De stem.

De Kinderliefde

Mijn vader is mijn beste vriend;
Hij noemt mij steeds zijn lieve kind.
'k Ontzie hem, zonder bang te vrezen.
En ga ik huppelend aan zijn zij,
Ook dan vermaakt en leert hij mij;
Er kan geen beter vader wezen!

Ik ben ook somtijds wel eens stout,
Maar als mijn ondeugd mij berouwt,
Dan wordt zijn vaderhart bewogen;
Dan spreekt zijn liefde geen verwijt,
Ja zelfs, wanneer hij mij kastijdt,
Dan zie ik tranen in zijn ogen.

Zou ik, door ongehoorzaamheid,
Dan maken dat mijn vader schreit;
Zou ik hem zuchten doen en klagen;
Neen, als mijn jonkheid iets misdoet,
Dan val ik aanstonds hem te voet.
En zal aan God vergeving vragen.

Wat onmeetbaar is je mee te delen,

Dat is een opgaaf die ik niet volbreng:

Dat ik, gestorven, nog in leven ben,

En ’t voor de mensen dagelijks moet verhelen.

’t Is niet bijzonder. Ik ben één uit velen,

één die je nu toevallig beter kent:

en raak je aan mijn leegten niet gewend,

je doet je best die uit mij weg te strelen.

Maak je niet ongerust, het gaat voorbij;

Wanneer ik deze tijd mag overleven,

En jij blijft bij me, word ik wel weer vrij.

Mocht die vervulling ons niet zijn gegeven,

Dan maakt misschien, daar is het voor geschreven,

Dit vers, zo vaak het donker wordt, je blij.

Dit witte blad is een uitgestoken hand die
 tergend langzaam wegvloeit in de nevel
 als je haar grijpen wil.
Het is de lokroep van de wentelende zee
 bij valavond met ruisend zilveren golven
die het strand van je hart strelen
en telkens terugrollen naar een vreemde,
 onbereikhare horizon.
Dit blad is een wuivende boom in de wind;
 hij zingt een zorgeloos lied
 en doet je vingers verstijven als je mee wil zingen.
 Soms breekt de zon toch
door de takken in juichende stralen...
dan heb je alleen maar heimwee,
 omdat je eigen zang
zo oneindig vals klinkt en ontoereikend.
Altijd opnieuw wil je dit blad bevruchten
 met je rusteloze levensadem
en je weet dat je het niet kunt.
 Want deze onbeholpen woorden
zijn slechts de verre echo van wat je écht hoort.
Toch laat het je nooit los...
 en je wordt de hopeloze minaar
van steeds glimlachende ogen
die in je ziel kijken.
Is dit het mysterie van wat je doet leven?
 Dit nooit aflatend verlangen naar een hemel
binnen het bereik van je handen?
Je beseft immers dat je nooit
 gelukkig zult zijn wanneer dit blad
je geen vragen meer stelt.
Dit witte blad is een oproep
waarin je luistert naar je eigen pijn,
 maar met een glimlach van hoop,
 die je doet schrijven en
waarvoor je nooit de woorden zult vinden.
 Het is een zang van vreugde
om wat je ziet door je tranen heen.
 

Mijn echtgenoot is op 22 mei
de Mont Ventoux opgereden.
Vandaar dat ik er een gedichtje bij schrijf ( niet van mij).
 Dichten is fietsen op de Mont Ventoux,
waar Tommy Simpson toen is overleden.
 Onder zo tragische omstangidheden
 werd hier de wereldkampioen doodmoe.

Op deze col zijn velen losgereden,
eerste categorie, sindsdien taboe.
Het ruikt naar dennegeur, Sunsilk Shampo,
 die je wel nodig hebt, eenmaal beneden.

Alles is onuitsprekelijk vermoeiend;
de Mont Ventoux opfietsen wel heel erg,
 waarvoor ook geldt: bezint eer gij begint.

 Toch haal ik, ook al is de hitte schroeiend,
de top van deze kaalgeslagen berg:
ijdelheid en het najagen van wind.

In heel kleine dingen heb ik u ontmoet;
het groen van de bomen, vogelzang,
 adem en aarde, zonsondergang.
 In heel kleine schoonheid heb ik u ontmoet:
een lelie op het water, een schelp op het strand,
 bloemen op tafel, een ring aan je hand.
In heel kleine vreugde heb ik u ontmoet:
een heldere hemel, een warme wind,
een tedere moede, een trouwe vriend.
 In heel kleine daden heb ik u ontmoet:
vragende ogen, een hand door je haar,
zoenende lippen, een zegenend gebaar.
In eenvoudige mensen heb ik u ontmoet:
spelende kinderen, jeugd die zich geeft,
een man die kan knielen, een vrouw die vergeeft.
 In al deze gaven kwam ik u tegemoet.
 Wees nu de brug waardoor ik anderen ontmoet.