Berichten van 1 mei 2013 tot 31 mei 2013

Donderdagavond ligt alles netjes klaar om vrijdagochtend met gemak in te laden. Kathleen komt met een wagen waarin mijn grote doeken kunnen mee genomen worden. Christel en Ludo komen elk met een wagen: Ludo neemt de opgerolde doeken mee en Christel neemt Karel mee op de passagierstoel en ik ga bij Kathleen zitten. Alles keurig gepland … wat kan er nog mislopen?

Tot ik een telefoon krijg van Kathleen: ze heeft in de tuin gewerkt en haar knie ernstig bezeerd. Ze kan amper stappen en ze weet niet of ze met de wagen zal kunnen rijden. Even wordt het me bang om het hart. Maar haar man zal dan in haar plaats komen, wel een uur later dan afgesproken. Dat is ook een oplossing … en ik hoop dat die knie niets ernstig is. Ze zal me morgenvroeg tijdig bellen als ze niet kan rijden.

De nacht slaap ik als een roos: ik ben veel te moe om mij zorgen te maken … en piekeren verandert de situatie toch niet.

Na het ontbijt was ik nog gauw drie pullen om de tijd door te krijgen: ik voel me niet echt zenuwachtig maar om rustig een boek te lezen, dat spreekt me ook niet aan. Wanneer ik tegen 8u30 nog geen telefoon van Kathleen gekregen heb … krijg ik hoop dat het toch zal lukken voor haar om te rijden. Inderdaad, iets voor negenen parkeert ze haar wagen voor de deur. We laden de werken in. Kathleen mankt wel een beetje, maar zolang ze haar knie niet draait is alles oké. Ik ben blij voor haar en ook voor mij dat het nogal goed afloopt.

Juist wil Karel voor Kathleen koffie maken als Ludo en Christel komen aangereden. De opgerolde doeken worden bij Ludo in de wagen gelegd … en Karel zorgt dat iedereen koffie krijgt.

Rond half tien vertrekken we: drie volgeladen wagens achter elkaar richting Herselt, waar we tegen tienen aankomen. Het is erg stil in de Mixx. Dan kunnen we rustig werken zonder gestoord te worden. In de gang en in de tentoonstellingsruimte hangen geen draden aan het ophangsysteem. Wanneer we de gebouwverantwoordelijke vragen hoe we er aan kunnen geraken weet hij te vertellen dat al het personeel verlof genomen heeft, maar hij dacht dat alles in de keuken te vinden was. Even moet ik toch iets wegslikken. Eerst vind ik niets in de keuken: de keukenkastjes zijn leeg. Wat te doen als we die draden niet vinden? En straks is het officiële opening. Tot ik een doos op het keukenaanrecht ontdek met draden erin. Oef … hoewel … het lijken er mij niet genoeg, maar desnoods kan ik er nog wat van thuis meebrengen, ik gebruik daar hetzelfde systeem. Nu nog de bedrading van de gang vinden. De gebouwverantwoordelijke komt mee kijken want die bedrading moet ook in de keuken gezet zijn. In een hoek wijst hij een soort staven aan: daarmee worden de werken in de gang opgehangen. Ik had die ijzeren staven niet herkend als ophangsysteem.

De mannen werken in de gang, de vrouwen in de tentoonstellingsruimte. Inderdaad, we komen een zestal draden tekort, ik zal er vanavond moeten meebrengen. Tot ik in de keuken nog een doos ontdek met nog wat reservedraden: die heeft de gebouwverantwoordelijke tussendoor gebracht. Het lijkt me wel een cadeau. Langzaam krijgt alles zijn definitieve vorm. Alle draden voor de gang zijn opgebruikt maar we hebben er niet meer nodig. De draden voor binnen zijn toch ook fel geslonken. Maar alles hangt zoals we wensen.

