Weer vijf dagen later

Via e-mail kreeg ik bericht van de tentoonstelling van Paul Naegels. Ik ken hem niet, maar omdat de Rooden Leeuw niet zo ver is heb ik met Karel en Christel afgesproken even te gaan kijken. Het is echt  een namiddag om buiten te komen. Het weer is uitnodigend en pas vanavond worden we bij de oudste dochter verwacht voor haar verjaardagsfeestje, dus tijd zat.

De schildertechniek van Paul zou je hyperrealistisch kunnen noemen. Wat moet die man geduld hebben om bijna de verfijning van een foto te realiseren. Zijn werken zijn niet zo groot. Het is een kleurrijk geheel dat prettig aandoet.

Naast schilderijen heeft hij ook enkele calligrafieën, heel sober gedaan. Een meer uitgebreide collectie van glastechnieken, waarin de zwierigheid van jugendstil opgeroepen wordt. Ook een tafel met juweeltjes bekoort. Feitelijk is hij zowat een ‘doe-alles’ en beleeft hij veel plezier aan zijn werk.

Er is heel wat volk op de tentoonstelling afgekomen. Ik bemerk iemand van de schilder- en iemand van de tekenklas. Altijd leuk even te babbelen met bekenden. Ik maak ook kennis met iemand die al jaren zich specialiseert in kalligrafie. Hier duurt de babbel wat langer. Ook haar man heeft een hobby: treintjes. Toch zalig mensen tegen te komen die ook nog een hobby hebben. Meestal zijn dat ‘levendige’ mensen, hebben geen tijd te verliezen, want willen hun hobby beoefenen.

Ik neem wat foto’s, zodat ik ze op mijn blog kan zetten, zodat de lezer kan meegenieten.

Zoals beloofd komt Christel, haar auto volgeladen met schilderijen, me ophalen. We rijden samen naar het danscentrum waar ze een tentoonstelling gaat opzetten. Ze heeft nogal wat werken mee: zo kan ze een keuze maken om een tentoonstelling samen stellen waarvan de werken wat op elkaar zijn afgestemd. De rest neemt ze terug mee naar huis.

Ik werk graag samen met Christel, ze weet van aanpakken en is erg vindingrijk in het vinden van oplossingen. Een goede basis om een project uit te werken.

Aankomen in het danscentrum, Aike een zoen geven in het voorbijgaan, met Carlo kan er een kort gesprek af. Maar ja, de voorbereidingen voor het optreden zijn in volle gang, stress, stress,stress …

We laden de auto uit, Christel sorteert de schilderijen volgens de planning in haar hoofd. Ze kijkt naar onderwerp en kleur. Ondertussen kijken we of het ophangsysteem goed is en passen aan waar nodig. Gelukkig is alles voorhanden in het danscentrum, tot zelfs een doosje met aangepaste haken en draad: gezien er regelmatig tentoonstellingen plaats vinden komt dit van pas.

Eerst worden de werken gewoon aan de haken gehangen. Wanneer elk werk een plaats gekregen heeft, Christel hoeft geen enkel werk mee terug te nemen, er is voldoende ruimte beschikbaar, komt de juiste afstand aan de orde waarbij ook gezorgd wordt om de werken horizontaal te krijgen.

We werken flink door en toch zijn we bijna twee uren bezig. Wanneer we klaar zijn zorgt Carlo nog voor een koffie met wat zoetigheid. Iemand verwennen kunnen ze wel in het danscentrum. Aike blijft gedisciplineerd doorwerken aan haar bureau, maar neemt wel even tijd voor een afscheidszoen.

Christel is tevreden. Haar werk komt mooi tot zijn recht. Het geeft ook mij een goed gevoel. Een paar dagen later gaan we terug. Christel hangt nog een paar kleine doeken op een verloren plaats en neemt foto’s van haar werken.

En de vele passanten in het danscentrum kunnen van een prettige omgeving genieten.