Eindejaarsfeest met kantklossen
Ik kan wel kankeren op dat eindejaarsgedoe … maar toch geniet ik van de feesten.
Zoals in de andere ateliers wordt ook bij de kantklossers feest gevierd op het einde van het jaar. Hier worden de dag- en avond cursus samen gebracht. Dat is wel leuk: zo maken we kennis met de vrouwen van de avondafdeling. Waar blijven de mannen die deze kunst onder de knie willen krijgen?
Dinsdagnamiddag hebben we les, 's avonds komen we samen om te feesten. Omdat er weinig gegadigden komen opdagen (iedereen blijkt druk aan het koken te zijn voor ’s avonds) zijn we maar met een paar cursisten aanwezig. Zo heeft Lieve, de docente, tijd om de tafels te installeren. Het wordt één grote tafel. Als iemand haar nodig heeft komt ze helpen, dan weer werkt ze verder aan de voorbereiding van het samenzijn ’s avonds. Het is een echt gezellige namiddag. Het doet me denken aan mijn kinderjaren toen moeder ook voorbereidingen trof om ’s avonds het kerstfeest te vieren: er zat iets in de lucht van ‘vanavond zal het gebeuren’.
Wanneer ik ’s avonds de klas binnenkom, ben ik toch nog verrast: de tafel is mooi versierd en op elke plaats ligt een servet met een zelfgemaakt kaartje. Op de voorkant een takje dat in goudkleur gedompeld is en de achterkant een handgeschreven tekst. Hoeveel uren heeft ze daar voor vrijgemaakt? Niet zo evident voor een jonge vrouw met voltijdse job en een gezin met kinderen.
Iedereen gaf op voorhand op wat hij zou meebrengen. Ik hield het bij brood dat Karel zou bakken. Dat is echt lekker en dat werd beaamd door de anderen. Er kwamen niet alleen lekkere maar ook mooie gerechten op tafel. Heel wat mannen hadden zich daarin uitgeleefd … hun vrouw moest alleen nog inpakken en wegwezen. En natuurlijk … er was meer dan genoeg.
Het is een gezellige avond geworden.
Ik vertrok als eerste. Als oudste van de groep kan ik dat wel toegeven: ik was gewoon ‘moe’. Toch is het leuk te ervaren dat ik ook daarin aanvaard ben. Ik zou die vriendschap van de groep niet willen (kunnen) missen.
