Tijdens de workshop worden veel foto’s genomen. Ook ik heb zo’n speeltje mee. Maar Christel heeft een iets professionelere uitgave bij de hand. Het merendeel van de foto’s die volgen zijn door haar genomen.

Vandaag wil ik gewoon een beetje ‘laten zien’ hoe het er aan toe ging, vanaf de ‘muziekauto’ tot het uitspoelen van de borstels. Daartussen ‘het plezier’ dat de deelnemers beleven. Verschillende keren werd het zinnetje uitgesproken: ik voel me terug in de kleuterklas. Zo schilderen blijkt een vorm van hernieuwbare energie.

In elk geval was het een dag om in je beste plakboek een ereplaats te krijgen.

. 

We hebben Karel en Ludo verwittigd dat we tegen half vijf in Westerlo zullen zijn. Ludo rijdt, neemt de jongste dochter mee, gaat Karel ophalen en pikt dan onderweg de oudste dochter op. Deepak komt zelf met de wagen.

Het is een speciale BBQ. Hij is georganiseerd ten voordele van Jo. Jo was dakwerker en kreeg een zwaar werkongeluk waardoor hij in een rolstoel terecht kwam. De vrienden van Jo organiseren nu een benefiet-BBQ om zo te kunnen bijdragen voor de herinrichting van het huis: alles moet aangepast worden aan de mogelijkheden van Jo.

Jo is de man van Brigitte, onze lerares schilderen. Deepak kent Jo van de rolstoelbasket. Twee redenen om zeker deel te nemen aan de BBQ.

Christel en ik komen het eerst toe. Brigitte straalt: de BBQ lijkt een succesformule. Het weer is schitterend, de organisatie loopt gesmeerd, het eten erg verzorgd … in afwachting dat onze mannen ook toekomen bestellen we al iets te drinken. Na een dag hard werken is het heerlijk om je over te geven aan het niksen. Eerst bereikt Deepak de eindmeet en tenslotte komen de anderen ook toe. Ik ben blij Karel weer te zien. Door zo intens te schilderen is het of de tijdsbeleving verandert: het lijkt me zo lang geleden dat ik hem nog eens zag. Door het schilderen kom je in een andere wereld terecht en daarna keer je weer terug, helemaal vernieuwd. De innerlijke wereld heeft een soort omwenteling ondergaan. En dan komt het vertrouwde van Karel zo welkom over, weer ‘thuis’ komen na een verre reis, ook al zit je dan ergens op een BBQ.

Na de nodige drank te hebben aangesleurd gaan we onze kans wagen bij de BBQ. Het is wel in de file staan, maar wat deert het: we hebben nu alle tijd. Alles is prima verzorgd en ziet er heel aantrekkelijk uit. Omdat Deepak met krukken loopt, draag ik twee borden en stapelt Karel onze wensen op de borden, terwijl hij zichzelf ook niet vergeet. Met een overvloed aan alles terug naar onze plaatsen. De jeugd lijkt wel met elkaar op te kunnen schieten en de oudjes doen het ook niet slecht. We praten en lachen de uren rustig door en genieten van het aanbod.

Wanneer we naar huis gaan leveren we de oudste dochter af aan haar appartement. Ze woont er nog niet zo lang en ze nodigt ons uit even binnen te komen. Ze woont prachtig. Haar zelfstandig leven heeft een goede en mooie start genomen. Ik vind het altijd deugddoend te zien hoe jonge mensen hun eigen wereld vorm geven.

Daarna met de twee wagens naar ons thuis. Alles uitpakken en uitzwaaien.

We hebben enorm geluk gehad met het weer, want ’s anderendaags biedt het gekende regenweer zich weer aan. Maar vandaag hebben we de zon toch mooi meegenomen.

Mijn werk is (voorlopig) af. Er nu nog aan verder werken zou rampzalig zijn: mijn concentratie is helemaal weg. Ik ben tevreden. Om voor de eerste keer op zo’n groot formaat te werken vind ik het meevallen, zelfs zo, dat ik me voorneem dat nog te doen. Je kan een rol van 10 m bestellen en dan is dat wel betaalbaar.

Ik ruim mijn materiaal op: borstels uitwassen met zeep, potten verf terug in de dozen, zitje niet  vergeten, de rest van het materiaal in de opklapbare bak. Zo, opgeruimd staat netjes. Mijn doek is nog niet helemaal droog, dat moet nog wat blijven liggen. Ook de anderen zie ik aanstalten maken om op te ruimen, maar we hebben nog anderhalf uur te gaan.

Ik loop even het gebouw rond: overal hangen nog de werken van de eindejaarstentoonstelling. Leuk om zien. Maar ik voel hoe de vermoeidheid me echt in de greep krijgt. Een oplossing biedt een zetel die ik in de gang zie staan. Er zit een grote dwarssnede in het leder, maar hij laat nog toe erin te zitten. Ik sleur hem naar buiten en installeer me in de zon: heerlijk.

Dichtbij is Christel nog volop aan het werk. Ze is ook tevreden, maar vreest voor het vervoer. Op sommige plaatsen ligt de verf er erg dik op … en dat zal niet droog geraken. We vinden wel een oplossing.

Dan wordt een groepsfoto genomen. Guy heeft een brandtrap gevonden vanwaar hij een goed overzicht heeft. Na wat heen en weer schikken blijkt iedereen toch op de foto te staan. Handjes laten wapperen in de lucht en de feestfoto is genomen.

Uiteindelijk begint iedereen in te pakken, ook Christel. Ze heeft bij de aanvang een groene overall aangetrokken en die heeft de verfbeurt behoorlijk doorstaan, maar ze heeft blootsvoets gewerkt … en dat zie je eraan. Ze probeert de verf er wat af te schrapen, maar dat lukt niet zo goed. Uiteindelijk belandt ze in de wasbak en probeert met water en zeep zichzelf weer enig fatsoen te geven. Helemaal lukken doet het niet, maar ze kan nu terug haar schoenen aantrekken. Zelf ga ik me ook uit de verfwereld terug trekken en me wat fatsoeneren, want straks moeten we nog naar een BBQ.

Wanneer we klaar zijn om naar de volgende activiteit te gaan is Herman met de hogedrukmachine de achtergebleven verf, ondanks de grote plastieken folie, van de tegels te spuiten. We laten geen sporen na, tenzij op de plaatsen waar het mag.

We laden de auto weer in en wachten tot voor we vertrekken om het doek van Christel op te bergen zodat het zo lang mogelijk kan drogen.

Na de BBQ naar huis, materiaal binnen zetten, doek uitspreiden (mits wat meubels verplaatsen lukt het om een ruimte van 2 m op 2m te maken in mijn tekenhoek). Ik ben best tevreden, met zekere trots toon ik het aan Karel en Ludo. Ik vraag Christel om ook haar doek te tonen. We laden het uit de auto … maar de verf is niet voldoende opgedroogd. Christel heeft met muurverf op basis van acrylaat gewerkt en dat vraagt  langere droogtijd dan pure acrylverf. Gelukkig is er nog ruimte in het bijgebouwtje. We sleuren het doek daar heen, daar kan het drogen. Christel wil nog wel wat veranderen. Dan kan ze later doen, de ruimte is niet drukbezet door activiteiten.

Buiten is Werchter Classics in volle geluidsontplooiing. De wind zit in onze richting. Dat belooft niet veel goeds voor het slapen, we zullen in bed meegenieten van de bassen.

Tevreden plof ik neer in mijn zetel. Zou er nog nieuws zijn?