Zondag 11 maart 2007
halfvasten
Geïnspireerd door een karrnavalstoet op deze zonnige zondag.
De leider van een groep "zingende nonnen".
Ik vrees dat binnen een enkele uren de man niet meer zo devoot zal zijn.
Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007
Geïnspireerd door een karrnavalstoet op deze zonnige zondag.
De leider van een groep "zingende nonnen".
Ik vrees dat binnen een enkele uren de man niet meer zo devoot zal zijn.
Zondag 11 maart 2007
een wens
Zondagswensen beste mensen op deze lentedag en weet:
TEDERHEID IS HET MOOISTE WAT ER IS.
Donderdag 8 maart 2007
vader
Beste,
al eerder bracht ik hulde aan mijn vader tussen de lijnen door en ook nu doe ik het via een omweg maar wel bewust en vooral blij dat de tekst in de verleden tijd staat want pa is er nog en hij heeft ons inderdaad altijd samen weten te houden. Ik citeer:
"Ik voelde een diepe genegenheid voor mijn vader. Ik begreep dat hij ons op zijn eenzame, stille manier allemaal bij elkaar had gehouden. Dat hij ons gezond van geest had gehouden gewoon door er te zijn ...".
Een betere omschrijving van wie mijn vader is kan ik niet geven op dit moment. Dit fragment las ik in genoemd boek hieronder.
Danke, papa!
Maarten
Donderdag 8 maart 2007
De Dodenzee
Philip Shumway is dertien wanneer zijn oudere broer en idool Ethan spoorloos verdwijnt. Op een wereldwijze en onderkoelde toon vertelt Philip hoe hij en zijn familie in het reine proberen te komen met deze mysterieuze verdwijning.
Terwijl zijn oudste zus Amy naar een andere stad vertrekt, zijn moeder haar slapeloze nachten doorbrengt met het bakken van taarten en zijn vader zich stort op het bouwen van vakwerkhuizen, weet Philip niet van opgeven.
Tijdens de zoektocht naar zijn broer komt Philip steeds meer te weten over de persoon die Ethan werkelijk was, en onherroepelijk ook over zichzelf.
Recensies
Vermist in de Godenzee (Geurt Franzen, De Gelderlander, 14 mei 1999)
'Het hele boek is een toonbeeld van vakmanschap. Reikens taal is rijk want ongekunsteld (...) De lezer wéét waar de pijnen zitten, en huilt mee, van binnen.'
De godenzee (P-magazine, 12 mei 1999)
'...de personages in dit verhaal zijn zó echt dat ze de lezer gegarandeerd na aan het hart komen te liggen. De coverkreet "Een ongewoon goed debuut" mag u dan ook absoluut letterlijk nemen.'
Een gat in het gezin (Dirk-Jan Arensman, Het Parool, 16 april 1999)
'Reiken is in staat om iemand in een paar trefzekere zinnen neer te zetten en bovendien weet hij de reacties van alle personages met zoveel diepgang te beschrijven, dat je zelfs in hun merkwaardigste gedachtenkronkels meegaat.'
... Voor jullie gelezen en blijvend actueel bij vermiste en vermoorde kinderen ....
want inderdaad blijft na een tijd niets meer over dan een foto van wat ooit eeen
"levend, ademend,zichtbaar menselijk lichaam was". ...
Terwijl zijn oudste zus Amy naar een andere stad vertrekt, zijn moeder haar slapeloze nachten doorbrengt met het bakken van taarten en zijn vader zich stort op het bouwen van vakwerkhuizen, weet Philip niet van opgeven.
Tijdens de zoektocht naar zijn broer komt Philip steeds meer te weten over de persoon die Ethan werkelijk was, en onherroepelijk ook over zichzelf.
Recensies
Vermist in de Godenzee (Geurt Franzen, De Gelderlander, 14 mei 1999)
'Het hele boek is een toonbeeld van vakmanschap. Reikens taal is rijk want ongekunsteld (...) De lezer wéét waar de pijnen zitten, en huilt mee, van binnen.'
De godenzee (P-magazine, 12 mei 1999)
'...de personages in dit verhaal zijn zó echt dat ze de lezer gegarandeerd na aan het hart komen te liggen. De coverkreet "Een ongewoon goed debuut" mag u dan ook absoluut letterlijk nemen.'
Een gat in het gezin (Dirk-Jan Arensman, Het Parool, 16 april 1999)
'Reiken is in staat om iemand in een paar trefzekere zinnen neer te zetten en bovendien weet hij de reacties van alle personages met zoveel diepgang te beschrijven, dat je zelfs in hun merkwaardigste gedachtenkronkels meegaat.'
