Brieven XXIV

In de laatste oefening gebruik ik vierkantjes en vul die in met steeds lichter worden kleurtonen.

Met een penseel trek ik verticale streepjes in verschillende kleurtonen. Het zijn gewoon meditatieve oefeningen, leuk om doen. Zo bereid ik me stilaan voor op het oproepen van ‘schrift’ in mijn tekeningen.

Nu wil ik aandacht schenken aan de bladspiegel. Met een penseel trek ik dunne en dikkere lijnen met Oost-Indische inkt. Daardoor ontstaat een lichtspel op het blad.

De middelste vorm heb ik als administratief archief benaderd: opgesloten achter wellicht een deur, ligt het stilaan te vergaan. Hoeveel vergeten archieven benemen ruimte in locaties waar men nooit komt?

Aan de slag met de grootste vorm. Ik laat me inspireren door een boek. De horizontale lijnen verwijzen naar de tekst, de opeenvolgende vormen roepen de bladzijden op. Ook deze vormen kleur ik in met écoline die lichter wordt van kleur naarmate de bladzijden meer naar achter staan.

Met de kleinste vorm teken ik met Oost-Indische inkt een blad ‘briefjes’ en kleur daarna de vlakken met écoline: een mengeling van geel en warm-grijs. Het is een vrolijke bedoening geworden.

En zo hangen de portretten er als verwelkoming bij het binnenkomen. Hoe een goed portret het leven blijer kan maken.

Zo zijn we als koppel ‘vereeuwigd’. Ik vind het wel leuk. Er is geen portrettengalerij waarin we gedeponeerd worden, zoals machtige en onmachtige figuren die publiekelijk ‘een volk leiden’. Nee, gewoon in een dagelijkse atmosfeer genieten we ervan.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Elke week gaan we nu in het atelier van Dirk aquarelleren. De collega’s proberen een model op papier te krijgen, ik worstel met de materie en probeer iets met aquarel tot stand te brengen, want aquarel aanleren en daarbij nog een portret fabrikeren … dat is voor mij te veel. Trouwens, ik ben niet direct geïnteresseerd in portret.

Tremartre kwam er weer aan en Dirk ging ook deelnemen. Hij zou wat portretten meenemen, ook het mijne. Wellicht kon hij het nu afwerken. Ik kreeg een tafel onder een tent van Christel en Dirk zat weer rechtover ons.

Ik stelde voor bij het begin van de markt dat Dirk aan mijn portret zou werken, zodat er wat ‘sfeer’ zou komen. En inderdaad, de mensen bleven staan … en het resultaat mocht gezien worden. De marktbezoekers vroegen wanneer Dirk aan het werk begonnen was. Wat moest je zeggen: een half uurtje geleden of vorig jaar. We deden dan maar het hele verhaal.

Zo is mijn portret ook afgeraakt en ik ben er ook enthousiast over … vooral omdat hij me een jong elan geeft … wie is dan niet gecharmeerd. Ook dat portret ging mee naar huis.

We leerden Dirk kennen vorig jaar op Tremartre (kunstmarkt in Tremelo): hij hielp onze tent opzetten en wij waren bereid tot wederdienst … en zo geraak je in gesprek. Hij had geen marktaanbod, hij wou alleen portretten schilderen en wellicht zou hij wel iemand vinden die model wilde zijn. Omdat Karel toch niets speciaals te doen had, wou hij wel graag die rol vervullen. Omdat Dirk zijn stek had opgeslagen tegenover onze standplaats (van Christel en mij) zagen we het portret groeien. Heel geconcentreerd en rustig aan kwam het tot stand. Tussendoor een pauze, maar na een paar uren intens werken was het af. En hoe! Ik was direct enthousiast. Niet alleen was het portret erg gelijkend, maar het karakter van Karel kwam daarin tot uiting.

In de namiddag heb ik me ook op de stoel voor het model gezet. Het werd toen koud, veel te koud voor mij. We hebben de sessie stopgezet, ik zat gewoon te bibberen… en schilder maar eens een bibberend model.

Het portret van Karel namen we mee naar huis. Iedereen die bij ons binnenkwam vond het erg goed. Wij genieten er dagelijks van.

Ik weet niet waarom, maar voor de kleinste briefvorm heb ik een voorkeur. Wellicht omdat ik dan denk aan de tekenbriefjes van kinderen voor hun ‘liefste mama’ of een kattenbelletje van een geliefde die nog voor hij vertrekt iets wil zeggen. Die kleinere vorm leent zich ook gemakkelijk tot een boeiende interpretatie. Ik werk er gewoon graag mee.

Met de middelste briefvorm maak ik een compositie van de gehele vorm die ik inkleur en dan een lijnenspel met een gedeelte van de vorm.

Het is me een beetje over het hoofd gegroeid: tekenen, exposeren, kantklossen, elke dag een blog schrijven. Daarom maar de beslissing genomen het wat rustiger aan te doen met die blog. Nu wil ik me achter mijn pc zetten als er ruimte voor is, zodat ik er van kan genieten. Dit betekent dat mijn blog voortaan onregelmatig zal verschijnen maar ophouden ermee zie ik niet zitten. Ik toon nog graag mijn werk of schrijf nog graag iets neer over een tentoonstelling.

Maar ik blijf brieven tekenen, zoals op de afbeelding hiernaast. Met de grote briefvorm en de zijkantlijnen ervan, stel ik een compositie samen. Jammer dat de kleur zo anders is dan in werkelijkheid. Daarvoor is dan een tentoonstelling goed: dan komt het echte werk tot leven.

Ook de kleinste vorm krijgt een beurt, maar hier gebruik ik alleen legen vormen en de rest wordt achtergrond. Ik denk aan vlinders als ik de lege vormen over het blad verdeel.

De middelste vorm krijgt een zelfde behandeling als de grootste, maar nu blijven twee vormen leeg en vul ik zeven vormen met lijnen. Op het einde kleur ik de vormen in en laat er twee uitspringen in een fel geel.

Ik vertrek terug van de grootste briefvorm. Eén vorm laat ik wit, twee andere vormen vul ik op met de zijlijnen van die vorm. Daarna vul ik het blad op met de door elkaar lopende omtreklijnen van die vorm. De opgevulde en lege vormen kleur ik bij met écoline, zodat ze duidelijk merkbaar zijn.

Nu beperk ik de vormen tot de kleinste en gebruik de zijlijnen door elkaar of hoe een vorm, begrensd door vier zijden, aanleiding kan geven tot een lineaire tekentaal

Geïnspireerd door de hebberige spin van vorige tekening gebruik ik de omtrekslijnen van de drie briefvormen door elkaar en losstaand van de vorm. Doordat de lijnen zich steeds herhalen komt er een zekere rust in de chaos.

Ik gebruik de grote briefvorm , maar laat bij elke afbeelding een zijde open. Aan de zijkant kleur ik enkele vlakken in goud. Het geheel doet denken aan een spin die haar hebberige poten naar het goud uitstrekt.