Anders " geloven"

Gisteren met 40.000 Europese syndicalisten in Straatsburg om te betogen tegen een nieuwe versie van de Bolkestein- richtlijn. Veertien uur op de bus om te betogen. Waarom ? Omdat betogen zowat het enige is dat je nu kunt doen om de liberaliseringswind die over Europa rondwaart te doen liggen.

Wat is er aan de hand ? Voor de zoveelste maal wordt een ontwerp van richtlijn ( dit is een Europese wet) voorgesteld die de diensten in gans Europa zou "vrij maken". Diensten zouden overal binnen de Europese Unie mogen geleverd worden, maar tegen welke voorwaarden ? Tegen de voorwaarden in het land waar de dienst geleverd wordt of tegen de voorwaarden van het land waaruit men komt? In mensentaal: onvangt de Poolse bouwvakker hier het Belgische loon of het Poolse ?  
Achter het hoekje loert de mogelijke  privatisering van openbare diensten zoals onderwijs of kinderopvang, gezondheidszorg enz.... Na oeverloze discussies in de Europese commissie en het Europees parlement zijn er uitzonderingen voorzien en zou men bescheiden beginnen.
Maar de mooie praatjes van de Europese commissie stoten op veel wantrouwen bij de vakbonden en de socialisten.
Bij de betoging gisteren was het nog minder duidelijk: rode Mia zei : wij stemmen tegen, rode An had lang gewerkt en zei dat de vele amendementen het geheel pruimbaar maakten, Barosso zei: laten we de Ministerraad beslissen en dan komen we met een nieuwe tekst. Of met andere woorden zeg eerst maar eerst eens in eigen land wat je denkt.
De betogers gisteren trokken er zich niet veel van aan en gaven een duidelijk Nee-signaal.
Durven die mannen die Europa zo belangrijk vinden eens nagaan waarom de vakbonden voor een sociaal Europa zijn. En tegen "liberalisering " die sociale achteruitgang met zich meebrengt ?
     

Valentijn mag dan wel in de eerste plaats een commercieel feestje zijn, iedereen kan tegen een woordje van lof, ook de eigen madam. In een tijd waar trouw en ontrouw erfelijk bepaald zijn en verliefdheid een chemische reactie wordt, moet je al goede argumenten hebben om bij je partner te blijven. Daar moet je natuurlijk over willen nadenken. Flexibiliteit moet ook in relaties. Maar dat vraagt tijd, ik vraag me eerlijk gezegd af wie daar nu nog in investeert ? Het is eenvoudiger de zaken eens op een rijtje te zetten.  

Ambtenaar
Bloemenvrouw
Cultuurminnaar
Doornroosje
Eenvoudig
Feminist
Groen/Rood
Huisvrouw
Idealistisch
Juweel
Keukenprinses
Lief
Moeder
Nonconformist
Optimist
Pedagoog
Queeste
Rechtuit
Socialist/syndicalist
Trekvogel
Universeel
Vrijzinnig
Wandelaar
Xantippe
Ying/Yang
Zoetzuur

Bij een trip naar Peking wilden we ook de Minggraven bezoeken. Ik viste uit dat we met bus nr 10 op Tien-a-men konden vertrekken. Helaas bleek de bus niet naar de Minggraven maar naar de muur te vertrekken en die hadden we als gehad. Bij navraag aan de bushalte werd me toch een tikket verkocht voor de Minggraven.  Ik betaalde twee maal 120 yuan en we belandden in een busje, ik begreep niks, het vrouwtje dat ons in de bus loodste ook niks.
Overstappen in een grote bus met natuurlijke airco.
Vooraan in de bus toeterde een gids via een megafoon in het chinees een volledige uitleg waar we geen yota van begrepen.
Eerste halte : de muur. Een vriendelijk man schreef op mijn hand wanneer we terug in de bus moesten zijn. Een ballonnetje voor het kindje doet wonderen.
Om 11.30u vertokken we naar halte twee. Eerst een klapband, dan kwamen we omstreeks 14u aan in een jadefabriek.Chinezen kopen jade als belegging, zoals er bij ons goud gekocht wordt.
Van een verrassingsreis kwamen we in een verkoopsreis terecht.
Omstreeks 15u, nadat iedereen gekocht had: eten. Groenten, rijst, brood en een grote vis. De collectieve vis verdween in korte tijd. Wij werden niet vergeten, iedereen bediende ons lachend en vriendelijk.
En toen : op naar de Minggraven. De keizerlijke dynasty uit de chinese middeleeuwen waar 13 keizers begraven werden. Prachtig, maar te kort.
Uiteindelijk hadden we waar voor ons geld: vier soorten reizen op een dag: een inleefreis, een verkoopsreis,een verrassingsreis en een culturele trip vol avontuur....     

