De bedoeling van de tentoonstelling is om de eigen leerlingen te laten kennis maken met de andere ateliers, zodat ze bv. als ze in een bepaalde richting afstuderen zich kunnen inschrijven in een atelier dat een aanbod geeft dat hen aanspreekt. Om dit project te realiseren worden drie locaties uitgekozen die vooral de ateliers voor volwassenen huisvesten: Diest, Rillaar en Werchter. Met de afdelingen voor kinderen en jongeren erbij is de academie aanwezig in negen (deel)gemeenten.

Elk atelier ging aan de slag met de opdracht: op een oppervlakte van tien vierkante centimeter (of een kubus van 10 cm zijde) iets realiseren met de techniek die in het atelier beoefend wordt.

Voor het kantklossen ging de docente ( en meteen ook haar leerlingen) haar inspiratie halen bij Jacson Pollock. Op een op maat gesneden glas, werd op een oppervlakte van 10 cm² gespat met acryl. Het resultaat werd dan gebruikt om een werkje te maken dat daarop aansloot.

De foto hiernaast toont mijn werkje. Toen ik het aan de docente gaf dacht ik: ’t is niet echt denderend. Het verraste me toen ik het zo gepresenteerd op de muur zag: dan kon ik me er wel mee verzoenen.

Zo ging elk atelier aan de slag om met zijn allen iets te maken.

Ongelooflijk wat je binnen de afmeting van 10 cm² of 10 cm³ kan realiseren. Het is vooral de fantasie die moet aangesproken worden. Grenzen zijn er om het grenzeloze ervaarbaar te maken.

HAAS: Hagelandse academie aan de stroom organiseerde onder het motto: volg de stroom en bezoek onze academies op zondag 26 april van 10 tot 18 uur. Prikkel uw artistieke verwondering met honderden kunstwerkjes, een tentoonstelling van de eigen leerlingen

Op drie locaties werd open academie gehouden: Aarschot, Diest en Rotselaar.

De bedoeling is de leerlingen van de academie en hun familie- en vriendenkring kennis te laten maken met alle ateliers en de activiteiten die daarin plaats vinden. Een promotieproject dat maanden voorbereid werd: alle leerlingen hadden één of meer werkjes die ten toon gesteld werden en de leerkrachten zorgden voor de presentatie en de organisatie van koffie, koekjes en taart (meestal zelf gebakken).

Omdat Christel en ik ook deel namen aan dat project en omdat we ook wel nieuwsgierig waren wat er allemaal binnen de Hagelandse academie gebeurde, zijn we ook gaan rondtoeren.

Eerst naar Diest, dan Rillaar, vervolgens een tussenstop in Baal waar kunstkring Gesigneerd een tentoonstelling had van "de kleine artiest" (ook leerlingen van de academie) en dan naar Werchter om uiteindelijk nog bij Fons van Tricht zijn laatste keramiek te gaan ontdekken.

Een hele trip … en toen we terug naar huis reden werd het stil in de wagen: we kregen niets meer gezegd. Christel stelde dat ons woordkapitaal verbruikt was. Het was echter niet verbruikt, het zat verstopt achter gloeiende voeten, vermoeide benen en een massa indrukken. Teveel om in een keer te verwerken.

Gelukkig was het aanbod de energie investering waard. We hoefden niet op reis en een duur ingangsticket te betalen om iets mooi te zien: dat kregen we hier ter plaatse en gratis.

De groep die in Orlando zich een plaats ‘bij de tien beste’ van de wereld veroverde, is zondagmorgen veilig geland en probeert nu de jetlag weg te werken. Over enkele weken verdedigt de cheergroep die naar Orlando ging, hun goud van vorig jaar voor het Belgisch kampioenschap in Mechelen. Veel tijd om uit te rusten krijgen ze niet. Daarbij worden de meeste deelnemers op school verwacht. Achter de glitter en de show, zit vaak hard werken en tanden op elkaar.

Ondertussen (zondagavond) verdedigt Julie Mannekens haar plaats in SYTYCD (so you think you can dance). Ze is ook een leerlinge van het danscentrum. Duimen maar.

Wel krijg ik even mijn dochter aan de lijn. De verbinding valt voortdurend uit. We zijn blij elkaar gehoord te hebben en spreken af om over een paar dagen elkaar ‘in het echt’ te zien.

Dan herneemt het gewone leven zich dat zich voor mij vooral afspeelt achter mijn tekentafel. Ik laat de jongeren aan hun wereld over: terwijl zij de sterren uit de hemel dansen ben ik ontroerd door garen dat mij inspireert om een stukje kant te realiseren.

En dan kijk ik naar buiten. Het regent, niet direct mijn favoriete weer. Maar de rabarber geniet ervan en groeit zienderogen.

Het WK cheerleaden is achter de rug. Met twee groepen nam de dansschool eraan deel: de juniores eindigden tiende, de seniores op de achtste plaats. Met de leuze: we behoren tot de top tien op wereldvlak, gingen ze alle spanning uit zich weg vieren.

Het optreden kon ik volgen via internet. Toch wel spannend als de meisjes (veel) en jongens (2) hun kunnen op het toneel brachten. Denkelijk moeten ze bepaalde figuren brengen, want de andere groepen die ik bezig zag deden ook van die acrobatische toeren.

