ook geen middel meer om ons te verplaatsen. Op de gewone zondagen waren er twee missen, om half zes en om half tien. Op de eerste zondag was er ook een mis om acht uur, speciaal voor alle schoolkinderen, ook die van ver, op andere zondagen volgden die het gebed bij de catechist in hun dorp. Wanneer we op schoolkapel waren, begonnen we de hoogmis als de biechten gedaan waren, de mensen uit het dorp kwamen de zondag zelf. Als we dan thuis kwamen namen we eerst een douche, wat wel nodig was, na een dag in de brousse gezeten te hebben. Daarna een beetje eten en…slapen, de gazet lezen, wat naar muziek luisteren of babbelen. Het Lof deden we om zeven uur voor ons alleen, de zusters en de kinderen van het onderricht. Tussen zes en half zeven is het altijd donker en dan komen de negers niet meer buiten, behalve de dronkaards, die komen niet naar ’t Lof !! Op die fameuze zondag 13 september, kwamen wij uit de kerk om kwart na zes uur ’s morgens. Wij hadden onze meditatie gedaan en er bleef dan nog een kwartje over voor de vroegmis begon.. Er kwam een zware camion de dreef ingereden naar de missie, met een 12-tal met geweren, messen en lansen gewapende Simba’s. Al dadelijk sprongen zij van de wagen en kwamen naar ons toe. Ze vroegen onze kaart van het M.N.C. (Mouvement Congolaise, de politieke partij van Lumumba).Ze kwamen uit Bunia, waren allemaal dronken, schoten steeds maar in de lucht en zeiden dat ze van de kolonel in Bunia bevel gekregen hadden iedereen dood te schieten die geen kaart van het M.N.C. had. Ze gebruikten het woord “mateka” dat we nog honderden malen gehoord hebben. “Mateka” wil zeggen van maken. “Ytakuwa mateka” ge zult boter zijn : “utageuka mateka” ge zult in boter veranderen. “Utafika mateka” ge zult bij de boter komen, of “mateka mara moya”ineens boter !!! Om nog een beetje kracht bij hun beweringen te zetten schoten ze er maar op los. De christenen die op weg waren naar de kerk, maakten allemaal rechtsomkeer. De enkelen die al op de missie waren moesten hun kaart laten zien. In onze streek had praktisch iedereen een kaart van de M.N.C. sinds 1960 al, van in de tijd van de onafhankelijkheid. Lumumba was en is nog steeds de grote man. Ze geloven ten andere nog altijd dat hij niet dood is. Hij is de vader des vaderlands, martelaar van de dipenda (indépendance) en ze verwachtten er zich aan dat hij op een schone dag zou terugkomen, dan zou er overvloed zijn aan alles !!! (Noot : Patrice Emery Lumumba, °Onalua 2/7/1925, +Katanga 17/1/1961, was een Congolese onafhankelijkheidsleider en de eerste democratisch verkozen premier van de Republiek Congo, nadat hij mee had geholpen het onafhankelijk te maken van België in juni 1960. Slechts twee weken later, werd Lumumba's regering afgezet in een staatsgreep tijdens de Congocrisis. Hij werd gevangengenomen en geëxecuteerd door een vuurpeloton onder het bevel van separatistische Katangaanse autoriteiten. Er wordt beweerd dat deze moord werd uitgevoerd met de hulp van een buitenlandse regering of regeringen; de regeringen van België, de Verenigde Staten -via de CIA- en Groot-Brittannië zouden daar volgens verscheidene bronnen achter zitten.) Ze wisten natuurlijk niet dat de opstand voortkwam en gevoerd werd door de M.N.C. en Lumumbisten. Daarom waren zij gekant tegen de rebellen, die zich ook beriepen op Lumumba. Na al hetgeen de mensen al gezien en gehoord hadden de laatste dagen konden zij niet geloven dat Lumumba zo iets zou gewild of bevolen hebben… Ons geval was echter anders. Wij verdienden zeker de dood omdat wij geen kaart hadden van de M.N.C. Van alle Paters op de missie was er alleen Pater Van Roy van Bunia die een kaart gekocht had, omdat ze er mee kwamen leuren op de missie en Pater Dujardijn , die vroeger in Badiya was en nu al gestorven was in Europa. Op zekere dag ging hij naar Irumu om boter te gaan halen en onderweg hielden de policiers hem tegen. Hij was verplicht een kaart te kopen, anders mocht hij niet door. Als hij er een gekocht had brachten twee policiers ham naar het bureau van de administrateur, een functionaris dus, waar hij zijn kaart moest tonen !!! Voor de rest was er niemand van de Paters die een kaart had. Trouwens men had het nooit gevraagd ! De gewone mensen kochten hier allemaal een kaart, omdat men ze had wijsgemaakt dat ze dan geen belasting moesten betalen. Dat kostte hen 60 fr. voor de man, 60 fr. voor de vrouw en 20 fr. per kind. In 1960 is er werkelijk geen belasting betaald, maar het volgend jaar begon de inning van de “palata”, dan moest men betalen niet voor één jaar (een kleine honderd frank) maar voor twee, vermits men het jaar tevoren niet betaald had ! En de mensen betaalden maar… Men zeide aan de Simba’s : “Maar men heeft altijd gezegd dat de Paters aan geen politiek mogen doen.” “Hoelang zijt gijlie al in Kogo ?” “Al 14 jaar.” “Wat ? Al 14 jaar ? Gij zijt een echte Kongolees en Lumumba heeft nog zo gezegd in 1959 en in 1960 ook dat iedereen, blank en zwart, een kaart van de M.N.C. moest kopen.” “Misschien wel, maar men heeft ons nooit gevraagd een kaart te kopen. Wij wonen hier in de brousse.” “Hebt gijlie een radio ?” “Ja, maar wij luisteren niet veel, alleen maar wat muziek.” “Als ge een radio hebt, moet ge toch al lang weten dat Lumumba gezegd heeft dat iedereen een kaart moest kopen, hebt gij nooit zijn redevoeringen geboord in Stanleystad ?” “Neen, nooit, wij hebben ten andere geen geld om kaarten te kopen. Wij hebben hier wezen te onderhouden en twintig melaatsen. Wat wilt ge dat we ons geld gebruiken om kaarten te kopen van de M.N.C.of van wat anders ?” “Gijlie doet aan slechte politiek. Lumumba heeft gezegd dat ge een kaart moest kopen, waarom niet ? Wij weten het wel, gijlie moet van Lumumba niet hebben, daarom zijt ge dood schuldig. Wij zullen eerst onze chef gaan roepen, die is op de grote baan gebleven.” De chauffeur reed dan met de camion weg, de anderen loodsten we binnen in de spreekkamer. Na een kwartiertje was de camion terug. We gingen buiten en over de haag konden we zien dat er een officier uit de cabine stapte. Hij had een kepi op en getten aan. Hij kwam naar ons toe en wij naar hem. Intussen deed hij een handschoen aan, een tweede had hij niet, dit om ons te groeten. Wonder boven wonder, hij gaf ons een hand. Hij was heel vriendelijk en ging met ons mee naar binnen. Hij was vroeger chauffeur van een Griek in Bunia. Wij bemerkten ook dat hij een goede pot op had. Ze hadden allemaal de nacht doorgebracht met drinken en fuiven aan het kruispunt van de missie en waren naar hier gekomen toen ze de klok hoorden luiden voor de mis. Dezelfde ondervraging begon. Dan : “de kolonel van Bunia heeft ons gestuurd. Ik heb een brief bij van hem (haalde hem uit zijn zak en legde hem voor me neer op de grond), het is gevaarlijk om naar hem te sturen, want het is ne hele vieze en wrede, hij zou u zeker doen doodschieten.” (ze spraken steeds van coroné en een ogenblik dachten we dat de grote patron van Bunia Corneel heette, omdat de negers de namen nog al fel vervormen) “Alhoewel ik u zou moeten doodschieten, wil ik het toch niet doen. Maar gij hebt een grote fout gemaakt. We zullen u dus boeten doen betalen. Ieder jaar kost 500 frank en ’t is al vier jaar dat ge zonder kaart zijt, dat is dus 2.000 fr.” Een andere Simba met een rode broek zei “Voor de blanken is het dubbel !” “Inderdaad, dat is waar ook. Dan moet ieder van u 4.000 fr betalen.” Hoeveel is dat samen, terug uitgerekend en zij bekwamen 8.000 fr. De chef voegde er aan toe :“Maar nu moet ge een kaart kopen ook !” Zo was alles te samen 8.300 fr. Pater De Meyer ging geld halen. Toen we achter de kaarten vroegen, replikeerde hij : “dat is nu spijtig, in gans Bunia is er geen kaart meer te vinden, maar woensdag komen we terug, ge moogt er zeker van zijn.” Papier en stylo werd gevraagd om onze namen op te tekenen, maar aan onze namen konden zij niet wijs geraken. Zelf dan maar alles gedaan met bijvoeging van, en ook het bewijs van betaling van 8.300 fr werd gevraagd. “Natuurlijk zullen wij dat geven.” Maar als het puntje bij ’t paaltje kwam, bleek het dat niemand kon schrijven. Een Simba werd uitgezonden om de “secrétaire” te gaan halen. Na een tijdje kwam deze aangeland, het werd na lang talmen in de Lingalataal geschreven : 8.000 fr was leesbaar, de rest gekrabbel, ook van de 300 fr werd uiteindelijk een briefje bekomen. Op dat ogenblik kwam er een kleine Simba binnengelopen om te zeggen dat er een magazijntje was nevens de missie en dat er veel zaken te krijgen waren, vooral bier. Ze reden dan weg en uit het magazijntje hebben ze dan alles meegenomen wat ze konden, voor een waarde van 16.000 fr en betaalden 8.000 fr terug. Het was al beslist dat de prijzen in de magazijnen moesten gehalveerd worden. De eigenaars moesten daarmee wel akkoord gaan, want die mannen hadden geen geweren en de Simba’s wel ! We hebben die mannen natuurlijk nooit teruggezien… Al de Simba’s die op de missie kwamen waren woedend op de Amerikanen, in mindere mate op de Belgen. Ze zeiden : “wat komen die in Kongo doen ? Dat ze ons gerust laten. Wij gaan toch ook niet naar Amerika of Europa. Wij vechten onder elkaar. Tsjombe is een verrader en hij moet buiten, waarom komen de Amerikanen er tussen. Dat ze thuis blijven zoals wij ! Als ze niet oppassen zullen wij tegen hen oorlog gaan voeren in Amerika zelf en dan zullen zij wel zien wat voor sterke mannen wij zijn. Als de oorlog hier gedaan is zullen wij Kampala (hoofdstad van Uganda) innemen en daarna trekken wij naar Amerika, mara moya (ineens).” Sinds een paar jaar kregen wij regelmatig bloem, havermout, olie, vet en melkpoeder in grote hoeveelheden. Al die voedingswaren waren geschonken door Amerika aan de bevolking van Kongo. Wij deelden dat uit aan de melaatsen en armen. Op al die zakken, blikken bussen en kartonnen dozen stond in grote letters en wel in acht verschillende talen “geschonken door de volkeren van de Verenigde Staten van Amerika.” De melaatsen, die er het meest van profiteerden, kwamen zelf zeggen dat de Amerikanen slechterikken waren. Zij gingen ook bedelen bij de Simba’s. Als de Simba’s daar op uitkwamen dat er hier dozen en blikken van Amerika zijn ! Zelfs de zusters waren ook al komen zeggen dat het best zou zijn al die dozen weg te smijten of te verbranden. En de operatie begon… Op zaterdag 9 september op een avond om geen argwaan te wekken, begon men allerlei eetwaren bijeen te brengen en te verstoppen en wel onder een vat van 200 liter, dat op een verhoog geplaatst werd, en dat moest dienen om het water te verwarmen voor de douche. Nooit heeft er een rebel iets gezegd over bloem enz. Integendeel, ze hielpen en sleurden alles mee weg. Om op een goed blaadje te staan met de Simba’s werd er eten gegeven. Op zondag na de hoogmis hoorden we lawaai, een grote camion met Simba’s stopte voor de kerk en alles werd muisstil, het was het ogenblik van de zegening. Enkele Simba’s knielden neer, maakten een kruisteken, anderen lachten er mee. Enkelen gingen heen, anderen bleven met ons praten op de missie en waren uiterst vriendelijk. Een schone kerk zei er ene en beloofde elke zondag naar de mis te komen. Na het middageten een weinig gerust en we waren reeds vol hoop dat de dag verder rustig zou voorbijgaan. Maar…de hoop was rap verzwonden, daar kwamen twee volkswagens aan en we konden zien dat er op de para-choc een lans was vastgemaakt. Uit iedere wagen kwamen er vier mannen, gekleed met lange broek, naakt bovenlijf, palmtakken in kruisvorm over hun borst en rug gebonden en takken in hun broeksband, geweer in de hand schietensklaar. We gingen naar hen en wisten dat het niet plezant zou worden. Allen waren ze even dronken. Ik herkende de kapitein, maar geen enkele zei iets. Ze keken ons wild aan met doffe doortrokken ogen. “Ha kapitein ; yambo (goedendag).” Er ontspon weer een discussie over het slecht voeren van een politiek en dat we telefoneerden met de Amerikanen. In Stan hadden de Paters soutanes aan deze mannen gegeven… En ze gingen zoeken ! Overal volgden ze ons, op de sacristi, achter het altaar, de kerk, het bureel, alles wat men maar denken kan. Dan onderzoek bij de zusters. Veel mensen kwamen kijken, bleven echter omzichtig op afstand om als het moest met een wip de bananerij in te stormen. Toen wij terugkeerden van de materniteit, waar niemand meer was, zo langs de school, kwamen er nieuwe wagens aangereden vol met Simba’s, een bende huilende zatterikken. Voor we alles goed beseften, waren ze reeds bezig met alle deuren van het huis in te beuken met hun geweren en ijzeren baren. Plots steeg er een gejuich op ! Iemand kwam naar buiten gelopen met drie lederen soldatenriemen in de hand…dus...we verstopten Amerikanen, want de riemen waren gevonden. Van die riemen hadden we’r een tiental en deze werden soms ten geschenke gegeven op het einde van het schooljaar. Maar nu, begon men daar te schieten, een twintig minuten, in het ronde. Een mikte naar het kruis op de kerk, een kogel ging door de ruit en door het dak. De mensen waren echter allen goed verscholen. Dezen die over geen geweer beschikten riepen al maar door “tirez”. Ze dreigden met hun messen, riepen “mateka”;. Maar de Simba die voormiddag gezegd had dat we een schone kerk hadden, heeft driemaal voor mij gestaan met een lang gekromd mes in de handen, histerisch lachend en roepend “utakuwa mateka sassa hivi” (nu zult ge aanstonds dood zijn). De officieren stonden bij de zusters onder de barza die ze ondervroegen. De plundering begon, alles werd buiten gesleurd. Toen kwam er een adjudant opdagen en riep “de Paters hebben geen schuld, geef alles terug”. (het was een oud-klein seminarist uit Stan). Alles kwam terug behalve een transistor en een verrekijker die de brave seminarist maar liever voor zich zelf hield. Toen moesten we naar Irumu, en we zouden het er niet levend afbrengen indien de Amerikanen zouden bombarderen tijdens de nacht. Aan een stopplaats werd er verhinderd dat gepeupel op de camion zou komen. De officieren waren bij de zusters gebleven. Aan km 7 werden we onthaald op gedans en geroep. Een schooljongen van bij ons riep onder de invloed van de drank (araki of inlandse alkool) utakuwa wateka. Het was Jozeph Duabo. Eindelijk was het afstappen aan het postgebouw, we gingen een kamer binnen waar er een enorm geroezemoes was. Ook buiten het gebouw was er kermis, er werd gedanst, gedronken, gezongen. Er waren daar ook een hele hoop jonge meisjes van rond de tien en twaalf jaar die duchtig meedronken. Soms werden de niet-huwbare meisjes opgeeist. Er waren vele meisjes die op avontuur trokken en thuis wegliepen. Een interessant leventje hadden die wel, ze waren vrij, moesten niet veel werken want de Simba’s hadden al niet te veel eten en ze kregen geld ook. In princiep waren de Simba’s verplicht 100 fr. per dag te betalen. We mogen gerust zeggen dat die meisjes getekend zullen zijn voor hun leven ; geleefd te hebben tussen een bende jongemannen, die een ongebonden leventje leiden. Een lawaai van alle duivels : “B amupe wako wapi ?” (Waar zijn de Paters ?). Een Simba kwam binnen (denkelijk een officier), dronken, een geweer in de hand, revolver tussen de broeksband, verontschuldigde zich, dat wij buiten zijn weten, naar hier waren overgebracht. We werden naar het huis van de administrateur gevoerd, die weg was van bij de aankomst van de rebellen, en waar onze chef (Gaston) zijn intrek genomen had. Het was er donker, juist in een vertrek (salon) een petroleumlamp en toen begon een gesprek, dat we de volgende maal mee beginnen.”

