Karel had met zijn vriend Jacques afgesproken voor een bezoek in ’s Hertogenbosch … het was een belofte die al twee jaren oningevuld bleef. Maar sinds Karels vertaling van ‘De staatkundige verhandeling van Spinoza’ in boekvorm werd gegoten, was er geen reden meer om dit uit te stellen: hij wou het boek persoonlijk aan Jacques afgeven.

Daar we niet graag reizen en geen ervaren reizigers zijn, is zo’n trip wel een hele onderneming. Natuurlijk gaan we met het openbaar vervoer. Na enig opzoekingwerk besluiten we met de bus vanuit Tremelo naar Mechelen te rijden en daar dan de trein te nemen om via Roosendaal in ’s Hertogenbosch te geraken. De vrienden wonen een tiental minuten lopen van het station af. Ze beloven ons te zullen opwachten, en spreken een bepaald ontmoetingspunt af. Karel bestelt via internet de reistickets. Nu nog op de reisdag op tijd het bed uit en niks kan meer mislopen.

Natuurlijk slapen we niet zo rustig, vooral Karel heeft het lastig. Als hij uit zijn natuurlijke biotoop gehaald wordt vertaalt zich dat in stress.

Maar we halen de morgen, zijn op tijd in Tremelo … en krijgen een zitplaats op de bus. De zitplaatsen op de bussen zijn niet erg ruim, zeker niet als de bus vol is en er nog mensen moeten rechtstaan. Het is een gelede bus die ruim uitzwaait in de bochten. De bus is bovendien een schoolbus met heel wat leerlingen op. Het zijn niet de jongeren die het reizen vermoeiend maken, maar het is volop ochtendspits. Aan elke halte stopt de bus, moet dan aanschuiven voor een stoplicht, rijdt dan traag weer verder naar een volgende halte of stoplicht … en ondertussen schuift de tijd. In Mechelen hebben we ruim de tijd om de trein te nemen … maar zal de bus het halen met deze slakkengang?

Eindelijk halen we dan het station in Mechelen. Wat had ik me zorgen gemaakt over het op tijd komen: de uurregeling van de bussen houdt rekening met die ochtendspits. We zoeken het juiste spoor op. De treinen die op dit spoor in het station stoppen hebben grote vertragingen. Later lezen we op een scherm dat er een locomotief in panne gestaan heeft, maar dat die panne nu verholpen is en dat ze proberen het treinverkeer zo spoedig mogelijk te normaliseren. Gelukkig dat we niet via Haacht naar Mechelen gespoord zijn, want op die lijn heeft de panne zich voorgedaan. De trein naar Roosendaal ondervindt geen hinder. Het brengt toch even spanning mee te bedenken dat je de afspraak kon mislopen door een vertraging van de treinen. Natuurlijk is er een gsm en rijden er die dag nog vele treinen naar ’s Hertogenbosch. De keuze van de bus was vandaag blijkbaar de beste oplossing.

Keurig op tijd vertrekt de trein naar Roosendaal waar we moeten overstappen om richting Zwolle in ‘s Hertogenbosch uit te stappen.

Ik nestel me in een hoek en neem mijn lectuur. Karel kan niet lezen terwijl hij rijdt. Ik vind het zalig. Natuurlijk zie ik niets van het landschap, ik laat Karel daar maar van genieten.

Keurig op tijd komen we aan en nog voor we de trap naar de inkomhal nemen, staan de vrienden ons al toe te zwaaien. Heerlijk.

We lopen het eindje naar hun woning. De kern van ’s Hertogenbosch is oud, maar waar zij wonen is het een nieuwe stad. Ik denk niet dat er individuele huizen mogen gebouwd worden. Dit jaar vieren ze de twintigste verjaardag van het opstarten van de werken. Tussen de flatgebouwen, sommige zijn heel hoog, is er veel groen. Voor hun deur wordt zelfs een park aangelegd. Het doet me helemaal niet denken aan een stad met de drukte van auto’s en mensen. Hier is er ruimte, het autoverkeer denkelijk beperkt tot de wagen van de bewoners. We worden a.h.w. in een ongekende wereld gestort.

