Berichten van 1 mei 2014 tot 31 mei 2014

Lieve Slachmuylders

Lieve Slachmuylders

Roger De Haes

Roger De Haes

Roger De Haes

De laatste dag van de Wak wil ik nog enkele adressen van de kunstroute in Tremelo gaan bekijken. Ik start bij Brigitte Bott. Brigitte is lid van Gesigneerd, aquarelleert en maakt beelden … en verzorgt een ongelooflijke mooie tuin. Ze is zeer actief in Natuurpunt. Dat verklaart haar tuin: een weelde van planten met kleine paadjes er tussendoor. Waar moet je het meest van genieten: van de aangeboden werken of van de tuin? Ik geniet van allebei.

Om niet verloren te lopen tussen het groen is er een wegwijzer aangebracht.

Bij haar stellen Lieve Van Gramberen (letterkapster), haar man Hugo Daniels (schilderijen) en Julia Serneels (beeldhouwster) ten toon.

Brigitte Bott

Brigitte Bott

Lieve Van Gramberen

Lieve Van Gramberen

Hugo Daniels

Hugo Daniels

Julia Serneels

Julia Serneels

In het kader van de WAK stelde Margareta Bolinska, van Poolse afkomst maar reeds een twintigtal jaren in Vlaanderen woonachtig, haar doeken ten toon bij haar thuis. Ik beloofde langs te komen.

Vanaf de oprit van haar huis verwelkomen de doeken de bezoeker. Dat kan bij dit schitterende lenteweer. Haar werk is in en langs de zijkant van de garage en onder de ruime veranda ten toon gesteld. Ze loodst me ook even binnen in de woning waar nog meer van haar werken hangen.

Aan het huis is een prachtig onderhouden tuin verbonden. Even de tijd genomen om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Hieronder enkele foto’s van haar werken.

C. (12 jaar) danst al enkele jaren hip-hop in de dansschool 2-Steps uit Boortmeerbeek. Jaarlijks hebben ze een optreden. De school is bekend om zijn hip-hop aanbod. De dancestudio 2-Steps won de internationale hip-hop wedstrijd met de mini-crew. Daarom mag deze groep naar Las Vegas. Er is dan een wedstrijd, maar hoe het juist in elkaar zit weet ik niet zo goed. Ik ben dan ook maar van een generatie die passé is en die zich niet direct verbonden voelt met hip-hop. Toch kan ik wel genieten van ‘te zien’ dansen, vooral als de dansers er plezier aan beleven.

De school huurt voor dit optreden het TheAtrium af, een zaal gelegen onder de Sint-Romboutstoren in Mechelen. En natuurlijk wil ik die show zien en vooral C. zien dansen, want hip-hop is haar (dans)wereld. En vrijdag is het zo ver. Eerst komt C. nog een dagje bij ons doorbrengen … maar er is zo weinig dat haar kan verleiden: ze is helemaal gefocust op het optreden. Goed zo meid, zo hoort het. Dat gaat vanavond een ontlading geven.

Een eerste deel laat een heel klassiek ‘schooloptreden’ zien. Enkele klassen komen aan bod, ook klassiek ballet … maar dat is alleen echt leuk voor ouders die naar hun kinderen komen kijken. Het feit dat de kinderen zelf heel gemotiveerd zijn en hun best doen maakt voor mij veel goed.

Maar na de pauze barst het feest los. C. treedt twee keer op … en wat danst ze de ziel uit haar lijf. Het is een meeslepende show, ook als je geen eigen kinderen hebt die er in meedansen. Af en toe komt er acrobatie bij kijken die heel verrassend werkt. Nu begrijp ik waarom ze die prijs wegsleepten op de internationale hip-hop wedstrijd.

De verschillende onderdelen worden, met veel humor, aan elkaar gepraat, gedanst, uitgebeeld in mime … door twee leraren, met staaltjes van hihop die echt overweldigen.

Wanneer we C. na het optreden ophalen straalt ze: een verhaal van spanning en ‘alles geven’ rolt er uit. Tussen kind en vrouw worden ligt een wereld van zichzelf ontdekken. Hip-hop biedt zo’n mogelijkheid. Doen!

In tegenstelling tot Pol is Anne meer cerebraal in haar ontwerpen. Ze kapt beelden die abstract zijn: lijn en volume stellen zich aanwezig zonder te verwijzen naar het reële. Dat spreekt me enorm aan. Dat geeft aan een beeld een kracht die heel diep op onbewust niveau inwerkt. Ik kan naar het spel en de spanning van lijn en volume blijven kijken.