Vervolgt.

Foto’s :

-Patrice Lumumba

-Moïse Tshombe.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

Vervolg in “De Band” van juli 1965 : “’s Anderendaags ’s morgens na de mis als we buiten aan de poort van de kerk stonden, hoorden we ineens tromgeroffel, en het was precies of dat het al maar dichterbij kwam. Bij de Babira (volksstam uit de streek Bunia-Badiya-Irumu) werd er zo geroffeld bij de dood van een chef. We luisterden maar, en hoorden niets dan alleen maar die tamtam. In feite was het in Malabo (dorp van de chef die gaan lopen was) ; in vogelvlucht nog geen vijf kilometer van hier en in de morgen kon men alles heel klaar en duidelijk horen, te meer daar de missie op een heuvel gelegen, heel de streek domineerde. De trommel van de missie, die dienst deed als klok, kon gehoord worden als de wind meezat tot in Irumu, meer dan 15 km in vogelvlucht. In Malabo trommelden de Simba’s iedere dag, zolang tot dat de chef zou terugkomen. Die was dus op de vlucht en bevond zich op dat ogenblik in Nalanyabo, een dorp aan de andere kant van de Shari, waar hij dikwijls verbleef en een nabanenrij had, samen met zijn familie en enkele policiers. Zij wisten wel dat zij het er niet levend zouden van af brengen ! De Simba’s kwamen natuurlijk te weten waar de chef zich bevond. Ze zonden elke dag één of twee mannen uit naar het dorp om hem te zeggen dat hij naar Irumu moest komen, waar zijn geval zou besproken worden. Na enkele dagen is hij dan toch maar vertrokken met zijn broer. Ze staken de Shari over en begaven zich naar Bagotta, de chef van de Wahema (koeherders) die de Simba’s gespaard hadden omwille van zoveel koeien die hij moest leveren. De volgende morgen gingen ze allen te voet, meer dan vier uur. De chef Manuel, een zware mens met een versleten lange broek en een onderlijfje aan, weende als een klein kind. Op 7 km van Irumu wou men hem een fiets geven, hij was nog maar amper halverwege of lag al tegen de grond, zo bibberde hij. Hij had een grote snede boven zijn hoofd, nl. aan het oog. Tegen de avond kwamen zij te Irumu aan en sliepen er. Driemaal moesten ze dan op het bureau verschijnen waar alle papieren vernield waren en buiten gegooid op hopen. Men had er een soort volksrechtbank opgericht. Telkens werd er aan de mensen gevraagd of de chef een goede was. Wanneer er niemand antwoordde of zei “een slechte”, dan was het proces afgesloten en werd er geschoten. Gelukkig voor de chef werd er voor hem ten beste gesproken door Bagota, de chef van de Wahema. Niemand van zijn vijanden kloeg hem aan, die waren wellicht niet daar, want veel vijanden had hij, of durfden ze niet zeggen wat op andere plaatsen wel gebeurde. Manuel was enkele dagen later terug thuis. We waren nu zondag 6 september. Er waren nogal wat mensen in de kerk, van in de onmiddellijke omgeving alleen. Het was de eerste zondag van de maand en normaal was het die dag na de hoogmis vergadering voor de mannen van de katholieke actie, een 60-tal. Nu waren er maar een goeie 20 en niemand peinsde op de vergadering na de mis. Er werd alleen maar verteld, de meest ongelooflijke en tegenstrijdige dingen eerst. ’s Avonds rond 7 uur begon het te regenen. Ik was alleen in mijn bureau en de deur stond open zoals altijd. Plots hoorde ik stappen, er kwam een man binnen met sleuren aan zijn lijf, een stok in de hand en een Simba-velletje aan de pols. Het was Boniface Mawawa, naaier van beroep, maar sinds lang nietsnut en rondloper. Zoals het de gewoonte was bij de Simba’s, groette hij met eens forsig te roepen : “Simba !” “Morgen maandag in de voormiddag moet ge naar Irumu komen, de kapitein heeft het gezegd.” “Wat moet ik daar gaan doen ?” “Dat weet ik niet, dat zijn mijn zaken niet. De kapitein heeft alleen maar gezegd dat gij moet komen.” Zijn zoon was in de maand april weggestuurd uit de Normaalschool, niet zonder reden. Boniface had gewild dat we zijn zoon, Prosper, zouden aannemen als onderwijzer hetgeen ik geweigerd had. Vandaar dat Boniface kwaad was. “Ge hebt hem naar school gestuurd, dan moet ge hem maar werk geven ook.” Het wat natuurlijk zo dat we hem na zijn lagere school op de missie naar de Normaalschool gestuurd hadden met het gedacht om hem later als onderwijzer te aanvaarden. Die man kon echter niet aannemen dat we hem niet konden aanvaarden als hem zoveel vuile dingen verweten werden, ten andere hij had nog maar één jaar gedaan. Boniface had overal verteld dat hij de Paters bij de kapitein had aangeklaagd… Op die zondag stond hij dus in de deur van mijn bureau . Ik vroeg : “Hebt ge een briefje van de kapitein ?” “Neen, waarom, ik ben toch een Simba ! Volstaat dat soms niet ?” “Ik kan ginder niets gaan doen, ten andere mijn moto is kapot.” “Dan moet ge maar te voet gaan tot aan de grote baan, er rijden genoeg camions met Simba’s.” Ik zei hem dat ik niet naar Irumu zou gaan, dat de kapitein wel een briefje zou sturen als hij mij hebben wou. Boniface ging toen weg. Hij was vergezeld van een der drie onderwijzers die ook naar Irumu ontboden waren door de kapitein, het was Francois Bisangbolo, onderwijzer van het vijfde studiejaar. De twee anderen waren onderwijzer in de brousse. In ’t holle van de nacht is Francois op de vlucht geslagen, hij liet zijn vrouw en acht kleine kinderen achter, alles door de schrik. Het eerste dat de Simba’s deden als er iemand gaan vluchten was, was zijn vrouw aanhouden. De directeur van de lagere school is ook zo gevaren. Hij kwam natuurlijk terug als hij vernam dat zijn vrouw in de handen van de Simba’s gevallen was. Hij is dan heel lelijk toegetakeld geworden en achtergelaten voor dood. Op die avond wist ik echt niet wat doen, zoals dat heel, heel dikwijls gebeurd is de volgende weken en maanden. Thuis blijven : dat zou de kapitein zeker kwalijk nemen, in geval hij me werkelijk geroepen had. Naar Irumu gaan was ook niet bepaald aanlokkelijk. Na al wat we vernomen hadden over volksrechtbank en executies had ik de indruk in de muil van de wolf te lopen. Woensdag 7 september. Normaal moesten de scholen beginnen, maar er was natuurlijk niemand te zien. Verscheidene onderwijzers die bij hen thuis op verlof waren, waren nog niet aangekomen en de mensen hadden ook te veel schrik om hun kinderen naar school te sturen. Het nieuws dat de kapitein mij naar Irumu had geroepen liep als een vuurtje rond. De mensen van de missie kwamen mij vragen toch maar naar Irumu te gaan, want de kapitein was “makali kabisa” (n’en hele vieze). Rond half tien maakte ik mij toch klaar, mijn moto (met een aanhangwagen) was niet meer in goede staat. We hadden er al dikwijls aan gefrutseld en het gebeurde dat de moteur aanschoot als ik mij liet duwen. Een onderwijzer wilde me vergezellen, doch niet tot in Irumu. Hij had geen kaart van de M.N.C. zei hij en zou me opwachten onderweg. Die had natuurlijk ook schrik lijk iedereen. Ik deed me duwen wel twee kilometer ver. Soms schoot de moteur aan en viel dan na een poosje stil. Ik had mijn zonnehelm en overfrak op de missie laten liggen met het gedacht terug te komen als mijn moto zou marcheren. We waren intussen op een goede kilometer van de grote baan genaderd, waar voortdurend camions met zingende Simba’s voorbijreden. Ik dacht bij mezelf, ik zal doorrijden tot in Malabo, waar er zich een barrière van Simba’s bevindt en ik zal daar vragen of zij weten wat er in Irumu gaande is. Maar toen viel de moteur van mijn moto uit en voor goed. Het was half elf door en dan begon het parmantelijk te regenen. Ik liet mijn moto staan in de modder want de baan is er zeer slecht en we gingen schuilen in het huis van een policier van Malabo, die daar alleen woonde met zijn vrouw en kinderen en die nog niet lastig gevallen was. Een collega van hem, die niet naar zijn dorp dierf teruggaan, hield zich daar ook verscholen, omdat men jacht maakte op die mannen. Na een half uurtje was het gedaan met regenen. Ik liet mijn moto wat verder duwen tot bij het dispensarium van de veeartsennijkundige dienst (ook een groot woord dat niet veel meer dekte). Ik bleef daar wat rusten bij de infirmièr, en stuurde een man met de fiets naar Malabo. Ik gaf een brief mee voor de commandant van de Simba’s, die een barrière bewaakten om te weten wat er juist van aan