op mijn tekentafel een farde waarin mag gebladerd worden

de nieuwe serie wenskaarten

enkele tekeningen tegen de muur

nog volop in actie

op het terras wachten we op de bezoekende groep kunstenaars

zo zijn we gestart: Christel geeft het atelier een nieuwe laag verf

het atelier oogt kaal … maar daar komt gauw verandering in

het gras is afgereden, laat de tenten maar komen

de blauwe tenten zijn opgesteld en de tafels staan klaar, laat de kunstwerken maar komen

Denise en Daniëlle sleuren een tafel aan

Gisteravond, na de opruim, zijn we samen gaan eten in het plaatselijk restaurant met de familie van Christel en de onze. Iedereen was wel moe, maar dat bleek de gezelligheid niet te schaden. Het was een goede afsluiting. Na het eten reden de dappere meiden met hun fiets nog naar Leuven en Karel en ik gingen graag te voet naar huis, nog even uitblazen na al die drukte.

Maandagmorgen ben ik al vroeg wakker en begin vol energie aan de opruim binnen. Heerlijk om alles weer op zijn gewone plaats aan te treffen. Daarna komt Christel me halen: we hebben om 10 uur een afspraak in Herselt, bij de dienst die in staat voor de organisatie van de tentoonstellingen. Daar zouden flyers klaar liggen van onze tentoonstelling en die moeten we dan bij de bakkers van Herselt en omgeving ronddragen. Hier zouden we een GPS best kunnen gebruiken … maar ik vergeet dat ding mee te nemen. Gelukkig krijgen we een plannetje van de streek met de uitleg waar de bakkerijen winkel houden. En zo trekken we op weg.

Gelukkig voelt Christel zich nog fit … ik kan bijna geen woord meer uitbrengen van gewoon moe zijn. Af en toe vinden we de juiste weg niet, maar dat is niet erg. Daardoor krijgen we de kans om kennis te maken met een heel landelijke omgeving. Hier vind je nog ruimte, woongebieden die alleen het geluid van de auto’s van de bewoners moeten verdragen. Met de zon er op … om van te dromen.

We geraken tot bij alle bakkers en vinden er maar twee gesloten. Niet getreurd, een cafeetje ernaast wil wel een affiche hangen en bij een krantenzaak mogen er ook wat flyers leggen: omdat het van de Mixx komt.

Zo, nu kunnen we weer naar huis. Eten. Terwijl ik wat uitrust, draagt Christel de doeken en alle andere achtergebleven materiaal in de auto. Ludo zorgde gisteravond voor de afbraak de tenten, zodat hij die al kon meenemen naar huis.

Na wat rusten voel ik me terug beter. De witte partytent dient vandaag nog afgebroken. Christel en ik krijgen het voor elkaar: ook die tent is weldra opgeplooid en op zijn plaats gelegd. Wellicht kan ze nog eens gebruikt worden.

Christel vertrekt, ze zal nog wel even werk hebben om de auto leeg te maken. Ik moet alleen de garage nog ontruimd krijgen. Maar ook dat lukt me. Nu kan de auto terug binnen staan.

Nu ’t Alent opgeruimd is, kan ik beginnen denken aan de tentoonstelling in de Mixx. Vanavond is er nog wel een evaluatievergadering over het voorbije weekend met de organisatoren van ’t Alent. Maar dat is rustig napraten, zeker na zo’n geslaagde kunstroute.