Todesfuge van Paul Celan

meegenomen naar de velden van je dromen
de geur van lach en vrijheid in de lucht
tijd zou toekomst worden
 
tot je weg ging
naar verten onbereikbaar
je naam als brandmerk in mijn huid

voor een vaderland tot vechten bereid
in gang gezet door leuzen
vrijheid,  democratie, terreurbestrijding, een propere oorlog
 
ze verdwijnen in een uniform
naamloze vechtmachines
 
de dood als schaduw

Papier opspannen en insmeren met groene bister. Daarna de bister met penseel en water weghalen. Het resultaat is een soort negatief als van een film.

ik vraag de ruimte naar toekomst
een warm verhaal
 
zonder mededogen
ongehoord mijn vraag
 
als terloopse toevalligheid
zo nietig is de mens

op het kruispunt van wegen aarzelen
aanpassing of verzet
 
bevreesd kiezen
binnen de uitgetekende lijnen leven
of risicovol
vrijheid ademen en de eigen weg gaan

een muur opgetrokken
van steen
van woorden
van vooroordelen
 
blijf weg
twijfel
onrust
 
veilig de kooi van niet weten
 

papavers bloeien
gedragen door het fluisteren van de wind
weerloos sterk
 
vergeten de slagvelden
dagen de zomer uit
in de velden van nu

Zwarte melk der vroegte uit Todesfuge van Paul Celan

We ontvangen de mensen in mijn tekenhoek annex keuken. Eerst diende natuurlijk ruimte gemaakt. Tekentafel buiten op het terras geplaatst, bij dit goede weer geen zorgen omwille van regen of wind. Gezien al mijn benodigdheden op wieltjes staan was het gemakkelijk om de spullen te verhuizen naar de kamer ernaast. Schilderijen op hun plaats hangen, poetsen en stoffen en na drie dagen doorwerken was de ruimte klaar om bezoekers te ontvangen.

Bij het binnenkomen links hangen ‘Barbara’,‘Het huwelijk’, ‘Zwarte melk der vroegte’, de reeks van bewustzijnsmomenten, ‘Gebroken’ en daaronder een klein schilderijtje ‘In het bos’.  De schilderij ‘Vuur’ dat op de volgende muur hangt is half zichtbaar. Bij de sfeerfoto’s komen sommige schilderijen duidelijker in beeld.

Boven het raam dat uitgeeft op de tuin hangt ‘Gracias a la Vida’, links en rechts geflankeerd door drie schilderijtjes uit de reeks ‘Constructie-deconstructie’.

Omdat het weer goed is, kunnen de schilderijen op de ezels naar buiten geschoven worden, zodat er meer ruime is voor de bezoekers. Dit zal in de namiddag zeker zijn nut tonen, wanneer de bezoekers met drommen tegelijk afzakken. Daar staan ‘Het geheugen van de aarde’, ‘Verloren’ en ‘Denkend aan papavers II’ tussen de bijna uitgebloeide bloemen van een blauwe regen.

Voor het eerst hangen we schilderijen boven de scheiding tussen tekenhoek en keuken. ‘Afval op een werf’, ‘Wat ik schrijven wou’, ‘Liggend in de zon’, ‘Gevangen in waanbeelden’, ‘Vloed’. Een klein schilderij ‘Na de genocide’ en vier kleinere werken vinden daaronder hun stek.

De eerste bezoekster is een vriendin die voor het moederfeest bij haar moeder even binnenwipt.  Om de kinderen bezig te houden is er speelgoed uitgehaald, zodat we rustig kunnen praten. Op de foto wordt alles weer samengeraapt om terug naar de speelgoedkast te verhuizen. Op de achtergrond is ‘Vuur’ nu duidelijk zichtbaar.

Er kwam nog jong volk op bezoek. Deze jongedame is geboeid door kunst. Ze hoopt in die richting haar carrière uit te bouwen.

Karel en ik lossen elkaar regelmatig af om wat uitleg bij de werken te geven.