De ruimte is niet zo groot, maar ik kan me best voorstellen dat het hier af en toe erg levendig aan toe gaat. De akoestiek is goed, je moet dus niet tegen elkaar opschreeuwen als je iets wil zeggen en het is een gezellige ruimte, hier blijf je graag iets drinken.

Ik ben geboeid door wat een lijn of een vlak op een blad kan aanrichten. Het is een verkennen van de grafische mogelijkheden. Tevens wil ik die elementen aanwenden om een diepere laag in de menselijke psyché te bereiken. Het is een overstijgen van het toevallige, het hier en nu, om te stranden bij het archetypische van het onderbewustzijn. Daardoor wil ik het individuele verlaten en een universele wereld oproepen. Zo nodig ik de toeschouwer uit om aandacht te schenken aan wat ons met die wereld verbindt.

Als we ouder worden, bieden zich automatisch thema’s aan die met vroeger te maken hebben, er is immers meer voorheen dan toekomst. Tekenen is dan een soort overwegen van de kwetsbaarheid en de eindigheid van mezelf al mens, als concrete vrouw midden de turbulentie van het bestaan. De passie van pen en inkt biedt dan ruimte om de innerlijke wereld op te roepen. Meestal werk ik in reeksen, waardoor een bepaald thema doorgewerkt wordt, tot uiteindelijk een innerlijke rust zich aandient.

Werken aan mijn tekentafel is een therapeutisch proces: elk lijntje is me meer verbonden voelen met het leven en mijn plaats daarin.

Voor mij betekent een tentoonstelling samen stellen, enerzijds een overzicht vormen van mijn werken die ik de afgelopen tijd maakte, anderzijds ook een eenheid realiseren waarin de werken elkaar ondersteunen zodat ze versterkend werken.

Natuurlijk ben ik gaan zien wat de ruimte te bieden heeft. De foyer is een verbouwde middeleeuwse schuur van de Zwartzusters. Gewoon prachtig, met die oude balken, de verdeling van de ruimten in kleinere hoeken, gewoon heel mooi en gezellig om er even iets te drinken. Ik probeer in die ruimte werken te hangen die die sfeer accentueren. Dat maakt het ten toon stellen dubbel boeiend.

Ik haal de werken uit mijn archief die ik denk te gebruiken. Natuurlijk zorg ik voor een ruime keuze. Even een plan uittekenen met de afmetingen en dan aan de slag. Hier ging de selectie als het ware vanzelf. Het was net of ik het laatste jaar naar deze ruimte had toegewerkt.

Met de hulp van Christel worden de werken aan de muur gehangen, tussendoor een bemoedigende koffie en babbel met de verantwoordelijke van Aleydis …en met een blij gevoel trekken we dan de deur achter ons dicht;

Hopelijk vinden de bezoekers van de foyer het ook leuk om de werken te zien hangen.

Aleydis is de naam van een toneel gezelschap in Aarschot. Dit jaar viert de groep hun veertigjarig bestaan.

Bij elke nieuwe productie nodigt men een kunstenaar (m/vr) uit om in de foyer ten toon te stellen. Voor de eerste productie van dit jaar (Festen) vroeg men mij om mijn werken te tonen. Natuurlijk ging ik graag op dit aanbod in.

De werken zijn te bekijken in de foyer tijdens de voorstellingen van 2 tot 24 februari 2018. Ook na afspraak kan men een kijkje nemen (016/56 02 22 – 9u tot 16u). Meer info: WWW.Aleydistheater.be

En dan, naar aanleiding van een woord, een geluid … noem maar op, komen de herinneringen op je af. Teveel in een keer om duidelijk te zien. Je probeert dan in die herinneringen wat orde te brengen. Langzaam krijgen enkele herinneringen voorrang.

Rust vinden in het bewustzijn deel te mogen uitmaken van een niet te bevatten totaliteit, onderworpen aan de natuurwetten.

Alsof je overstelpt wordt door de onmetelijkheid van wat is en je geen plaats kunt vinden die wat geborgenheid biedt.

Sommige periodes wordt het verlangen naar informatie bijna beklemmend.

Tot je ontdekt dat er andere verwoordingen mogelijk zijn die meer aansluiten bij je eigen ervaren. Er ontstaat openheid naar andere antwoorden op die basisvragen

De kindertijd ontgroei je vlug en de godsverhalen verdwijnen niet.

Door zichzelf te verbergen achter aangereikte muren van wat de gangbare interpretatie (in Vlaanderen een katholieke) van in het leven staan is, schakelt men onrust veroorzakende vragen uit. Je leeft rechttoe rechtaan, opgeslorpt door het drukke leven van job, gezin, sociaal leven.

Hij was op vakantie bij zijn oom, zodat zijn ouders even konden uitblazen. Toen ik hem ontmoette stelde hij me drie vragen: wie ben je, van waar kom je, waar ga je naartoe. Steeds opnieuw stelde hij dezelfde vragen, zonder even te pauzeren. Zou hij andere woorden kennen?

Ik heb nog vaak aan die mentaal beperkte jongen gedacht. Hoe leef je met iemand die zo dwangmatig praat? Nochtans stelde hij drie basisvragen. Dat intrigeerde me enorm: vooral deze vragen te horen uit de mond van een zwaar beperkt iemand.

Dat voorval gebeurde zowat dertig jaren terug … en toch denk ik er nog vaak aan. Ik probeer nu in enkele werken die vragen vorm te geven, een soort antwoord te vinden op die vragen.

In het eerste werk komt ‘wie ben ik’ aanbod. Stilaan ontdekt de mens zichzelf: voor mij is de uiteindelijke confrontatie met mijn kwetsbaarheid en mijn sterfelijkheid de basis van mijn zelfbewustzijn, het is het enige dat we met zekerheid weten en die grenzen kunnen niet ontkend worden.

Als kind, opgroeiend in een katholiek milieu, kreeg een antwoord vorm: een kind van god. God zat dan ergens op een troon in de hemel en gezien ik van sprookjes hield, kwamen de verhalen over die god mijn wereld bevolken, zowel het mooie als het verschrikkelijke.

Maar sprookjes kan je mettertijd een plaats geven … maar die basisvragen blijven steeds aanwezig.

Een verloren gelegd werk weergevonden.