werken van Monika

Na een nacht goed slapen sta ik weer klaar om de dag te beginnen. Eerst de wagen leegmaken en alles op zijn plaats zetten. Wanneer de wagen leeg is: boodschappen doen, want daar kregen we zaterdag geen tijd voor. Daarna een boterham en dan naar de tekenles.

Ik verlang er naar om terug geconcentreerd aan de slag te gaan. De laatste weken waren erg druk omwille van de kunstroute en de kerstmarkt. Nu wordt het tijd dat het leven weer zijn gewone gangetje herneemt. Hoe ik er ook naar kan uitzien om mensen te ontmoeten, toch heb ik ook behoefte om stil weg te duiken in mezelf en mijn aandacht te focussen op één punt. In de tekenles is dat nu een wit blad en een tekenpen met Oost-Indische inkt. Ik probeer, vertrekkend van een punt op de kaderlijn in een grote haal een tekening op papier te zetten er dan voor zorgend dat ik enkele millimeters voor het vertrekpunt mijn eindpunt plaats. Het is gewoon spelen met één lijn. ‘k Zou dat ook eens kunnen proberen met een wit dun koordje i.p.v. een getekende lijn op een gekleurd blad.

Ondertussen stuurde Christel foto’s door. Enkele geef ik weer. Ze laten de sfeer van de voorbije dagen zien. Boven: Corinne, zowat het hart van de kerstmarkt.

.

Om 12u30 zet ik mijn wagen op de parking van ‘De Cocon’. Er zijn al verschillende standhouders aan de slag wanneer ik in de zaal kom en de mannen en vrouwen van ‘Gesigneerd’ zijn in de keuken druk in de weer. Aan mijn standje hoeft niks veranderd te worden. Ik heb een boek meegenomen dat me erg in de ban houdt en daar lees ik verder in totdat de drukte komt.

Een half uur later komen de bezoekers binnen. Wanneer ze alles gezien en gekocht hebben wat ze verlangen kunnen ze iets drinken en eventueel een stuk zelfgebakken taart eten. Bij Gesigneerd zitten echte krakken wat bakken betreft. Ik waag me er niet aan, ik heb er ook niet direct veel interesse voor. Je kan niet van alles een hobby maken verweer ik me dan.

Alles gaat rustig zijn gangetje. Vrienden komen langs, maken een praatje. Dan komt Karel binnenwaaien. Hij is met de fiets tot hier gekomen. Het waait wel maar hij had meewind. Dappere man, straks moet hij de omgekeerde richting uit. Er melden zich enkele buren, leuk. Veel tijd om nog te lezen krijg ik niet.

En dan komen Deepak en Manon op bezoek. Ze verrassen me ermee. Eerst gaan ze eens rond, kijken wat er in aanbieding is. Daarna verhuizen we om een pannenkoek of stuk taart te eten. Ludo, de man van Christel die toevallig hier ook is, wil mijn winkel een tijdje open houden.

Later schuiven we wat stoelen aan, zodat we achter mijn stand kunnen samen zitten. Tegen zes uur gaat iedereen naar huis. Ik ruim mijn stand op, veel werk is het niet. Ook Kumbe moet terug de dozen in. Alles naar de wagen … en dan is het de grote opruim van de zaal.

Maar de ’gesigneerders’ vliegen er in. Het is prachtig hoe zo’n groep kan samenwerken. Er worden niet veel woorden gesproken: ieder ruimt op wat voor zijn blikveld komt. Ja, de zaal moet geborsteld en met nat gepoetst.

Dan weer de tafels en stoelen op zijn plaats. Ondertussen is een groep de keuken aan het opruimen. Tegen negen uur aan staat alles weer op zijn plaats.

Doodmoe naar huis. Ik bel Karel dat hij de pizza alvast in de oven mag zetten.

Ik laad de cadeautjes uit die ik kocht voor kinderen en kleinkinderen, de rest is voor morgen. Met een glas wijn zak ik in de zetel. ‘k Heb er van genoten maar nu ben ik toch aan rust toe.