1963 – 26 januari : Rust Roest in de Mechelse Stadsschouwburg In het kader van de toneelwedstrijd “Dienen-Mechelen” bracht Rust Roest “Leontientje” van Felix Timmermans. Het Volk bracht daar in de editie van 31/1/1963 het volgende over : “De toneelgroep Rust-Roest bracht een heel goede uitbeelding van dit ontroerende volkse thema. Agnes Polfliet in de titelrol was onbetwistbaar een geknipt Leontientje. Haar lieftallige verschijning veroverde onmiddellijk de sympathie en het meevoelen der aanwezigen. Goede mimiek doch op sommige ogenblikken een te lichte stem om tot achter in de zaal verstaanbaar te zijn. Alfons Hellemans, regisseur van het werk, vertolkte de pastoor. Hij deed het eenvoudig, doch knap. Zijn voorkomen was helemaal zoals wij ons de pastoor uit de bloeiende wijngaard hadden voorgesteld. Gommaar, knorrige broer van de pastoor en hardvochtige vader van Leontientje, kende in de persoon van Frans Van Neck een waardige uitbeelding. Bijwijlen liet zijn rolkennis hem even in de steek en zijn armengezwaai was nogal hevig maar desondanks heeft hij er aan toe bijgedragen het geheel een pittig verloop te geven. De beste speelster was o.i. Bertha Willems als de eeuwige zeurende babbelzieke pastoorsmeid met het gouden hart. Een veelbelovende Leo Hellemans tekende op een goede manier de ongelovige dichter Isidoor. Hubert Selleslagh zagen wij slechts kort als de wijnhandelaar Van Mol, niettemin bewaren wij een beste indruk van zijn baardige figuur. Hetzelfde kunnen wij zeggen van Eddy Beterams als dokter Bos. De eigenschappen van Frans Teughels zijn voldoende gekend en hij leverde een uitstekende creatie van de speelman. Een speciaal woordje nog voor de uitmuntend geslaagde grime evenals voor de wondermooie toneelschikking en de kunstig aangepaste belichting...”
Op 30/1/1963 was Gazet van Mechelen iets strenger : “...het is een repertorium-stuk geweest, genietbaar mits een sterke regie, ervaren spelers en een fijn decor. Een beetje strategie is ook wel nodig om aan een wedstrijd deel te nemen. Kwestie van keuze. De eeuwige Bertha Willems (Mechelen) heeft het evenmin kunnen verhelpen. Dat de schouwburg een rooskleurige voorkeur heeft voor bepaalde kamerdecors stoort ons niet meer, maar dat men niet eens in staat is een wijngaard en een straat aan te leggen...dat is de dood van alle liefhebberij. En er werd geliefhebberd. Alfons Hellemans, de pastoor-regisseur, koos een reuzerol, vol gemoedelijkheid. Hij slaagde erin, in hem te doen geloven, maar sprak soms zo stil dat de getrouwe opgeefster het moest opgeven. Leontientje, (A. Polfliet –met-de-pruik, speelde vlak als een makadam met heel veel zakken van de vorst. De poging blijft echter lovenswaardig. Stierf tijdig in het negende tafereel. Isidoor de Hongaar (Leo Hellemans) kan wel wat. Wij hadden hem graag wat romantischer gezien, minder op zijn Conscience. Vader Gommaar (Frans Van Neck) was een rots in de branding, maar de zeewind bracht ons toch enkele storende dialectfouten. Alles bij mekaar, een troepje mensen die het goed menen en die geven wat ze kunnen. Enkele regie-knepen brachten afwisseling in het stuk, doch echter niet voldoende om er de roestvlekken mee uit te vagen. Geen kwestie van op te geven, want al doende leert men. De moeite en de inspanning worden niet altijd beloond, maar moeten altijd aangemoedigd worden.”
Rust Roest behaalde de 6de prijs en regisseur Alfons Hellemans mocht een eervolle vermelding in ontvangst nemen. Weken later werd “Leontientje” opgevoerd door de Leuvense toneelkring “Exelcior” waarvan een speler die de rol van de pastoor zou vertolken, ernstig ziek werd. De Leuvenaars riepen de hulp in van hun Leestse collegas en Alfons Hellemans is toen ingesprongen om de zieke te vervangen. Volgens zijn zoon Guido (“Rust Roest Ontmaskerd”) was dit als acteur zijn grootste troef : “pastoorsrollen, samen met rustige stijlvolle personages zonder veel uiterlijk geweld. Deze wist hij steeds met een genuanceerd raffinement te vertolken. Sober, gestilleerd, fijn met innerlijke gloed..”
Op zondag 27 januari gaf de Leestse toneelkring een voorstelling in zaal Grettry te Heffen, dit ten voordele van de K. Fanfare St.-Cecilia Heffen.
Foto’s : -Alfons Hellemans mocht later zijn pastoorsrol nog eens opnemen in een Leuvens toneelgezelschap. -Alfons Hellemans solo. -Frans Teughels, anno 1954. -Leo Hellemans in voetbaloutfit.
1963 – Januarinummer “De Band” : Soldaat milicien VAN DE VONDEL vanuit Antwerpen (Luchtbal) “Ik ben mijn legerdienst begonnen op 3 december te Turnhout en dan na 8 dagen verhuisd naar de Luchtbal te Antwerpen. Met mij gaat hier alles goed. Het leven is hier niet al te streng, voorlopig toch niet, want de 2de Cie is voorlopig op oefening naar Vogelsang en wij zijn hier maar met 120 man meer. Als die terug zijn zal dat wel veranderen. Wij hebben hier een goede kamer, er liggen hier verschillende Chiroleiders op de kamer. Resultaat is : ’s zondags gaan ze allemaal naar de H. Mis. Hier in de 6de Linie hebben we al een goede Milac-ploeg gevormd. Er kan hier wel wat gedaan worden. Nu we het toch over Milac hebben. Ik wil Milac reeds op voorhand bedanken voor alles. Nogmaals een groet aan Milac en de soldaten en aan alle Chiroleiders.” (De voornaam van deze soldaat werd niet vermeld)
1963 – 4 januari – G.v.M. : Boetstraffelijke rechtbank van Mechelen. Vluchtmisdrijf “De wielrijder Frans H. uit Leest had te Heffen een vrouw aangereden die van de autobus stapte. In plaats van zich om zijn slachtoffer te bekommeren, reed Frans H. verder. Voor het ongeval werd hij veroordeeld tot 520 frank of 15 dagen gevangenisstraf voorwaardelijk voor drie jaar en voor het vluchtmisdrijf kreeg hij 2.000 frank boete of 2 maanden gevangenisstraf niet voorwaardelijk.”
1963 – 8 januari : Overlijden van Jan Pieter Teughels Deze Ere-Voorzitter en stichter van de fanfare “Ons Genoegen” en Ere-Voorzitter van het Syndicaat der Verenigde Smedersbazen afdeling Mechelen werd te Battel geboren op 26 januari 1876 en hij overleed daar op 8 januari 1963. Hij was weduwnaar van Louisa De Ruysscher. De plechtige koorlijkdienst, gevolgd van de bijzetting in de familiekelder op het gemeentekerkhof van Leest vond plaats op 12 januari te 11 uur in de parochiekerk van St.-Jozef te Battel. Vereniging was er in het sterfhuis Stuivenbergvaart 245, Battelbrug te 10u15. (Advertentie in G.v.M. van 10/1)
Lieve Huysmans : “Het betreft de smid/herbergier van de Stuivenbergvaart in Battel, zoals zijn vader en zoon. Ook zijn schoonvader, Augustinus De Ruysscher, was smid en wagenmaker in de Tisseltbaan of Koeistraat of Wagenmakersstraat te Leest.”