De geglobaliseerde wereld staat nergens meer voor: een Deense krant publiceert 12 cartoons en zes maanden later beginnen betogingen in Indonesie, Sudan, Saoudie-Arabie, Egypte tot de moslimexecutieve in Brussel, die voor de camera's een Deense vlag vertrappelt.
In Frankrijk wordt een hoofdredacteur van een zieltogende krant ontslagen, in Jordanie ook. Onze weekendkranten verslinden gretig alle aspecten van dit probleem, de blogs kunnen niet achterblijven.
Het doet me in de eerste plaats denken aan Hoessein Boekriss, die me twintig jaar geleden vertelde als ik echt anti-racist wou zijn, dat ik de koran moest lezen. Ik, net de bijbel afgezworen zag dat niet zitten, vandaag nog evenmin.
Maar zijn cartoons nu echt zo belangrijk om ertegen te gaan betogen, of om U daardoor beledigd te voelen ?
 Ik zal maar beginnen met het eenvoudigste: met iemand anders lachen is altijd gemakkelijk. Als het over jezelf gaat is iedereen snel gekwetst. Dit is de macht van de gazetten, van de media.
Cartoons zouden zeer synthetisch moeten zijn en enerzijds de situatie, herkenbaar, duidelijk , en verhelderend in beeld moeten brengen én aanklagen. Wellicht zijn er cartonisten die liever op café zitten dan echt een vooronderzoek doen.  Uit ervaring weet ik dat simplificering en to-the-point de vinger op de wonde leggen, moeilijk, arbeidsintensief  en ondankbaar werk is. Met andere woorden: een cartoon die inslaat willen machtshebbers missen als de pest.
De huidige hetze tegen een paar cartoons  zijn een teken aan de wand: globalisering van normen en waarden ligt moeilijk voor conservatieven. Ik hoor het zo zeggen van godsdienstfanaten: " moest ik de macht hebben, dan zou ik dit en dat gewoon verbieden" Ik zie dit in de USA, Afrika, Soedie-Arabie, maar vooral bij potentaten die het weinig subsidie-geld herverdelen.
Lachen in een andere cultuur veronderstelt dat je je kunt inleven in een andere cultuur. En dat is een globaliseringsprobleem....
 

Het verhaal van het Vlaams Belang dat een cheque geeft op de nieuwjaarsreceptie van de socialistische havenbond doet me denken aan het stuk van Bertold Brecht  en Kurt Weill. Het stuk werd opgevoerd en geschreven in de aanloop naar fascistisch Duitsland en werd een hit die iedereen kon meezingen. Het belangrijkste motief was dan ook: " Eerst het vreten, dan de moraal." Of met andere woorden een variatie op het gezegde dat "geld niet stinkt". Mack the knife, het hoofdpersonage lijkt sprekend op het Vlaams Belang. Het is een schurk die iedereen belazerd en toch als bendeleider bij iedereen sympathiek overkomt. Hij bedriegt zijn vrouw en huwt met een jong en naïef meisje. Hij buit de bedelaars uit en lapt wetten en regels aan zijn laars. De driestuiversopera zit vol met "zwarte" humor, omdat de situatie zo tragisch is.