was, of de kapitein mij werkelijk geroepen had. Drie uur later kwam die man, Gaston Bachweki, terug, hoogstwaarschijnlijk had hij de rebellen niet durven benaderen, maar was ergens in de geburen blijven zitten !!! Mijn brief bracht hij mee terug, men had hem gezegd zei hij, dat de Pater werkelijk naar Irumu moest komen, en ze hadden hem geminacht en bespot. Intussen waren er vier jongens van de missie ons achterna gekomen. Ze hadden daar vernomen dat wij miserie hadden en ze duwden de moto terug naar de missie. Ik ben met hen meegegaan, peinzende : “ze kunnen naar de maan lopen, het ging trouwens al naar de avond. Hier en daar stonden de mensen langs de weg, vol compassie, we waren vuil en beslijkt… Groot was de verontwaardiging, vooral toen men vernam dat die fameuze Boniface zelf verteld had, toen hij zat was, het betaald te zetten aan de Pater, omdat zijn zoon geen werk als onderwijzer had gekregen. De volgende dag hadden we regelmatig bezoek van de Simba’s. Ze moesten van alles hebben : vervangingingsstukken voor auto’s, essence, mazout, bier, radio’s…Iedere officier had een draagbare radio, dan waanden ze zich een koning te rijk en het was als hun herkenningsteken, zoals een officier hier te herkennen is aan zijn kepi of sterren. Ze zouden eerder hun geweer achtergelaten hebben dan een radiotoestel, die trouwens heel de tijd en zo hard mogelijk open stond, en dag en nacht. Ik zag eens een majoor die van het front van Beni kwam, hijzelf droeg zijn radio, een jongen van ongeveer twaalf jaar zijn automatisch geweer en een snotneus van hoogstens 8 jaar zijn revolver. Alle Simba’s die bij ons op de missie kwamen tijdens die dagen waren uiterst vriendelijk, sommigen kwamen zelfs binnen waar we hen iets aanboden, water of koffie. Ze vroegen echter naar bier ! En dat hadden we niet ! We waren toch heel de tijd op ons qui-vive. Mensen die van Bunia kwamen vertelden ons de meest verschrikkelijke dingen van moordpartijen. De Paters zouden ze echter met rust gelaten hebben. De Simba’s waren zelfs op de missie komen zeggen dat alles normaal moest doorgaan, ook de klok luiden voor de mis. Doch op zaterdag 12 september begonnen de poppen te dansen. Om 12 uur kwamen wij met ons getweeën uit de kerk en wilden naar de refter gaan om te eten. Op dat ogenblik kwam er een stationwagen op de koer gereden en hield stil voor ons huis. De chauffeur kwam eerst buiten, die herkende ik al dadelijk, het was een arabisé, muselmanse neger die in Malabo woonde. Hij heette Karimu. Na hem kwamen nog een vijftal gewapende Simba’s uit de auto, alsook een Indiër die mecanicien in Irumu was. De chauffeur deed dan de achterste portier open en er stapte een jonge man uit, ongewapend maar met een stokje in de hand, precies een stuk speelgoed. Hij had een breedgerande hoed op. Al aanstonds zegden ze dat ze onze moto’s kwamen halen. Ze wisten dus heel goed wat er zich op de missie bevond. Pater De Meyer, die zijn moto bijna nooit gebruikte, omdat hij steedsz met de camionette reed, zodat zijn moto nog praktisch nieuw was, had aan het contact een paar draadjes verkeerd aangekoppeld, zodat hij normaal niet zou marcheren. Die stond in de garage, terwijl de mijne nog steeds met aanhangwagen buiten stond onder een manguier. We stonden voor de trappen van de barza te praten en dan zei Karimu, de chauffeur, dat die jonge man de kapitein van Irumu was, Christiphe Yenga. Dat was nu het laatste wat we zouden denken hebben. De man was ten hoogste achttien jaar en had geen enkel herkenningsteken. Men had enkel de deur open gedaan om hem te laten uitstappen. Ik ging aanstonds naar hem toe, nodigde hem uit binnen te komen. Hij weigerde en wou onmiddellijk naar de moto’s gaan zien. We gingen achter het huis en zagen natuurlijk eerst mijn moto staan. Ik zei dat die kapot was, dat ik verleden maandag geprobeerd had naar Irumu te komen omdat men mij had gezegd dat de kapitein mij geroepen had. “Ha, en waarom zijt ge dan niet gekomen ? Ik ben hier de kapitein en heb hier alles te zeggen.” “Ja, ja”, zei de chauffeur, “zie zijn stokje maar eens, hij heeft daar al meer dan één mens mee doodgeslagen.” Dan zei de kapitein : “Ga maar uw moto halen, in gang steken en speel geen comedie.” Eerst moest ik de aanhangwagen losmaken. Ik probeerde aan te stampen maar dat was natuurlijk tevergeefs. Dan moesten enkele jongens komen duwen. Intussen waren de Simba’s gaan kijken naar de moto van Pater De Meyer, die ook zei dat zijn moto niet marcheerde !!! Hun mecanicien haalde hem buiten, deed zich duwen en…de moto schoot aan. Wij van onze kant duwden ons de ziel uit het lijf om mijn moto aan gang te krijgen op de koer, terwijl de kapitein stond toe te kijken, de andere Simba’s met hun geweer aan ’t grendelen waren en de Hindou er met de moto van Pater De Meyer van onder reed. Men deed dan teken dat ik moest terugkomen. Enkele jongens duwden mijn moto terug achter het huis. Voor ons huis stonden dan de kapitein, Pater De Meyer en een paar Simba’s. Toen ik bij hen kwam, buiten adem en bezweet, zei de kapitein : “Gij zijt nogal ne goeie, maar dien anderen daar, uwen broeder, is ne slechte.” Wanneer zijn moto in gang schoot had de Pater gezegd dat hij niet wist dat zijn moto nog in goeie staat was, omdat het drie maand geleden was dat hij er nog mee gereden had. De mensen van de missie die stonden toe te kijken zeiden dat de Pater altijd met de camionette reed. De Simba’s geloofden het niet, de Pater had hen belogen. Hij zou met hen mee moeten naar Irumu waar ze hem zouden opsluiten in ’t cachot. De Pater zei : “waarom zijt ge zo makali (woest) op mij ?” Dat deed de maat overlopen. Ik wilde tussenkomen en zei dat de Pater nooit met zijn moto reed, en het hem pijn deed niet te willen geloven, dat zijn karakter zo was en hem zou berispen, en…dat wij hen graag hielpen waar het mogelijk was. Ik zei hem binnen te komen maar tevergeefs. De chauffeur zei : “Gij zijt sukari (suiker), we kennen u allang, maar uwen ndugu (broeder) doet aan slechte politiek.” “Ga eerst een beetje drinken om uw keel wat te verfrissen.” De pater moest de auto in en toen ik terug kwam, zag ik de zusters die bij de kapitein aan ’ t praten waren, ze vroegen en smeekten hem de Pater toch vrij te laten. Onze vader is Lumumba, onze God is Lumumba, zeiden de Simba’s. De kapitein zei dan ; “De zwarten hebben nog meer verstand dan de blanken” en de Pater mocht terug uit de auto stappen. Dan zei de kapitein tegen mij : “als ge vannacht de mis doet moet ge uwen “ndugu” maar goed onderrichten.” Dat zeiden de andere Simba’s ook, dat we moesten bidden, de mis doen en mekaar onderrichten, maar onze God is Lumumba ! Enkele mannen van de missie moesten takken gaan halen om ze vast te maken van achter aan hun auto en weg waren ze. Nu wisten we al een beetje beter welk vlees we in de kuip hadden. Die kapitein stond ons absoluut niet aan. Die zei bijna niets en kon ons zo vreemd aankijken met wantrouwige ogen. Hij kon enkele woorden Frans en een beetje Kiswahili, de voertaal uit het noorden, en speelde altijd met zijn stokje, voorzeker een toverstokje. Men vertelde ons later dat hij een grote macht bezat en heel verstandig was. De soldaten van het K.N.L. hadden hem vroeger eens gevangen genomen, zijn kop afgesneden, zijn buik opengereten, niettegenstaande dat, was hij opgestaan en alles was terug aaneengegroeid. Toen zeiden de soldaten “we zullen hem maar laten lopen, daar is toch niets aan te doen” en zo is hij kapitein geworden in het volksleger. Nieuw klein (bijna een groot) drama de volgende dag op zondag 13 september. Normaal, (dat wil zeggen tot in juni, toen we nog met drie Paters waren en er van Simba’s geen sprake was) was er ’s zondags een Pater thuis op de missie, de twee andere Paters waren ieder in een centrale schoolkapel, zodat praktisch ieder christen maandelijks de gelegenheid had de mis bij te wonen en de sacramenten te ontvangen bij hen thuis in het dorp of in de onmiddellijke omgeving. Nochtans op de eerste zondag van de maand bleven we met ons gedrieën thuis. Op die dag was er dan ook vergadering van alle verantwoordelijken van de katholieke actie in de dorpen, zodat die mensen op de missie naar de mis kwamen ook. Sommigen deden drie uur te voet.”