Voor wie het nog niet wist: tijdens het weekend van 17 en 18 mei stellen 8 kunstenaars ten toon ‘Tussen de bomen’ van onze tuin. Zaterdag 17 mei is de tentoonstelling toegankelijk van 13 tot 18 uur, zondag 18 mei van 13 tot 17 uur.

Het beloven gezellige namiddagen te worden. Iedere deelnemer is zich volop aan het voorbereiden. Niet alleen worden er werken bijeen gezocht en ingekaderd, maar ook aan de tenten wordt gedacht, tuinstoelen uit hun winterslaap gehaald, plooitafels opgepoetst, presentatie staanders zo nodig geleend, Christel heeft al een deel van de drank binnengebracht … m.a.w. er ontwikkelt zich een prettige nervositeit.

Mijn werken zijn ingekaderd en staan klaar om naar buiten te treden. Nu moet aan de tuin gedacht worden. Het gras moet nog afgereden. Als het eens een dagje droog blijft zal je bij ons de grasmaaier in actie horen. Tussendoor proberen het atelier gastvrij te maken … en al wat niet meer bruikbaar is naar het containerpark verhuizen.

De blauwe regen zal tegen het weekend uitgebloeid zijn maar de rododendron is ondertussen komen opzetten. Als het nog een paar dagen warm blijft zal een overvloed van bloemen de bezoekers verwelkomen.

Het weerbericht voor het weekend is voorlopig niet zo denderend … we kunnen alleen maar hopen dat de zon toch aanwezig is en dat de tuin een ontmoetingsplaats wordt voor mensen die zich laten verrassen door wat aangeboden wordt.

Als laatste adres dat ik bezoek trek ik naar Flor Hermans, lid van Gesigneerd en een zeer knappe beeldenmaker. Voor het gemeentehuis in Tremelo staat een beeld door hem gemaakt: ‘De Messenvechters’ de bijnaam van de inwoners van Tremelo.

Tremelo was niet het enige dorp dat met messen en geweld af te rekenen had. Ik heb de indruk dat armoede en geweld nogal hand in hand gingen. Maar daar is het mij vandaag niet om te doen. Ik wil mooie dingen zien.

Bij Flor zijn verschillende kunstenaars neergestreken. Lieselt Hermans presenteert juwelen. Sylvia Hens maakt beelden en keramiek. Frans Hannes blijft bij beelden en Sara Hermans toont foto’s.

Van de fototentoonstelling heb ik geen opname gemaakt, die verminking wil ik de fotografe niet aandoen.

Links een beeld van Flor dat bij de ingang van zijn tuin staat: heel aangrijpend.

Flor Hermans

Flor Hermans

Flor Hermans

Flor Hermans

Lieselot Hermans

Met dit materiaal maakt Lieselot Hermans haar sieraden.

Frans Hannes

Frans Hannes

Sylvia Hens

Sylvia Hens

Sylvia Hens

Lieve Slachmuylders is ook lid van kunstkrung Gesigneerd en stelt haar huis en tuin open voor de kunstroute. Zelf is ze keramiste, schildert … en naait, o.a. tassen en kleedjes. In de kelder heeft ze een atelier waar ze haar werken toont. Op het gelijkvloers laat Roger De Haes zijn werken zien. Wat kan die man prachtige schilderijen maken van paarden. Buiten staan dan zijn beelden. Jammer dat ik er maar één foto van kon nemen, toen hield mijn apparaat het voor bekeken.

De man van Lieve, Eddy Verbinnen, maakt gedichten. Dat wist ik niet. Enkele zijn afgedrukt. Ik neem even de tijd om ze met aandacht te lezen. Feitelijk zou je gedichten meerdere malen moeten lezen om ze echt naar waarde te kunnen schatten. Toch laten ze een levendige indruk na.

Links een schilderij van Lieve.

Lieve Slachmuylders

Lieve Slachmuylders

Lieve Slachmuylders