... Voor jullie gelezen en blijvend actueel bij vermiste en vermoorde kinderen ....
want inderdaad blijft na een tijd niets meer over dan een foto van wat ooit eeen
"levend, ademend,zichtbaar menselijk lichaam was". ...
Donderdag 8 maart 2007
leegmaken
"Maar wat ís zen?" vroeg de Amerikaanse filosofieprofessor, op studiebezoek bij een hedendaags Japans zenmeester. "Eerst even thee drinken," zei die tot zijn ongeduldige bezoeker en begon alvast diens kopje in te schenken. Hij bleef maar schenken, ook toen het kapje al overstroomde. De bezoeker keek onthutst toe want uit verhalen was hem bekend dat die zen-mensen erg gedisciplineerde, nette lui waren die nog geen druppel water lichtvaardig zouden verspillen: "Ziet u," zei de meester met allicht een fijn monkellachje, "met uw hoofd is het als met dit kopje. Het zit al helemaal vol. Met woorden, definities; met weten hoe de dingen horen en hoe ze zeker niet horen, met wat je wil en beslist niet wil. Met voorkeuren en afkeren, herinneringen, gestolde ervaringen. Als je wil weten wat zen is, moet je eerst je hoofd leegmaken. Pas dan zul je voor de eerste keer zien en weten."
Ook al geloof je niet in zen, ons koppeke of onze rugzak zit inderdaad boordevol en we kunnen zo moeilijk scheiden van of afstand nemen, loslaten ....
Dinsdag 6 maart 2007
“les bonnes choses de l’amour demandent deux coeurs".
Dinsdag 6 maart 2007
doorgaan
Bij wijze van afsluiter aan een reeks bedenkingen, overwegingen en een stukje eigen geschiedenis, NU VOLOP VOORUIT.
met dank aan Ka voor het lenen van de afbeelding!
Zondag 4 maart 2007
liefdesrelaties
Wat ik hier achterlaat geef ik mee voor wat het waard is al mis ik de echte bron waaruit liefde groeit en dat is niet zomaar een IETS, een DING. Vandaar dat ik het ter overweging meegeef, ook omdat het ergens aansluit bij eerdere bedenkingen een tijd terug over conflictsituaties en mechanismen.
"Als twee mensen verliefd worden, geven ze elkaar onbewust energie, en allebei voelen ze zich licht en opgetogen. Dat is dat ongelooflijk uitgelaten gevoel dat we "verliefdheid" noemen. MAAR waarom eindigen die zaligheid en euforie plotseling om om te slaan in conflicten? Volgens de auteur en andere psychologen komt het door "de energiestroom" tussen twee personen (dat ding zoals ik het noemde en waar ik als mens en gelovige moeilijk kan inkomen); want wanneer ze verwachten dat de energie plots enkele en alleen van die andere partner komt, snijden ze zich blijkbaar af en beginnen zwaarder op elkaar te wegen, plooien terug opzichzelf, houden op elkaar energie te geven. Nu gaan ze zelfs over tot een poging alle energie van de ander te ontnemen en de ander te beheersen. Op dat moment vervalt de relatie in een machtstrijd. Heb ik niet een zelfde stategie gezien in eerdere fragmenten, op de werkvloer en op andere domeinen?
Is er dan een antwoord? Ik denk van wel want deze blog gaat om liefde, DE LIEFDE. Het gaat om beminnen, keer op keer, elkaar opkikkeren en zeker niet vanuit een onbelichaamd iets maar door een bezield iemand!
Ik wens het u allen van harte op deze zondagmiddag!
"Als twee mensen verliefd worden, geven ze elkaar onbewust energie, en allebei voelen ze zich licht en opgetogen. Dat is dat ongelooflijk uitgelaten gevoel dat we "verliefdheid" noemen. MAAR waarom eindigen die zaligheid en euforie plotseling om om te slaan in conflicten? Volgens de auteur en andere psychologen komt het door "de energiestroom" tussen twee personen (dat ding zoals ik het noemde en waar ik als mens en gelovige moeilijk kan inkomen); want wanneer ze verwachten dat de energie plots enkele en alleen van die andere partner komt, snijden ze zich blijkbaar af en beginnen zwaarder op elkaar te wegen, plooien terug opzichzelf, houden op elkaar energie te geven. Nu gaan ze zelfs over tot een poging alle energie van de ander te ontnemen en de ander te beheersen. Op dat moment vervalt de relatie in een machtstrijd. Heb ik niet een zelfde stategie gezien in eerdere fragmenten, op de werkvloer en op andere domeinen?