1963 – Dinsdag 15 januari : Dodelijk werkongeval met Leestenaar te Willebroek In de werkhuizen De Nayer te Willebroek had er een erg werkongeval plaats waarbij de aldaar aan het werk zijnde metselaar Jan Spruyt (°Leest 13/12/1925, +Willebroek 15/1/1963) uit Leest, het leven verloor. Het slachtoffer was 37 jaar en vader van twee kinderen. Hij was woonachtig in de Scheerstraat. (GvM van 16 januari) In dezelfde krant van de dag nadien schreef men dat het ongeval gebeurd was in de werkhuizen van de firma A.S.E.D. in de Appeldonkstraat te Willebroek en dat er nog een tweede slachtoffer te betreuren viel : Jozef Borghijs uit Ruisbroek. Deze laatste liep zware verwondingen op en werd naar het ziekenhuis overgebracht. Volgens de krant deed het ongeval zich voor in volgende omstandigheden : een loopbrug waarop beide slachtoffers hadden plaats genomen stortte op een gegeven ogenblik naar beneden, doordat een haak waaraan de brug was bevestigd afbrak. Jan Jozef Spruyt was de echtgenoot van Margaretha Van Bremt (°Tisselt 3/6/1929, +Duffel 20/1/2004)
1963 – 19 en 22 januari – G.v.M. : Advertentie – Notarissen “Studie van notaris Maurits Schotte, Van Benedenlei Mechelen. Bij onroerend goed, openbare verkoop van een WERKMANSWONING, KLEINE HEIDESTRAAT 42, en een HANDWERKERSTEDE KLEINE HEIDESTRAAT 40, te Leest. De notaris Maurits Schotte, te Mechelen, zal in uitvoering van een vonnis der Rechtbank van 1e aanleg te Mechelen d.d. 16 oktober 1962, openbaar verkopen ten overstaan van dhr vrederechter van het kanton Mechelen-Zuid, Keizerstraat te Mechelen : GEMEENTE LEEST LOT 1 een werkmanswoning, gelegen aan de Kleine Heidestraat 42 gekadastreerd sectie A nr. 234/L en deel van nr. 334/m, groot 147 m2. LOT 2 een handwerkerstede, gelegen aan de Kleine Heidestraat 40, gekadastreerd sectie A. deel van nr; 234/m groot 445 L2. Beide eigendommen zijn voorzien van elektriciteit. Te bezichtigen dinsdag en donderdag van 2 tot 4 uur namiddag. Enige zitdag : donderdag 24 januari te 11 uur voormiddag op het Vredegerecht Mechelen-Zuid, Keizerstraat te Mechelen. Recht van opbod : Artikel 92/bis der wet van 5 maart 1951, waarbij de wet van 15 augustus 1854 werd gewijzigd bepaald het volgende : ‘In geval van verkoop na beslag of bij dadelijke uitwinning, heet om het even wie, gedurende 15 dagen na de toewijzing, het recht om op te bieden. Het opbod mag niet lager zijn dan één tiende van de hoofdsom van de toewijzing. Het wordt gedaan bij een deurwaardersexploot dat aan de notaris betekend wordt en de koper toegezegd wordt. De toewijzing tengevolge van opbod moet door dezelfde openbare ambtenaar en op dezelfde wijze als de eerste toewijzing gedaan worden. Deze toewijzing, die voor allen openstaat, is definitief.’”
1963 – Zaterdag 26 januari : Advertentie - Uitslag der toewijzing “Bij onroerend beslag van een WERKMANSWONING, KLEINE HEIDESTR. 42 en een HANDWERKERSSTEDE, KLEINE HEIDESTR. 40 TE LEEST. Samen groot 592 vierkante meter. In casa toegewezen voor de prijs van 190.000 f. op 24 januari 1963, aan dhr. David Hendrik Marcel De Prins, te Leest, Kleine Heidestraat 13. RECHT VAN OPBOD. Artikel 92/bis der wet van 5 maart 1951 waarbij de wet van 15 augustus 1954 wordt gewijzigd bepaalt het volgende : In het geval van verkoop na beslag of bij dadelijke uitwinning heeft om het even wie, gedurende 15 dagen na de toewijzing het recht om op te bieden. Het opbod mag niet lager zijn dan één/tiende van de hoofdsom van de toewijzing. Het wordt gedaan bij een deurwaardersexploot dat aan de notaris betekend en aan de koper aangezegd wordt. De toewijzing ten gevolge van opbod moet door dezelfde openbare ambtenaar en op dezelfde wijze als de eerste toewijzing gedaan worden. Deze toewijzing welke voor allen openstaat is definitief. Voor alle inlichtingen zich wenden ter studie van notaris Schotte, Van Benedenlei 52 te Mechelen. Tel. 121.68.”
Bijgevoegd: -Doodsprentje en doodsbrief van Jan Jozef Spruyt.
1963 – Soldaat Hendrik DE SMET Flawinne, 1963 (enkel jaartal bekend) : “Hier dan een brief van een Leestenaar, soldaat die eigenlijk van Heffen is maar die zich Leestenaar voelt. Er zijn nu bijna drie maand legerdienst voorbij. U zult zich misschien afvragen hoe het komt dat ik nu eerst iets van mij laat weten, maar ja wij hebben het hier zo druk. Van ’s morgens 6 u tot ’s avonds 10 u kuisen, oefeningen of piket en dan schiet er niet veel meer over om een briefje te schrijven en dat is nu juist ook niet mijn beste kant, ziet u. Maar er is nog niets verloren, want er zijn nog 12 maand te kloppen, iets dat hier wel gauw zal voorbij zijn, want de dagen vliegen hier gewoon voorbij, dat kan ook niet anders, we hebben praktisch geen ogenblik om te pauzeren, en we zijn dan ook blij dat we ’s avonds in ons bed kunnen kruipen. De oefeningen vallen nogal mee, de eerste drie weken hebben we veel zweet gelaten en dikwijls gevloekt, maar we hebben er ons min of meer aangepast alhoewel we nu nog zweten en vloeken hoor !!! Eén ding is vervelend en dat is piket; ik geloof dat ze ons peloton daarvoor speciaal uitkiezen want we hebben alle drie weken een week piket. ’s Zondag komen ze ons om de 3 à 4 uur verzamelen en als het niet rap genoeg gebeurt halen z’er ons ’s nachts nog eens uit. Als we van piket zijn moeten we ’s avonds tot na het appel van 10 u in volledige kledij blijven, dan is ne mens doodmoe en kan nog niet gaan slapen, maar al bij al is het hier nog niet zo slecht, het eten is hier uitstekend en de kameraadschap is hier zoals ge het bijna nergens zult vinden; op onze kamers is het hier bijna zo goed als thuis; het is hier zo aangenaam dat als het een kort-week-end is dan blijven er hier veel in de kazerne omdat het de moeite niet is om naar huis te gaan. Verlof hebben we hier ook genoeg, we zijn nog nooit langer dan 4 weken van huis geweest en normaal gaan we alle 2 weken naar huis, soms elke week. Nu ga ik sluiten. De groeten aan alle Leestenaren, soldaten en B.J.B.-ers.”
-Flawinne, 1963 (enkel jaartal bekend) : “Hier is dan nog een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Zaterdag 6 juli hebben we onze testen afgelegd voor onze muts. Het was zwaar maar het is toch redelijk goed gegaan. We hebben wel veel zweet gelaten maar dat was aan de zon te wijten. Zaterdag 13 juli was het dan plechtige uitreiking van de mutsen; daarna hadden we verlof tot dinsdag. Vervolgens hebben we 14 dagen op ons gemak kunnen leven maar nu is het commando-leven terug volop aan gang. Woensdag 28 juli zijn we op kamp vertrokken naar Loland (Stokkem) tegen Aarlen. Vrijdag 2 augustus zijn we teruggekomen. En maandag 5 augustus vertrekken we terug naar Santour, tegen Philipville tot zaterdag 10 augustus, daarna hebben we verlof tot dinsdag. Binnen veertien dagen gaan we dan nog voor een week naar Leopoldsburg. Ge ziet, we hebben hier altijd onze bezigheid. Maar goed ook, zo vliegt onze diensttijd voorbij. Van 18 tot 26 september gaan we dan naar Schaffen om onze wing (Para-brevet) te behalen.”
