Verloren (2007)

laat graven een gat in de aarde

uit Todesfuge van Paul Celan

Een blog beginnen … feitelijk niet zo moeilijk op Seniorennet. Alleen zat ik aanvankelijk vaak te knoeien met de foto’s. Dat is nu voorbij. Alle schilderijen en tekeningen kunnen nu vergroot worden. Dat geeft een beter beeld, zeker bij de tekeningen van ‘Fuga van de dood’, het begin van mijn blog.

bs133266@skynet.be uw reactie kwam wel hard aan. Terwijl ik mijn uiterste best deed om mijn tekeningen op mijn blog te krijgen, schreef je me, om het zacht uit te drukken, een vrij onaardige mail. Ik kon je niet eens terugmailen om uit te leggen waarom ik telkens maar mijn blog wijzigde. Mijn antwoord werd onbestelbaar teruggestuurd. Zo anoniem reageren vind ik ook niet erg moedig. Echt, ik verzamel geen punten voor een plaats in welke top ook. Mijn schoolperiode en de daarbij horende examens liggen ver achter mij, ik hoef mezelf of iemand anders nog iets te bewijzen. Nu is de tijd van genieten aangebroken, ik probeer alleen de dingen te doen die ik graag doe. We kunnen maar beter mild zijn voor elkaar… Eens de seniorenleeftijd bereikt, is onze tijd hier beperkt. Ik wil jou en alle senioren toewensen dat we de jaren die we nog cadeau krijgen, intens mogen beleven; dat we innerlijk eindelijk rust kunnen vinden en als we definitief uitzwaaien, we terug kunnen kijken op een rijk leven.

Week van de Amateurskunstenaars 2011

Ik ben lid van kunstkring ‘Gesigneerd’ in Tremelo. Eén van onze doelstellingen is amateurkunstenaars gelegenheid geven met hun werk naar buiten te komen. Elk jaar organiseert de kunstkring tijdens de WeekAmateurKunstenaars een tentoonstelling. Het gemeentebestuur gaf toelating om die te laten plaatsvinden in de inkomhal en de raadzaal van het stijlvol vernieuwde gemeentehuis: twee mooie ruimtes, voorzien van een handig ophangsysteem.

Vrijdagavond: openingsreceptie. De burgemeester doet eerst zijn woordje, daarna de schepen van cultuur. Die kan aankondigen dat er een oplossing in zicht is voor een nieuwe locatie voor Gesigneerd, want vanaf juni neemt de huur van de huidige zaal in Siddartha een einde. Dat is pas een schepen van cultuur, onmiddellijk is ze mij sympathiek. Daarna neemt Pol het woord en laat het niet meer los: voor elke deelnemer heeft hij lovende woorden. Soms denk ik: zijn dit hier allemaal Rembrandts of Piccasso’s?

Het is ontzettend warm. Veel mensen zijn op het evenement afgekomen … of is het op de wijn aangeboden door een gulle gemeente? Ik schuif stil naar buiten. De stem van Pol heeft geen versterking nodig, ook aan de deur is hij nog goed hoorbaar. Na het applaus vertrek ik.

Zaterdagnamiddag ben ik samen met Christel van wacht. De zon brandt, mensen zijn naar zee, of werken in hun tuin, of … Enkelen zakken af naar de tentoonstelling. Gelukkig komen de deelnemers zelf eens binnenspringen. Ik heb een boek meegenomen, maar krijg geen twee pagina’s gelezen. De verhalen van mensen zijn even kleurrijk als de schilderijen aan de muren.

De tentoonstelling opent nog alle dagen de deuren tot en met 1 mei. Op werkdagen tijdens de openingsuren van het gemeentehuis, tijdens het weekend van 14 tot 18 uur.

Op 1 mei is er een Kunstwandeling van ongeveer 1 km door het natuurgebied van de Hillstraat in het centrum van Tremelo. Beeldhouwers en dichters, onder wie ook Karel, tonen hun werken. Hopelijk helpt de zon toeschouwers lokken.

