Slingeren
Door gebruik te maken van verdikte lijnen kom ik automatisch bij een slinger terecht. Weer bestaat de tekening uit één lijn, nu omgebouwd tot een slinger. Ik laat mijn fantasie de vrije loop. In het midden plaats ik een zwart vierkant waarin de slinger uitgespaard wordt.
Het is een losse aanloop maar ondertussen komen nieuwe ideeën opzetten. Als ik nu eens …
Expressiever
Ik herneem het vorige thema maar gebruik nu dikkere lijnen. Het resultaat is onmiddellijk voelbaar: er zit meer expressie in de tekening. Dat spreekt me wel aan.
Ik probeer nu een één-lijn tekening uit die niet meer verwijst naar iets concreets. Ik zit met emotie en letterbeeld in mijn hoofd: hoe kan je bv. agressie weergeven in een lijnenspel. Het wordt een voorzichtige poging. De lijn is hoekiger met af en toe de scherpte van een zaagblad. Het geheel blijft nog altijd braaf. ‘k Vind dat ik meer moet durven. Zal ik mezelf eens ernstig toespreken?
Tussendoor, als een vorm van ontspanning, maak ik nog eens een tekening die uit één lijn bestaat. Ik doe dit met verdunde Oost-Indische inkt, dat geeft een zachter resultaat.
Veel hoef ik er niet bij na te denken: gewoon genieten van mijn plaats aan de tekentafel en de papavers die ik in de tuin zie. Ik maak de tekening wel eerst met potlood, zodat ik me niet hopeloos verloren teken als ik met inkt begin, want dat is niet meer te herstellen.
Volkoren Aarschot
110913 Volkoren Aarschot
Zaterdag 14 september organiseert Kanarie (kundig creëren) i.s.m. de stad Aarschot voor de tweede maal een korenfestival. Laat ik Kanarie zelf aan het woord:
Korenfestival
Kanarie nodigt u graag uit op Aarschot Volkoren 2013. De tweede editie van ons tweejaarlijks korentreffen gaat door op zaterdag 14 september 2013. U kan op 12 podia in de Aarschotse binnenstad, optredens van meer dan 50 koren en ensembles uit België en Nederland bijwonen.
De kooroptredens starten om 13:00 en eindigen om 17:30. Om 17:45 verzamelen we allemaal in de Museumtuin voor het gezamenlijk afsluitmoment: een samenzang. Ook toeschouwers worden uitgenodigd om mee te zingen.
Daarnaast kan u rondkuieren op de kunstmarkt en de boekenmarkt, een gratis bezoek brengen aan het Stedelijk Museum Aarschot of proeven van de Aarschotse Bruine in 't Bruine Café. Om u snel te verplaatsen of om de stad op een andere manier te bekijken, kan u instappen in de Volkoren-tram. En ook de kinderen kunnen hun hartje ophalen.
Christel en ik hebben ons ingeschreven voor een standje op de kunstmarkt. Het zal niet zo vermoeiend zijn als Tremartre. Het begint pas om 13 uur. Natuurlijk zullen we ons rond 10 uur inschrijven en dan hebben we ruim de tijd om ons te installeren. Christel brengt twee tentjes mee die gewoon als een paraplu kunnen opengevouwen worden, zodat ik niet moet sleuren en opbouwen. Gezien we elk beschikken over 3 x 3 meter, is het materiaal dat we meenemen beperkt. Christel zal vooral zelfgemaakte juweeltjes meenemen, ik hou het bij mijn kaartjes.
Het is de eerste keer dat we daar deelnemen, we zijn allebei wel benieuwd.
Wie zin heeft om langs te komen: het belooft een boeiend evenement te worden.
Terug naar school
Ondertussen ben ik weer gestart in de academie. Ik ben nu ingeschreven in het laatste jaar tekenen. Dit betekent dat ik een eindwerk mag maken.
Natuurlijk ‘overvalt’ me dat niet. Sinds vorig jaar denk ik na over het thema. Het zal iets met ‘brieven’ te maken hebben.
Tot nog toe was ik op zoek naar het iconografisch weergeven van letters: hoe kon een letter als ‘tekening’ tot stand komen. Niet de inhoud van woorden was belangrijk, wel hoe woorden, bestaand uit letters, konden omgezet worden in ‘beelden’, zodat er iets universeels zou ontstaan. Kan je letterbeelden zo neerzetten dat ze een bepaalde emotie oproepen: zachtheid, brutaliteit, bangelijke nauwgezetheid, zich van niets iets aantrekkend …
Op het einde van de vakantie was ik op zoek naar uitbeelding van tekst als bladvulling: brief, gedicht, blad uit boek …
Blijkbaar ben ik iemand die graag stap na stap evolueer en daar enorm plezier aan beleef. Ergens heb ik wel een idee waar ik wil eindigen … maar ik kan dat zo maar niet direct op papier zetten. Zo wil ik brieven schrijven aan bv. mijn kindertijd, aan mijn ouders, vriend(inn)en die er niet meer zijn. Een soort testament opmaken van wat voorbij is. Hoe ik het ga doen weet ik nog niet goed. Dat maakt het ook spannend: benieuwd waar ik ga uitkomen.