Vervolgt.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

Vervolg in “De Band” van juni 1965 : “De catechumenen en de internen waren aan ’t werken op hun velden. Enkele werklieden waren de klassen van de jongensschool aan ’t witten, een paar vrouwen en een zuster bevonden zich in de barza van de materniteit en voor de rest was er geen levende ziel te zien. Onze kok was naar huis en zou maar eerst tegen zes uur terugkomen om de moteur (van de elektriciteit) aan te steken en het avondeten klaar te maken. Onderweg was er wel hier en daar iemand die ons angstig en ondervragend aankeek : “Waar gaat ge nu naartoe ?”, hun hand opstaken en ons aankeken. Misschien vier of vijf personen en voor de rest was alles doods en verlaten, de deuren van de huizen potdicht gesloten, ook op de grote baan. Aan kilometer 8 kwamen we in Malabo; dorp waarover we het al hadden. Voorbij de magazijntjes links bevinden zich school en kapel, en rechts daartegenover het dorp van de chef, doch een beetje verwijderd van de baan. We werden een beetje ongerust. Normaal was Malabo als een mierennest, er is daar een grote markt en veel magazijnen en het krioelde er altijd van mensen. Nu niets of niemand en alles potdicht gesloten. We reden de kapel een beetje voorbij en stopten, ons afvragend wat we zouden doen. Ik zei : laat ons gaan kijken naar de chef. We moesten eerst een beetje achteruit rijden om zo rechts te kunnen in te slaan. Op hetzelfde ogenblik kwam er een bende aangereden in die richting. Ze reden heel traag en er zaten enkele mannen op. Er is daar een grote bocht in de baan, ongeveer 500 m van de plaats waar we ons bevonden. Zonder veel acht te slaan op die bende reden we het dorp binnen en stopten op het pleintje voor het huis van de chef nevens de vlaggenstok. Niemand te zien ! We gingen overal rondkijken. Tenslotte werd er schuchtertjes een deur geopend; de man die buiten kwam als hij ons zag heette Baudouin Lembanyabo, onze man van de katholieke actie in Malabo. We vroegen hem : “wat gebeurt er hier allemaal ?” “De mensen zijn allemaal gaan lopen, behalve ik.” “Waarom ?” “Wel, weet ge dan niet dat die mensen hier zijn ?” “Welke mensen ?” “Wel, zij.””Waar zijn die zij ?” “Daar, zie ze komen af.” We keken om en inderdaad “zij” waren daar, te voet, want hun auto stond aan de magazijnen. Met vier waren ze. Twee ervan hadden een automatisch geweer, de derde een grendelgeweer en de vierde had een lans in de hand. Hun chef (dat wisten we gauw, Salomon Bubu, die later altijd vriendelijk voor ons zou zijn, maar in feite niet veel te zeggen had) had een fluitje rond zijn hals hangen en een regenmantel aan zonder mouwen, de anderen waren half naakt. Een ogenblik wisten ze niet wat doen. De gedachte om gaan te lopen flitste door het hoofd, omdat er vele hutten in de nabijheid stonden en de brousse ook dichtbij was. Dat was echter geen oplossing, eerst en vooral gevaarlijk en dan, waar naartoe ? Daarom deden wij het enige wat wij konden doen, we zetten ons vriendelijkste gezicht op en we gingen naar hen toe, zulks met grote zelfzekerheid als om hen te verwelkomen, wat niet belette dat wij angstige ogenblikken beleefd hebben. Volgend gesprek speelde zich af : “Wat komt gijlie hier doen ?” “Wij komen u goedendag zeggen, wij hoorden dat gijlie allemaal brave mensen zijt en geen kwaad doet.” “Waarom zijt gijlie dan achteruit gereden en het dorp ingevlucht als ge ons zaagt aankomen ?” “Wij wisten niet dat gijlie dat waart en kwamen in het dorp om aan de mensen te vragen waar gijlie waart.” “Dat geloven we niet, want we hebben gezien dat gij gaan lopen zijt.” “Maar we hebben geen schrik, wij weten dat gij brave lieden zijt, anders zouden wij toch niet naar hier gekomen zijn ?” “Vanwaar komt gij dan ?” “De missie is hier op acht kilometers.” “Hebt ge daar auto’s ?””We hebben enkel de camionette waarmee we gekomen zijn.” “Dat geloven we ook niet. Allez vooruit, de camionette gaan wij al zeker meenemen. We zullen naar onze grote chef rijden.” We gingen in de richting van onze wagen, ze volgden ons met geladen geweren en ze schoten ook in de lucht. “Waar is het contact ?” “Er is geen contactsleutel.” “Leugens, geef het contact maar gauw of we schieten.” “Kom, dan kijken we in de cabine.” Twee Simba’s kropen er in, wij moesten van achter plaats nemen in de bak samen met de twee andere gewapende rebellen. We reden weg, zagen dan ook het lijk liggen van de vermoorde policier in de greppel en stopten aan een magazijn waar de andere Simba’s aan ’t drinken waren. Dezelfde comedie ! “Wat komt gijlie hier doen, van waar komt gij, waarom zijt ge gaan lopen ? Uw camionette hoort toe aan het volksleger…” Na nog wat palaberen waren ze toch ’t akkoord ons te laten vertrekken. Ze zouden zelf onze wagen komen halen op de missie morgen vroeg. Zo verliep onze eerste kennismaking met de Simba’s, die de laatste niet zou zijn. ’s Anderendaags ’s morgens, donderdag 3 september. Als de mis uit was rond zeven uur praatte ik zoals iedere dag als ik thuis was met de enkele mensen die de moed nog hadden naar de kerk te komen. We gingen daarna met ons getweeën een beetje eten, of liever wat eten door ons keelgat wringen, bij het minste gerucht opspringend, het was precies of we gedurig motoren hoorden !! Om negen uur ging ik onderricht geven aan de catechumenen die met een 80-tal waren : volwassenen die zich voorbereiden op het doopsel en de kinderen van de plechtige communie. Wij noemden die zes-maanders, het waren gedoopte kinderen van rond de 12 jaar, die niet naar school gingen en voor zes maanden naar de missie komen om zich voor te bereiden op plechtige communie en vormsel . We waren nog pas bezig of we hoorden een camion afkomen en zingende mannen. Wij aanstonds naar buiten, dat wil zeggen de catechumenen en de rest de missie in en ik bleef alleen op de koer staan met Pater De Meyer die ook afgekomen was, samen met een paar zusters. Enkele ogenblikken later kwam er een grote rode autobus aangereden, door de rebellen buitgemaakt op het K.N.L.. Heel traagjes, we zagen ze rijden in de dreef die naar de missie loopt, tussen de palmbomen door. Het was een autobus zonder ruiten, gevuld met halfnaakte Simba’s, de geweerlopen door de ramen en al maar door zingend. Ze kwamen de koer opgereden en maakten een grote draai. Al zingend kwamen ze buiten en bleven nevens de bus staan dansen. Hier weer, zoals gisteren, deden wij hetzelfde. We gingen recht op hen af en herkenden onze adjudant, wat ons gerust stelde. “Roep de mensen maar, dat ze allemaal komen, niemand moet schrik hebben. Wij doen alleen maar kwaad aan degenen die geld gestolen hebben.” Zij bedoelden daarmee al degenen die werkten aan de staat en geld verdienen, soms heel veel, en ook wel, niet allemaal natuurlijk, geld stalen, vooral zij die aan de kas zaten. De mensen kwamen schuchter dichterbij, ieder met een tak in de hand of een hoopje lang gras, waarmee ze wuifden. Dat moest zo zijn, men vertelde zelfs dat de Simba’s de handen afkapten van degenen die niets in hun handen hadden. Ze zeiden dat ze gekomen waren om de streek, heel Kongo, te zuiveren van de profiteurs en uitbuiters, Tsjombe op kop, die Kongo verkocht heeft aan de Amerikanen die nu gekomen zijn om tegen de Simba’s oorlog te voeren. Ze gaven bevel aan de mensen dat ze soldaten van Tsjombe die op de vlucht zouden zijn en bij hen zouden kleren of eten vragen, vriendelijk moesten ontvangen; ze zouden aanstonds beginnen te zeggen : “kom maar binnen, we zullen eten voor u klaar maken, ge moogt hier slapen ook. Als de soldaten goed zouden gegeten hebben, zouden ze gaan slapen en zouden hun geweer naast hen leggen. Als ze dan ingeslapen zouden zijn, moesten ze hun overvallen. Als ze hen niet zouden durven vermoorden, moesten ze hen binden en aan de Simba’s overleveren samen met hun geweren…Ze zeiden ook “en wij willen absoluut geen kwaad doen aan de Paters of aan de missie ; ge moet maar veel bidden en aan God vragen.” “Uw camionette zullen we toch maar meenemen, alleen maar om onze gekwetsten naar het hospitaal te voeren, daarna brengen we ze terug.” Later vertelde men ons dat ze een Pater zouden doodgeschoten hebben indien we zouden geweigerd hebben. Pater De Meyer ging dan met enkele Simba’s naar de garage die achter ons huis lag. Ze moesten alleen maar de wagen hebben, de bäche, sleutels, pomp mochten blijven, want over een paar dagen zouden we de camionette toch terug krijgen. Onze fameuze adjudant was ondertussen een goeiedag gaan zeggen aan de zusters (Bamasoeurs). De chauffeur, of ene die dacht dat hij met de auto kon rijden, kwam met de camionette achterwaarts uit de garage gereden, wilde draaien voor ons huis, maar reed tegen de waterciterne. De kraan brak af en een brede waterstraal gutste uit de opening. Nu, dat is geen erg, zeiden we…en weg waren ze. Met dat al wisten we nog niet wat die mannen in ’t schild voerden. Er werd nog wat nagepraat en iedereen ging dan naar huis. Ik ging op zoek naar de kinderen van de mafundisho (onderricht) en de catechumenen. Die wonen achter de kerk, ik was juist van plan binnen te gaan in de slaapzaal om te kijken, of ik hoorde plots geweerschoten en twee van onze jonge hoveniers (waarvan ik hoger vertelde) kwamen afgestormd om zich te verschuilen. Ik ging naar de missie en zag juist de camionette terug de dreef inrijden en vertrekken. De mannen waren teruggekomen om de bäche. Als ze vertrokken schoten ze in de lucht van vreugde. De mensen kropen in een mollegat van schrik, niettegenstaande al de schone en vriendelijke woorden van de Simba’s. Terreur was wel het grote wapen van de rebellen om de bevolking kalm te houden. We werden gerust gelaten voor de rest van de dag. We hoorden alleen voorbijrijdende camions geladen met zingende Simba’s op de grote baan en verwachtten steeds dat ze naar de missie zouden komen. We vernamen ook dat Bunia ingenomen was. Een infirmier, wiens vader onderwijzer op de missie was, was thuis gekomen. Hij had de strijd bij de Tinda meegemaakt, omdat hij verplicht was door het K.N.L. met hen mee te gaan als ziekenverzorger. Alle kinderen, catechumenen, vrouwen die wachten in de materniteit, de Zusters met de weesjes en meisjes die bij hen werkten, waren allemaal weggelopen, ze hadden zich verscholen aan de andere kant van de missie in de velden waar twee werklieden woonden, helemaal alleen in de vlakte, want de missie ligt op een heuvel. De Zusters hadden eten meegenomen voor de kinderen en voor hen. Iedere morgen na de mis vertrokken ze. Ze werkten dikwijls in hun velden en ’s avonds kwamen ze dan terug naar huis. Anderen deden juist het tegenovergestelde, overdag bleven ze thuis en werkten er wat, maar ’s avonds zag men overal hoe ze vertrokken met pak en zak om ergens in de brousse bij een of andere kennis te overnachten. Vrijdag 4 september gaf ik toelating aan catechumenen en kinderen van het onderricht naar hun dorp te gaan, ze waren ten andere niet meer te houden en vielen mij heel de tijd lastig. Voor enkele dagen maar, zeiden ze. Ik zei hen ook de families te verwittigen van de weeskinderen, dat ze die ook maar zouden weghalen. Drie mannen die catechumenen waren, bleven achter om hun huis en velden te bewaken, alsook hun varken dat bijna vet genoeg was om te slachten. ’s Avonds rond 6 uur nieuw alarm. Het begon donker te worden en men had zo pas de moteur van de elektriciteit aangestoken. Een onderwijzer kwam buiten adem toegelopen en vertelde dat een grote groep weggevluchte soldaten van de K.N.L. na de nederlaag bij Bunia op weg waren naar hier, waar ze een weg zochten om over te steken. Men had ze gezien bij de Shari, een rivier op drie kilometer van hier. Ze waren gewapend maar deden niets, ze vroegen alleen maar burgerkleren. Als men weigerde trokken ze de kleren van ’t lichaam en lieten hun soldatenkleren achter. Paniek en schrik, na al datgene wat de Simba’s gisteren gezegd hadden, dat diegene die een soldaat zou helpen aanstonds zou gedood worden, kan men indenken… De moteur werd al dadelijk stilgelegd, we deden de deuren op slot en begaven ons naar de refter die achter het huis gelegen is. We hebben daar een beetje gegeten en een tijdje naar de radio geluisterd. Alle mogelijke en onmogelijke posten om wat nieuws te vernemen. Overal redevoeringen van ministers die niets anders zeiden dan dat ze wonnen en de anderen bedreigden. Brussel konden we sinds een paar dagen niet meer krijgen, daar hadden ze niet beter gevonden dan van golflengte te veranderen, zgz. om de uitzendingen klaarder te maken. Bij ons was het juist het tegenovergestelde. In alle geval op die avond gebeurde er niets. De soldaten waren wel voorbij gekomen, maar veel te haastig om ergens binnen te komen. Velen echter van diegenen die gevlucht waren uit Bunia na de inname van de stad door de Simba’s bleven kalm zitten aan de overkant van de Shari en de Ituri, die nog een veel grotere rivier was. Er zijn daar geen wegen, enkel maar bergen, bossen, brousse en wilde beesten. Met het vlees van die beesten, vooral olifanten en buffels kochten ze eten bij de mensen en konden ze in leven blijven tot in ’t begin december, wanneer de streek van Bunia terug bevrijd werd. Zaterdag 5 september. De spanning duurde voort. Er kwamen nog enkele mensen naar de kerk ’s morgens en daarna was alles verlaten. Ik werkte wat op mijn bureau, klopte de vertaling van de uitleg van de Katekismus in Kibira (inlandse taal gesproken door de Babira) in vier exemplaren; voor de rest gingen wij de mensen bezoeken in de naaste omgeving. We hadden een schoon uitzicht op de top van een kleine heuvel vlak bij de missie gelegen, waar een onderwijzer zijn huis gebouwd had. We konden van daaruit de grote baan zien liggen en de voorbijtrekkende Simba’s. ’s Avonds verlieten we de kerk na het avondgebed. Ik sloot de deur en op ’t zelfde ogenblik kwam er een auto aangereden. Het was een station-wagen, gestolen op de protestantse missie van Nyanunde. Er kwamen vier mannen uit in hun traditioneel oorlogskostuum, half naakt en gewapend met geweren. Ze waren echter vriendelijk en zeiden dat ze aan ’t patrouilleren waren en dat wij geen schrik moesten hebben. We gingen dan ook slapen. Om half twaalf schoot ik wakker, er was weer een auto. Ik kwam buiten en zag dezelfde mannen van daarjuist neven hun auto met geweer in aanslag ; aan hun manier van doen zag ik dadelijk dat het niet pluis was. Toen ik bij hen kwam zeiden ze : “gij verstopt een Amerikaan.” “Wij hebben hier geen Amerikaan gezien.” “Ofwel verstopt ge een soldaat van Tsjombe, wij hebben hem zelf gezien op de baan, hij is naar hier gelopen. Waar zit hij ?” “Maar er zit hier niemand. Ge hebt gezegd dat wij niemand mochten versteken. Als ge wilt moet ge maar komen kijken en zoeken.” Pater De Meyer stak het licht terug aan en een Simba vergezelde hem naar het moteurkot, omdat de Pater het zelf vroeg. De huiszoeking kon beginnen. Als ge nu weet hoeveel gebouwen er op de missie staan en hoever die van mekaar verwijderd liggen, dan is het niet moeilijk te begrijpen hoeveel uren er zouden nodig geweest zijn alles af te zoeken. Ik ging mijn kamer binnen gevolgd door twee gewapende Simba’s. Een keek onder de tafel, dan in mijn slaapkamer die zo klein is dat men er nauwelijks kan in omdraaien. Ze keken onder mijn bed en ik moest de deur openmaken van de kleerkast. De huiszoeking bij mij was afgelopen. Dan gingen we in ons “salon”. Op tafel stond er een bandopnemer en ze moesten weten wat dat voor iets was. In een hoek stond er een ouwe uiteengenomen radio “iko nini ?” (wat is dat). Om de huiszoeking te beëindigen wilden ze nog de huizen van de onderwijzers zien, die wonen op een 50-tal meters van de missie nevens de oude jongensschool, in negen huizen langs weerszijden van de weg. Daar was natuurlijk ook niets te zien, ze kwamen dan terug en zeiden “munafaya fonie”. Wij keken hen aan en wisten werkelijk niet wat ze bedoelden. (later zouden we het nog genoeg horen !...) “Ndiyo, munafanya fonie” (ja, ja, gijlie doet fonie) om de Amerikanen te roepen en tegen ons te vechten. Toen ging ons een licht op. Ze bedoelden een uitzendpost en verwarden dat met Telephone ! We zeiden dat we wel een radio hadden, maar nooit een phonie in bezit hadden. “Ge bezit wel een fonie, zie maar, in Nyankunde hebben ze er ook ene. Yosiya (een Kongolees die in de drukkerij werkte) is gaan lopen maar we hebben zijn zoon meegenomen. Kijk maar in de auto, als zijn vader niet terugkomt schieten wij hem dood.” Zij vertrokken.”