-H. De Smet van uit Flawinne, (niet gedateerd, gepubliceerd in De Band nr. 7 van 1963) : “Hier is dan nog een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Zaterdag 6 juli hebben we onze testen afgelegd voor onze muts. Het was zwaar maar het is toch redelijk goed gegaan. We hebben wel veel zweet gelaten maar dat was aan de zon te wijten. Zaterdag 13 juli was het dan plechtige uitreiking van de mutsen ; daarna hadden we verlof tot dinsdag. Vervolgens hebben we 14 dagen op ons gemak kunnen leven maar nu is het Commando-leven terug volop aan gang. Maandag 28 juli zijn we op kamp vertrokken naar Loland (Stokkem) tegen Aarlen. Vrijdag 2 augustus zijn we teruggekomen. En maandag 5 augustus vertrekken we terug naar Santour, tegen Philippville tot zaterdag 10 augustus, daarna hebben we verlof tot dinsdag. Binnen veertien dagen gaan we dan nog voor een week naar Leopoldsburg. Ge ziet we hebben hier altijd onze bezigheid. Maar goed ook, zo vliegt onze diensttijd voorbij. Van 18 tot 28 september gaan we dan naar Schaffen om onze wing (Parabrevet) te behalen. En zo vordert onze diensttijd met rasse schreden. Hartelijk dank voor de weekschriften en De Band. Hij doet ons deugd als we van tijd tot tijd nog eens wat van de buitenwereld horen. De groeten aan alle Leestenaren, soldaten en vooral aan De Band.”
-Flawinne (november 1963) : “Hier is dan een soldaat met een weinig nieuws uit het leger. Eindelijk is de kogel door de kerk en nu zijn we volwaardige Paracommando. Al hebben we ons brevet in ongunstige omstandigheden moeten halen, veel wind, toch zijn we er in gelukt. Er waren wel gekwetsten maar onze compagnie was alleen in het Bataljon waar er geen weigeraars waren, iets dat ons twee dagen verlof heeft opgeleverd. Zo ver zijn we dan en we gaan ons voorbereiden op ons Commandokamp dat doorgaat in de maanden november en december. Dan gaan we voor een paar dagen naar Corsica. En daarna beginnen we al af te tellen, want dan is het nog 5 maanden. Nu ga ik maar sluiten. De groeten aan alle Leestenaars, soldaten en B.J.B.-ers. Ik ontvang nog altijd regelmatig het weekblad en de zondagsvriend. Hartelijk dank.”
-Flawinne : (“De Band” januari 1964) “Hier is dan weer een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Veel nieuws van het commando-kamp is er niet, zoiets moet ge zelf eerst meemaken voor ge weet wat het is. Het was hard, maar als ge gedaan hebt, dan hebt ge tenminste getoond dat ge wilskracht had. Dan kunt ge later in het leven ook eens doorbijten als het nodig is. Verder zijn wij voor een week naar Corsica geweest. Door de schoonheid van de streek was de Raid maar half zo hard meer. En dan de tocht met het vliegtuig. Het zicht dat ge van bovenaf hebt. Soms zaten we midden in de wolken, echt wonderbaar. Sommigen beklagen het zich van bij de Commando’s gekomen te zijn maar ik niet, want nu komen we ergens waar ik anders misschien nooit zou komen. En verder krijgen we hier een vast karakter en een sterke wil. Er is hier ook sprake van naar Engeland en Frankrijk op maneuvers te gaan. Nu ga ik maar sluiten, want het is bijna bedtijd. Nog vele jaren voorspoed en geluk aan alle Leestenaren en B.J.B.-ers maar vooral aan alle soldaten.”
-Otterburn, 1964 (enkel jaartal bekend) : “Hier een soldaat met wat nieuws uit Engeland. De overtocht naar hier, per boot, is zonder zeeziekte afgelopen. Toen we hier aankwamen lag er sneeuw en ’s anderendaags kwam er nog een beetje bij. We vertrokken op oefening met camions, ze moesten ons op een punt afzetten, maar halfweg was de weg dichtgesneeuwd. Op de terugweg hebben we de camions op de helling moeten duwen. Op 12 km van het kamp zette men ons af, we konden te voet verder. Ons tong hing op de grond. We zijn dan maar direct in ons bed gekropen. ’s Morgens vertrokken we terug maar nu te voet, 25 km in de sneeuw tot aan uw enkels, prettig hoor. Dan hadden we ’s avonds een kampvuur met zang en dans (commando humor). Gisteren morgen zijn we dan na een mars van 12 km recht door sneeuw en moeras (kompasmars) in het kamp aangekomen. En vandaag hebben we mstdag (piket). Morgen vertrekken we dan terug voor een toeristentochtje van 3 dagen. De streek is hier prachtig, maar spijtig dat het weer zo tegenslaat. In de zomer moet het hier prettig zijn voor oefeningen. Wij zijn naar hier gekomen om te schieten en oefeningen te doen die in België niet mogelijk zijn, maar het is hier veel te slecht weder. Er is een vijfde ziek. Nochtans is het kamp hier comfortabel, bijna nieuwe houten barakken en in de waszaal ’s morgens zelfs warm water. Van zaterdag 4 tot zondag 7 april ben ik weer in verlof. Daarna zijn mijn dagen bij de troep geteld, want de 25ste mei zwaaien wij af. Dus verslijt ik hier met goede moed mijn lange broek. Nu nog mijn hartelijke dank voor de wekelijkse post en groeten aan alle Leestenaren. Van een dankbaar soldaat.”
1963 – Januarinummer “De Band” : Ongevallen -Op Sylvesterdag , gladde baan, deed mevrouw Vloebergh-Van Dam, (Foto onderaan) Dorpstraat, bij het uitwijken van een autobus, een val, met het gevolg dat zij een enkelbreuk opliep. Na verzorging in de kliniek te Mechelen werd zij terug thuis gebracht. -Anderzijds was hetzelfde lot beschoren aan mevrouw Lafosse, (Foto onderaan) onderwijzeres aan de zusterschool, die een polsbreuk opliep na een val bij gladde baan. -Onze dorpsgenoot Pieter Publie kwam in aanrijding met een bestelauto toehorende aan een zekere Isidoor Buts uit Mechelen. -Marcel Verschuren (Foto onderaan) kwam met zijn bromfiets in aanraking met een auto, gelukkig zonder persoonlijk letsel, zijn bromfiets werd wel beschadigd. -Ingevolge de gladheid van de baan kwam Remi Emmerechts uit Leest tegen de brugleuning van de Zennebrug terecht. Zijn auto werd zwaar beschadigd. -Hetzelfde gebeurde met L. Broothaers uit de Dorpstraat, die ook door een val, omwille van de gladheid, een enkelbreuk opliep. -Ook tijdens het speeluur in de zusterschool ging het al niet beter met Rudy Van Hoof,(Foto onderaan) die door een val een armbreuk opliep. -Misleid door de mist en anderzijds door baangladheid werd de straatomheining van J. Potoms uit de Dorpstraat door een vrachtauto stukgereden.
Foto’s : -Melanie “Nieke” Van Dam met haar echtgenoot Staf Vloebergh. -Nieke op haar tachtigste verjaardag. -Juf De Boeck, echtgenote Robert Lafosse. -Marcel Verschuren. -Rudi Van Hoof.