Wat heeft dat nu met de Gentse dokkers te maken ?
De dubbele moraal is typisch voor het Vlaams Belang. Vakbonden zijn hun ergste vijanden, staken en betogen moet voor hen verboden worden. De vrije concurrentie, zoals met de havenrichtlijn, is voor het Vlaams Belang een heilig economisch basisprincipe.
Dit alles kunnen zij even opzij zetten om goedkoop in het nieuws te komen door misbruik te maken van een solidariteitsactie van de havenbond. Het zijn als bloedhonden die iemands zwakheid en gebrek aan beginselvastheid aangrijpen voor goedkoop applaus. 
In dit stuk zouden de dokwerkers de hoofdrol moeten opeisen. Zij mogen fier zijn dokwerker te zijn. Maar met open ogen.
In een rode solidariteitsactie is geen plaats voor extreem-rechts !       

Wie durft in onzekere tijden de toekomst nog voorspellen ? Blijkbaar gebeurt dit minder en minder.Als ik er de goeroes op nalees trekt men  dikwijls simpelweg de hedendaagse lijnen in de geschiedenis door. Is alles dan gewoon evolutie en waar blijft de grote sprong voorwaarts ?
In het oude griekenland voorspelden orakels de toekomst. In lange rijen stonden de mensen aan te schuiven om bij een hysterische vrouw terecht te komen. Zij wauwelde een aantal algemeenheden, die de loslippige "gelovigen" tijdens het wachten vertelt hadden en die spionnen aan de bedienaars van de eredienst overmaakten.In Rome waren vooral de ingewanden van dieren een bron van inspiratie, maar ook wolken, schaduwen, maanstanden en zonneclipsen gaven de loop van de geschiedenis aan.
In Afrika voorspellen waarzeggers ( Isagoma's)  de toekomst en bij paarderennen vraagt iedereen hen raad.
Bij ons zijn die zigeunerachtige vrouwen verbannen naar een circustent, waar zij in een glazen bol staren of de hand lezen. Tarot en kaartlezen is een mooie hobby geworden waar we vrolijk om lachen.

Maar zijn we echt wel af van ons bijgeloof ? Heel wat nieuwe technieken proberen nog steeds de toekomst te voorspellen. Politieke partijen hebben zakken geld over om het kiesgedrag voor de verkiezingen te kennen, bedrijven geven handenvol geld uit aan marketingonderzoeken om  het koopgedrag van de consument te voorspellen.Nieuwe goeroe's zijn niet veel anders dan de orakels in het oude griekenland: via internet onderzoeken ze muzieksmaak van de jongeren door na te gaan welke soorten muziek populair zijn bij het downloaden. De spionnen van toen zijn de spyware van nu ?     

Op de valreep slaagde ik erin de tentoonstelling Russische Avant-garde in Bozar te bezoeken. Dank zij een goede gids werd me meer duidelijk dan lijnen en gekleurde vlakken. In een zeer korte periode probeerden kunstenaars permanent grenzen te verleggen.
Kunstenaars vertrekken van hetgeen bestaat: in Rusland was dat in die periode de Ikonenkunst. De vorm is steeds gebleven, tot aan het befaamde zwarte gat van Malevich toe.Symbool voor het zinloze waarmee we geconfronteerd worden in het Universum.

De kunstenaars in die tijd waren geen doetjes: ze vochten de ideologische strijd uit tussen individualisme en collectivisme, tussen het utilitarisme en de onthechte abstractie.

Het gebouw van Tatlin voor de derde Internationale spreekt boekdelen. Het gebouw moest groter worden dan de Eifeltoren, dan de Empire State building. Het gebouw zou drie ronddraaiende architecturale vormen bevatten- een kubus, piramide en een cilinder, waarin de verschillende bestuursorganen van de Internationale gehuisvest konden worden. Zij zouden op een verschillende snelheid draaien, per dag, per maand, per jaar. Een symbool van de traagheid van de bureaucratische molens in een administratie….

Die creatieve periode eindigde toen de kunst volledig in functie van de politiek en het beleid moest staan, Stalin kwam aan het bewind...

