Kalligrafische gedichten
Enkele gedichten van Karel Sergen, hebben enkele kunstenaars omgezet in kalligrafie. Gelukkig zat het weer mee en konden enkele werken buiten staan, in de kleine tuin, waardoor ze dubbel tot taal kwamen.
Bij deze Kalligrafie werd een collage gemaakt.
Dan word je stil.
Krachtige kalligrafische taal.
Feest van letters.
Jozef Constant
De schilderijen die Jozef Constant hier laat zien zijn vooral getekend door afwezigheid, afwezigheid van mensen, op enkele schilderijen na en daar zien we dan mensen die ons de rug toekeren, die elders met hun aandacht vertoeven.
De gebouwen staan er, maar geen teken van leven, geen papiertje, niets dat mensen verraadt.
De ruimten, zowel binnen als buiten blijven ruimten die alleen blijven met zichzelf, leeg en onvoldaan. Ze dragen de sfeer van gevangenschap.
Voor het venster in deze ruimte staan tralies: geen ontsnappen mogelijk.
Dan tref je een mens: moedeloos heeft hij zich afgewend, zijn gezicht gekeerd naar een raam dat dichtgespijkerd is.
Een landschap alsof bevroren in het geheugen van wie weg is. Geen stem zal hier roepen op thuiskomst.
In een kleine bijgang hangen mooie portretten, als bevestiging dat Jozef Constant wel weet met de concrete mens om te gaan.
In een sobere maar gevoelige lijn legt hij de wereld van die man vast.Pollie Gregoor
Pollie Gregoor hoeft geen verhaal, zijn werk is verhaal. Een samenraapsel van ijzer, hout, plaaster, kippendraad, doeken … noem maar op. En daaruit ontstaan werken. Deze tentoonstelling toont voornamelijk menselijke figuren. Vaak heel aangrijpend omdat de mens in zijn kwetsbaarheid naar voren treedt. Hij draagt teveel op zijn rug, in zijn hoofd, in zijn hart.
Bij het binnenkomen staat dit beeld te kijk. Wie kijkt? De kijker naar het beeld? Het beeld naar de straat? Ik noem het de straatwachter … en met de sleutels binnen handbereik: welke poorten of deuren gaat deze straatwachter openmaken?
Moe van het denken opent hij zijn geheugen: leegte.
En toch sleurt hij zijn last verder.
Als een monnik draagt hij in stilte wat niet te vatten valt. Op de achtergrond een werk van Jozef Constant: een ruimte die verwijst naar leven maar dit zelf niet aanwezig stelt.
Is de balans in evenwicht? Op de achtergrond schilderwerken van Pollie Gregoor.
Een zotskap op het hoofd en op de plaats van het hart een soort slot … wat daarachter zit blijft onuitgesproken.