Donderdag 9 juni 2011
Marjolein aan het werk.
Donderdag 9 juni 2011
Elise bedankt Sarah en Koen met een dansje.
Donderdag 9 juni 2011
Een kleine attentie vanwege de ouders. De inzet van Sarah en Koen betekende voor hun kinderen wekelijks dansplezier waar ze telkens naar uitkeken.
Woensdag 8 juni 2011
Een tafel verder
Ze zaten twee tafeltjes verder in het restaurant. Late twintigers zo te zien. Het was nog vroeg, het zomerweer deed de mensen nog even wachten om binnen te gaan. Zij keek hem met stralende ogen aan en hij reageerde er op door een vloed van woorden. Waarschijnlijk voelde hij zich aangemoedigd om zichzelf te tonen. Had hij niet door dat zijn stem nogal luid klonk? Gelukkig hoor ik niet zo goed, dus diende ik het gesprek niet te volgen. Het hinderde wel een beetje als mijn man iets wou zeggen, hij moest over die geluidsdrempel heen klimmen.
Ergens voelde ik me blij: twee mensen die uiteindelijk elkaar gevonden hadden. Anderzijds ook een aarzeling: wanneer zou zij de kans krijgen om iets over zichzelf te zeggen want nu was er geen speld tussen te krijgen. Of zouden ze zich zo installeren in de relatie: wanneer haar ogen schitterden zou hij komen, wanneer de schittering voorbij was deed stilte zijn intrede. Wellicht waren er dan wel kinderstemmen om die geluidsleegte op te vullen.
Toen vertrokken ze en kon het gesprek op normaal niveau plaatsvinden. Toch hoop ik dat ze het goed zullen doen, en ideaal is niets of niemand.
Dinsdag 7 juni 2011
Lieve Van Gramberen
Op het graf van mijn zoon ligt een kleine steen met daarin zijn naam, geboorte- en sterfjaar gegraveerd. De letters zijn praktisch weggeveegd door regen en wind. Op zoek naar iemand die alles weer in orde kon maken dacht ik aan Lieve Van Gramberen.
Lieve kapt in steen en ik leerde haar kennen op een kunstwandeling enkele jaren terug. Ze woont in Rotselaar. Tijdens de laatste kunstwandeling in Tremelo was ze ook aanwezig en ik sprak er haar over aan. Ze kon ook zelf een nieuw ontwerp maken en de onderkant van de steen gebruiken. Ze zag het wel zitten. Deze week belde ze dat ze een ontwerp klaar had en of we eens langs kwamen.
Lieve en Hugo, haar man, wonen in een groene straat. Hugo merkte tijdens het gesprek op dat Werchter en ook Rotselaar nauwelijks geraakt werden door invloeden van de stad. Tremelo en Haacht hebben mooie winkelstraten, Werchter en Rotselaar hebben de klassieke bakker, beenhouwerij, banken en natuurlijk de cafés. Daardoor blijven die dorpen iets rustigs bewaren met mensen die geworteld zijn in de grond, waardoor het ook moeilijker is om te integreren in die gemeenschap. De autochtonen zijn verbonden door verhalen over vroeger, met mensen als Louis, de zoon van Seppe die met de dochter van Marie getrouwd is, je weet wel de nicht van Liva die hierachter woont. Niet dat de plaatselijke bewoners niet vriendelijk zijn, integendeel, alleen het is zo moeilijk om in hun verhalen te treden, terwijl je zelf met andere verhalen zit over mensen die totaal vreemd zijn in deze wereld.
Er is een prachtige ietwat ongedisciplineerde tuin. Hugo is een “verzamelaar”. Als hij iets ontdekt neemt hij een stekje en ergens in zijn tuin verschijnt dan de nieuwe plant. Tussen die soms merkwaardige aanplant, ontdek je stenen met teksten die door Lieve gekapt zijn. Op een moment dacht ik: dit is paaseieren rapen voor volwassenen. Meestal is ze met poëzie bezig. Op haar nachttafel zullen de dichtbundels zich wellicht opstapelen.
Hoe leer je de stiel? Door in de leer te gaan bij een leermeester en workshops te volgen. Er is geen aanbod voor dit soort creativiteit in de academies.