Ondertussen heeft Ludo een pc geïnstalleerd die continue de slide-show afspeelt die Christel maakte. Het is erg mooi gedaan en met o.a. muziek van Gorecki uit zijn derde symfonie, soms heel aangrijpend. Sara, de oudste dochter van Christel, heeft vandaag een dag vakantie en is ook komen helpen. En zo groeit de tentoonstelling naar zijn finale opstelling. We zijn tevreden … maar hebben ook honger, het is dan reeds over enen. Gelukkig is op de eerste verdieping binnen datzelfde gebouw een soort restaurant. Als we daar iets gingen eten? En dan naar huis, wat rusten … en tegen zessen klaar staan, dan komen Ludo en Christel ons ophalen voor het grote moment.

Genietend van de rust van de middag blijf ik hangen tussen slaap en waken. Beelden komen af en aan. Tot plots Arne, mijn overleden zoon, mijn bewustzijn komt binnenwandelen.

Geconfronteerd met het plotse overlijden bij zijn zelfdoding, is mijn wezen één vuurzee van pijn en verschrikking, één schreeuw om het gebeurde ongedaan te maken. Tot de dagen zich aaneenrijgen en de rituelen zijn uitgevoerd om afscheid te nemen. Na de drukte van de eerste dagen komt de stilte. Voor iedereen herneemt het gewone leven zich. Ik voel me achterblijven, mijn bewustzijn vervuld van die zoon die voorgoed uit mijn leven weg ging. De wereld is voor mij veranderd, net of de grond waarin ik wortelde onder mij is vandaan gehaald. Ik leef in een soort luchtledigheid, zonder enig oriëntatiepunt, overgeleverd aan gemis, onmacht en ontreddering. Ik verplicht me de dagelijkse routine uit te voeren. Ondertussen zoek ik voor mezelf woorden om datgene te formuleren wat zich aanbiedt als chaos, om datgene dat dreigt te verstikken in het duistere van het onleefbare vorm te geven.

Langzaam, heel langzaam komt er in mijn bewustzijn plaats naast mijn zoon voor andere ervaringen. Een jaar na zijn overlijden, na de winter, ontdek ik het licht van de lente. Ik zuig er mij aan vol. Ik koop wat hangbloemen. Ik geniet ervan om ze elke dag te verzorgen: water geven, verwelkte bloemen weghalen. Ik werk met blote handen in de tuin: ik wil aarde voelen. Ik haal de wortels van omgehakte bomen uit de grond, tot anderhalve meter diepte. Ik voel me verbonden met de aarde. Het is alsof ik mijn innerlijke wereld in een woordeloos gesprek, kan meedelen met de aarde. En stilaan vind ik rust.

Het is alsof ik tot een nieuw bewustzijn geroepen wordt. De evidenties van vroeger heb ik voor mijn ogen zien instorten. Wat moet ik met de godsbeelden die me als kind ingepompt werden? Waarom kwam die god mijn zoon niet ter hulp toen hij zijn waanzin moest ingaan? Waarom zijn mensen zo weigerig om over zelfdoding te praten. Is het uit angst of uit onhandigheid?

Ik ga naar de academie en ontdek een andere wereld: die van tekenen en schilderen. Hier vind ik een mogelijkheid om de wereld van mijn zoon en alles wat er mee samenhangt in een taal om te zetten. De wereld van geweld en dood lijkt zich aan mij te manifesteren als vertrouwd. Ik verdiep er mij in. Oorlog fascineert me, niet om de heldendaden, de veldslagen, maar vanuit de vraag: waarom? Wat bezielt de mens en de samenleving om problemen gewelddadig op te lossen?

Straks gaan we de tentoonstelling in Herselt opstellen. Mijn zoon gaat mee: hij zit verborgen tussen de penseelstreken van de schilderijen, hij ligt aan de grondslag van de onderwerpen die ik op doek zette.

Ik zie mezelf ouder worden, ik zie mijn andere kinderen ouder worden, maar In mijn herinnering blijft hij de jongen van 25. Zo zal hij me vergezellen tot mijn bewustzijn verdwijnt in het niets. Hij is goed gezelschap, de steeds aanwezige.