Deze week wordt Wannes 68. Een gelegenheid om iets over hem en zijn "mansarde-wereld" te bloggen. Ik ontmoette Wannes 30 jaar geleden, toen hij wat afstandelijk zijn traditionele liederen uit zijn boek voorzong.Met strenge blik bedwong hij het rumoer, ernst ! 
Wannes verwoordde perfect mijn anti-militarisme (kerstmis is den dag dat ze niet schieten), het onbezorgde liefdegevoel ( ik wil deze nacht in de straten verdwalen) mijn ideeen over maatschappijverandering ( Mistero Buffo).  Als vrijzinnige moest hij glimlachen toen hij optrad in het Parochiaal Ontmoetingscentrum waar de jakkedoe geboren werd.
Zijn eerbetoon aan de mijnwerkers met de  productie " Het zwarte Goud" was jammer genoeg geen succes, alvast niet in Zwevegem waar 15 toeschouwers genoten van een fantastische scenebezetting met Patrick Riguelle, Wannes en zijn groep, Dirk Van Esbroeck en Juan Massando... Net 50 jaar na de ramp van Marcinelle die het leven kostte aan 262 mijnwerkers klinkt het  protestlied van Sting tegen kernenergie nog na in mijn hoofd.
Derde herinnering: Wannes in de tent van Dranouter: uitgelaten en vrolijk. Zelf licht aangeschoten op het podium, in perfecte festivalstemming. Hoe ouder, hoe vrolijker.Festivalwannes op de Gentse feesten met de "best of repertoire".
Dan verdween Wannes een tijd van de podia. Nu blijkt dat hij ernstig ziek was. Hij is terug, met een beperkte tournee.
Maar Wannes is voor mij in de eerste plaats een tedere anarchist die er niet voor terugschrikt het geza(a)g op de korrel te nemen. 

Kunst aan de kust. Een geslaagde oefening in 2004 wordt herhaald in 2006. Gelukkig want de torenhoge appartementen maken het aan de kust niet mooier. Kunst fleurt op zijn minst op. Wie herinnert zich de gouden reuzenschildpad van Jan Fabre niet , die in Nieuwpoort tergend traag de zee introk met Fabre zelf op de schildpad. West-Vlaanderen heeft de" chance" over een zeer tegendraadse, maar o zo talentvolle Conservator te beschikken van het PMKK. Willy Van Den Bussche loopt naar de pensioenleeftijd toe, maar wil nog enkele grote kunstevenementen organiseren. Naast een grote Ensor-tentoonstelling staat Beaufort 2006 op zijn lijstje. Pas is het officiele programma voorgesteld, of er is reeds een Middelkerkse burgervader die zich meent te moeten moeien. Politici die zich met kunst willen bemoeien zijn nooit een goede zaak.Die man wil een werk van David Cerny niet in Middelkerke. Het is Saddam in een watertank en het werk noemt "Shark" ( Haai). De bedoeling van de kritische kunstenaar is de politiek van de Amerikanen in Irak aan te klagen en vooral ons te doen nadenken. Willy Van Den Bussche is gewoon met politieke tegenstand in Oostende om te gaan: hij zal een ander werk van David Cerny naar Middelkerke trekken en Sadam in het PMKK zetten.
Meteen een publiekstrekker en reclame voor zijn "huis". Of hoe je slim met censurerende politici kunt omspringen...    