1963 – Sportclub B.J.B.-meisjes “Door de zorgen van het bestuur der B.J.B.-meisjes werd overgegaan tot het oprichten van een sportclub, met als doel aan ieder een buitenkansje te gunnen tot het beoefenen van volleyball, dans en atletiek. Om de 14 dagen zal er geoefend worden.” (DB,1963)
1963 – Huizenbouw te Leest “Het is niet de eerste maal dat kritiek wordt uitgebracht op het lang uitblijven van het bouwen van woningen te Leest. Kritiek is vanzelfsprekend gemakkelijk, wie echter weet wat al administratieve en andere moeilijkheden kunnen te voorschijn komen, zullen zich wel onthouden van kritiek. Het mag gezegd : de huizen komen er. Belangstellenden in een huis kunnen zich wenden tot de heer schepene F. De Prins, Dorpplaats te Leest, (foto onderaan) die bereidwillig alle gewenste inlichtingen zal geven.” (DB,1963)
1963 – Passieve Luchtbescherming Door het gemeentebestuur werd een welverdiende hulde gebracht aan leden van de Passieve Luchtbescherming. Werden het Brevet van Overheid toegekend : Neutiens Frans : Plaatselijke Overste, Scheurmans Frans Albert : Ploegleider, Van Paessen Antoon : Adjunct Ploegleider. Als agent bij de Korpsburgerlijke bescherming : Simons Frans, Goovaerts Constant, Coosemans Desiré, Leemans Karel, De Prins Jean, Verschuren Theofiel, Van Dijck Jozef, Vanderauwera Frans, Neutkens August, Van den Heuvel Constant. Totale getalsterkte van het Korps van Leest : 22 manschappen.
1963 – Programma Vrouwengilde 1963
Godsdienstig programma: De godsdienststudiekring op elke algemene vergadering. Gelegenheid tot het bijwonen van een retraite in februari en retraite per briefwisseling voor jonge gezinnen. Plaatselijke bezinningsdag op zondag 10 maart. Kapellekenshulde in de meimaand. Lourdesbedevaart in mei of september 1963. Een vergadering voor de moeders van kinderen die hun doopbeloften hernieuwen. Een vergadering voor de moeders van eerste communicanten. Bedevaart naar Schepenheuvel en Leuven op 7 oktober.
Voordrachten: Zondag 10 februari : “Leef gezellig thuis”. Zondag 28 april : “Het gezin, open de wereld”. Zondag 7 juli : “Het gesprek thuis”.
Technische Vergadering: voor landbouwers- en tuiniersvrouwen op 18 februari.
Praktische lessen : woensdag 6 maart : eierbereidingen.
Gezinswerking: 4 februari : Onder-Onsje voor vaders en moeders met kinderen van 10-18 jaar. 24 februari : Onder-Onsje voor jonge gezinnen. 22 april : Oudervergadering over : “De toekomst van onze kinderen”.
Uitstappen: Begin juli : zomeruitstap naar Holland. Groot verlof : Uitstap voor moeders met kinderen.
1963 – Wachthuisjes In 1963 plaatste het gemeentebestuur te Leest op diverse plaatsen wachthuisjes voor de autobusgebruikers. (DB)
1963 – Soldaat F. POLSPOEL vanuit Soest “Hier dan eindelijk een briefje uit het zonnige Soest. Ik ben hier nu een goede twee maand aangeland, en ik moet zeggen het is me nogal goed meegevallen. Na drie maand in Turnhout te hebben gewerkt slaap ik nu in Soest. Inderdaad de eerste maand in Turnhout was niet vet, de tweede en de derde maand waren voor het opleiden als chauffeur. Hier heb ik dan nog een paar dagen scholing gevolgd voor het rijden met GMC en halftrak. Nu moet ik regelmatig bollen om de soldaten naar de oefeningen te voeren, ’t is dan dat ge het verschil ziet tussen chauffeur en infanterist die de 10 frank daags niet gratis zal gekregen hebben. Er komen beslist nog wel slechtere dagen wanneer zij voor een paar weken op manoeuvers gaan. Alhoewel in het 5de Linie voor de 80% uit de streek van Antwerpen is, heb ik hier nog geen enkele Leestenaar ontmoet, wel zijn er verschillende uit Mechelen en Willebroek die ik ken. Ik hoop wel eens een Leestenaar te ontmoeten , hij zal het hier zeker niet slecht hebben. Nu ga ik sluiten. Ik bedank meteen Milac voor hetgeen ze me al gestuurd hebben. Nog het beste aan alle Leestenaren en soldaten.” (DB)
Foto’s :
-Alle inlichtingen over de huizenboouw kon men bekomen bij beenhouwer en schepen Ferdinand “Nante” De Prins.
-Enkele leden van de burgerbescherming in 1965 bij de inhuldiging van burgemeester Lauwers. Als tweede van links Antoine Van Paesschen en rechts daarvan Stanne Van den Heuvel, een broer van Emerance van café “De Zwaan”.
-De plaatselijke overste van de passieve luchtbescherming Frans Neutiens. (°Heffen 1/7/1917, +Leest 2/4/1973)
Mijn vriend Hugo Lauwens maakte volgend gedetailleerd werk over de stichting van de Meisjeschiro te Leest :
Voorgeschiedenis Chiromeisjes
Leest Stamnummer MM/230 Verbond Mechelen
Gewest Zenne-oevers , vanaf 1969 Gewest Zenne - Aangesloten sinds 1963 Chiro ‘ Sint-Niklaas ‘ vanaf 1972 ‘ Zennedijkers ‘. Eerste bijeenkomst in 1964 15 jaar na de start van de Chirojongens werd er ook een meisjesafdeling opgestart . Eerder was er al een jeugdwerking voor meisjes : – de B.J.B.-afdeling voor jonge dames bestond al sedert 1932 en werd geleid door Maria Rheinhard ° 1903 † 1987. – In 1957 staken de zusters van het klooster veel energie in het doen herleven van de Eucharistische Kruistocht. Jonge meisjes die lid waren moesten een blauwe plooirok dragen als uniform. Hoewel dit niet meteen een jeugdbeweging was (er is maar éénmalig een activiteit geweest), was dit ook een poging om meisjes samen te brengen. In 1958 kreeg Hilda Silverans, de verloofde (en latere echtgenote) van de groepsleider van de Chirojongens Louis Vloebergh, de vraag van Leonie Muysoms (woonachtig in de Bist) om leidster te worden van jong B.J.B. (Boeren Jeugd Bond). Hilda had ervaring, ze was voordien lid van de Chiro in haar geboortedorp Hombeek en ook leidster van de VKSJ van Londerzeel toen ze daar op kostschool zat bij de Ursulinen. Door haar sociale en muzikale achtergrond achtte men haar de gepaste persoon. Hilda sloot zich aan bij de B.J.B., samen met Renilde Verbruggen, een leeftijdsgenote uit de Kouter. De jong B.J.B. was voor meisjes vanaf 14 jaar maar Hilda wou liever jongere meisjes begeleiden, daar had ze meer ervaring mee. Gesteund door haar verloofde, Louis Vloebergh, wou ze in Leest starten met een Chiro voor meisjes. Ze vroeg toelating aan pastoor Coosemans, pastoor van Leest van 1946 tot 1966, om de werking te starten. De pastoor liet evenwel niet toe dat een geliefde van een Chiroleider een Chiro-afdeling voor meisjes in Leest zou stichten. In 1960 was Hilda evenwel vastberaden en vroeg aan toenmalig burgemeester van Leest Emiel Verschueren om gebruik te mogen maken van een lokaal in het gemeentehuis van Leest. De burgemeester stemde daarmee in en Hilda begon met een jeugdwerking voor meisjes die jonger waren dan 14 jaar. Deze jeugdwerking mocht echter de naam ‘Chiro‘ niet dragen, de pastoor doopte die tot ‘Landelijke Jeugd‘, later aangepast tot ‘Katholieke Landelijke Jeugd‘ (KLJ).