Ondertussen leef ik verder, heb ik me er in vastgebeten. Zoveel moois is me ondertussen aangeboden. Het aantal jaren ik hier nog mag blijven is me onbekend. Ik voel me dankbaar voor elke dag die me tegemoet komt. Ik denk vaak aan de dag dat ik hier weg zal gaan, terug naar het niets van de natuur waaruit ik voortkom. De natuur is niet goed of slecht, het is de voorwaarde tot leven … het is aan mij om van dat leven iets te maken. Die taak van mens zijn wil ik op mij nemen.

Terwijl Christel en ik ’t Alent opruimen, bespreken we al de volgende tentoonstelling in de Mixx te Herselt. Over een paar dagen is het zover. Het is een beetje te vlug na elkaar … maar toen we bijna twee jaren terug afspraken maakten voor de Mixx lag de kunstroute nog niet vast. Het is natuurlijk geen ramp … maar we vragen ons af of we er nog zo intens van zullen genieten … en er is nog zoveel te doen.

Deze week ga ik niet naar de academie, mijn gedachten staan nu niet echt op schilderen, ik wil me op andere dingen concentreren, vb. zijn alle werken gesigneerd, voorzien van een goed ophangsysteem, heb ik de juiste werken geselecteerd …

In de ruime gang van de Mixx is er ook een ophangsysteem bevestigd. Daar kunnen we onze grote werken kwijt. Christel en ik hebben allebei een paar werken van 2m op 2m, ik heb er dan nog twee van 1,5m op 2m, maar zonder lijsten, gewoon losse doeken. Die zouden daar goed tot hun recht komen. We spreken af dat woensdagavond, na het werk, Ludo en Karel een ophangsysteem bevestigen aan de doeken. Weer wordt een deel van het huis ontruimd om voldoende ruimte te maken om met die doeken te manoeuvreren. ‘k Zal toch blij zijn binnenskamer weer eens over de gewone rommel te struikelen. Het eerste doek is het moeilijkste: de mannen willen een systeem vinden dat sterk genoeg is, het doek goed laat doorhangen en veilig kan vervoerd worden. Maar eens ze dat gevonden hebben wil de rest wel mee. Daarmee is alles klaar om ingepakt te worden.

Karel heeft beloofd een korte inleiding te houden … die maakt hij donderdag en ik mag ze niet lezen hoewel ik wel nieuwsgierig ben. Zelf heb ik beloofd aan Christel van nog voor een passe-partout te zorgen voor een van haar werken. Dat doe ik diezelfde dondervoormiddag. Daarmee zijn alle voorbereidingen achter de rug en kunnen we, genietend van de zon, nog even uitrusten voor we vrijdagmorgen alles inladen en richting Herselt rijden.

het champagne ontbijt zonder ontbijt: klinken op de goede afloop

het standje van Tine

kunst in het bos

op weg naar …

met dank aan de stille medewerker en mijn compagnon de route: Karel

bij het binnenkomen van de woning ligt informatie klaar

op mijn tekentafel een farde waarin mag gebladerd worden

de nieuwe serie wenskaarten

enkele tekeningen tegen de muur

nog volop in actie

op het terras wachten we op de bezoekende groep kunstenaars

zo zijn we gestart: Christel geeft het atelier een nieuwe laag verf

het atelier oogt kaal … maar daar komt gauw verandering in

het gras is afgereden, laat de tenten maar komen

de blauwe tenten zijn opgesteld en de tafels staan klaar, laat de kunstwerken maar komen

Denise en Daniëlle sleuren een tafel aan

Gisteravond, na de opruim, zijn we samen gaan eten in het plaatselijk restaurant met de familie van Christel en de onze. Iedereen was wel moe, maar dat bleek de gezelligheid niet te schaden. Het was een goede afsluiting. Na het eten reden de dappere meiden met hun fiets nog naar Leuven en Karel en ik gingen graag te voet naar huis, nog even uitblazen na al die drukte.