Vervolgt.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”

Vervolg in “De Band” van mei 1965 : “’s Anderdaags na de middag vertrok diezelfde Pater op tourné naar Kibe, een centrale schoolkapel op 45 km van de missie gelegen, juist op het groot kruispunt Stan-Bunia-Beni, om er zondag a.s. de maandelijkse mis te doen voor de christenen. Toen hij daar aankwam was er geen levende ziel te bespeuren. Hij stopte aan de kapel en wachtte tot er tenslotte een onderwijzer kwam opdagen. Het A.N.C. was daar gepasseerd, komende uit Bunia. Alle mensen waren er gaan lopen omdat de soldaten er nogal lelijk huis gehouden hadden : geplunderd, vrouwen verkracht en mishandeld en ook enkele mensen gedood. Aan het kruispunt waren de mensen fel M.N.C. (Mouvement National Congolais, partij van Lumumba) gezind, zoals trouwens gans de bevolking van Ituri, op enkele uitzonderingen na. Nu waren ze voort opgetrokken naar Mambasa om er de rebellen te verjagen. We vernamen later dat de fameuze kommandant, die de streek ging verdedigen, de enige gesneuvelde was in de strijd om Mambasa, waar de rebellen op de vlucht gedreven werden. De militairen van het A.N.C. in plaats van hun stellingen te versterken, begonnen dan maar met feest te vieren en te drinken. Wanneer ze goed zat waren werden ze overvallen door de ’s nachts weergekeerde rebellen. Een deel werd vermoord en de anderen vluchten de bossen in. De weg naar Bunia lag open. Intussen was alles kalm op de missie ; ’s vrijdags op de middag, cirkelde een vliegtuig van de O.N.U. heel laag boven de streek, ook over ons huis tot driemaal toe, waarschijnlijk op verkenning. Zaterdag, ook tegen de middag, hadden wij bezoek van de gewestbeheerder van Irumu, die toch in Bunia geraakt was om het leger te verwittigen en terug thuis gekomen was. Hij was vergezeld van een 10-tal gewapende policiers. Nu was hij de streek aan ’t doorlopen om de mensen aan te sporen kalm te blijven, want het gevaar was geweken zei hij. Niemand wist dat de soldaten van het A.N.C. verslagen waren en de rebellen op komst. Trouwens nergens waren er mensen te zien ; heel de streek was doods en verlaten. De Administrateur profiteerde er ook van om door te rijden naar de Shari en de mannen die hem een paar dagen tevoren geweigerd hadden over te zetten, gevankelijk mee te voeren ; enkele dagen later werd er een van hen in Bunia door het A.N.C. neergeschoten evenals een grote chef van bij ons samen met enkele anderen, onder beschuldiging van samenwerking met de rebellen. Op zondag 30 en maandag 31 augustus was het rustig, hoewel de atmosfeer geladen was en men de indruk had dat het land was uitgestorven. “Ze” (de rebellen) waren al aan de njiapanda (kruispunt) ; “ze” waren met zes, anderen beweerden dat ze met zeven waren of met elf. “Ze” schoten soms, men had “ze” zien dansen en horen zingen. Maar niemand wist te zeggen wat “ze” in ’t schild voerden, niemand ook had al met hen gesproken, men had alleen maar schrik. Op dinsdag 1 september werd er heftig gevochten aan het kruispunt. Een andere colonne soldaten van het A.N.C. werd er op de vlucht gedreven door de opstandelingen die in hinderlaag lagen. Om 11 uur in de voormiddag kwamen die laatsten aan te Irumu, op 25 km van bij ons dus, en vermoorden er zo maar eventjes negen personen zonder vorm van proces, zogezegd omdat ze gestolen hadden, wat zeker tenminste voor sommigen onder hen niet het geval geweest was. Op diezelfde dag werd er ook een jonge man doodgeschoten die een matras op zijn rug droeg, matras die hij uit een leegstaand huis had weggesleurd. Een andere werd neergeschoten omdat hij een leeg petroleumvat dat op het vliegveld stond had meegenomen. De negen waarvan ik daarjuist sprak werden doodgeschoten aan het bureau van het gewest, de armen op de rug gebonden samen met de voeten. Ze lagen op de buik en werden een voor een met een schot in de nek afgemaakt. De anderen werden gedood door geweerschoten afgevuurd door de rebellen van op hun camions waarmee ze vervoerd werden. Vervolgens werden de huizen van de Hindous (handelaars) kapot geslagen en geplunderd door de rebellen en werden alle papieren en dossiers uit de bureaus van het gewest gesmeten en gescheurd. De enkele nieuwsgierigen werden uitgenodigd om er sigaretten mee te rollen. Het meest akelige was dat de lijken van degenen die gedood waren bleven liggen. We hebben dat later verschillende malen opgemerkt : minstens drie dagen. In Irumu werden dan de lijken door gewone burgers op kruiwagens naar een voormalig militair kamp overgebracht en in een half gevulde loopgracht geworpen. Meteen wisten de mensen en wij meteen met wie we te doen gingen hebben. We weten dit alles van onze catechist die de moed had ter plaatse te blijven, daar waar bijna iedereen de brousse was in gevlucht. De agenten van de administratie waren ook allemaal verdwenen, alsmede de policiers waarvan er daarna toch nog drie gesnapt werden en zonder pardon geëxecuteerd. De rebellen waren immers woest op al wat van de administratie was, regering, chefs, bedienden (in mindere mate nochtans) en policiers. Dus op allen die op d‘ een of d’ andere manier geleefd hadden op kosten van de gemeenschap. Juist na de middag van dezelfde dinsdag 1 september, kwamen de rebellen aan in Malabo, het dorp van een grote Babira-chef, in vogelvlucht op 5 km van de missie, langs de grote baan op 8 km. Het was gelegen op de grote baan in de richting van Irumu; het was tevens een klein handelscentrum waar zich een dertigtal magazijntjes bevonden. Ze waren met een tiental en verplaatsten zich met een benne die ze buitgemaakt hadden. Ze vonden natuurlijk een leeg dorp of bijna. De tactiek van de rebellen evenals van het K.N.L. bestond er in zo maar in ’t wilde te schieten wat een ware angstterreur onder de mensen teweegbracht. De chef, Manuel Sidikani was nochtans gebleven, gans alleen in zijn huis met gesloten deuren. Een enkele van zijn policiers bevond zich in de keuken, een ronde hut met gras bedekt zonder muren, achter het huis van de chef gelegen. Bij hun aankomst gingen de rebellen, zoals het hun gewoonte was, naar de chef, steeds maar schietend. Zeer dikwijls werden de chefs vermoord, omdat zij beschouwd werden (voor sommigen niet ten onrechte) als tirannen en uitbuiters van de bevolking. Gelukkig voor onze chef mochten de rebellen volgens hun reglementen (waarover later meer) nergens bij de mensen binnenkomen. Manuel had zich verscholen onder zijn bed, terwijl de rebellen begonnen te dansen in een kring rond zijn huis en steeds maar dwars door de muren schoten. Op hetzelfde ogenblik kwam de policier uit de keuken, hetgeen natuurlijk zijn verderf was, hij werd vastgegrepen en al dansende gingen ze er mee naar de grote baan juist tegenover de magazijnen waar hij neergeschoten werd en met een lans doorstoken. Nu waren de mensen werkelijk zich zelf niet meer meester van de schrik. De dorpen waren totaal verlaten, evenals de huizen langs de grote baan, tenminste ’s nachts. De huizen van degenen die in de brousse woonden waren natuurlijk over-overbevolkt, niemand dierf blijven slapen wanneer zijn huis een beetje dicht bij de baan stond. Op woensdag 2 september trokken de rebellen verder. Het was in de vroege namiddag dat ze passeerden aan het kruispunt op 4 km van de missie. Ze kwamen echter niet naar hier, omdat ze gezworen hadden Bunia zo gauw mogelijk in te nemen en de stad zwaar te straffen, omdat ze de mensen van Ituri, onze provincie dus, beschouwden als verraders, Manzikala, de gouverneur op kop. Bunia was steeds berucht geweest als zijnde een bolwerk van de M.N.C. en van Lumumbisten, dat was werkelijk zo, maar bij ons waren de mensen fel vreedzaam. Als de geruchten begonnen door te sijpelen van de wreedheden die gepleegd waren door de rebellen, werd Bunia in staat van verdediging gebracht. Tsjombe was nog op bezoek geweest een paar weken voor de inval en Manzikala was persoonlijk soldaten gaan halen in Katanga om Bunia te helpen verdedigen. Het K.N.L. waarvan dus een groot deel Katangezen waren, had zich verschanst achter de brug over de Tinda, waarover ik hoger sprak. De brug zelf was helemaal omspannen met prikkeldraad. Eerst vertel ik u hoe de rebellen oorlog voerden, voor zover wij hebben kunnen uitmaken uit hun gezegden, want zelf ben ik natuurlijk nooit bij geweest. Ze waren onderverdeeld in vier groepen. Enkel degenen die behoorden tot een van de drie eerste groepen waren gewapend met geweren. Sommigen hadden automatische geweren waarvan de laders 20 patronen bevatten. De eerste groep noemde zich de commando’s (allemaal grote namen voor niets), zij waren de toekomstige soldaten van de volksrepubliek. Waren ook gewapend , de officieren en onderofficieren van de G.D. (ze noemden zich Ba-G.D.de ville), de toekomstige gendarmerie en tenslotte ook de officieren van de P.M.(Ba-PeeM) die na de oorlog policiers zouden zijn. Al die mannen had men beloofd dat ze, eens de oorlog gedaan, een huis zouden krijgen. Daarnaast had men aan de grote massa Simba’s een samenraapsel van kinderen (er waren er bij die amper acht jaar oud waren) en jonge mannen voor het merendeels ongehuwden of die thuis miserie hadden en die als wapens beschikten over lansen, messen, boog en pijlen, bajonetten, ijzeren stangen of bij gebrek aan dat alles over een gewone stok. Als ze ten strijde trokken hadden ze niets aan dan een broek. Over hun blote borst bonden ze ingekruist palmtakken of lang gras. Ook staken ze tussen hun broeksriem palmtakken of gras. Iedere Simba (leeuw) droeg een vel of velletje van ’t een of ’t ander wild dier aan de arm als bracelet of op het hoofd. Van de duizenden die wij gezien hebben kan ik mij niet meer herinneren er ooit twee gezien te hebben die op dezelfde manier gekleed of getooid waren. Ze trokken ten strijde al zingende, camions volgepropt met Simba’s, ingekaderd door gewapende mannen. De grote kracht der rebellen is de overtuiging dat ze onkwetsbaar zijn. Bij hun inlijving worden ze eerst bewerkt door de tovenaar (mufumu), die hen bezweert en met tovermiddelen instrijkt na insnijdingen gemaakt te hebben ofwel op hun voorhoofd, hun arm of lichaam. Wanneer ze voor de tweede maal terugkomen, nadat ze een punt van het reglement overtreden hebben, worden ze met water besprenkeld. Eenmaal dus dat de Simba ingewijd is moet hij de reglementen van de Simba’s nakomen, op straffe van terug kwetsbaar te worden in de oorlog. Er zijn zo een hele serie, in onze ogen belachelijke en kinderachtige bepalingen, zoals b.v., het is hen verboden groenten te eten, door de regen, of door een riviertje, zelfs door een plas water te gaan, hun haar of baard af te snijden, de kop of staart van een vis te eten, de benen te kraken van een kip of ander vlees dat men klaar gemaakt heeft om te eten. Het is verboden eten aan te nemen dat bereid is door volwassen vrouwen of door mannen. Zo is het uit te leggen dat alle Simba’s hun eten doen klaar maken door jonge onhuwbare meisjes. Het ging zelfs zo ver dat ze die kinderen kwamen weghalen in de klas bij de Zusters. Het is hun ook verboden iets aan te nemen uit de hand, daarom moest men het voorwerp dat men hen wilde geven op de grond of op de tafel leggen. Als men hen een sigaret wilde geven liet men die in hun handen vallen die ze uitstrekten, behalve natuurlijk als ze u te rap af waren en heel het pakske uit uw hand namen…Ze mochten ook de hand niet reiken of aannemen, om te groeten brachten ze de rechterhand voor de borst, zoals de Waxaveri (Chiro). Een armbandhorloge mochten ze niet aandoen, tenzij over een dierenvelletje, want anders zou die de kogels aantrekken. Ze mochten ook geen vrouwen aanraken, zelfs niet bekijken of er op denken, evenmin op hun familie die ze trouwens nooit meer mochten bezoeken. Als het bij toeval gebeurde dat ze thuis kwamen, dan moesten ze buiten blijven staan en eten mochten ze niet aannemen. Ze mochten niet stelen, lijken begraven ook niet of ergens binnengaan enz. De mensen moesten er mee lachen en zeiden : “Wij kunnen zelfs de tien geboden van God niet onderhouden en zij hebben er 45”. Als beloning voor hun werk kreeg elke Simba, van de eerste tot de laatste in twee weken 3.000 fr. De officieren kregen het dubbele of natuurlijk veel meer… Wanneer men begon te schieten op hen tijdens een aanval, volstond het dat ze riepen “mayi Mulele; Mayi Lumumba; mayi, mayi” (water,water) en de kogels kotsten af op hun lichaam of bleven in hun broeksband steken. Bommen ontploften nevens hen en maakten een diepe put, maar zij bleven altijd ongedeerd staan. Zelf rukten ze op en grepen de soldaten van Tjombe vast met hun blote handen ; zelfs de vliegtuigen haalden ze naar beneden met hun handen. Zo vertelden ze, en ieder die hen beluisterde hoorde toe met gespannen aandacht, de ogen opengesperd van bewondering, temeer dat er bij hen bijna nooit doden vielen, altijd maar een of soms twee, en bij de anderen met tientallen of bij honderden. Op woensdag 2 september kwamen de rebellen aan de brug over de Tinda op 17 km van Bunia dat ze kost wat kost wilden innemen en als verlamd was van de schrik, uitgenomen misschien de enkele honderden Katangezen die de stad moesten verdedigen. Vele vooraanstaanden waren reeds vertrokken met pak en zak. De Simba’s trokken op, in camions, huilend en zingend. Ze waren nochtans zo verstandig de eerste camions vol te stoppen met kanonnenvlees, t.t.z. met mensen uit de streek die ze met geweld ingelijfd hadden waaronder zelfs een heel deel Pygmeeën uit het bos. Toen ze aan de brug kwamen waar de Katangezen verscholen lagen, sprongen de Simba’s van de camions om de pinnekensdraad los te maken, ze werden natuurlijk allemaal weggemaaid, drie, vier camions die mekaar opvolgden. De Katangezen hadden een soldaat dood, die van de ene kant van de baan naar de andere liep en neergeschoten werd. Heel de tijd werd er geschoten dat het een aard had, vooral dan de Katangezen die veel beter bewapend waren dan de rebellen , schoten zonder ophouden, ook wanneer de rebellen allemaal dood waren en de anderen niet waren aangekomen. Het onvermijdelijke gebeurde, ze vielen zonder munitie. Er was wel een camion naar Bunia vertrokken om er te gaan halen maar het was te laat. De Katangezen vluchtten allemaal de brousse in ; de rebellen trokken de brug over en reden naar Bunia, almaar door schietend en zonder tegenstand te ondervinden. Bunia was ingenomen. In de stad zelf speelden er zich verschrikkelijke scenes af. Dat gebeurde dus op woensdag 2 september. Dat Bunia door de rebellen was ingenomen wisten we te Badiya nog niet, we hoorden enkel vertellen dat ze in Irumu waren, dat er in Malabo een policier dood lag op straat en dat er gevochten werd aan de Tinda. De prostestanten van de missie Nyankunde, op 13 km van hier, waren geëvacueerd een paar dagen tevoren en men vertelde ook dat hun missie geplunderd was. De woensdagnamiddag was de atmosfeer echt ondraaglijk. Toen wij om 4 uur samen met Pater De Meyer aan ’t koffie drinken waren (eetlust hadden we echter niet veel) besloten wij eens te gaan kijken naar de protestantse missie in Nyankunde, te meer daar wij dachten dat Mr. Deans, een Amerikaan en sinds jaren overste aldaar en met wie we op goede voet leefden, zonder nochtans veel betrekkingen te hebben onderhouden, steeds daar was. Al verschillende malen waren de anderen op de vlucht gegaan als de toestand wat gespannen was, maar Mr. Deans was dan gebleven. We raapten dus al onze moed bijeen en vertrokken met de camionette. Het was juist half vijf.”