Is er dan een antwoord? Ik denk van wel want deze blog gaat om liefde, DE LIEFDE. Het gaat om beminnen, keer op keer, elkaar opkikkeren en zeker niet vanuit een onbelichaamd iets maar door een bezield iemand!
Ik wens het u allen van harte op deze zondagmiddag!
Zondag 4 maart 2007
honger
"Veel mensen hebbben honger,
hoewel er eten genoeg is op de wereld.
Hoe kan het zo fout gaan
in een wereld vol slimme mensen?
WAARVOOR WORDT AL DAT VERSTAND GEBRUIKT?"
uit kalender brroederlijk delen
Zaterdag 3 maart 2007
besmettelijk
Bij het overlijden van koning Boudewijn stonden lange rijen mensen aan te schuiven om de overleden vorst een laatst groet te brengen. Eén van de mensen die toen geïnterviewd werd, zei dat het leek alsof iedereen in die dagen wat beter geworden was. Zoals het kwade besmettelijk kan zijn, kan het goede ook besmettelijk zijn. Besmettelijk in de goede betekenis dan.
Het was de boodschap van de koning zoals het ook staat in de Romeinenbrief:"Overwin het kwade door het goede" - "Probeer het positieve in plaats van het negatieve te brengen".
Ligt niet voor elk van ons daar een opdracht in, zeker in deze dagen van negativisme? Mochten wij zoveel uitraling bieden zoals de koning zaliger heeft uitgestraald in al zijn eenvoud om bij deze persoon te blijven, de wereld zou er een stukje mooier op worden. Het ligt voor een groot deel aan onszelf ...
Zaterdag 3 maart 2007
mensen sterven
Nee, deze keer sterven mensen hier niet van honger en dorst (tenzij naar de onlesbare dorst naar oprechte liefde), maar ik was wel verrast wat ik hier vond. Ik dacht meteen dat het een column was in een blad uit de voorbije winter anno 2006 maar niets is minder waar. Lees zelf maar:"Met de verdwijning van God zal de wereld een daling kennen van temperatuur, een uitbarsting van geweld in de vorm van ongebreidelde erotiek en passies, een angst voor de eenzaamheid ... " Is dat alles niet zo herkenbaar, zo dicht bij de deur, ja zelfs deel van ons eigenste zelf geworden? Denken we maar eens aan de nieuw samengestelde gezinnen, aan de chatboxen zonder te spreken over allerhande clubs en datingsites met anonieme contacten 'voor even'. Het zegt in elk geval veel over de grote eenzaamheid en een zoektocht naar ware geborgenheid ook al kan een mens soms eenzaam zijn binnen een relatie. Maar goed, ik wijk hier af want het tekstfragment dateert al uit 1840! Toen schreef Dostojevski al dat "de mensen wezen geworden zijn, want zij hebben hun vader verloren, die God is. Als ze geen vader meer hebben zullen ze het koud hebben". Ja,, wat ben ik blij met een papa die er nog altijd is en ja, ik gelijk steeds meer op hem - moest ik even aan denken wanneer ik het programma op één zag. We mogen inderdaad alles aan onze papa vragen en ik betrap me erop dat ik nog vaak ingedachten tijdens een klusje naar hem roep. Zoveel spontaan vertrouwen; waaarom dan zo weinig vertrouwen in Onze Vader?! - Maar Dostojevski gaat verder in dezelfde lijn, want:" ...om zich te verwarmen zullen ze zich eerst op elkaar werpen in een soort onweerstaanbare drang naar nabijheid en liefde, in teugelloze erotiek, want omdat ze geen vader meer hebben, moeten ze nu zelf, de een voor de ander, vader proberen te zijn. Zo b reekt er een tijd aan van tomeloze erotiek, een tijd zonder God". ...
Wanneer ik dit hier neerpen zie je alles zo voor je ogen gebeuren en op vandaag hebben we daar niet veel fantasie meer voor nodig. Zelfs de soapseries, niet eens laat op de avond, tonen ons hoe het MOET. Ik kan alleen maar vaststellen zonder een standpunt in te nemen wat ons te ver zou leiden. Maar toch ben ik van mening dat we allen een beetje wees geworden zijn, elk in zijn woning voor zijn eigen pctje, verlangend naar die echte liefde, dat gebaar van tederheid en niet voor even.