Maandagmorgen ben ik al vroeg wakker en begin vol energie aan de opruim binnen. Heerlijk om alles weer op zijn gewone plaats aan te treffen. Daarna komt Christel me halen: we hebben om 10 uur een afspraak in Herselt, bij de dienst die in staat voor de organisatie van de tentoonstellingen. Daar zouden flyers klaar liggen van onze tentoonstelling en die moeten we dan bij de bakkers van Herselt en omgeving ronddragen. Hier zouden we een GPS best kunnen gebruiken … maar ik vergeet dat ding mee te nemen. Gelukkig krijgen we een plannetje van de streek met de uitleg waar de bakkerijen winkel houden. En zo trekken we op weg.

Gelukkig voelt Christel zich nog fit … ik kan bijna geen woord meer uitbrengen van gewoon moe zijn. Af en toe vinden we de juiste weg niet, maar dat is niet erg. Daardoor krijgen we de kans om kennis te maken met een heel landelijke omgeving. Hier vind je nog ruimte, woongebieden die alleen het geluid van de auto’s van de bewoners moeten verdragen. Met de zon er op … om van te dromen.

We geraken tot bij alle bakkers en vinden er maar twee gesloten. Niet getreurd, een cafeetje ernaast wil wel een affiche hangen en bij een krantenzaak mogen er ook wat flyers leggen: omdat het van de Mixx komt.

Zo, nu kunnen we weer naar huis. Eten. Terwijl ik wat uitrust, draagt Christel de doeken en alle andere achtergebleven materiaal in de auto. Ludo zorgde gisteravond voor de afbraak de tenten, zodat hij die al kon meenemen naar huis.

Na wat rusten voel ik me terug beter. De witte partytent dient vandaag nog afgebroken. Christel en ik krijgen het voor elkaar: ook die tent is weldra opgeplooid en op zijn plaats gelegd. Wellicht kan ze nog eens gebruikt worden.

Christel vertrekt, ze zal nog wel even werk hebben om de auto leeg te maken. Ik moet alleen de garage nog ontruimd krijgen. Maar ook dat lukt me. Nu kan de auto terug binnen staan.

Nu ’t Alent opgeruimd is, kan ik beginnen denken aan de tentoonstelling in de Mixx. Vanavond is er nog wel een evaluatievergadering over het voorbije weekend met de organisatoren van ’t Alent. Maar dat is rustig napraten, zeker na zo’n geslaagde kunstroute.

Het belooft een stralende dag te worden. Voor negenen is iedereen reeds druk in de weer om zich te installeren. Er zijn nog wat tafeltjes en schilderijen bijgekomen, want gisteren bleek dat er meer mogelijkheden waren dan oorspronkelijk gedacht… Alles straalt kleur: zelfs tussen de bomen worden schilderijen geplaatst. Boeiend en ontspannend om te wandelen en te kijken.

Wanneer alles klaar staat, is het champagne-tijd: we klinken op het samenzijn en de goede afloop van de dag. Het is lekkere champagne, dank je wel Daniëlle.

Met Goedele en Jeroen, buren die ook meedoen aan de kunstroute met foto’s, afgesproken dat we voor de drukte een kijkje kwamen nemen bij hen. Dat doen we dan met zijn allen: Karel blijft ondertussen wel op het huis en de kostbaarheden passen en zal later er wel even tussen uit gaan.

De buren hebben een VELT-tuin. Heel boeiend, heel mooi. Alles groeit er zoals de natuur het zelf aanbrengt. Tussen het groen zijn er paadjes. Daar hangen de foto’s … natuurfoto’s. Gewoon prachtig. Warre, de zoon van een jaar of elf, komt gidsen. Hij is ontzettend fier over wat er bij hem thuis gebeurt en vooral dat hij die oude buurvrouw mag rondleiden in zijn wereld: daar het kippenhok, daar mijn voetbalveld, neen, nu eerst langs deze weg, hier is het hok en de loopruimte van de hond … ondertussen kijken we en genieten.