Telkens verwonder ik me erover hoeveel mensen creatief bezig zijn. Creatieve mensen zijn de sterkhouders van een gemeenschap: zij beleven hun passie, ze hebben zin in het leven. Ze zijn onze toekomst.

  Industrieel erfgoed

Ergens vond ik een foto van de binnenkant van een fabrieksgebouw: een enorme silo en daarover een loopbrug. In mijn verbeelding zag ik de arbeiders daar werken: ze kenden het productiesysteem door en door, wisten wanneer ze moesten ingrijpen, bijsturen, oliën. Die kraan openen, een andere weer dichtdraaien. Ik ben altijd al geboeid geweest door oude gebouwen en werkmateriaal. Ik probeer me voor te stellen hoe ze vroeger leefden. Hoeveel uren werkten ze, waar gingen ze naar het toilet, waar konden ze hun boterhammen opeten, hoeveel geluid moesten ze slikken, was er verluchting, verlichting?

Bij deze foto kwam plots het ritme opzetten van constructie en deconstructie. Plannen maken, investeerders aantrekken, algemeen concept en planning van het gebouw: constructie. Het bouwen van de fabriek verloopt gelaagd: ruwbouw, elektriciteit, loodgieterij … deconstructie. Als die deconstructie een goed verloop heeft gekend volgt de opstart van de fabriek: constructie. Wanneer de fabriek verouderd is komt er weer een periode van deconstructie: productie wordt gestaakt, arbeiders verlaten de fabriek, ze wordt een ruïne. Ooit zal ze wellicht verkocht worden omdat men er met een nieuw project wil beginnen.

Dat ritme van constructie -  deconstructie sprak me wel aan. Daarom gebruikte ik 12 kleinere doeken van 40 x 40.  Hierboven een foto van het totaalbeeld: constructie. Hieronder volgen de doeken afzonderlijk, vergezeld van poëtische impressies die ik schreef ook 12 of hoe een deconstructiefase weer tot constructie kan leiden.

met waggelpassen
verkent ze de wereld
en het glinsteren van verpakkingspapier
 
schaterend
valt ze in zichzelf
de grond op
 
en
blaast nadien
twee kaarsjes uit

wind
giert rond de huizen
snijdt ademaf
roept angsten op gaat liggen
 
de wegen
blankgeschuurd weerkaatsen zon
onverschillig

smeltsneeuw
weemakende kerstmuziek 
straten
gevuld met haast-mensen
 
weer wordt het kind gevierd
en een boom gekocht
teveel aan alles
 
even geen nieuwsberichten

haar lied
doordringend
even luisteren
 
een muntstuk
dankuwel

buiten
trage druppels
 
binnen
een kinderhand
tekent verloren
een naam
op het bewasemde raam

bezorgd
loert het moederoog
naar verten
 
het jong
weet alleen
van de uier

onder brandende zon
gedreun van machines
oogst wordt binnengehaald
 
nog even wachten
tot de regen komt
en de rust van houtvuur

pompoenen
in zomerkleuren
gestapeld
bij de inkom
 
alsof
het heimwee naar de zomer
mee het huis binnen moet

geur van verse soep
knikkerende kinderen
een vrouw lacht
 
de zon geeft schaduw
van was aan de lijn
nauwelijks beroerd door de wind

de nacht schuift naar de morgen
met kleuren van purper en rood
nevel hangt rustend boven de velden
een eerste haan kraait
 
in de stallen
het ademen van dieren
die naar de dag toegroeien

vloedlijn:
de zee
verengd
tot een gil van verrukking
 
bij koud water
over blote voeten

laag hangt nevel
zich te onttrekken aan aarde
kruipt traag de weg over
 
als een herinnering
die niet loslaten wil

verborgen voor het oog
zend ik mijn stekels uit
het gevaar aftastend
 
woede is mijn reisgezel
wanhoop mijn voeding
 
waar vind ik die me lief is

weggedoken onder het harnas van

functioneren en gezin

niemand vraagt naar mijn bestaan

ik wil verdwijnen en vergeten 

neergevallen
schutschild gebroken
overgeleverd aan kwaadaardige goden
 
geen schreeuw breekt los
in stilte bevecht ik de dood
 
langzaam kom ik terug tot leven