Over een maand gaat ze met pensioen. Ze wijst op een steen die aan de rand van de vijver staat waarin ze gekapt heeft, of liever de letters in reliëf met de achtergrond weggekapt: GENIET. En dat ga ik doen zegt ze. En dan zie je zo’n stel aan het werk: Hugo schildert (heeft de academie in Werchter gevolgd) en Lieve maar beitelen. Je hoeft geen wereldschokkende acties te ondernemen om gelukkig te zijn.
Hier volgen een reeks foto’s van Lieve en haar werk.
Maandag 6 juni 2011
Fotoverslag I
We vertrekken voor een ontdekkingsreis. Waar je ook kijkt, overal zie je het werk van Lieve opduiken, tot zelfs op de rand van de vijver of de drempel naar haar atelier. Je zou eens kunnen vergeten dat je bij iemand te gast bent die teksten beeldhouwt.
Zondag 5 juni 2011
Fotoverslag II
Een voorraad stenen staat te wachten op de behandeling van Lieve. Die vind je dan tussen de aanplanten van Hugo. Lieve nam ook deel aan de kunstwandeling in Tremelo.
Zaterdag 4 juni 2011
Afgrond
De top is zo hoog als het dal diep is
Hij vertelde me dat hij fantastische piekmomenten beleefde, dat ik me dat niet kon voorstellen. Ik wist wat hij bedoelde: in zijn psychose voelde hij zich een god. Hij vertelde het gewoon dat hij een reïncarnatie van god was, voor hem was dat een evidentie. Later tuimelde hij van zijn hoogte het diepe dal van de angsten, van de paranoia in. Hij vertelde me dat hij in de hel leefde.
Door de medicatie werd een soort chemische kooi gelegd op zijn beleven. Voor hem was het niet leefbaar. Hij verlangde naar die piekmomenten en ontdekte zichzelf als afgesloten van een diep emotioneel beleven. Uiteindelijk koos hij om verlost te zijn van de beklemming van zijn bestaan.
En hij sprong op die blauwe lentemorgen zijn vrijheid tegemoet. Lieve vogel van gemis.
Vrijdag 3 juni 2011
Fotoverslag EENVOUD
Op 14 – 15 – 16 en 17 april voerde het Danscentrum Aike Raes de dansproductie EENVOUD op in de stadsschouwburg van Leuven. Ik deed daar uitgebreid verslag van, zie verder in deze blog: Even voorstellen ‘Danscentrum Aike Raes’. Rechts van deze tekst staat een kolom met een overzicht van archief per week, daar klikken op week van 24.03 of iets lager op inhoud blog daar zoeken naar de titel. Van de productie is er ook een video gemaakt en een reeks foto’s die de kinderen zich tegen kostprijs kunnen aanschaffen in het danscentrum. Carine Paulus maakte haar eigen fotoverslag van die dagen met het doel illustratiemateriaal te verkrijgen voor het tijdschrift ARTRA dat driemaandelijks aan de dansers gratis ter beschikking wordt gesteld en waarin het reilen en zeilen van de dansschool en andere dansgebonden artikelen te vinden zijn.
Carine was zo lief een reeks foto’s voor de blog ter beschikking te stellen. Zo kan je achter de schermen een blik werpen. Bedankt Carine.
Donderdag 2 juni 2011
Crew
Tussen twee opvoeringen door komen de mannen van achter de coulissen zich even ontspannen in de zon. Zij zorgen dat alles wat met decor te maken heeft functioneert zoals het hoort, zodat men in de zaal kan genieten van de opvoering.
Woensdag 1 juni 2011
Catering
Om de groep medewerkers recht te houden besteedt een ploeg gelegenheidskoks veel aandacht aan het eten. Op elk uur van de dag staat men klaar om de hongerige magen te spijzen. Ook mensen die een speciaal dieet moeten volgen krijgen wat ze nodig hebben. Ondanks de grote groep krijgt het individu nog aandacht. Dat houdt de goede sfeer en samenhang in de groep.
Dinsdag 31 mei 2011
De caravan
Een caravan op de binnenplaats van de stadsschouwburg is ook geen alledaags zicht. Hij wordt niet alleen ingezet als bureau voor Carlo, maar oververmoeide kinderen en volwassenen kunnen er terecht om even uit te rusten. Daarnaast dient hij ook als berichtenbord. Multifunctionaliteit noemen ze dat.