Neen, die liefde en gegevenheid die één is met jezelf, ooit gegroeid uit de liefde van God via mensen die mijn ouders zijn. Die liefde wil ik proberen te bewaren ook al lokken de bekoringen zoals in een woestijn want erotiek, een scheve schaats,"een date" via teletext, een dubbele relatie is toch "IN" ... totdat je moet vaststellen dat alles zo leeg is, zo zonder voldoening - commentaar die ik recnet nog hoorde van een zoekend iemand, verlangend naar die rust: een mens om van te houden.
Maar daarvoor moeten we terug op het spoor geraken van een God; anders sterven we van de kou en is het niet onze cultuur die dat beverstigt? Ben ook ik niet ergens medeplichtig? Het blijft een open vraag.
Zaterdag 3 maart 2007
hier ben ik
Beste bloggers, vrienden en bekenden,
ja, ik was er even niet maar je vindt me zo terug. Ik kom gewoon een teken van leven geven, zeker aan die mensen die echt bezorgd zijn om mij waarvoor dank! Maar alles gaat goed als dat voor julle een geruststelling mag zijn. Ik kom later terug op vorige artikels.
Toch mooi hoe mensen vrienden kunnen worden zonder woorden!
Tot ziens en alle goeds!
Maarten
Dinsdag 27 februari 2007
agressie
Even aansluitend bij mijn vorige bijdrage:
Psychische agressie leidt in extreme gevallen tot een totale beheersing van de andere, maar eens dat het slahtoffer dit heeft meegemaakt en het mechanisme heeft doorzien kan dat trauma (want dit is het ondertusdsen geworden na jaren van subtiele onderdrukking) zijn weerwraak nemen, want tegen die tijd zal betrokkene denken dat hij zelf zo dominant moet handelen en onderdrukken, vooral in de buurt van kwetsbare personen, ergens als vergelding om het kwaad wat die persoon het slachtoffer heeft toegebracht, al kan het ondertussen een ander persoon zijn(soms jammergenoeg nog iemand die tot familie of vriendenkring behoort). ... Domineren op de manier waarop ze zelf werden gedomineerd, en zo wordt de agreesie overgedragen, ook al lijdt die persoon daar heel erg onder want de "nieuwe" agressor heeft dat dominante niet in zich. Het is niets méér dan een ontlading van zoveel onterecht aangedaan psychisch leed. Ook nu zal die "zwakke" persoon zelf lijden onder wat hij zonet heeft aangericht, zeker aan zijn naasten. De eerste agressor daarentegen zal er verder zijn genoegen in vinden en geen kans laten voorbijgaan om te domineren, te kleineren ... tot het al dan niet letterlijk of figuurlijk fataal afloopt voor zijn slachtoffer, al zal de agressor ook dan nog in zijn handen wrijven.
Heel erg maar heel reëel!
Psychische agressie leidt in extreme gevallen tot een totale beheersing van de andere, maar eens dat het slahtoffer dit heeft meegemaakt en het mechanisme heeft doorzien kan dat trauma (want dit is het ondertusdsen geworden na jaren van subtiele onderdrukking) zijn weerwraak nemen, want tegen die tijd zal betrokkene denken dat hij zelf zo dominant moet handelen en onderdrukken, vooral in de buurt van kwetsbare personen, ergens als vergelding om het kwaad wat die persoon het slachtoffer heeft toegebracht, al kan het ondertussen een ander persoon zijn(soms jammergenoeg nog iemand die tot familie of vriendenkring behoort). ... Domineren op de manier waarop ze zelf werden gedomineerd, en zo wordt de agreesie overgedragen, ook al lijdt die persoon daar heel erg onder want de "nieuwe" agressor heeft dat dominante niet in zich. Het is niets méér dan een ontlading van zoveel onterecht aangedaan psychisch leed. Ook nu zal die "zwakke" persoon zelf lijden onder wat hij zonet heeft aangericht, zeker aan zijn naasten. De eerste agressor daarentegen zal er verder zijn genoegen in vinden en geen kans laten voorbijgaan om te domineren, te kleineren ... tot het al dan niet letterlijk of figuurlijk fataal afloopt voor zijn slachtoffer, al zal de agressor ook dan nog in zijn handen wrijven.
Heel erg maar heel reëel!
Dinsdag 27 februari 2007
tussendoor
even weg van de ernst die blijkbaar velen hier wegjaagt ....
Maandag 26 februari 2007
herkenning
TE GROTE BETROKKENHEID MAAKT ZIEK
al is het niet altijd eenvoudig je werk te scheiden van privé,
mensen met problemen toch nabij te zijn.
En toch weten we hoeveel mensen dagelijks geofferd worden
door goedbedoelde betrokkenheid,
zeker wanneer deze wordt ondermijnd door personen die door een subtiele vorm
van agressie je energie weten te schaden, altijd weten fouten te ontdekken
en zo van je een "arme ik" te maken.