Vervolgt.

Wijzigingen – Aanvullingen

Vervolg : Pater René DE LAET over het geval “Kongo”.

In Bunia was er ook het College, de Witte Zusters met normaalschool en huishoudschool voor meisjes, een leproserij, het hospitaal (zonder dokter) en moederhuis op 3 km van de missie gelegen, maar bediend door de Witte Zusters samen met enkele zwarte zusterkens en een heel stelletje zwarte infirmières; noviciaat van zwarte zusters en broeders. Zagerij, schrijnwerkerij, smidse, drukkerij, garage, bureau voor het katholiek onderwijs en zo meer. De missie ligt op 3 km van de stad aan de overkant van de NGEZI, een klein riviertje. In de inlandse cité wonen er tussen de 25 en dertigduizend mensen ; midden daarin bevindt zich ook een missie met lagere scholen voor jongens en meisjes, alsook een school voor bewerking van hout. De stad BUNIA is absoluut niet groot : één grote en brede straat, geasfalteerd sinds acht jaar, met magazijnen die vooral aan Grieken toebehoren en hotels; er is een residentie-wijk, bewoond vooral door functionarissen (nu zwarten, tot voor 1960 blanken): een beetje verspreid bevonden zich de burelen van de verschillende ministeries. Evenwijdig met de grote baan is er nog een andere straat met woningen, magazijnen, de markt en schuins daartegenover een tamelijk groot hotel, waar we later nog wel meer zullen van vernemen. Het hospitaal ligt op drie km van de stad in de richting van de missie ; daar niet ver vandaan het vliegveld, dat alleen toegankelijk is voor
D.C.6 ; het kamp van de policiers en het militair kamp.
Tijdens de maand augustus 1964 werd de toestand alarmerend ; niet te veel nochtans. Wij werkten gewoon door. Het was groot verlof voor de schoolkinderen en wij profiteerden ervan om de schooljongens van de vierde studiejaren naar de missie doen te komen om hun plechtige communie te doen, de heidenen onder hen die het onderricht gevolgd hadden te dopen en te vormen. Ze waren met een tweehonderdtal, en veertig onder hen die heel ver van de missie woonden en geen plaats hadden kunnen vinden bij kennissen of familie om te logeren, verbleven op de missie ; er was onderricht van 9 uur tot 11u15, gevolgd van de mis, daarna ging ieder naar huis. Degenen die het verst afwoonden liepen een paar uur te voet, zoals tijdens het schooljaar, met dit verschil dat de klassen begonnen om 8 uur. Buiten die schooljongens woonden er op de missie 80 catechumenen, volwassenen die zich voorbereiden op het doopsel, een 50-tal meisjes van rond de 12 jaar, kinderen van kristen ouders, die niet meer naar school gingen en voor zes maanden naar de missie kwamen om zich voor te bereiden op plechtige communie en vormsel. Er waren ook drie infirmiéres die werkzaam waren in het dispensarium van de missie waaraan ook twee hospitaalzaaltjes aan gehecht waren waar de zieken konden overnachten. Ongelukkig beschikten wij over praktisch geen geneesmiddelen meer. Verder werkten er ook zes zwarte zusters, waarvan er drie klas gaven samen met vier onderwijzeressen, een was vroedvrouw aan de materniteit, een andere gaf onderricht en zorgde voor de velden van de kinderen van de plechtige communie en van de catechumenen en de overste MAMA MODESTA, zorgde voor de schoolmeisjes die intern waren op de missie. Andere activiteiten op de missie waren de werking van de kajotters, die in twee groepen verdeeld waren. Iedere groep was begonnen met het maken en bakken van bakstenen ; de missie had hen geholpen en zo waren die mannen aan het werk gegaan en konden geld verdienen want de streek liep leeg ; bijna alle jongelingen waren nietsnutten die niets anders deden dan rondlopen en wandelen, bij voorkeur naar BUNIA, want werk was er nergens te vinden. Daar waren ook een zestal jongens van rond de 16 jaar begonnen, sinds meer dan een jaar, met het aanleggen van een grote groentenhof. De bedoeling was hen aan te sporen te werken en aan te tonen hoe ze het moesten aan boord leggen om legumen te kweken. Later zouden ze dan als zelfstandige in hun eigen dorp beginnen en voor hun eigen rekening werken. Dan was er nog een ploeg schrijnwerkers, ze hadden deze van de missie nadat onze nieuwe kerk gebouwd was overgenomen (voor niets natuurlijk, want ze hadden geen geld!!!) om zo op hun manier aan de kost te komen. Er waren er drie onder hen die de schrijnwerkersschool van Broeder Augustinus in Bunia gevolgd hadden. Twee waren er getrouwd ; samen waren ze ook met een 6-tal. Voorlopig geschiedde alles onder het oog van de Pater, want die mannen hadden het vertrouwen nog niet, zo wilden ze dat het geld dat ze verdienden in hun handen bleef ; wij trachten er stillekens aan naar die jongens toe voor het werk liefde in te prenten en ook verantwoordelijkheidsgevoel.
Er was op de missie ook een leproserij met 20 melaatsen. Op 20 augustus kregen we bezoek van Monseigneur Gabriel, die er zich kwam van vergewissen hoe wij het stelden, want in Bunia veel meer dan hier was men in spanning, vooral dan de administratie en de regering omwille van de praatjes en geruchten die de ronde deden zoals moordpartijen, wreedheden en onkwetsbaarheid van de rebellen enz. Monseigneur had ook een briefje bij van de Kommandant van het garnizoen van het Kongolees Nationaal Leger (in afkorting K.N.L. of A.N.C. – Armée Nationale Congolaise) in Bunia waarin deze tot kalmte aanspoorde en zei dat men gerust mocht zijn, ook de missionarissen. Het leger is hier zei hij, om zo nodig de streek te verdedigen, maar er zou niets gebeuren en na een paar weken zou alles voorbij zijn en patati en patata. Intussen hadden de militairen, 4 à 500 man sterk waarvan een groot deel Katangezen die door de Provincie-gouverneur geroepen waren om Bunia te helpen verdedigen, zich opgesteld aan een brug op 17 km van de stad om de rebellen, die nooit de grote banen verlieten, tegen te houden. Die rivier in kwestie heette TINDA. Vanaf dat ogenblik was het voor ons onmogelijk Bunia te bereiken, er mocht niemand meer door omdat men meende dat spionnen Bunia zouden binnendringen. Wij van onze kant dachten er zelfs niet aan naar de stad uit te wijken juist omwille van de ondraaglijk gespannen toestand. Vermits we daarenboven niets hoorden van gewelddaden tegenover de missie of missionarissen vanwege de rebellen, behalve dan op Amerikanen bleven wij op de missie van BADIYA. Op maandag 24 augustus passeerde op de missie de Administrateur van het gewest IRUMU. Hij was per fiets en begaf zich naar BUNIA (op de grote baan naar Stan was alles afgesloten), dus langs een zijweg. Hij ging hulp vragen daar de rebellen aangekomen waren te MAMBASA op 170 km van BUNIA op de grote baan naar Stan, en ze er de Administrateur en zijn assistent vermoord hadden. Om BUNIA te bereiken waren er twee wegen : ofwel de grote baan die nu versperd was door de soldaten van het A.N.C. en een zijbaan in heel slechte staat, die langs de missie voorbijliep. Drie km van de missie werd die weg gekruist door een tamelijk brede rivier, die SHARI heette. Er is daar geen brug over en men bereikt de overkant ofwel al zwemmend natuurlijk ofwel langs een lianenbrug, die wij apenbrug noemen, als die echter niet in ’t water hing, ofwel langs de bak of ponton op vier pirogen, als die natuurlijk ook niet weggespoeld was met de stroming. Toen de Administrateur daar aankwam, weigerde men hem over te zetten, doch ze hielden hem eenvoudig aan en een onder hen ging bij de chef een paar policiers roepen die gauw kwamen en Mijnheer de Administrateur terug naar IRUMU brachten ; zij dachten dat hij trachtte te vluchten met het geld van de kas. De volgende dag, dinsdag 25 augustus, was er vormsel op de missie. Monseigneur had me de toelating gegeven zelf te vormen in geval hij niet meer bij mij zou geraken, hetgeen werkelijk zo was. Twee dagen later, op donderdag 27 augustus, vertrekt Pater De Meyer met de camionette naar Bunia , hij was vergezeld van een Canadese jonge Pater die sinds januari bij ons was om het Kibira (inlandse taal) te leren. Niettegenstaande de moeilijkheden oordeelden wij dat het maar best was dat de Pater vertrok, daar velen natuurlijk wisten dat Canada in Amerika ligt en wij al vernomen hadden dat de rebellen bijzonder woest waren op de Amerikanen. De protestantse missionnarissen , die Amerikanen waren, van de missie NYANKUNDE op 15 km van hier, waren trouwens allemaal vertrokken. Aan de Tinda-rivier hadden de twee Paters alle moeite van de wereld om over de brug te geraken. Tegen de avond was Pater De Meyer terug thuis, maar alleen. Hij had ook eten meegebracht : bloem, suiker en charcuterie, ook missiewijn die men in Bunia verdeeld had over alle missies.”