Als we terug naar huis gaan wacht me een grote verrassing: vrienden van rond het Gentse staan met Karel te praten. Het weerzien is heel hartelijk. Wat een mooi cadeau dat ze van zover toch gekomen zijn. We gaan even koffie drinken op het terras, de voormiddag zal het wel niet storm lopen. We hebben heel wat bij te praten. Mijn dag kan niet meer stuk.

Er druppelen af en toe wat bezoekers binnen, maar druk wordt het niet. Iedereen heeft zijn boterhammetjes meegebracht en krijgt rustig de tijd om die op te eten. Maar dan is de rust voorbij. Soms lijken de bezoekers in rij aan te schuiven. Ik ontvang de mensen, toon ze mijn eigen werk, stuur ze door naar Deepak. Ondertussen vraagt Karel of ze wat fris willen drinken (water, want de organisatie heeft liever dat de bezoekers niet blijven plakken). Dan naar buiten. In het atelier Christel, op het gazon daarvoor Indrah en Tine, dan naar de achtertuin waar de werken van Daniëlle en Denise staan. De meeste mensen nemen rustig de tijd om te kijken, vragen te stellen. Die belangstelling doet deugd. Christel en ik hebben al verschillende keren geëxposeerd, voor de anderen is het de eerste keer.

Ondertussen is mijn jongste dochter en de vriendin van Deepak toegekomen: met de fiets vanuit Leuven, dappere meiden. Er klinkt overal gebabbel, gelach, iedereen is enthousiast en de werken worden gewaardeerd.

Ik ben blij dat het allemaal zo enorm meevalt: net of het is één groot feest.

Vermoeiend is het wel. Na een paar uren hoor ik mezelf praten en kan ik moeilijk op sommige woorden komen. Gelukkig dat Karel me af en toe aflost bij de uitleg, zodat ik even kan bekomen.

Maar de zon blijft van de partij, hoewel tegen zes uur wat wolken komen aandrijven. Maar dan is het toch opruimen geblazen.

Daniëlle, die ontzettend graag kookt, heeft ondertussen de keuken in beslag genomen en maakt belegde toastjes klaar. Christel komt helpen. Wanneer alles opgeruimd is houden we een korte finissage: een glas schuimwijn. Dat heeft iedereen wel verdiend. Tsjing!

Wakker worden en weten: vandaag gebeurt het. Heerlijk … na al die dagen van voorbereiding.

En dan schiet Karel in gang. Voor de zon op de ramen schijnt gaat hij ze poetsen. Nu, die konden wel een poetsbeurt gebruiken … hoeveel maanden is het geleden dat die ramen nog eens werden behandeld? Het plezierige van weinig poetsen van de ramen is dat je het echt ‘ziet’ als ze onder handen genomen worden.

Wanneer hij net alle ramen gepoetst heeft … komt Ludo en Christel aanzetten. Terwijl ik spons en zeemvel opberg worden de eerste tenten opgezet. Voor de grote party-tent (3m x 6m) moeten we samenwerken. Het lukt ons de tent op te zetten zonder brokken te maken: het frame is echt heel kwetsbaar. We kochten die tent ooit in stuntprijs met de idee: zelfs als ze maar één keer dienst doet, zijn we tevreden. Het is al de vierde keer dat we ze opstellen en ze doet het nog altijd. Goed zo!

Mijn terrein is binnen in de tuinkamer. De ene helft is voor Deepak. Die kan vandaag niet meedraaien want hij heeft les, maar morgen komt hij dan wel. Zijn werken hangen al een tijdje op hun plaats tegen de muur. Vandaag moet ik alleen drie tafeltjes bijschuiven om nog liggend werk te presenteren: het oogt allemaal heel fris.