Deze morgen ondervroeg Radio 1 de rector van de fakulteit economie Ku-Leuven  over het feit dat de index, dit wil zeggen de koppeling van de stijging van de levensduurte moet afgeschafd worden of dat het anders nog veel slechter zal gaan met ons allen.
De journalist van dienst was blijkbaar nog niet goed wakker want toen de professor de stijgende petrolprijzen als oorzaak gaf van de indexstijging, vergat hij te vragen of er niet zoiets bestond als een gezondheidsindex.
Ik leg even uit: lang geleden, toen Willy afgebleekt Rood, minister van economie was, verzwakte die man de koppeling van de lonen aan de index, door in de berekening van de index de stijging van de alcoholproducten, de ergieprijzen en de tabak te "neutraliseren" of in het plat Vlaams gezegd niet meer mee te tellen. Ik herinner mij vaag dat na een paar jaar dit al snel twee tot drie procent op de werkelijke index scheelde. Soit, dit noemt nu de gezondheidsindex. Vandaag (20/01/06) bevestiging van mijn cijfers door een studie van de consumentenorganisaties. Verlies van koopkracht op 10 jaar door de invoering van de gezondheidsindex: 2,2%.
Pas is mijn brugpensioen afgepakt, of er moet blijkbaar nog meer van mij gepikt worden. Volgende ronde: het loonzakje van de werkmens, de uitkering van de " sociaal gerechtigde". Want de stijging van de levensduurte wordt gewikt en gewogen, uitgesteld, aan een spil gebonden en met veel getreuzel doorberekent in mijn loon. Tis blijkbaar nog te veel.
Waarom ? Omdat we concurrentiekracht met de buurlanden verliezen.
Helemaal niet.
Algemeen stegen onze lonen niet sneller de laatste jaren.Ik heb daar cijfers over en statistieken als het moet.
Waar die wel sneller omhoog wipten noemde men " wage drift". Wat staat er voor dat mooi woord: de individuele en andere loonsverhogingen die bedrijfsleiders en onmisbare informatici aan zichzelf bezorgen....
Men wil de index afschaffen, de sociaal uitkeringstrekkers nog meer doen achterop hinken, om de loononderhandelingen te individualiseren.
Daarmee wordt de macht van de baas groter, die van de vakbonden kleiner en groeit de sociale ongelijkheid. Niet echt sociaal die mannen...  

Vandaag staat in de morgen een artikeltje over de man die de vorige paus wou doden. Mehmet Ali Agça zou vrijkomen. De Morgen omschrijft hem als een Al-Quedaterrorist avant-la-lettre. De essentie van het artikel is dat de aanslag in feite werd opgezet door de CIA, en handig in de schoenen van de Russische KGB en de Bulgaarse staat werd geschoven. Dit gebeurde door een net van journalisten in de hele wereld, die systematisch verkeerde informatie publiceerden. Blijkbaar zaten daar zelfs Belgen tussen.Amaai, waar een klein land groot in is. Als journalisten worden vernoemd: Arnaud de Borggrave d'Altena (hoofdredacteur van de Washinton Times) de Belgische pater Felix  Morlion ( van de geheime dienst van het Vaticaan), de Italiaanse geheime agent  Francisco Pazienza, Claire Sterling en Michiael Ledeen.
Blijkbaar zit er een Belg in de geheime dienst van het Vaticaan, tjiens  waarom ?  De grootste Belg  ?  De naam van de hoofdredacteur van die gazet lijkt verdacht veel op een  telg uit adelstand, waarvan iedereen weet dat de Belgische diplomatieke diensten er vol van lopen.
Dus die connectie lijkt me normaal: het gaat meteen over de scheiding tussen kerk en staat. De voormalige Minster van Buitenlandse zaken Erik Derijcke zal minzaam glimlachen bij deze stelling.
Voor de lol typ ik die naam eens in: een gans netwerk verschijnt. Geheime Italianen, Amerikanen, Belgen, adelstand en journalisten: een pot nat.
We moeten dus voorzichtig zijn als we de krant lezen en ons steeds afvragen wie wil ons wat doen geloven, en vooral waarom ?
En misschien eens kijken waarom sommige dingen ook het nieuws niet halen....