Vervolgt.

Foto’s :

-Pater René tussen zijn familie.

-Op zijn moto.

-Tijdens één van zijn afreizen.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Augustusnummer “De Band” : Pater René DE LAET over het geval Kongo” 

KONGO.

De Band (april 1965) : “Het zal onze lezers en lezeressen zeker verheugen, te mogen vernemen dat het ons mogelijk is, dank zij onze dorpsgenoot E.P. De Laet, een uitgebreide reportage te geven over het geval KONGO !! “

In Wikipedia vonden we volgende achtergrondinformatie : De Simba's (Swahili voor 'leeuwen') waren Congolese opstandelingen die in 1964 grote delen van Oost-Congo veroverden. Zij waren antiwesters gezind en blijven berucht omwille van hun moordpartijen op Congolese burgers, westerlingen en missionarissen. Belgische militaire operaties, de Ommegang en Dragon Rouge, maakten een einde aan de Simba-opstand. In 1960 werd Belgisch-Congo onafhankelijk. Het centrale bestuur onder Kasavubu en Lumumba slaagde er niet in zijn gezag overal te doen gelden. Allerlei groepen en stammen herkenden zich niet in het landsbestuur en de moord op Lumumba in 1961 wakkerde de onrust aan. Het ongedisciplineerde ANC (Armée Nationale Congolaise)) ging zich te buiten aan moordpartijen, verkrachtingen en plunderingen, wat her en der opstanden uitlokte. De opstand van de zogeheten Simba’s in Oost-Kongo in de zomer van 1964 bleek onverwacht heel succesvol. De Simba’s rekruteerden voornamelijk bij animistische stammen uit Kivu en Orientale. ‘Simba’s’ geloofden dat ze onkwetsbaar waren voor kogels, dat ze in leeuwen zouden veranderen in de strijd, want zo hadden de sjamanen Mama Maria Onema en mama Fumu hun verzekerd. De Simba’s werden geleid door Christophe Gbenye en Gaston Soumialot, leden van de marxistische Mouvement National Congolais (MNL), die werd gesteund door de Sovjet-Unie en Cuba. Ontevreden jongeren, jeugdbendes die zich als de ‘jeunesse’ hadden verenigd, sloten zich gewillig aan bij de Simba’s en vormden een aparte kern. Als belangrijkste militaire leider van de Simba’s wierp Nicholas Olenga zich op, een Lumumba-vertrouweling die in 1963 nog een mislukte staatsgreep had gepleegd. De Congolese regering werd in 1964 voorgezeten door Tshombe, oud-leider van de afgescheiden provincie Katanga, maar was zwak. Het ANC onder leiding van Mobutu en berucht om zijn wreedheden, riep vooral weerstand op bij de bevolking. Tijdens de opmars van de Simba’s vluchtte het ANC meer dan dat het verzet bood. In korte tijd slaagden de Simba’s erin heel oostelijk Congo te veroveren met als koninginnenstuk de inname van Stanleystad op 5 augustus. In deze bloeiende handelsstad woonden zowat 1600 buitenlanders, waaronder ruim 500 Belgen. De Simba’s vermoordden duizenden mensen vooral Congolezen zij gijzelden honderden westerlingen. België stuurde kolonel Frédéric Vandewalle uit. Die begon een veldtocht tegen de Simba’s, de Ommegang genoemd, aan het hoofd van enkele duizenden Katangese gendarmes en 254 blanke huurlingen. Vandewalle veroverde Kindu maar stelde vast dat de Simba’s niet aarzelden om gijzelaars te doden als ze militair werden bedreigd. Omdat Belgen in Stanleystad direct gevaar liepen werd een bliksemactie voorbereid om hen te bevrijden. De geheime operatie werd “Dragon Rouge” genoemd en stond onder leiding van kolonel Charles Laurent. Belgische para’s sprongen op 24 november boven de luchthaven van Stanleystad en slaagden erin de meeste gijzelaars tijdig te bevrijden. In samenwerking met Dragon Rouge maakte Vandewalle een eind aan het Simba-bewind. Toen alles weer veilig was, deed het ANC zijn intrede in Stanleystad. De Congolese veiligheidschef Victor Nendaka organiseerde een zeer verregaande repressie onder de burgerbevolking. Personen die ervan werden verdacht met de Simba’s te sympathiseren, werden doodgemarteld. De strijd tegen de Simba’s, die Punia nog veroverden, zou voortduren tot mei 1965. Na de ontzetting van Watsa, waar de lijken van 38 vermoorde westerlingen werden gevonden. Het zou nog tot augustus 1965 duren alvorens de gevechten in het land stopten. Zo volgde op zondag 30 mei 1965 nog een moordpartij in Buta, waar eenendertig missionarissen werden vermoord. In november greep Mobutu de macht en begon een periode van relatieve stabiliteit.

René DE LAET.

“Velen hebben zich waarschijnlijk al afgevraagd wat ik zoal meegemaakt heb, en op welke wijze wij ontsnapt zijn uit wat men noemt “de hel van Kongo”. Daarom ga ik trachten de lezers van DE BAND eenvoudig ’t een en ’t ander vertellen over die drie maanden die wij doorgebracht hebben onder rebellenbewind. Ik zeg in ’t kort en “’t een en ’t ander” want alles tot in de details neerschrijven zou tot resultaat hebben dat u een boek zou voorgeschoteld krijgen. Weest er ook niet over verwonderd dat ik dikwijls in de eerste persoon zal spreken ; dat wil zeggen dat bijna alles wat gaat volgen door mij persoonlijk beleefd is. Al hetgeen er gebeurd is in andere streken hebt u vernomen langs de dagbladen, radio en T.V. Eerst geeft ik u een klein overzicht van onze missie, de plaats en de streek waar wij leefden en hopelijk zullen terugkeren. Neemt u de kaart van Kongo, dan ziet u de voormalige Oostprovincie met Stanleystad als hoofdplaats liggen in de rechterbovenhoek, m.a.w. in het noordoosten van het land. Ik zeg de voormalige Oostprovincie, want sinds 1961 is iedere Kongolese provincie ingedeeld in drie of vier omschrijvingen die samenvielen met de vroegere districten, die men nu ook provincie noemde en die onafhankelijk waren van mekaar en in theorie tenminste bestuurd werden door het Centraal gouvernement van Leopoldstad door middel van de provinciale regering. De uithoek van Kongo in het noordoosten, ingesloten in het noorden door de Soedan en in het oosten door Uganda, werd dus de provincie van KIBALI-ITURI met BUNIA als hoofdplaats; ze werden zo genoemd naar de twee voornaamste rivieren die er stromen. We kregen dus een regering met President en een twaalftal ministers, functionarissen, de ene al meer onbekwaam dan de andere, wiens aantal steeds meer aangroeide, zonder dat er iets gedaan werd om de toestand op gelijk welk gebied te verbeteren. Wanneer de provincie bij ons opgericht werd waren de meeste agenten van de administratie in dienst, en die dus al een heel klein beetje ervaring hadden, afkomstig uit Stanleystad en omstreken. Al die vreemden werden door de mensen WATOKACHINI” genoemd (degenen die komen van beneden, omdat Bunia hoger gelegen is dan Stanleyville). Er was stilaan verzet gekomen tegen die Watokachini, omdat de Ituri zo een beetje als wingewest van Stan beschouwd werd; met het gevolg ook dat Ituri onafhankelijk werd en vele vreemden, vooral die uit de administratie, vertrokken. Ook met het gevolg dat alles nog meer in ’t honderd liep. De belastingen vermeerderden ; de prijzen gingen de hoogte in ; vele zaken kon men niet meer krijgen ; er kwamen altijd maar meer werklozen bij ; bijna al de plantages van koffie waren verlaten, stonden in de brousse en brachten niets meer op ; sommigen zoals onderwijzers, kantonniers of bedienden werden onregelmatig of in ’t geheel niet meer betaald; de wegen waren in een heel slechte staat en werden niet meer onderhouden buiten enkele grote wegen en dan nog ; zoals b.v. de baan van Stan-Bunia die 700 km lang is en op sommige plaatsen veel weg had van de Larestraat of het Hoogveld in Leest ; ze is alleen een stuk breder. Op diezelfde baan (Stan-Bunia) ligt onze missie van BADIYA, 4 kilometers er van verwijderd en 40 kilometers van Bunia (de dichtstbijzijnde stad). De grens van onze Missie in de richting van Stanleystad is op 75 km, in het grote oerwoud dat begint op 40 km van bij ons en zich uitstrekt tot in Stan. In dezelfde richting ligt de hoofdplaats, of hoofdplaatsje, van het gewest (territoire), IRURU genaamd op 25 km ; daar nog 20 km verder bevindt zich het grote kruispunt (NJIAPANDA, noemden we dat); de grote weg splitst er zich in twee; rechtdoor naar Stan en links naar BENI, waar de Paters Assomptionnisten hun missies hebben : BUTEMBO, GOMA en BUKAVU, die laatste plaats is 800 km van hier verwijderd. Op het grondgebied van onze missie wonen er zo ongeveer 36.000 mensen, verdeeld onder vier verschillende rassen ; talrijkst waren de BABIRA, 20.000, 4.000 WALESE (bosmensen), een paar duizend Pigmeeën of dwergen, die ook in het bos wonen en WAHEMA of koeherders die met de BABIRA samenwoonden. Daarnaast had men mensen van allerlei rassen die hier komen wonen waren; vooral WAGETI, die bij hen moesten uitwijken omdat zij te talrijk waren en geen eten genoeg konden vinden. Van al die mensen waren er 14.000 katholiek gedoopten, verdeeld over zes centrale en 28 brousse schoolkapellen, die we regelmatig bezochten.
We waren met drie Paters : Pater Jaak De Meyer, een Bruggeling, Pater De Keyser uit Sint Agatha Berchem en ik. Pater De Keyzer die tevens professor van godsdienst was aan het Atheneum van IRURU was op verlof in Europa sinds juni, evenals alle andere blanke professoren, zodat we met twee overbleven. In heel de streek waren we trouwens de twee enige blanke professoren. In BUNIA bevond zich de voornaamste missie van het bisdom met Monseigneur Gabriel UHEC, een inlandse priester, sinds augustus 63 na de dood van Monseigneur Matthyssen Apostolisch Administrator van het Bisdom.