De prille ‘Landelijke Jeugd‘ , geleid door Hilda Silverans en Renilde Verbruggen ging vanaf 1960 van start. Ze hielden elke zondagnamiddag vergadering en gingen ook op bivak. Het eerste bivak in 1960 was naar de Kempense gemeente Eindhout waar ze met ongeveer 15 meisjes sliepen in een stal met een paard en waar als beddengoed stro en een deken moesten volstaan. Hilda begeleidde de jongste groep, de ‘Madeliefjes‘, Renilde zette zich in voor de oudere ‘Zonnebloemen‘. In 1961 ging een uitgebreide groep meisjes naar het kasteel van Horst in Sint-Pieters-Rode . De B.J.B.-leidsters en -meisjes stonden de twee leidsters bij en hielden ook een oogje in het zeil. Ze kwamen ook mee om te koken onder het toeziend oog van de Leestse regentes huishoudkunde Mariette De Prins, een dochter van voormalig burgemeester Pieter De Prins. Mariette zou later nog gemeenteraadslid van Willebroek worden en ook Provincieraadslid van Antwerpen. (° Leest 22-01-1934 † Kapelle-op-den-Bos 16-10-2022)
In 1962 veranderde de situatie. K.L.J.-leidster Hilda Silverans huwde met Chiroleider Louis Vloebergh. Ze vestigden zich in de Winkelstraat. Door dit huwelijk zag pastoor Coosemans geen belemmering meer. Eindelijk kon er gestart worden met een Chiro voor meisjes . Hilda Silverans en Renilde Verbruggen stonden aan de wieg van de Chiromeisjes waarvan ze echter zelf geen leidsters werden.
In 1963 begon de officiële werking van de Chiromeisjes. In 1964 was er de eerste zondagse bijeenkomst. De eerste hoofdleidster werd Renilde Polfliet (°Lembeek 31-03-1946, +Mechelen 23/11.2020) uit de Kouter. Haar mede-leidsters waren Els Vloeberghen (°1945) uit de Kleine Heide, Micheline Van den Heuvel (°1946) uit de Kouter en Marie-Rose Verbeeck (°1947) uit de Winkelstraat. De eerste proost werd uiteindelijk de eerdere dwarse pastoor Z.E.H. Joannes Baptist Coosemans . De Chiromeisjes kregen de lokalen van de voormalige meisjesschool in de Kouter ter beschikking. (Ter Coose) Deze lokalen hadden de Chirojongens reeds in 1957 ingeruild voor hun nieuwe lokalen aan het kerkhof. In 1966 verliet de pensioengerechtigde pastoor Coosemans de parochie. Hij werd vervangen door pastoor Frans Lornoy. Door het Tweede Vaticaans Concilie ( Vaticanum II ) in 1962 werd de kerk milder wat resulteerde in een intensere samenwerking tussen de jongens en meisjeschiro. Waar er eerder nog betonnen platen de twee groepen scheidden werd een samenleving aangemoedigd. De beide leidinggroepen ontmoetten mekaar met regelmaat en er ontstonden innige vriendschappen. Toch zou het duren tot 1974 om gemengde vergaderingen te organiseren. Deze stap werd pas gezet nadat alle betrokken ouders en het oudercomité hun toestemming hadden gegeven. In 1978 gingen de Tiptiens en de Kerels samen op ‘gemengd weekend‘ naar Humbeek. Sindsdien was de ban gebroken en konden meisjes en jongens ongestoord samenwerken. Er zijn ondertussen vele ‘Chiro-koppeltjes‘ in het huwelijksbootje gestapt en dat heeft nieuwe Chiroleden opgebracht. Daar onder bij die hoge, bij die stoere lindeboom,,, is het goed toeven. Hugo Lauwens
Foto’s :
-Maria Rheinhard, bijgenaamd “Jufra Marja”, leidde de B.J.B. -Louis Vloebergh en Hilda Silverans verloofd en getrouwd. -Pastoor Coosemans liet zich uiteindelijk vermurmen. -Renilde Polfliet werd de eerste hoofdleidster. -Pastoor Frans Lornoy verving zijn collega Coosemans als proost in 1966.
Dat jaar werd in de Juniorslaan de watertoren van Leest gebouwd. Deze bakstenen toren onder kegelvormige spits is 44 m hoog. Het is een zuilvormige watertoren zonder onderscheid tussen kuipgedeelte en voet. Op het toegangshek staat het jaartal 1964. Vele decennia heeft hij twee functies gehad, in eerste instantie om het drinkwater voldoende op druk te houden en als reserve voor de waterbevoorrading. In het reservoir is plaats voor 900.000 liter water. Vandaag staat de kuip echter leeg want de toren wordt niet meer gebruikt. Hooguit geeft hij een plaatsje aan antennes van mobiele telefoonoperatoren. Toch schrok de eigenaar, PIDPA (Provinciaal Instituut voor drinkwater provincie Antwerpen), er niet voor terug om, in 2015, 130.000 euro uit te geven aan restauratiewerken. De motivering luidde dat de toren behoort tot het landelijk erfgoed van de gemeente en eventueel terug in gebruik kan genomen worden indien dat noodzakelijk zou blijken.
Waterleiding
GvM : 25 februari 1961 : “Aan de gemeentes Hombeek, Leest en Heffen zal de waterleiding eerst worden toegewezen. Voor deze gemeenten is deze beslissing van vitaal belang, aangezien de vestiging van nieuwe fabrieken in het Mechelse de kans groter maakt om industrie in deze aanpalende gemeenten te bekomen. Er werden 480 werkdagen voorzien voor de aanleg van deze waterleiding. De watertoren zal worden gebouwd op het grondgebied van de gemeente Leest en wel in de Juniorslaan”. (KH-GvM)
In 1963 werden de eerste Hombeekse bewoners aangesloten op de waterleiding, dit tegen 408 fr huur per jaar. Tot 36 kubieke meter was het verbruik gratis en men betaalde 8 fr. per bijkomende kubieke meter. Het aandeel van de gemeente Hombeek voor het waterleidingsnet bedroeg 3.317.000 fr. daarbij inbegrepen de 57.458 fr voor de watertoren te Leest. (KH)
Links van de nieuwe toren woonde in 1963 het echtpaar Jules Geens (°St. Katelijne Waver 26/7/1908, +Mechelen 2/10/1992) – Melanie Van Praet (°Leest 22/10/1913, +Mechelen 20/7/1997) en rechts Gust Mollemans (°Kapelle-o/d-Bos 10/9/1921,+Mechelen 4/11/2009) en Angèle Van der Wilt (°Heindonk 8/4/1922, +Willebroek 21/11/1997). Het verhaal gaat dat deze mensen, omdat hun woning te dicht bij de toren stond, er geen water van mochten gebruiken om te drinken en te koken. Zij moesten het, zoals voorheen, doen met grondwater. Het water van de toren bevatte te veel chloor en de mensen in de onmiddellijk buurt hadden veel last van de geur van chloor.
“Ten gevolge van het slippen op de Zennebrug te Hombeek, kwam de personenauto bestuurd door Remi Emmerechts uit Leest terecht tegen de brugleuning. Er werd tamelijk zware schade aangericht.”
1962 – 25 december – G.v.M. : Verkeersongeval te Mechelen
“Op de Tervuursesteenweg deed zich een aanrijding voor tussen de bestelauto van Isidoor Buts uit Mechelen en de personenauto van Pieter Publie uit Leest.”
1962 – 25 december : Toneelavond van de B.J.B.
G.v.M. , 28/12 : “Op kerstdag brachten de B.J.B.-ers van Leest hun jaarlijkse toneelavond in de zaal “Ons Parochiehuis” in de Kouter. Opgevoerd werd : “De Blauwe Wagen”, een thriller in drie bedrijven van A. Van der Lugt. Het gegeven is ontleend aan historische gebeurtenissen die in de zomer van 1960 plaatsgrepen. De speelsters, M. Voeberghen, R. Polfliet, A. en S. Fierens, P. en J. Beulens, H. en M.T. Verbeeck, E. Lambrechts en J. Van de Poel mogen allen in één adem vernoemd worden en dienen vooral gefeliciteerd voor hun prachtige rolkennis die er in hoge mate toe bijdroeg om het spel vlot te laten verlopen. Ze werden dan ook bedacht met een welverdiend applaus vanwege de toeschouwers die, in weerwil van het gure weder, toch talrijk waren opgekomen.”
