Naar de inhoud

Lut De Rudder

akke.beakke.be

Archief

Moeilijke jaren

Een puber is vaak een getormenteerde opgroeier. Arne hoorde thuis in deze categorie. Op zijn zestiende leerde hij drugs kennen: hasj. Toen dacht ik nog dat dit een zachtaardige drug was … alcohol was toch ook een drug en wie dronk er af en toe geen glas? Dat laatste moet je maar vragen aan mensen die geconfronteerd worden met een alcohol-probleem. Ik was uit mijn studententijd gestapt in de overtuiging dat hasj en consoorten geen kwaad konden. Die overtuiging bleef niet lang overeind.

Tot je ontdekt dat je zoon geld wegneemt. Maatregelen nemen: je geld meenemen bij het slapengaan. Een zoon die 's morgens niet uit zijn bed kan … je sleept hem de auto in om hem naar school te rijden, voor je zelf aan de werkdag begint. Toch bleef hij de lieve jongen die me een extra zoen gaf omdat ik hem aan de schoolpoort afzette.

Hij was een boeiende jongen … maar werd soms van school gestuurd omdat zijn outfit niet direct voldeed aan de normen die men van de leerlingen verwachtte. Natuurlijk, zijn broeken waren even gescheurd als zijn ziel, hij kamde zijn haren tot een 'hanenkam' … daar reageerde hij op: en de juf die haar haren blondeert, mag dat dan? Maar de hanenkam moest plat en er moest een jeans zonder scheuren aangetrokken worden.

En maar hopen dat die pubertijd rap voorbij zou zijn en dat er zich een jonge man met een levensproject zou aandienen. Arne was een begaafde houtbewerker, zo hadden ze er nog niet veel gehad in die opleiding. Nog even doorbijten en hij zou wel zijn weg vinden.

Het loopt moeilijk

Als ik later terugkijk, ontdek ik wel dat dit kind af en toe te kennen gaf, dat het soms moeilijk was. Maar wie groeit op zonder groeipijnen?

Wanneer ik later verneem dat hij aan schizofrenie lijdt, moet ik denken aan de anti-psychiater Laing, die het had over 'schizofreen-makende ' moeders. Ja, ik stond er alleen voor, ja ik moest zorgen voor een inkomen zodat de kinderen zich konden terugtrekken in een warm nest. Neen ik was er niet altijd wanneer de kinderen mij nodig hadden en neen ik was niet 'de perfecte' moeder. Gelukkig maar dat er zo veel beperkingen in mijn omgang met de kinderen tussen kwamen, hoe zouden ze anders kunnen uitkijken naar iemand anders die hun leven vervulde?

Wat oorspronkelijk een eenheid vormde, wordt verscheurd. Je zou zo graag je kinderen de pijn van leven besparen … gelukkig kan je dat niet. Door de kwetsuren van het leven aan te gaan worden ze zelfstandig, groeien ze uit de symbiose van het ouderlijke nest tot de volwassenen die ze worden.

En Arne ging zijn eigen weg, niet meer gedragen door de ouderlijke droom van onbezorgd naar zichzelf toegroeien. Hij moest de confrontatie aan met de wereld buiten het warme nest. Die wereld was uitdagend, boeiend … maar soms ook vernietigend. Zo werd hij als vierjarige seksueel misbruikt door iemand waarin hij een vertrouwensfiguur zag. Pas veel jaren later ontdekte ik het. Neen, ik heb mijn zoon niet kunnen beschermen tegen dat misbruik.

We komen samen om de verjaardag van Arne te vieren. We spreken zijn naam uit, omdat hij ons dierbaar is en we zonder hem, dat gezin niet vormen dat we nu zijn. Hij hoort er bij zoals ademhalen bij leven.

De rode draad

13 Februari is de verjaardag van Arne, een maand later stapte hij uit het leven. Hij zou nu 42 jaar worden. Maar in mij blijft hij verder leven als de jongeman van toen: pas 25 jaar.

Met hem is het begrip ' de rode draad' verbonden. Hoe vaak heeft men mij niet proberen te troosten met 'de rode draad in zijn leven' wijst toch op een positieve evolutie. Hij vecht zich een weg door het leven.

Het kon mijn zorgen, mijn angsten niet bedaren. Schizofrenie is een diagnose die niet veel goeds voorpelt. Het duurde bijna vier jaren voor ik kon accepteren dat hij inderdaad leed aan schizofrenie. Van uit mijn opleiding (criminologie) wist ik maar al te goed wat die diagnose betekende en dat was weinig opbeurends. Daarbij was de kans op zelfdoding zeer hoog: 95% van de mannelijke schizofrenen met zijn achtergrond stapten uiteindelijk uit het leven.

Natuurlijk kon hij nog tot die 5% behoren die de stap niet zette. Maar welk leven ging hij tegemoet?

Het medeleven van degenen die het hadden over 'de rode draad' verwarmde me wel een moment, deed me even hopen. … het was immers allemaal zo goed begonnen. Een kind dat verwacht werd, een zoon nadat eerst een dochter was gekomen.

Waarschijnlijk omdat zijn verjaardag en zijn sterfdag een maand later, zich in deze periode van het jaar afspelen, houdt die rode draad mijn aandacht gevangen.

Mijn eerste werk is een statement: een wezen omringd door liefde en zorg, gedragen door de oneindige beweging van de kosmos.

Is er nog leven naast de tekentafel

De Haachtse KOL is een tekenatelier voor volwassenen. Tien jaar geleden is het gegroeid uit het geregelde KunstOverLeg van de gemeente Haacht met plaatselijke kunstenaars. De toenmalige schepen van cultuur, de cultuurfunctionaris en enkele kunstenaars besloten, als voorlopig alternatief voor een Haachtse academie, om met een vrij atelier te starten. Sinds 2003 werkt het atelier onder leiding van Sigrid Joosen.

Dit atelier stelde ten toon … en ik ging een kijkje nemen.

Ik was aangenaam verrast door wat ik zag. Geen wereldschokkende prenten maar toch werken die mochten gezien worden. Hieronder enkele beelden.

Op zijn plaats

Ik lever mijn werk af bij mijn dochter en Carlo, de schoonzoon, ontfermt er zich over. Na uren intens meten, nog eens passen, boren en een haak in de muur schroeven, is het zo ver: het werk hangt op zijn plaats.

Zoals beloofd sturen ze me een foto door ... helaas ligt de foto op de zijde in deze blog en krijg ik ze niet correct weergegeven.

Meer van Lut De Rudder

↑ Terug naar de berichten