Vleugels van vrijheid VI

Ik volg de weg verder naar meer visuele structuur op het blad en voel de zin in mij opkomen om er een groot werk mee te maken met drie kaders naast elkaar.

Ik probeer wat meer gestructureerde elementen in mijn ontwerp te verwerken. Daardoor ontstaat er meer spanning in het visuele verhaal.

Soms vraagt men mij: wanneer doe je het allemaal. Tja … wanneer doe ik het allemaal?

Eerst en vooral heel georganiseerd leven. Mijn dag is 'gepland'. 's Morgens sta ik met plezier op, overdenk wat ik die dag ga doen … en soms sta ik al om acht uur acher de tekentafel. Koffie drinken doe ik tussendoor, als ik nood heb aan rust. Er ligt altijd een boek klaar of ik zet me achter de pc. Die pauzes zijn kort en dan weer aan het werk. Ik denk dat door grenzen te trekken (wanneer ik wat doe) energie beschikbaar is om te doen wat gepland is. 's Avonds ben ik wel bekaf … maar dat mag vind ik. En ik vind het heerlijk om naar bed te gaan.

Het thema blijft me boeien en tussen de drukte van feestvieren en tentoonstellen door, zoek ik mijn tekentafel op.

In dit ontwerp probeer ik het zo sober mogelijk te houden. De zwarte achtergrond, compact, geen speld tussen te krijgen, verwijst in mijn beleven naar absolute waarheden die als dogma's over ons worden uitgegoten. Dat gebeurt niet brutaal maar verweeft zich met datgene wat men 'opvoeding' noemt'. Je zal maar als vrouw stellen dat 'poetsen' niet elke vrijdag moet gebeuren en ook door een man kan gedaan worden.

De verticale strepen verwijzen naar datgene wat algemeen aanvaard wordt. Het is fantastisch wat de wetenschap ons allemaal kan leren … en het zijn de vragen die men aan de wetenschap stelt die de gevestigde overtuigingen kunnen verdiepen of een andere invalshoek aanbieden waarmee men verder aan de slag kan.

Ik heb ook nood aan die okergele kleur. Het roept de inspiratie, de vernieuwende kracht op waardoor de mens en de mensheid kan evolueren.

En in deze omgeving plaats ik dan mijn vleugels van vrijheid. Laat die vleugels maar ruimte veroveren.

Afspraak aan de sporthal. Lorenzo wou voor het aperitieven eerst wat beweging en koos voor een badminton toernooi. Neen, de oudjes moesten zich geen zorgen maken: naast het veld was er nood aan aanmoedigingen en applaus.

Het samenkomen loopt gesmeerd, zodat men op het afgesproken uur kan beginnen. Het veld wordt voor één uur afgehuurd, en Lorenzo wil elke minuut gebruiken. Hij heeft een papier waarop hij uitgeschreven heeft wie tegen wie speelt, telkens voor een kwartier. De jonge coach doet het voortreffelijk maar is wel veeleisend. De pauzes blijven beperkt tot een slok drinken, vlug de nieuwe samenstellingen van de ploegen aflezen en dan weer aan de slag tegen het pluimpje.

Het samen sporten is al een feest op zich. Er is veel gelachen, vooral als het pluimpje weer eens in de verkeerde hoek terecht komt. In het begin worden de punten nog bijgehouden maar dat evolueert naar louter plezier in het spel. Trouwens, er is geen beker te verdienen en voor een prijzenpot vonden ze geen sponsors. Alle aandacht gaat immers naar afgod voetbal.

Na vier sets staan de deelnemers te zweten en moeten toch even uit blazen. Gelukkig zijn er douches die ook zondagnamiddag kunnen gebruikt worden.

Terwijl ze zich gaan opfrissen hoor ik ze afspreken nog eens zo'n familietoernooi te organiseren. Van een succes gesproken!

Morgen en overmorgen is de tentoonstelling van Christel nog te bezichtigen, dus maken we vandaag vrij om de eindejaarstentoonstellingen van de Hagelandse Academie, waar ik klossen volg, te gaan bekijken. In de namiddag gaan we naar Rillaar, waar in de verschillende ateliers werken te zien zijn van de leerlingen. 's Avonds is het in Aarschot te doen. In het CC Gasthuis is het tentoonstelling en proclamatie van degenen die afstuderen. Is altijd leuk: dan zie je mensen die je tijdens het schooljaar wel tegenkomt, maar hoogstens een goede dag kan tegen zeggen, want ieder wil naar zijn les. Nu krijgen we tijd om wat uitgebreider met elkaar te praten. Zondag is er een familiefeestje gepland: Lorenzo viert zijn lentefeest. Dat willen we zeker niet missen.

Stilaaan komt ook de tentoonstelling in UZ Gasthuisberg in het vizier. Alles staat wel al netjes klaar, maar moet nog ingepakt worden om beveiligd te zijn bij vervoer. En dan kreeg ik van mijn dochter een boek mee dat ik in een ruk zou willen uitlezen: 'Uw brein als medicijn' van David Servan-Schreiber. 't Is net of ik geen tijd meer krijg om achter mijn tekentafel te staan.

Even rustig ademhalen en kijken wat ik nu kan doen: wellicht eens naar buiten trekken en tussen de regenbuien door genieten van het prachtige groen en de zomerkleuren. Dan krijg ik weer het gevoel alle ruimte te hebben die nodig is om me goed te voelen.

Wanneer ik voldoende vogels getekend had, begon ik te zoeken naar een abstracte vorm die het vrije vliegen van de vogels kon uitdrukken.

In een eerste ontwerp maak ik gebruik van drie sjablonen, waarbij de kleinste sjabloon soms een kleur krijgt van papier dat ik over die vorm plak. Ik zit te aarzelen tussen de gedachte aan het kleurrijke en de vrijheid.

Voor deze tentoonstelling heeft Christel zich uitgeleefd in het 'imaginaire protret'. Ze kan erg goed portretten naar model tekenen en schilderen, maar ze wou een stap verder, een grens verleggen. Niet het portret als 'foto', wel het portret als expressie van een innerlijk beleven.

Hieronder de voornaamste werken.

Vrijdagavond is het zo ver, dan opent de tentoonstelling van Crhistel de deuren voor het publiek. Kon Christel de voorbije dagen erg rustig blijven, nu voelt ze de spanning groeien: hoe gaan de bezoekers reageren, gaan er wel bezoekers komen?

Over dat laatste hoeft ze zich geen zorgen te maken: om kwart voor acht komen de mensen binnen. Dat is wel een leuk moment: de meeste bezoekers kennen we van hier of daar en met de mensen die we nog niet kennen leren we kennen.

Even na achten verzamelen we de mensen en beginnen we met de opening. Ik heb een tekst klaar die Christel nog niet mocht lezen: het moest een verrassing blijven. Ik hou me strikt aan de tekst … als je dat niet doet riskeer je uit te weiden en vraag je teveel van de aandacht van de bezoekers: zij zijn gekomen om te kijken Christel te vieren en een glas te drinken.

De sfeer is heel gemoedelijk … tot plots de mannen verdwijnen. Ach ja, het is voetbal op tv. Maar dat kan de pret niet drukken.

… en Christel voelt zich erg tevreden op het einde van de avond. Ze kreeg vele positieve respons op haar werk en heel wat onverwacht bezoek kwam zich aanmelden. De inspanning die het werken aan de tentoonstelling vroeg, is vergeten. Nu is het één groot feest.

Toch wel spannend: wat heeft Lut te zeggen over mijn werk.

Ook de dochters van Chrsitel waren er bij.