Ik neem de andere kant van de ruimte. Ditmaal stel ik alleen tekeningen ten toon. De nieuwe schilderijen zijn voor de tentoonstelling in de Mixx. Op een tafeltje heb ik mijn nieuwe reeks wenskaarten gelegd, wie weet of er iemand ze mooi vindt en er een wil kopen.

De zon schijnt en ieder voelt zich ontspannen.

De auto’s worden uitgeladen: werken van Christel en dochter Indrah. Daarna vertrekt Ludo voor een fietstocht van 100 km. Wanneer Karel, christel en ik aan tafel willen gaan komen Indrah (dochter van Christel en Ludo) en Tine (nichtje van Indrah) zich melden. De voormiddag tekenden ze in de academie waarna ze een broodje kochten en nu schuiven ze bij. We zitten gezellig ‘de spanning’ te verbijten.

Om 13 uur komen Daniëlle en Denise toe: de opbouw van de tentoonstelling schiet nu in volle gang. Ieder is druk in de weer om zijn plaats zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Creativiteit is troef om oplossingen te vinden voor allerlei problemen. Ieder helpt iedereen en tegen 14u30 zijn we klaar. Nu wachten op de komst van de groep kunstenaars die om 14 uur vertrokken zijn op bezichtigingronde.

We trekken ons terug op het terras met zijn allen. Hopelijk moeten we niet te lang wachten op de groep … want ik ben wel moe. Gelukkig komen ze even na vieren opduiken. De meeste mensen ken ik wel … leuk om elkaar weer te zien. En ik verkoop mijn eerste kaartjes. Ik vind het altijd hartverwarmend als iemand een kaartje koopt, het is een vorm van waardering voor mijn werk.

Wanneer alles gezien is vertrekt de groep naar een volgend adres en kunnen wij opruimen: alleen de tenten blijven staan, de rest verslepen we naar het atelier.

We spreken af morgenvroeg om 9 uur en Daniëlle belooft een champagne – ontbijt, althans, ze gaat voor de champagne zorgen. Niemand tekent protest aan en met algemene instemming wordt dit voorstel aanvaard.

Nu begint het toch te spannen. Morgen moeten de tentjes opgesteld worden. Daarna de werken er onder ten toon stellen … en tegen 14 uur moet alles klaar zijn, want dan komen de exposerende kunstenaars bij elkaar thuis de werken bezichtigen. Gelukkig voorspelt de weerman/vrouw droog weer, zodat de tentjes een nachtje kunnen blijven staan.

Aan de bezichtigingsronde doe ik niet mee. Het gaat al fietsend van het ene adres naar het andere … en dat zie ik me niet meer doen. Trouwens ik heb niet eens een fiets. Natuurlijk kan ik er een gaan lenen bij de buurvrouw. Maar hoe ga ik die tocht overleven? En ’s anderendaags is het alle hens aan dek: vanaf 10 uur mogen we de eerste bezoekers verwachten.

Vandaag ga ik het rustig aandoen. In de voormiddag doe ik boodschappen zodat we tijdens het weekend niet hoeven te verhongeren. Na de middag: de restschoonmaak in de tuin. Veel ga ik niet meer presteren. Maar er zijn weer zoveel sparappels uit de bomen gewaaid die kunnen weer eens bijeengeharkt worden. De tuintafel en -zetels moeten ook nog een beurt krijgen. Maar eens die weer presentabel zijn ga ik er gewoon in zitten en een boekje lezen. De rest is voor morgen.

Zo plan ik het … maar Karel krijgt ineens zin om mee te werken. Na de beurt bij de kinesist vanmorgen is zijn rug min of meer in orde. Daarbij schijnt de zon … en hij wil de terrasjes een beurt geven. Eerst de tuinmeubelen afspuiten en daarna komen de terrasstenen aan de beurt. Na de winter moet het toch eens gebeuren en waarom nu niet. We werken samen voor de kunst … en dat wordt nog gezellig ook.