Rik blauw en Sophie rouge  keken mekaar diep in de ogen , met als resultaat  dat er een kindje van komt. Zelfs op dit fenomeen wordt anders gereageerd, naargelang men in het noorden of het zuiden van ons land woont. Het noorden staat in vuur en vlam, het Zuiden vraagt zich af wat er gebeurd is.
De kranten schreeuwen  over het privé-leven van de politici, hebben eigenlijk een beetje spijt over de gemiste primeur, zagen wat over sommige technieken die een blad als dag allemaal zou gebruikt hebben. De eerste minister wou Rik nog via een een riante promotie  in de overheidsdiensten een beetje helpen, maar blijkbaar  lukte het niet. De kamervoorzitter laat zijn licht op de affaire schijnen vanuit zijn onverdroten wijsheid en blaast vaderlijk warm en koud tegelijk. Hij vindt zelfs dat de pers mea culpa moet slaan.
Is dat nu allemaal zo belangrijk ? Ja, blijkbaar is het ongeveer de belangrijkste prestatie van de paarse coalitie in de kamer. Terwijl wij flink van leer trokken tegen de regeringspolitiek, blijken kamerleden in het geheim te stoeien. Elio lacht breed om zo veel onbenul, het leven is mooi !
Ik denk dat dit allemaal een gevolg is van de manier waarop de laatste tijd met blitse meiden in de politiek en de media omgesprongen wordt : de kat ( liefst in midlifecrisis) wordt gewoon bij de melk gezet. Ik zou het aantal echtscheidingen of gebroken relaties van politici niet willen inventariseren. Het resultaat zou een duidelijke scheeftrekking van de belgische statistieken betekenen. Of is bedriegen inherent aan politiek ?
Maar misschien ben ik gewoon jaloers ?
 

In de trotoir-bijlage van De Standaard waagt ene Nederlandse vrijwerpende schrijver zich aan een zelf-promoting analyse over de Globaliseringsbeweging. Die beste man denkt over hoe je best de wereld veranderen. Om het cru te stellen: de oude achtenzestigers zijn oude vervelende en theoretische knarren, de jonge antiglobalisten veranderen met veel marchandising en marketing echt de wereld. Een beetje zot natuurlijk ! Als senior wil ik wel geen lessen geven : maar de vele uren dat wij s'nachts de wereld veranderden in de Jakkedoe in Desselgem blijven me wel bij. Het waren echte drinkgelagen, geen theoretische analyses van bepaalde hoofdstukken uit het Kapitaal. Is dit beter of slechter dan de Amadezen of de Rallers die via veel pamfletten en vergaderingen mobiliseerden ? Ik zou het niet weten, dertig jaar na de feiten. De ongelijkheid en het kapitalisme zijn blijven bestaan. Het ideale socialisme bestaat nog altijd niet. Integendeel, daar waar sommigen dachten dat het bestond, china of zo is het erger dan ooit. Meteen zou iedereen moeten verstaan waar het allemaal om draait: vechten voor meer rechtvaardigheid,gelijkheid en solidariteit. Idealen die reeds geformuleerd werden bij de Franse revolutie: Egalité, Fraternité, Liberté. Dus iets minder pretentie zou de andersglobalisten sieren, maar misschien komt dit alleen met de ouderdom, de wijsheid en het feit dat je een stuk van de wereld gezien hebt. Want dan weet je meteen wat je in alle bescheidenheid echt kunt doen...   

Der zin der die vloekn
Der zin der die stoefn
Der zin der die vluchtn
Der zin der die zuchtn

Oejoejoej, wa zin we skuj
Allemaole toope roepn walleene
Just gelik rattn in de valle
Gelokt deur de lukse van tlevn
Zie ons ne kje bevn

Der zin der die kiekn
Der zin der die wiekn
Der zin der die mokn
Der zin der die dokn

Oejoejoej, wa zin we skuj
Allemaole toope roepn walleene
Just gelik rattn in de valle
Gelokt deur de lukse van tlevn
Zie ons ne kje bevn

Der zin der die pakn
Der zin der die kakn
Der zin der die leurn
Der zin der die sleurn

Oejoejoej, wa zin we skuj
Allemaole toope roepn walleene
Just gelik rattn in de valle
Gelokt deur de lukse van tlevn
Zie ons ne kje bevn

Der zin der die steekn
Der zin der die kweekn
Der zin der die tutn
Der zin der die flutn

Oejoejoej, wa zin we skuj
Allemaole toope roepn walleene
Just gelik rattn in de valle
Gelokt deur de lukse van tlevn
Zie ons ne kje streevn *

(voor de niet west-vlamingen: vertaling bij reactie 4)