Maandag 30 mei 2011
Deurwacht
Op een tafel liggen stickers en T-shirts klaar voor de vrijwilligers. Elke groep vrijwilligers heeft een eigen kleur. Zo kan iedereen gemakkelijk ontdekken tot wie men zich moet wenden voor een bepaald probleem. Als je de foto’s goed bekijkt zal je het verschil opmerken.
Zondag 29 mei 2011
Kleding
Er zijn maanden van voorbereiding aan voorafgegaan om te zorgen dat iedere danser in gepaste kledij op de scene komt. Elke groep heeft een kledingrek met daarop voor elk danser afzonderlijk de betreffende kleding en een plastieken zak voor de attributen. Alles is voorzien van de naam van de danser, zodat ieder zich zonder problemen van ‘waar is mijn …’ kan omkleden.
Maar om meer dan 400 dansers ‘vlekkeloos’ door zes voorstellingen te loodsen is een andere opgave. Soms dient er opgetreden om schmink- of andere vlekken te verwijderen. Een speciale spuitbus en vaardige handen kunnen wonderen verrichten en zorgen dat iedereen elke opvoering als door een ringetje kan gehaald worden.
Zaterdag 28 mei 2011
Bij de kapsters
Wanneer de dansers zich omgekleed hebben, staan ze aan te schuiven om hun haar in de juiste plooi te laten zetten. Aan de muren hangen de richtlijnen voor het kapsel dat per groep verwacht wordt.
Meestal wordt er buiten gewerkt: de zon is van de partij. Sommige kapsels hebben nood aan een stevige beurt haarversteviger of een laag haarlak. Buiten hinderen die doordringende geuren minder. Het geeft ook een feestelijk gevoel om in de zon bij de kapster op de stoel te zitten.
Vrijdag 27 mei 2011
Schminken
Natuurlijk hoort geschminkt worden bij een optreden. Het schminkmateriaal staat netjes ingepakt te wachten op de dansers. Op voorhand werd er geoefend zodat het schminken nu al routine is. Het schminklokaal bevindt zich achter de scene. De vraag om stilte hangt uitgebreid aan de muur. En de dansers gedragen zich keurig: het is muisstil terwijl een nieuwe gebarentaal wordt uitgeprobeerd.
Donderdag 26 mei 2011
De kleedruimtes
De kleinsten hebben hun uitvalsbasis in de kelder gekregen. De groteren zitten per groep in een loge. Ongelooflijk hoeveel discipline de dansers kunnen opbrengen. Nergens voel je druk om met zo velen achter de scene te zitten of een haantje de voorste dat het nieuws wil halen. In afwachting van hun optreden spelen ze spelletjes, kijken tv of vertellen elkaar de verhalen van gisteren.
Woensdag 25 mei 2011
Tekenwedstrijd
Elke dag wordt een tekenwedstrijd georganiseerd: zeven dansers die het hardst gewerkt hebben aan hun tekening mogen de bloemen afgeven op het einde van de voorstelling. De tekeningen worden aan een koord gehangen en met wasspelden vastgehouden, zodat iedereen minstens de tentoonstelling haalt.
Dinsdag 24 mei 2011
Wachten op weg naar het podium
Tijdens het optreden vraagt het een hele organisatie om de groepen van en naar de kleedkamers te leiden. Als ze wachten om tot de scene toegelaten te worden moeten ze muisstil staan wachten in de gang of op de trap. De kleinsten zijn nauwelijks 8 jaar en toch lukken ze er in dat tijdens het optreden de ene groep moeiteloos overvloeit in de andere.
Maandag 23 mei 2011
De gekwetsten
Na een lange strenge winter was het mooi weer meer dan welkom voor de kinderen. De trampoline werd weer in beslag genomen, helaas niet zonder gevaar. Sommigen houden daar een breuk aan over. Ze kunnen niet mee dansen, maar krijgen wel de schmink en kapsel van hun groep en mogen bij de finale mee de scene op, zodat ze toch even kunnen proeven van het optreden.