Er zijn afspraken gemaakt met de andere kunstenaars wanneer zij hun werken komen installeren. Ik vraag aan de buren of we toelating te krijgen om de auto’s van de deelnemende kunstenaars aan een parkeerplaats te helpen. Geen probleem. Ook dat aspect is opgelost.

En binnenshuis kan ik al het een en ander al beredderen. De tentoonstelling vindt plaats in de tuinkamer: alle overtollige meubelen verdwijnen naar dat deel van het huis dat voor bezoekers niet toegankelijk is. Window-dressing noemen ze zoiets. Meteen voel ik de spanning wel stijgen, maar ’t is een prettige spanning: ik kijk echt uit naar morgen.

Vanavond heb ik beloofd aan Chrissy, 11 jaar, om naar haar dansoptreden te gaan kijken. Dat is feitelijk nog belangrijker dan ’t Alent. Zij is gepassioneerd door dans, richting hiphop. Op haar kamer draait ze de muziek die daarbij hoort en oefent ze tot ze er bijna bij neervalt, want neen, ze wil bij het optreden geen enkele fout maken … en daarbij is het zo plezant om doen. Als ze dan wat verlegen vraagt of je komt kijken, kan je toch niet anders dan ja zeggen?

Het weekend belooft één groot feest te worden. Heerlijk! Rusten doen we later wel.

Robby Smets is een van de exposanten bij de opening van de locatie van kunstkring Gesigneerd. Ik vind zijn werk heel aantrekkelijk: fantasierijk, kleurrijk … en dan die lijntjes. We geraken met hem in gesprek. Natuurlijk ook over hoe hij die lijntjes zet. Dat is het geheim van de stiel … in elk geval is het zeer arbeidsintensief. Voor hem is het telkens een verademing als hij aan het werk gaat. Hij heeft een zeer stresserende job … en eenmaal hij met die gekleurde lijntjes bezig is, valt alles van hem af. Het doet me denken aan mijn lijntjes trekken. Hij doet het met verf en kleur. Kunst als meditatie.

Googel even, dan kom je op zijn kleurige website terecht

Gesigneerd, een kunstkring uit Tremelo, is sinds een tweetal jaren op zoek naar een eigen locatie, nadat de vorige locatie door de eigenaar voor andere doeleinden zou worden aangewend. Het gemeentebestuur beloofde een zaal … en die kwam er eindelijk ook. Twee ruime klaslokalen in een school die niet meer gebruikt werd om kinderen te onderrichten maar voor allerhande culturele activiteiten.

Bij een eerste bezoek bleek dat er enorm veel diende te gebeuren om tot een aangepaste tentoonstellingsruimte te komen. Maar de groep toog aan het werk en na een jaar intense arbeid, zuchten en zweten … werd op vrijdag, 26 april, de zaal officieel in gebruik genomen. Ter gelegenheid van de WAK (week van de amateur kunstenaar) werden vier Tremelose kunstenaars uitgenodigd.

Eens men de tentoonstellingsruimte binnenkomt herinnert niets meer aan een vroeger leslokaal. Het is prachtig geworden. De ramen langs de gang zijn weggewerkt, zodat daar een effen muur is en veel ruimte ontstaat om werken te hangen aan beide kanten. Alles is geverfd in een warm ecru kleur. Een mooie toog is aangekocht en daarachter hangen heel handige huishoudkastjes om borden en glazen op te bergen. Alles heel rustgevend. Twee zetels in cerise kleur contrasteren in de ruimte. Er is gezorgd voor een goed verlichtingssysteem. Je waant je in een luxe galerie.

De opening van de zaal gaat gepaard met de vernissage van de tentoonstelling van de vier plaatselijke kunstenaars. Christel en ik zijn er ook naar toegegaan.

Het is een drukke bedoening: een mooie tentoonstelling, een massa volk en natuurlijk kom je dan veel vrienden en bekenden tegen. In elk geval een prachtige start voor Gesigneerd.