Deze week bezocht ik de tentoonstelling " Big Bang" in het centre Beaubourg. Een nieuwe manier om een tentoonstelling op te bouwen en geintegreerde hedendaagse kunst via thema's te tonen. Daarbij wordt litteratuur, fotografie,cinema, video, architectuur,schilderijen en beeldhouwkunst vrolijk dooreen gevlochten om de eigen collectie voor te stellen..
Bekende namen ontbreken helemaal niet op het appel Mondriaan en het Bauhaus, Paul Klee en Breton, Pollock en Riviera, Wim Delvoye en Magritte.... De thema's van de tentoonstelling zijn pure emotie: vernieling en opbouw, primitivisme en sex,oorlog en subversie en melancholie.

Ontdekking één van deze tentoonstelling is Jorg Immendorff, een Duister die de scheiding tussen de twee Duitslanden niet aanvaardde en samenwerkte met een West-Duitse kunstenaar. Titel van het schilderij: Alles komt van het Volk. Over de hereniging tussen Oost en West-Duitsland een visionnair.
Ontdekking twee: het gebrek aan visie in ons land bij het zien van de maquette van Toyo Ito. Deze architect ( maker van de Brugse " Carwash van de Gouverneur" op de Burg) maakte een schets van het Gentse kunsten- en muziekcentrum dat er nooit komt. Jammer, de maquette gaf een prachtig idee van hoe Gent met een dergelijk gebouw op de wereldkaart terecht kon komen. Maar daarvoor zijn de budgetten en de geesten te klein ?  

Een nieuw jaar moet gevierd worden. Onvermijdelijk met een glas, als het even kan hapjes, en met traditionele toespraken. Toespraken met wensen, toespraken met  goede voornemens, toespraken waar diep in de glazen bol gekeken wordt.
Mijn agenda loopt reeds aardig vol: op het werk, bij de verschillende clubs waar ik lid van ben, in het dorp waar ik woon: overal wordt er tijdens de eerste maand van het jaar wel een receptie georganiseerd. De eerste vraag is natuurlijk of je gaat of niet. Het antwoord is niet altijd even gemakkelijk: want het blijft een groot vraagteken of je eigenlijk wel iemand zal ontmoeten waar je meer dan een oppervlakkige babbel mee kunt doen. Misschien kun je beter wandelen, of sporten, of een boek lezen ? Tja ieder jaar neem ik me wel voor dat er wel iemand zal zijn die blij is me te zien en dat ik op de andere dagen van het jaar dan beter kan lezen, muziek luisteren of wandelen. Maar het blijft een moeilijke keuze.
En eigenlijk gebeurt er weinig verrassends: de drankjes lijken op elkaar, de hapjes ook en de toespraken volgen meestal  hetzelfde stramien: een woord van dank aan de aanwezigen, een terugblik op het voorbije jaar, een blik op de uitdagingen voor het komende jaar en tot slot het allerbelangrijkste: een goede gezondheid. Niemand kan immers kwaad worden als je hem een goede gezondheid wenst.
Ik ook niet , daarmee wens ik al mijn bloglezers  alvast  een goede gezondheid...

Feest betekent meestal lekker tafelen en daarbij hoort Champagne. Voor ons mag dat best Cava zijn, even goed en minder duur dan het spul uit Reims. Blijkt nu dat de Spanjaarden zelf de Cava boycotten omdat ze vinden dat de Catalanen te veel autonomie willen.  De Catalanen kijken immers al jaren met afgunst naar Vlaanderen. Zij vinden het feit dat we een eigen staat hebben, die zelf belastingen kan heffen, zijn onderwijs kan organiseren , een eigen culturrbeleid heeft, het arbeidsmarktbeleid  beleidsmatig kan sturen een na te volgen voorbeeld. Daartoe is een ontwerp van nieuwe grondwet ingediend bij het Spaanse parlement waardoor ook Catalonie meer autonomie zou krijgen. De andere Spaanse regio's zijn daar niet zo gelukkig mee. Zij verwijten de Catalanen een gebrek aan solidariteit. Het rijke Catalonie zou alles voor zichzelf willen en niet meer mee willen betalen voor de arme Spaanse regio's. Wij kennen dit liedje maar al te goed: meer en meer worden voorwaarden gesteld aan financiële transferts of aan het geven van geld. Ja, we willen nog wel best een solidair zijn: maar gebonden aan voorwaarden, in een beperkte periode en voor een beperkte tijd. De kersttijd bijvoorbeeld, maar of we daarom de Cava moeten  boycotten ?