1962 – Zondag 30 december : Kerstfeest Chiro
DB, januari 1963 : “De vergadering begon, zoals altijd, met het lof. Daarna, toen iedereen in het heem was, las groepsleider Karel een kerstverhaal voor. Ondertussen was alles klaar gemaakt voor de Beloftenaflegging van enkele burchtknapen. Samen met onze proost hadden hun leiders Roger en Hendrik hen op die grote gebeurtenis voorbereid. Elke zondag –en dat verschillende weken lang- was daar hard aan gewerkt. En nu, zo helemaal in de kerstweek, legden diezelfde burchtknapen hun belofte af en spraken hun trouw aan Kristus uit, de grote Koning van ons allen. En dan kwamen koffie en koeken en een verrassingstombola. Na een buitenspel op de Zennedijk werd er snoepgoed uitgedeeld en kwam de bekroning van het feestje : ontspanningsfilmkes gedraaid door L. Van den Heuvel uit Hombeek. Het lokaal daverde van het lachen. Leider Wilfried”
Hoofdleider was toen Karel De Borger en die werd geassisteerd door de leiders Herman Van de Poel, Louis De Prins, Frans Lauwers, Hendrik Verbeeck, Frans Spoelders en Wilfried Hellemans. De 17-jarige Roger Silverans was aspirant-leider. Naast die leiding bestond de Leestse Chiro uit 20 Burchtknapen en 10 Kerels. In de muziekkapel vonden we 5 trompetten, 5 trommen en 3 landsknechten terug. De verslaggever van het kerstfeest Wilfried Hellemans was te Leest geboren op 18/10/1941 en hij overleed te Mechelen op 13/4/2024.
1962 – 31 december : Bevolking
Op de laatste dag van 1962 telde Leest 1863 inwoners.
Foto’s :
-Twee foto’s van Chiroleider en verslaggever Wilfried Hellemans.
In het eerste nummer van 1963 publiceerde “De Band” een In Memoriam : “Rond Kerstmis en meer bepaald op kerstavond wanneer reeds bij de mensen van goeden wil de kerstbomen met allerlei zaken versierd zijn en de verlichting luister bijbrengt, kon overal in onze goede gemeente een feestelijke stemming waargenomen worden. Van ’s morgens reeds zag men nog mensen bezig om toch het kerstgebeuren zo waardevol mogelijk te vieren, om nadien het feest der geboorte van het kleine kindeke tijdens de nachtmis nog intenser te beleven. Zo wou men in ieder huisgezin, om daarna rond de rijkversierde kerstboom, gezamenlijk in intieme huiskring, de ouders omringd van hun kinderen, gehuwden en anderen, de betekenis ervan nog meer aan en beter aan te voelen. Helaas ! Onze gemeente, gelegen aan de Zenne, werd opgeschrikt door een droeve mare; wie zou het kunnen voor waarheid genomen hebben, ware het niet dat de werkelijkheid geen tegenspraak dulde ! Dokter Stuyck was niet meer ! Op de baan te Heffen, niet ver van zijn dorp, werd hij bij het oversteken van de baan door een auto verrast, tegen de grond gesmakt om zielloos te blijven liggen. Zijn ziel was ten hemel gegaan op die dag voor Kerstmis, terwijl ook de zijnen zich aan ’t voorbereiden waren om Kerstmis te vieren, om zich in huishoudelijke kring rond die kerstboom te scharen. De verslagenheid in de gemeente was dan ook algemeen en spontaan. Op zaterdag 29 december 1962 werd wijlen Dr. Stuyck ten grave gedragen. Voorafgegaan door de Koninklijke Fanfare St.-Cecilia en onder het spelen van treurmarsen, stappende langs de met sneeuw bedekte en gladde weg, ging de droevige stoet kerkwaarts. Ook de klokken der dorpskerk lieten hun droeve klanken horen, want een trouw kind was heengegaan. Onze Sint-Niklaaskerk was veel te klein om dezen te bergen die door hun aanwezigheid een bewijs van meevoelen wilden betuigen. Nadat het “In Paradisum” was gezongen toog de stoet naar het gemeentelijke kerkhof, waar door de secretaris der Kon. Fanfare St.-Cecilia, de heer Lauwers, een laatste afscheidsgroet werd uitgesproken, gevolgd door de heer Voorzitter van het Geneesherenverbond. Hieruit citeren wij : de eenvoudige en aangrijpende manier waarop deze eminente spreker de talrijke menigte toesprak om te zeggen wat en hoe wijlen Dr. Stuyck was. “Collega Stuyck”, aldus spreker, “was een goed dokter, zonder grootdoenerij, een trooster voor zijn zieken en waar men hem riep was hij present, hij hield van zijn zieken, de noodlijdenden. In hem ondergaan we een groot verlies, een trouwe vriend. Wij zullen hem niet meer zien, maar hij zal door niemand vergeten worden.” Kon het eenvoudiger ? Kon het meer aangrijpend uitgedrukt ? Wij weten het allemaal : er is een tijd van komen en gaan maar... ’t is de manier dat zijn heengaan kenmerkte, want vergeten wij niet, dat hij in dienst van zijn zieken de hoogste tol heeft betaald ! Wij verhopen dat zijn echtgenote en kinderen de nodige kracht moge gegeven worden zich te troosten ten overstaan van het smartelijk verlies, en er moge van overtuigd zijn dat hun vader en echtgenoot het kerstfeest heeft mogen vieren in den Hemel ! Besluiten wij met dezelfde woorden die eens werden uitgesproken : “Wij zagen ons vader zo gaarne, maar O.L. Heer zal hem nog liever gezien hebben”. Wijlen dokter Stuyck, weldoener, echt Kristen Vlaming, rust zacht in de schoot van Moeder Vlaanderen ! L.B.”
Zijn weduwe Maria Magdalena De Bot was te Mortsel geboren op 25 september 1909 en overleed op 6 augustus 1988.
Dokters in Leest.
Dokter Stuyck was de eerste echte dokter in het dorp. Na zijn dood zat Leest een periode zonder dorpsarts. Leestenaars gingen toen naar een dokter in Willebroek of naar dokter Kluppels in Battel of dokter Marinus in Hombeek. In 1964 kwam dokter Gémin zich te Leest vestigen en later kwam dokter Julien Van Medegael als dorpsdokter. In navolging kwam zijn familie, broer Marcel Van Medegael als kinesist en schoonbroer Germain Annaert als apotheker zich ook in Leest vestigen. Deze familie-monopolie werd onderbroken door de komst van dokter Rudi Goyvaerts en kinesist Vicky De Laet. Dokter Rudi Goyvaerts overleed veel te vroeg aan kanker in 1988 . Dokter Michael Deruyver nam vanaf dan zijn praktijk over op de Dorpsplaats . Dokter Deruyver verhuisde later naar de Molenstraat, waar hij werd opgevolgd door zijn zoon Dominique Deruyver.
Foto’s : -De overlijdensverklaring van Henri Jacobs. -De doodsbrief van dokter Stuyck. -Zijn gedachtenisprentje. -Zijn laatste rustplaats op het kerkhof van Leest.
1962 – 24 december : Dokter Marcel STUYCK verongelukt Op kerstavond 1962 heerste er grote verslagenheid te Leest : de 62-jarige populaire dokter Stuyck liet die dag het leven in een verkeersongeval, toen hij te Heffen een zieke bezocht.