Pol Lemaire en Anne Cornil sluiten gewoontegetrouw aan bij de kunstroute van Gesigneerd. Hun atelier maakt nu plaats voor afgewerkte beelden. Maar niet alleen binnen staan werken, ook in de tuin is het een feest voor het oog.

Als Karel en ik toekomen is het vrij druk.

De werken van Pol Lemaire zijn een hooglied aan de vrouw. Vrouwenbeeld na vrouwenbeeld laat hij ontstaan onder zijn handen. Zijn beelden zijn zacht van uitdrukking maar zeer aanwezig: het zijn sterke vrouwen die ten toon gesteld worden.

Hieronder enkele foto’s.

Terwijl ik me lyrisch uitlaat over de tuin ben ik binnenshuis volop de werken aan het inkaderen voor ‘Tussen de bomen’. Soms gaat het als een fluitje van een cent … maar nu is het zwoegen geblazen.

Ik heb wisselkaders gekocht in Ikea. Ingenieuze systemen … maar zo ontworpen dat ze een minimum aan onkosten vragen aan de producent en toch kunnen dienst doen waarvoor ze ontworpen zijn. Resultaat: als het tekenpapier één millimeter verkeerd, zit lukt het niet. Het duurde even voor ik door had dat een wisselkader voor een tekening van 70 x 50 feitelijk best gediend was met de afmetingen 49,8 x 69,8. Dus sneed ik van elke tekening 2 mm af en dan ging het vanzelf. Ondertussen waren mijn vingers pijnlijk gevoelig van het toch maar proberen in de juiste positie brengen van het sluitsysteem.

Natuurlijk kan ik gemakkelijker systemen aankopen … maar die kosten drie keer zoveel, en dat kan ik niet over mijn financiële hart krijgen. Dan voel ik hoe mijn opvoeding meespreekt: geen onnodige uitgaven. Mijn kinderen lachen dan wel: zij zullen het later wel opdoen … ik gun het hen van harte.

Maar nu zijn alle werken ingekaderd en staan netjes te wachten om opgehangen te worden. ‘k Ben benieuwd wat het gaat worden.

Met het vroege en warme lenteweer ligt de tuin er erg mooi bij: het meeste dat kan bloeien staat er in volle pracht bij. Ik geniet ervan … maar een beetje dubbel. Over twee weken gaat de tentoonstelling ‘Tussen de bomen’ door … en dan zal die tuin, die er nu zo mooi bijligt, wellicht zijn kleurenpracht wat verloren hebben. Maar zelfs zonder die bloemende struiken en planten zal de tuin mooi zijn: na de grijs-bruine kleuren van de winter is dat frisse groen een welkom geschenk.

Tot ik bedenk wat er nog allemaal dient te gebeuren in de tuin: gras maaien, nog maar eens de sparren- en dennenappels oprapen, tenten installeren en als er nog tijd rest het onkruid nog wat wegwerken. Dan moet de tuinkamer en het atelier ook nog leeggemaakt worden, zodat er ruimte gemaakt wordt voor de werken die er moeten hangen. Gelukkig zijn er voldoende helpende handen die het werk licht maken.

Ik verheug me op dat weekend. Je werk tonen is prettig … maar al de mensen zien en spreken die daarop afkomen. Natuurlijk ben je nadien bekaf. Maar ik kan me geen leven voorstellen waar alles draait om niet ‘te’ moe te worden. Ik kies voor het intense leven … en af en toe wat rust nemen als het nodig is. Zolang ik zo mag leven kan ik alleen maar een gevoel van dankbaarheid ontwikkelen: het is niet iedereen gegeven.

Els Vos biedt grafisch werk aan. Dat was mijn motivatie om naar die tentoonstelling te gaan. Ook zij werkt met lijnen, is waarschijnlijk evenzeer gegrepen door Seuphor. Ze wijdt er twee van haar werken aan in deze tentoonstelling.

Willy Peeters en Els Vos maakten speciaal voor de affiche van hun tentoonstelling, samen een werk (zie foto hiernaast). Het werk van Els Vos spreekt me wel aan. Wat me vooral raakt is haar uitsnijden van haar lijnen in papier. Het zijn kleinere werken, maar ze laten daardoor de kwetsbaarheid van de lijnen en werken in papier aan bod komen.