Het leger in Spanje is zijn "slechte manieren" nog niet volledig kwijt. Op zaterdag  7 /1/2006  werd bekend dat een hoge Spaanse legergeneraal er mee dreigde Catalonië binnen te vallen als ze nog verder met hun eisen voor meer zelfstandigheid zouden stellen.  De Franco-periode mag dan wel gelukkig voorbij zijn, sommige militairen blijven dromen .

Kunst leert grenzen verleggen, opnieuw en terug de dagelijkse omgeving vorm geven. Het duurde wel even voor de reis en de herinneringen uit Colombia omgezet konden worden in een nieuw project. Verwerken heet dit. Een steuntje kwam van de kunsternaar Jean-Jacques Lebel. Poeet, schrijver, beeldend kunstenaar, toneel en film. Deze artistieke rebel organiseerde happenings, als nieuwe kunstvorm, in Europa. In zijn installaties mengde hij dikwijls kunst, erotiek en politiek. Het resultaat moest het bewustzijn langs nieuwe grenzen voeren. De overgang van Colombia naar Europa past perfect in dit plaatje. Mei 68 was voor Lebel een eikpunt van engagement, het geweld waarmee mei 68 door de overheid onderdrukt werd, leidt regelrecht naar de paraca's en de repressie in Colombia. Maar Lebel spotte graag met campagnes van politici die een campagne van zelfverheerlijking lieten organiseren. Johnson en Nixon in Vietnam, Lenin in Moskou, De Gaulle, Kruschev, Mao en Bobby Kennedy. Maar ook de paus en zijn collega's als Picasso ontsnapten niet aan zijn anarchistische kritiek.Klik op het beeldje, scroll naar het dollarbiljet en klik op Bush... plezant nu Bush publiek toegaf dat de invasie in Irak op valse informatie gebaseerd was... maar dat vermoedde U wellicht reeds.      

Nee niet ikzelf,maar wel een jonge vakbondsleider, zes maand onterecht. De 35-jarige man zag er een maand na zijn vrijlating nog steeds aangeslagen en moe uit. De gevangenis waar hij zat had vijf afdelingen. Afdeling 1 was voor arme kleine criminelen zoafs drugsverslaafden en zakkenrollers . Veroordeelden van gemeen recht (moordenaars,afpersers) logeerden in afdeling 2. Gebouw 3 was voor witteboordcriminelen, hier zitten guerilleros en paramamilitairen samen. Zware deliquenten ( meer dan 20 jaar) verblijven in blok 5A, samen met tijdelijke politieke gevangenen.De grote luxe  vind je in blok 5 B met corrupte militairen en politie.
In colombia ziet een dag in de gevangenis er als volgt uit.
Opstaan en ontbijt om 6  uur s'morgens met  1 stuk brood,chocolademelk,1 ei en een stukje kaas.
Middagmaal om 10 uur met linzensoep, aardappelen, salade, droge rijst en een stikje kip met een glas fruitsap.
Om 4 uur in de namiddag dezelfde kost met als verandering gefrituurde of gekookte aardappelen.
 S'avonds om 7 uur gaat de cel op slot tot 6 uur s'morgens.
Zes gevangenen delen een ruimte van 4 op 2,5 m, met een toilet,een douche en een afwasbakje. Dit in de luxeverblijven, in afdeling 1 hebben ze dit niet. Bezoek is er op zaterdag, dan mogen 4 mannen komen, op zoindag vier vrouwelijke bezoekers.
De jonge vakbondsleider was moedig: tijdens zijn verblijf organiseerde hij alfabetiseringslessen en een leeskring. Indrukwekkend...