Vervolgt.

Foto’s :

-Joseph Kasavubu.

-Patrice Lumumba.

-René De Laet - herinneringen aan de dag van zijn eremis.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Juninummer “De Band” : Chiro-Nieuws
“Sedert geruime tijd werden voorbereidselen getroffen voor de TOP’64 die te Antwerpen moest doorgaan. Menig inwoner maakte er propaganda voor door het ophangen van de daartoe bestaande pamfletten. De Chirojongens trappelden van ongeduld om te kunnen genieten van het grootste schouwspel dat zou plaats hebben…en dan eindelijk was het zo ver. Bus nr. 2 was voor de Chiro van Leest, de tweede van een caravaan van 200, ja, ja, goed gelezen, tweehonderd ! Het was dan ook met de grootste belangstelling dat de verslagen in dag- en weekbladen werden verslonden om langs die weg te vernemen wat er allemaal gebeurd was, want van wat op de beeldbuis van onze Nederlandse T.V. te zien was, kon men niet veel van meedragen ; ne stoet links en ne stoet rechts is voor die heren wel belangrijker dan een jeugdmanifestatie van wel 70.000 jongeren. Op het Flageyplein had men er dus niet veel interesse voor. De TOP’64 zal wel deugd gedaan hebben aan alle Chiro’s en hun enthousiasme zal er zeker door versterkt zijn. (Noot : op 24 mei 1964 zakten meer dan 60.000 jongeren af naar het Antwerpse Bosuilstadion voor een spectaculair belijdenisfeest, de TOP’64. Leden en leiding demonstreerden op indrukwekkende wijze de typische Chirostijl van toen met hun honderden groepsbanieren, trompetgeschal en tromgeroffel, massazang en dans.) Benevens deze gebeurtenis, een echt verbroederingsfeest, nam de Chiro-Leest ook deel op 31 mei jl. aan de geplande sportmanifestatie te Hombeek. Deze sportnamiddag ging door op het prachtig domein van de heer Burgemeester, Baron de Meester. Ook de Chiro-jongens van Leest waren van de partij en behaalden eervolle uitslagen, o.m. : Wedstrijd 1000 meter 4de plaats voor Erik Bradt (10 deelnemers) Wedstrijd 1200 meter 5de plaats voor Alfons Huysmans (10 deelnemers). In ’t algemeen klassement behaalde Leest de 3de plaats. Ten slotte kan vermeld worden dat vele ouders, sympathisanten en andere sportmannen ooggetuigen waren van deze respectievelijke spannende wedstrijden, en ter beschikking gestelde bekers waren de schoonste beloning voor de overwinnaars. Op die zelfde zondag ging voor de tweede maal de Processie langs de straten der gemeente. Ook daarin stapten wederom de Chiro-jongens, in keurig uniform, tuchtvol. Maar wat we ons afvragen is, waar blijven de klaroenblazers en trommelaars ? Waarom blijven die opgeborgen ? Met klaroenen en trommels vooraan zou de Chiro-groep nog een mooie indruk nalaten. Denk even terug aan vroeger ! En nu er toch een vraagje gesteld wordt, kan er nog wel eentje bij : er bestaat te Leest een Groep-Chiro meisjes ! Waar zijn die gebleven, waarom ook die groep niet in de Processie ? ’t Is toch op die manier dat het mogelijk is er bij te werven, en de meisjes van het eigen dorp onrechtstreeks niet te verplichten bij een groep van een naburige gemeente of gehucht ? De jeugd te Leest moet sterk worden, maar zich dan ook durven en mogen tonen !!”

1964 – Juninummer “De Band” : Gevonden voorwerp
“Langs de openbare weg werd een paar bruine schoenen gevonden, gewikkeld in papier. Deze kunnen terug bekomen worden bij de vinder ervan : Jozef Peeters, Blaasveldstraat 9a Leest.”

1964 – Juninummer “De Band” : Zomerreis van de Vrouwengilde
“De Vrouwengilde ging op reis naar Beauraing, Bouillon en Orval. Een andere uitstap ging door naar het Zilvermeer te Mol alwaar een uitgestrekte speeltuin ter beschikking was van de kinderen. Deze uitstap was inderdaad voorbehouden voor moeders met kinderen.”

1964 – Zondag 7 juni : De K. F. Ste Cecilia nam deel aan stapwedstrijd te Kapelle-op-den-Bos.“Deze wedstrijd was ingericht door de Fanfare “De Werker”. Als gekozen stuk werd uitgevoerd “De officiële Mars van de Belgische Politie” en als verplichtend stuk de mars “Mozes” van Rossini naar een bewerking van Jean Segers. Hieraan namen een vijftiental muziekverenigingen deel. De uitslag leerde ons dat de K.F. Sint Cecilia 91% behaalde met onderscheiding van de Jury.” (“DB”, juni 1964)

1964 – Zondag 5 juli : Uitreiking diploma’s Kantonale wedstrijd
In het gemeentehuis had de uitreiking van de diploma’s plaats aan de leerlingen van het zesde studiejaar die deelgenomen hadden aan de Kantonale wedstrijd te Mechelen. Na de hoogmis togen burgemeester Verschueren, de schepenen Frans en Ferdinand De Prins, de gemeenteraadsleden Buelens en Van den Heuvel, samen met de pastoor, de onderpastoor en schoolhoofd Meyers met zijn leerkrachten Huysmans en Hendrickx zich naar de raadszaal van het gemeentehuis. Ook de betrokken leerlingen en de meeste van hun ouders waren aanwezig. De burgervader opende de zitting met een warme hulde aan het onderwijzend personeel en speciaal aan de heer Huysmans, titularis van het 6de studiejaar. Hij legde er de nadruk op dat de resultaten eens te meer bewezen dat de gemeenteschool van Leest degelijk onderwijs verschafte en dat de ouders niet te snel hun kinderen naar andere scholen dienden te sturen. Na een hartelijk proficiat tot de geslaagden, namen die hun prijs in ontvangst : een exemplaar van het Kramer’s woordenboek. Hierna kwam de pastoor aan het woord die een vergelijking maakte tussen een te bouwen huis met stevige fundamenten, bestand tegen wind en andere natuurelementen en de leerlingen die thans de 12-jarige leeftijd bereikten. Ook voor hen is het nog te vroeg van nu af reeds een bepaalde richting te kiezen, te vroeg om reeds aan bouwen te denken op “ersatz”grond. Hij spoorde de ouders en de leerlingen aan voort te gaan op de ingeslagen weg en zeker niet te vergeten dat een goed onderwijs dient gegrondvest te zijn op christelijke grondslag. Meester Meyers deelde vervolgens mee dat leerlingen die graag een leerboek bekwamen, dit eenvoudig moesten vragen, zodat de werklustigen zich verder en vaster in het zadel konden zetten voor aanvang van een nieuw schooljaar. Van dit aanbod werd gretig gebruik gemaakt. Het slotwoord was van meester Huysmans die wees op de gezonde samenwerking tussen het onderwijzend personeel, niets was teveel wanneer het om het welzijn van de kinderen ging, want voegde hij eraan toe “uw onderwijzers staan graag in de klas”. Vanaf de inrichting van de kantonale wedstrijden mocht Leest zeer tevreden zijn over de onderscheiden resultaten ging hij verder. Het 1ste jaar waren er 5 deelnemers waarvan 4 geslaagden. Het 2de jaar 5 en evenveel geslaagden. Het 3de jaar 6 en allen geslaagd en het 4de jaar 9 en alle 9 geslaagd. Aan de best gerangschikte leerling van de gemeente Eddy Van Hoof werd een plakket overhandigd, waarvan niemand de herkomst kon bepalen. (“DB”, augustus 1964) (De foto van Eddy onderaan)

1964 – Zondag 12 juli : De K. Fanfare Ste Cecilia te Hombeek
De Leestse fanfare nam deel aan het festival van de Koninklijke Harmonie St. Martinus te Hombeek. Dit naar aanleiding van het 100-jarig bestaan van deze harmonie. (“DB”, juni 64)

1964 – 15 juli : Overlijden van Victoria “Toor” Coosemans
Anna Catharina Victoria “Toor” Coosemans was te Leest geboren op 27 september 1877. Ze was gehuwd met Jan Huysmans (°Leest 27/9/1877, +Leest 9/2/1951) de stichter van het limonadefabriekje “In de Proef” die haar drie kinderen schonk : Albert, Alfons en Constant. Gedurende de oorlogsjaren, 1914-1918, moest moeder “Toor” zelf met de limonade rondrijden omdat vader Huysmans aan het front zat. Albert “Bert” en Alfons “Fons” Huysmans zetten de zaak van hun vader voort tot in 1972.

“Ze is zacht ontslapen : stil en onderworpen. Zoals wij haar zovele jaren gekend hebben, zo zal zij immer in onze herinnering leven : bedrijvig, eenvoudig, opgewekt, godsdienstig : sieraden van een goede echtgenote en moeder. Met de dood houdt het leven niet op; ’t verandert slechts in een eeuwig tehuis. Beminde kinderen, kleinkinderen, verwanten en vrienden : gedenkt, een hoge ouderdom is rap bereikt. Bedankt voor uw goede zorgen en genegenheid. Vergeet mij niet in uw gebeden.”

1964 – Vrijdag 31 juli : Diefstal van vier balen tarwe
Van de landbouwer Victor Juliaan De Laet (°Leest 28/6/1914, +Mechelen 17/6/1996), wonende Tiendeschuurstraat 12, werden 4 balen tarwe, een totaal van 200 kg, gestolen. De gewezen burgemeester van Leest had zijn tarwe met een pikdorser laten maaien en ze in jute zakken gestopt. 100 balen had hij ’s avonds naar huis gebracht maar omdat het laat geworden was had hij er vier achtergelaten aan de schuur, zijde der straat. (VVH)

1964 – Augustusnummer “De Band” : Gemengd nieuws
-Ontvreemding : Bij Juul Geens wonende Juniorslaan, werden tijdens de verlopen maand een partij aardappelen ontvreemd. Deze bakjes stonden klaar om opgehaald te worden. Enkele dagen nadien vond de diefstal plaats bij Victor De Laet, evenals 10 kassen spinazie bij V. Robijns in de Alemstraat.
-Fietsdiefstal: Uit een bergplaats ten huize van K. Leemans werd een fiets gestolen.
-Aanrijding : Een botsing deed zich voor aan de Adegempoort tussen de vrachtauto’s van Leestenaar Maurice Vleminckx en Hugo Coenen uit Sint Truiden en nog een personenwagen. Gelukkig slechts stoffelijke schade.

Foto’s :
-Eddy Van Hoof was de best gerangschikte leerling.
-Victoria “Toor” Coosemans met haar drie kinderen Albert, Alfons en baby Constant. De foto dateert van 1918 toen vader Huysmans aan het front zat.
-Moeder Toor anno 1933 aan het begin van de Scheerstraat (thans Ten Moortele).
-De doodsbrief van moeder Toor.
-Juul Geens en zijn echtgenote Melanie Van Praet.