G.v.M. van 25/12 : Dokter Stuyck uit Leest verongelukt te Heffen.“Toen gisteren rond het middaguur dr. Stuyck uit Leest, na een bezoek te hebben gebracht aan zijn patiënte mevr. Van Aken, echtgenote van de gemeentesecretaris te Heffen, de Dendermonde steenweg overstak, om zich naar zijn auto te begeven, die langs de andere kant van de baan stond geparkeerd, werd hij gevat door een personenauto die uit de richting Willebroek kwam en bestuurd was door Ed. Moreels uit Roeselare. Het slachtoffer werd hierbij zo zwaar ten gronde geslagen, dat hij zielloos bleef liggen en bijna onmiddellijk overleed. In Heffen en in Leest waar de geneesheer goed bekend was, veroorzaakte dit smartelijk ongeval heel wat beroering.”
Marcel Petrus Joannes Stuyck was te Antwerpen geboren op 11 augustus 1900 en zijn praktijk te Leest begonnen in het huis van Madame Voet aan de St.-Jozefkapel in 1930. Achteraf bouwde hij z’n huis een tiental meter verder in de Dorpsstraat. “Stuyck” had het devies “zachte heelmeesters maken stinkende wonden” maar hij was een echte volksdokter. Hij trok ook tanden en draaide zelf pillen. Tweeëndertig jaar lang zagen de Leestenaars zijn vertrouwde figuur door het landschap fietsen, dokter Stuyck bezocht al zijn patiënten immers per fiets. Zag hij iemand op het veld staan, aan wie hij geboden had binnen te blijven, dan stak hij zijn vuist op. Zijn vrouw rolde zijn sigaretten… Rik Van Beveren (Scheerstraat) vertelde me ooit dat hij eens met schele tandpijn zat. Mechelen was veraf en dokter Stuyck dichtbij. Zonder verdoving begon deze laatste te trekken en te sleuren. Brullend van de pijn is Rik toen met stoel en al tegen de grond gedonderd maar Stuyck liet niet af en gaf geen duimbreed toe. Met zijn knieën op de borst van zijn patiënt slaagde hij er uiteindelijk in de slechte kies te verwijderen… Marcel Stuyck was de oudste van drie. Een broer (Lode) werd apotheker te Londerzeel en een andere (Hendrik) werd pastoor. Hij studeerde aan het St. Jan Berchmanscollege te Antwerpen waar hij in 1918 het einddiploma behaalde van Oudere Humaniora. In 1925 behaalde hij het doctoraat in de geneeskunde aan de katholieke universiteit te Leuven. Te Boechout oefende hij praktijk uit van 1926 tot februari 1932. In 1931 huwde hij Maria Magdalena De Bot die hem vijf kinderen schonk: Els, Hugo, Lieve, Greet en Walter. De plechtige koorlijkdienst, gevolgd door de teraardebestelling in de familiekelder, vond plaats op zaterdag 29 december 1962 te 11 uur, in de parochiekerk van de H. Niklaas te Leest.
In 1954 wijdde ‘De Band’ een artikel aan dokter Stuyck : “Onze ‘portrettengalerij’ zou een grote leemte vertonen, indien we het licht der schijnwerpers niet lieten vallen op dokter M. Stuyck. Immers, als wij de bedoeling hebben in deze rubriek gekende figuren van Leest te belichten, dan moeten wij hier ook de personen die én door hun beroepsbekwaamheid én door hun persoonlijk voorbeeld de achting van onze burgers genieten, op het podium laten komen. En dit passen wij nu toe op dokter Stuyck. In hem vinden wij een ware katholiek en een man van de daad. Eenvoudig en oprecht, nederig en loyaal, gewetensvol geneesheer en oppasser van zijn zieken : zo is onze dokter. We zijn dan ook eens tot bij hem gegaan op interview. Spijts zijn drukke ambtsbezigheden stond hij ons toch graag te woord, bij het vernemen dat het voor De Band was; want dokter Stuyck is één van onze eerste abonnenten en als dusdanig één van onze trouwste lezers. Ook als ontwikkeld man vond hij van het eerste uur interesse en waardering voor ons blad. Laten wij nu heel eventjes de sluier lichten over zijn leven en werk. Marcel Stuyck werd geboren te Antwerpen op 11 augustus 1900. Ze waren thuis met drieën (een zusje jong gestorven). Een broer is apotheker te Londerzeel en zijn jongste broer is pastoor van de H. Kruis-parochie te Lier. Vader overleed in 1935 en moeder in 1944. Hij studeerde aan het St. Jan Berchmanscollege te Antwerpen, waar hij in 1918 het einddiploma behaalde van Oudere Humaniora. In 1925 behaalde hij het Doctoraat in de Geneeskunde aan de Katholieke Universiteit te Leuven. Te Boechout oefende hij praktijk uit van 1926 tot februari 1932. In 1931 huwde hij mej. Maria Magdalena De Bot, geboren te Mortsel op 25/9/1909. Op 4 maart van dat jaar kwamen zij te Leest wonen. Uit hun echtverbintenis werden geboren : Elza, Hugo, Godelieve, Greta en Walter. Op de vraag : ‘Is Leest, medisch gezien, goed gelegen ?’ antwoordde de dokter ons : ‘Op medicaal gebied is Leest, mijns inziens, goed gelegen omdat het niet ver verwijderd is van een stad en het knooppunt vormt tussen Heffen, Leest, Kapelle-op-den-Bos, Heike en Battel. Over een twintigtal jaren was, vanuit dit standpunt gezien, Leest nog interessanter, daar met de jaren de dokterskabinetten zich sterk hebben vermenigvuldigd in andere gemeenten. Daartegenover staat dan dat de evolutie der geneeskunde en de mentaliteit van de zieken het aantal prestaties ook sterk hebben doen toenemen’. ‘Wat denkt u over de mentaliteit van de zieken, dokter ?’ ‘De mensen uit onze streek komen zeker vroeger naar de dokter dan voor twintig jaar terug : en dat is maar goed ook. Dat bespaart ons vele op voorhand-verknoeide gevallen. Wat ze echter nog niet goed begrijpen is het verschil tussen genezingen en half-genezingen. Er is bij een ziekte ook een periode van herstel welke ook dient verzorgt te worden. Wanneer er ergens een bom ingeslagen is, dient er opgeruimd en opgebouwd te worden. Een ander verschijnsel waar ik zou willen op wijzen is het teloorgaan van het begrip ‘huisdokter’ dat ook op onze buiten met meer familiale geest begint door te dringen. De huisdokter zou de raadgever moeten zijn van de familie in alles wat het domein van de gezondheid beslaat en hij zou eventueel de zieken volgens zijn oordeel naar de verschillende specialisten moeten kunnen verwijzen, zoals dat het geval is in Nederland bijvoorbeeld’. ‘Zijn er volgens u nog ongezonde woningen te Leest ?’ ‘Op de buitenwijken niet zozeer ; in het Dorp zijn er wel een paar die zouden mogen verdwijnen.’ 'Welke zijn zoal uw beste herinneringen aan Leest ?’ ‘Eerlijk gezegd : ik heb er niet veel en zij worden nog bepaald door mijn vredige familiekring en door het genot van sommige genezingen.’ ‘Werd u reeds gedecoreerd dokter ?’ ‘Decoraties in België ontvangen is geen eer ! Ik heb er nooit om gevraagd en heb er ook nooit moeten weigeren, want ik ben van princiep dat, zolang de staat België ons Vlaams recht miskent, hij geen eremerken aan zijn Vlaamse onderdanen heeft toe te kennen.’ ‘Soldaat geweest, ja ?’ ‘Na het beeindigen van mijn studies in 1925, heb ik de school gevolgd voor reserveofficier van de Gezondheidsdienst te Leopoldsburg. Daarna deed ik ’n stage in het Krijgsgasthuis te Antwerpen. In ’39 maakte ik de achtiendaagse veldtocht mee en eindigde deze als bevelhebber van een hospitaaltrein. In juni ’40 vervoegde ik terug mijn haardstede.’ ‘Alhoewel u een auto hebt, dokter, zien wij toch dat u voor uw bezoeken de fiets verkiest. Mogen wij vragen waarom ?’ ‘Wel, de fiets dwingt ons nog wat aan sport te doen en houdt ons fit. De fiets is een ontspanning en kan dienen om er rustig op na te denken en om eens rond te kijken naar het natuurschoon. Daarbij komt nog dat de fiets dichter bij het volk staat en dat autorijden een aanhoudende spanning van de aandacht vraagt.’ ‘Mogen wij uw gedacht over De Band kennen ?’ ‘Het is waarlijk een zeer interessant boekje. Het is veel degelijker en dynamischer dan zijn zusterbladen uit andere gemeenten. De Band is voorzeker een documentaire film over onze gemeente en zal zeker het beoogde doel bereiken.’ Zo was dan ons interview afgelopen : wij hadden nog meer vragen willen stellen want een interview is niet zo vlug volledig dan men misschien wel denkt. Maar een telefoontje riep de dokter bij een zware zieke. En als het daarom gaat valt alles bij dokter Stuyck, zoals het overigens een gewetensvol geneesheer past. Op ’n gemoedelijke wijze heeft de dokter ons enkele feiten en gegevens uit zijn levensloop en werk verhaald : eenvoudig, zoals gans zijn houding en levenswijze eenvoudig blijft. Daarachter verheft zich, hoog als een toren, zijn voorbeeld als geneesheer, katholiek, burger en huisvader. Daarom is hij onze achting en waardering volkomen waardig. Jan De Decker.”
