Snijwerk XV

Ik laat lijnen naar het midden evolueren en snij een kern uit het papier. Het doet kinderlijk aan: een opgaande zon, maar waarom niet?

Ik blijf bij een simpele constructie van rechte en schuine lijnen. Eerst teken ik de basislijnen met de meetlat, het uitsnijden doe ik gewoon met de losse hand, waardoor het sterk gedisciplineerde iets levendigs krijgt.

De volgende reeks werkjes snij ik uit wit papier. Ik begin met eenvoudig schuinlopende lijnen met daarin een uitgespaarde rechthoek. Het doet denken aan kant.

Grote en kleinere cirkels en verschillend van lijnendikte. Dat verschil in dikte van lijnen geeft een dieptewerking: de dikke lijnen staan vooraan. De dunne lijnen zoeken hun plaats erachter. Zoals bij mensen: de grote schreeuwers worden eerst gezien.

Ik probeer de figuur wat complexer te maken met schuine lijen en cirkelvormen. Nu merk ik hoe slordig ik in de hoeken werkte. Volgende keer beter.

Met cirkels maak ik een eenvoudig ontwerp. Een goede oefening om rond te leren snijden.

Verticale lijnen die afwisselend boven en onderaan vertrekken en elkaar in het midden kruisen. Daar de lijnen met de vrije hand getrokken zijn wordt het strakke, waartoe dergelijk lijnenspel uitnodigt, doorbroken.

Ik wil diep doorzakkende druppels vormen om de ronding uit te proberen. Hier gebruik ik nog een breekmes en dat maakt de ronding nogal on-rond, waardoor de vorm een agressief accent krijgt.

Ik zoek een agressieve vorm en herhaal die in verschillende formaten zonder er een bepaalde ordening in aan te brengen.

Druppels? Graankorrels? Ik laat deze eenvoudige vorm evolueren van klein naar groot.

Deepak heeft ons uitgenodigd om in het sportcentrum van ‘Ter Heide’ in Rotselaar een treffen te volgen van rolstoelbasket tussen zijn club en de nationale ploeg. Daar het maar enkele minuten rijden is gaan we er op af. Het is al erg lang geleden dat ik mijn zoon nog aan het werk zag en dit wil ik nu niet missen.

Ik ken niet zoveel van de rolstoelbasket, van gewone basket ook niet. Er zijn doelen waarin men moet proberen te scoren … maar voor de rest laat ik het aan het wijze oordeel van de scheidsrechters over om over fouten te oordelen. Weet je, het gaat allemaal zo vlug. Die mannen vliegen met hun rolstoel over de vloer, proberen de bal te bemachtigen of te houden, zijn op elkaar ingespeeld en gebruiken allerlei truken om de anderen te misleiden.

Het gaat er best hevig aan toe. Af en toe wordt er wel eens een atleet uit zijn rolstoel gewipt. Gelukkig zitten ze stevig vastgebonden. Ze kennen kneepjes om rap terug in de goede positie komen en als het alleen niet lukt is er wel een medespeler die een handje toesteekt. Toen Deepak op de vloer lag en niet makkelijk recht kon was er een tegenspeler die hem met één hand omhoog trok. Die rolstoel zit als gegoten aan hun lichaam en de spelers zitten echt goed ingesnoerd. Soms lijkt het of de spelers een ballet uitvoeren. En alles gebeurt zo snel dat ik moeite heb te ontdekken waar de bal zit.

Wat me ook verbaast is de handvaardigheid van die mannen. In volle vaart pikken ze een bal op of plukken ze de bal van de grond om hem dan even later in het net te deponeren.

Toen Deepak hier toekwam was hij een fragiel kereltje dat moest leren met mes en vork te eten i.p.v. met die fijne vingertjes van hem. Nu is hij uitgegroeid tot een stevige sportman met handen die een basketbal onderste boven kunnen vasthouden zonder dat die valt.

Een zoon om fier op te zijn, ook als hij niet basket.

opwarmen voor de match begint

in actie

Vandaag moet de tentoonstelling in de Mena opgeruimd worden. Opruimen is gemakkelijker dan opstellen en gaat veel vlugger. Ik heb alleen 12 werken mee te nemen en de 12 nagels uit te trekken die de werken gedragen hebben. Wanneer ik klaar ben met de klus ga ik verder op zoek naar nagels. Wanneer een nagel blijft steken kan die kwetsen wanneer de panelen afgebroken worden.

Het afbreken en versleuren van de panelen laat ik aan de jongeren over. Voor het middag is staan de panelen beneden te wachten op vervoer.

In de namiddag zijn we met de tekenklas afgesproken voor een etentje in de tuin van een collega. Wat een pracht van een tuin. De zon is van de partij, enkelen hebben gezorgd voor bijzonder lekkere hapjes: het samenzijn kan niet meer stuk.

Voor de afscheidnemende collega’s, zoals ik, heeft iemand kaartjes gemaakt en laten rondgaan, zodat iedereen er iets op kon schrijven. Een bloemetje voltooide de attentie. Leuk.

Ik vertrek nogal vroeg, ik ben gewoon te moe om langer mee te vieren. Ik ben aan vakantie toe.

De tafel is één uitnodiging.

Ontspannen en gezellig samenzijn

Iedereen die een eindwerk maakte kreeg een wand van 2,44 m op 2,44 m. Niet bijster groot van oppervlakte om een eindwerk te presenteren. Maar we maken van de nood een deugd en het lukt me om 12 werken te presenteren. Door te zorgen dat elk werk dezelfde afmetingen heeft en de werken mooi in het gelid te hangen verkrijgt mijn wand een zekere variëteit in het aanbod en iets dat de aandacht van de bezoeker trekt.

Ik had met de leraar afgesproken dat ik tafels zou meebrengen waarop ik mijn boeken en harmonica’s zou presenteren. Dat verruimt de mogelijkheden van werk te tonen. De jury is woensdag komen kijken en jureren. Vrijdag ben ik zelf aanwezig geweest op de tentoonstelling zodat ik kon vragen handschoenen te gebruiken bij het doorbladeren van wat op tafel aangeboden werd. ’s Avonds heb ik alles opgeruimd want mensen zijn erg slordig in het omgaan met zo’n boeken. Voor hen betekent dat wellicht niet zoveel, voor mij zijn het schatten. Ik kan niet verdragen dat ze achteloos een leeg glas op de tafel achterlaten of met niet al te propere handen bladeren.

Op het Egidius ben ik wel fier en vooral: het is een reeks vanuit mijn hart. Het verhaal van mijn zoon. Hem draag ik overal mee … ook tot in de Mena.