Via facebook konden we op het thuisfront de escapades van de dansers volgen. En dat is wel leuk: een uitstapje naar hier of daar, enkele foto’s nemen, wat tekst erbij en meteen weten we hier dat ze  zich enorm amuseren … en elke dag hun uren training afwerken.

Gisteren hebben ze hun koffers gepakt om naar huis weer te keren. Het is wel een lange reis: eerst het vliegtuig van Orlando naar New York, daarna van New York naar Brussel. Bij de overstap liet men nog een berichtje op face book achter dat alles goed verloopt. Terwijl ik dit schrijf wacht ik op een berichtje van veilige landing.

Het is toch altijd even spannend je kinderen veilig weten thuis te komen na een lange reis. Toch kan je alles op de voet volgen. Ik denk dan aan vroeger: toen ging het met de boot naar Amerika. Hoeveel weken of maanden duurde het toen voor de eerste brief wat vertelde over het leven aan de andere kant van de oceaan? Ik denk aan ‘Dinska Bronska’ van Karel van den Oever, een heel ontroerend getuigenis van het leven ‘toen’.

DINSKA BRONSKA

Uit een oud dorp,

- kameelbruin als de steppe -

uit Plocka,
kwam Dinska Bronska.
Haar hoofddoek was pruisisch-blauw
en haar haar vlas-geel;
ook waren haar ogen blauw
als fjord-water.
Zij rook naar knoflook en spar,
zij droeg laarzen
en ging zeer zwaar en gauw.
In het "Hotel Lapland" zat zij
bij een tafel aan het straat-raam
zij schreef 'n brief.
Een haarlok viel laag op haar rode kaak
en zij stak haar tong uit,
want ze schreef moeilijk die brief
en daaronder "Dinska Bronska", haar naam.
Ze stak ook de penstok in haar mond
en zocht met haar ogen langs het plafond.
Op het papier waren 'n inktvlek
en groot gestrompel van letters:
zij kocht het voor tien centiem
in de kruidenierszaak
over het hotel.
Er was 'n beetje inkt aan heur kaak.

O, Dinska Bronska;
gij vertrekt naar Canada:
de verroeste stoomboot wacht langs de kaai.
Gij laast op een almanak
der "Red Star Line"
dat Canada grotere appels,
o, hoger en geler koren heeft dan Plocka.
Het moet in Canada veel beter zijn!

O, Dinska Bronska,
met je zeer dikke vingers:
je schrijft zo moeilijk die brief.
Je ogen zoeken vliegen op het plafond.
"Moj Boze!"
Er zit 'n tranen-veeg,
o zo verdrietig,
van je blauwe ogen naar je mond.

O, Dinska Bronska!

Aira United, het stuntteam van Danscentrum Aike Raes, neemt als Belgisch Kampioen deel aan het wereldkampioenschap cheerleaden in Orlando. Zondagmorgen zijn ze vertrokken en Aike ging natuurlijk mee. De burgemeester van Leuven deed hen uitgeleide (was hij er toevallig of was hij de Belgische kampioenen komen aanmoedigen bij hun vertrek?) De vertrekhal van de luchthaven deed even dienst als voorstellingsruimte en voor een eerste keer op reis lieten ze zien wat ze zoal in hun marge hebben. Even later waren de foto’s te vinden op facebook. Natuurlijk ben ik trots op mijn dochter en de productiegroep die deelneemt aan het wereldkampioenschap … maar het is zo ver … ik zit dan te wachten op het berichtje dat ze veilig aangekomen zijn in hun hotel … en dat zal pas na een reis van 20 uren gebeuren.

Ook voor mij herbegint het reizen … maar ik hoef maar 20 minuten gewoon altijd rechtdoor te rijden tot aan het gebouw waar het kantklos atelier zich bevindt. Ik heb geprobeerd het kanklossen tijdens de paasvakantie wat te laten rusten en om me voor te bereiden op de kunstroute van 3 mei. Vooral de tuin vroeg veel energie, maar nu, met een overvloed aan zon, ligt hij er uitnodigend bij. Als de zon blijft en het binnen nog in orde geraakt, zal die dag niet meer stuk kunnen.

Toch kon ik het niet laten een nieuw ontwerp voor het kantklossen te maken … en dan is de verleiding te sterk: dus de draden die ik wou gebruiken op de klosjes en klossen gewonden … en van het ene komt het andere … en als ik terug naar het kantklossen rij heb ik al een deel van mij ontwerp gerealiseerd. Kantklossen werkt verslavend … het is zo moeilijk te stoppen, want telkens wil je nog dit of dat afmaken. Vaak is een protesterende rug die me dwingt te stoppen.

Ik blijf bij het thema visjes en spreek mijn kinderlijke fantasie aan. Dan vergeet ik gewoon de volwassen wereld rond mij, de niet te verteren nieuwsberichten … en geef me over aan een ruimte waar plaats is voor spel, niets hoeven, het laten komen van wat opwelt. Dat past uitstekend bij de lentezon en de belofte van zich vernieuwend leven in de natuur.

De staart van het ene visje is de kop van het volgende … of een leporello die doet denken aan  Esscher, hoewel ik dat nauwelijks durf te stellen t.o.v. een grootmeester in de tekenkunst. Ik kijk met plezier naar het werk van Esscher … en waarom zelf niet iets uitproberen? Zo heb ik extra plezier aan zijn werk.