Met al mijn stenen II
Ik probeer opnieuw de beginwoorden:
Met al mijn stenen
de groot geweende
achter de spijlen
uit Sjibbolet van Paul Celan
Door de achtergrond zwart te maken komt er een zwaardere sfeer aanzetten. Door de ovalen vormen dichter opeen te plaatsen ontstaat er ook minder ademruimte, dat verhoogt de beklemming. Met acryl (vermiljoen) schilder ik een tekenpapier vol, waarvan ik daarna repen knip, die de spijlen moeten oproepen.
Ik weet dat ik dit thema nog vaak zal uitproberen.
Met al mijn stenen I
Ik blijf met mijn gedachten bij die beginwoorden van Sjibbolet van Paul Celan:
Met al mijn stenen
de groot geweende
achter de spijlen
Die woorden blijven me aangrijpen: hoe kan je, in zo weinig woorden, zoveel drama neerleggen.
Ik probeer een eerste vormgeving uit. Voorzichtig, om de kwetsbaarheid van woorden niet teniet te doen. Maar de cirkelvorm is me te braaf, te mooi, te afgerond. Toch wil ik me niet uitleveren aan een theatraal hoekig of verscheurd zijn. Verder zoeken dus.
Fotoreportage Tremartre
De tafel met kaartjes. Daarachter de werken met Oost-indische inkt. Daar vroegen bezoekers regelmatig uitleg over: hoe deed ik het toch.
Naast de ingekaderde werken lag een farde met een verzameling tekeningen. De tekeningen zijn in een plastieken hoes opgeborgen zodat ze veilig kunnen bekeken worden.
De tafel van Deepak met enkele van zijn ontwerpen. Hij maakt wel kleurrijke dingen.
De zijkant van de tent. Voor de schilderijen op de grond liet ik speciale staanders maken die bestaan uit twee platen die gemakkelijk op te bergen zijn en niet veel plaats innemen. Wanneer ze moeten dienst doen kunnen die platen gewoon in elkaar geschoven worden. Een vriend, zelf schrijnwerker, bracht zo’n klein model mee. En terwijl op Tremartre door de wind vaak dingen gingen vliegen, bleven deze ezels doortastend op de grond staan. Ook Christel en de collega’s van de academie hebben zo’n staanders laten maken. Het is wel zwaar om sleuren maar voor de rest erg handig en veel goedkoper dan de ezels die je koopt in een of andere winkel met benodigdheden voor kunstenaars.
Karel even aan het uitrusten.
Een wegwijzer kondigt de tent van de academie aan.
Brigitte voor de afdeling van de academie. Iedereen bracht wat werken mee zodat een beeld gegeven werd van wat er tijdens een jaar afgeschilderd wordt. De meeste collega’s bleven de ganse dag. Sommigen schilderden iets, anderen waren druk in de weer bezoekers uit te leggen hoe het er in de academie aan toe ging. Zouden er na dit bezoek mensen zich geroepen voelen om ook te komen schilderen?
Portretschilderen
Dirk Van Houtven (googel maar even op zijn naam) heeft als hobby o.a. portretschilderen. En nu zit Karel voor hem. Af en toe ga ik eens kijken (gewoon het straatje schuin oversteken) en zie hoe het portret groeit. Heel wat mensen blijven even staan om de kunstenaar bezig te zien.
Langzaam aan groeit het portret. Van bij het begin kan Dirk het karakter van Karel in zijn portret weergeven.
Er groeit een intense vorm van communicatie. Af en toe wordt er wel iets gezegd, maar meestal zit Karel stil en werkt Dirk in stilte. Daardoor ontstaat er een vorm van concentratie die voor buitenstaanders bijna voelbaar is.
Twee van mijn collega’s gaan ook model zitten. Daarna is het mijn beurt. Veel passanten doen teken dat het erg gelijkend is.
Een jonge fan blijft vol bewondering staan en stelt vragen. Dirk heeft er plezier in.
Maar het koelt af. Ik trek wel een extra vest aan, maar de kou vreet zich in mijn lijf. Ik begin echt te bibberen. Dirk merkt dat het niet meer zo goed gaat: mijn gezicht verkrampt van de kou. Christel neemt enkele foto’s. Thuis zal Dirk het portret proberen af te werken met hulp van de foto’s. Ik ben benieuwd wat het resultaat gaat zijn.