Vervolgt.
Foto’s : -De zeer populaire volksdokter Marcel Stuyck. -Zijn woning in de Dorpstraat. -In onze familie was hij zeer actief : bewijs van inenting tegen kinderverlamming en interventies bij mijn grootvader en vader.
1962 – Zondag 9 december : Diamanten huwelijksjubileum van Eduardus en Melanie Coleta Verbergt – Diddens Dit echtpaar uit de Gijsbeeckstraat 58 te Hombeek-Boskant vierde hun diamanten huwelijksjubileum. Edward Verbergt werd te Hombeek geboren op 21 oktober 1880. Hij was landbouwer van beroep en vele jaren kerkmeester te Hombeek. Zijn echtgenote werd te Leest geboren op 1 mei 1879. Op 10 december 1902 werd hun huwelijk in de St.-Niklaasparochie te Leest ingezegend door pastoor Verbist. Zij kregen 7 kinderen waarvan 6 jongens en 1 meisje. Daarvan waren er in 1962 nog 4 jongens en 1 meisje in leven. In 1962 telde hun gezin 12 kleinkinderen en 7 achterkleinkinderen. Verder telde de familie 2x4 geslachten in vrouwelijke lijn. Alhoewel de gevierden eraan gehouden hadden dat deze viering een zeer intiem karakter zou dragen, konden ze niet beletten dat vele geburen, vrienden en kennissen gelukwensen, bloemen en geschenken kwamen aanbieden. Pastoor Van Dijck had aan het bisdom de toelating gevraagd om voor deze gelegenheid een dankmis te mogen opdragen in de kapel van het kasteel “Expoel” daar de gevierden moeilijk te been waren. Om 11 uur, onder een plassende regen, toog de familie, samen met de jubilarissen die gezeten waren in een auto van Baron de Meester naar het kasteel waar de mis werd opgedragen door de pastoor van Hombeek. Burgemeester Baron de Meester fungeerde als misdienaar en het zangkoor de “Koralen van Leliëndaal” onder leiding van René Leen, zorgden voor een muzikale noot. Na de dankmis ging het terug naar de ouderlijke woning waar hen een ware overrompeling wachtte. Iedereen wilde “Waar en Melanie” gelukwensen, ook een afvaardiging van de kerkfabriek, het gemeentebestuur en de fanfare “St.-Cecilia” waarvan de jubilaris reeds 67 jaar lid was en tevens medestichter. Hierna werd de viering verder gezet in familiekring. (GvM, 7/12 en 12/12/1962 – Foto onderaan)
1962 – 10 december : Kwaadwillige beschadiging autovoertuig Nadat taxichauffeur Florent Schauvaerts uit Mechelen rond 03u30 klanten had afgezet aan café De Laet, besloot hij hen te vergezellen naar deze herberg. Het was kermis. Toen hij rond 05u30 huiswaarts wou keren stelde hij vast dat het dak van zijn taxi aan de linkerkant diep was ingedrukt. Vermoedelijk door een vuistslag. Niemand had iets gemerkt. (VVH)
1962 – Woensdag 12 december : Stichting van de Christelijke Bond voor Gepensioneerden Die stichting ging door om 14 uur in het Patronaat, Kouter Leest. De gepensioneerden bekwamen daarvoor een bijzondere uitnodiging. Pastoor Coosemans hield een inleidend woord waarna de Arrondissementssecretaris van de Christelijke Bond voor Gepensioneerden, Stan De Clercq, een spreekbeurt hield over het doel en de werking van de Bond. Daarna volgde de verkiezing van het voorlopig bestuur en werd de stichting afgesloten met een passende versnapering. (GvM, 6/12) (Foto onderaan)
De Bond vertrok met een felle start en telde bij de eerste ledenwerving 120 leden. Werden als bestuursleden gekozen : Constant Buelens (°Leest 25/6/1896, +Leest 5/8/1983- foto onderaan) als voorzitter, Jozef Lemans als secretaris en Jan Lauwens als schatbewaarder. Onderpastoor Verbist werd proost. Hun lokaal was de parochiezaal. De bond was arrondissementeel aangesloten bij de federatie der christelijke bonden voor gepensioneerden van het arrondissement Mechelen (Onder den Toren, 5). Belangrijkste doel : de belangen van de leden nagaan en behartigen zowel op geestelijk als op stoffelijk vlak. Op 9 december 1963 zouden ze hun éénjarig bestaan vieren met een sappige pensenkermis. Elke maand kwamen ze samen, dit op de tweede maandag van de maand, voor een kop koffie en kaartspel. Een tweetal keer per jaar werd een reis georganiseerd. Zo was de bestemming van hun eerste reis op 1 juli 1963 de Belgische kust. Op de terugweg werd Oostakker aangedaan. Datzelfde jaar werd ook een bedevaart naar Scherpenheuvel georganiseerd met bezoek aan Bobbejaanland. Elk jaar hielden ze een teerfeest.
1962 – 17 december : Gemeenteraad Mechelen : Leest kon beroep doen op de Mechelse brandweer. GvM : “Van kracht worden op 1/1/1962 der intercommunale overeenkomsten voor hulpverlening door het Mechelse brandweerkorps, afgesloten tussen de stad Mechelen en de gemeenten Bonheiden, Hofstade, Leest, Muizen, O.L.Vr. Waver, Rijmanem, St.Katelijne Waver en Weerde.”
1962 – Zondag 17 december : Teerfeest Arbeid Adelt Naar jaarlijkse gewoonte werd het teerfeest van deze fanfare gevierd na een muzikale optocht door het dorp. De dag nadien werd een mis opgedragen die door de leden werd bijgewoond.
Foto’s : -Diamanten huwelijksjubileum van Eduardus en Melanie Coleta Verbergt-Diddens.(Foto G.v.M., 12/12/1962). -Stichting gepensioneerdenbond, bovenaan uiterst links Stan De Clercq en centraal vooraan pastoor Coosemans naast onderpastoor Verbist, tussen de leden van het eerste uur. -De eerste voorzitter van de Christelijke Bond voor Gepensioneerden Constant Buelens in 1925 tijdens zijn huwelijk met Virginie Moons.
