In de tuinkamer, omgebouwd tot tentoonstellingsruimte, stel ik, naast een zesdelig werk over WOI, een deel van mijn eindwerk ten toon. Als ik de werken tegen de muur zie hangen ben ik echt tevreden: er is hard aan gewerkt, maar het mag gezien worden. Nu de tuinkamer zowat herleid is tot de essentie van zijn structuur en niks afleidt bij het bekijken, spreken die werken erg aan.

Op tafel heb ik de harmonicaboeken gelegd waarin de presentatie van mijn kleine tekeningen. Er naast liggen witte handschoenen en wie de tekeningen wil bekijken wordt gevraagd die aan te trekken: ik wil die boeken graag netjes houden.

Ik krijg veel lovende kritiek. En heerlijk, het doet deugd.

Daniëlle Staes en Denise Hagemans, twee vriendinnen, ook op kunstvlak. Een beetje van het principe: samen uit samen thuis. Ze hadden geen scheidingswand nodig en stelden hun werken onder en buiten de tentjes ten toon als één geheel. Voor ze echter aan het installeren begonnen, ontdekten ze dat een tafel wel dienst zou kunnen doen. Dus de wagen in en naar de dichts bijzijnde brico om voor elk een plooibare tafel aan te kopen.

Daar ik niet weet welke schilderijen van Daniëlle of welke van Denise zijn, toon ik de foto’s zonder onderscheid te maken.