Want deze mensen streven alleen naar succes en eigenbelang; ze
kunnen dan ook niet langer"verdragen" dat je bij de groep van
de "arme-ik" behoort die nog opkomt voor het echte leven.
Maar dat mag niets afdoen van onze betrokkenheid,
gedrevenheid,
al moeten wij die misschien wat inbinden ...
maar dan niet voor lang!
Sta terug op, eens genezen,
eens de woestijntijd doorgekomen
om NABIJ te zijn!
Maandag 26 februari 2007
negativisme
"In de huidige samenleving hebben de mensen het negatisme nodig om hun eigen problemen te verteren".
Tom Boonen
Een mens zou het nog gaan geloven, zeker wanneer ik daarnet de nieuwe rubriek op dit eigenste SeniorenNet ontdekte waar men elkaar helpt zijn droom te verwezenlijken. Ik dacht aan een nobel inintiatief maar na een paar minuten moest ik al vaststellen dat deze rubriek blijkbaar het zoveelste forum wordt om elkaar al dan niet schade toe te brengen. Een zeer trieste vaststelling ... werden ook al niet eerder bloggers geband? Moeten we echt ook deze keer die kant op?!
En dan maar bloggen over verdraagzaamheid, liefde, vriendschap .... bloggen om elkaar tot steun te zijn! Boeken aanraden om elkaar naar een hoger niveau op te tillen!
Ja, Tom Boonen heeft het in korte woorden goed weergegeven in welk bedje we allen ziek zijn. Maar iedereen heeft het erover, zelfs in de meest recente romans ... en toch doen we er zo weinig aan! En het ligt niet aan de vele regendruppels van vandaag!
Zondag 25 februari 2007
moord
In onze egoïstische maatschappij ben ik er toch nog van overtuigd dat in bijna ieder van ons een goed hart schuilt...Spijtig dat 't meestal gecamoufleerd moet worden.
Zaterdag 24 februari 2007
aalmoes
"Een aalmoes geven", het klinkt zo uit de tijd ... en toch het begint bij de deur; door een schouderklopje, een knipoog, een handdruk, een groet. Extra aandacht geven aan eenzamen en mensen die alleen zijn, écht luisteren ook al moet je het verhaal voor de zoveelste maal aanhoren.Het kunnen die kleine opkikkertjes zijn die een ander energie geven om de dag door te komen.
Vanuit deze aalmoezen komen dan wel vanzelf de echte giften. Want weet dat er nog altijd veel te veel mensen zijn die niet eens moeten denken aan vasten omdat ze aan niets anders moeten denken dan: "Hoe zal ik vandaag overleven?" Een overweging waard.
Donderdag 22 februari 2007
geneesmiddel
LIEFDE
is het beste geneesmiddel.
eigen gedachte
Woensdag 21 februari 2007
kinderen
Heb je al bemerkt hoe kleine kinderen spelen met elkaar?
Dan moet je in deze krokusvakantie maar eens toekijken hoe het ene kind in de straat met een balletje aan het spelen is tot de bal plotseling de vekeerde kant uitgaat, weg van het kind ... En kijk, ineens, terwijl het kind om zich heen kijkt waar zijn bal naartoe is, ziet het de bal terugkomen, kijkt op en ziet dan dat een ander kind de bal naar hem heeft teruggerold. En zo beginnen die twee een spel, gewoon door de bal van de één naar de ander te gooien. Maar dat had ik als oudere ook al lang gezien, meer nog ik had gezien dat het ene kind blank en het andere kind zwart was en toch speelden zij verder.
Neen, mensen, kinderen discrimeneren elkaaar niet, het is de volwassene die discrimeert, zij het op basis van huidskleur, stand, geaardheid, gezondheid ...
Maandag 19 februari 2007
"de wereld hangt aaneen van de misverstanden" (gehoord in een gesprek)
en die wereld hoeft echt niet ver te zijn, zelf binnen het huis, de familie ... Los de misverstanden dus maar zo vlug mogelijk op voor het om "oog om oog gaat ..."
Want jij wil toch ook behandeld worden zoals men jou behandelt.
en die wereld hoeft echt niet ver te zijn, zelf binnen het huis, de familie ... Los de misverstanden dus maar zo vlug mogelijk op voor het om "oog om oog gaat ..."
Want jij wil toch ook behandeld worden zoals men jou behandelt.
Maandag 19 februari 2007
angst
Pas wanneer je ten einde raad je angst om de hals durft te vallen,
zal hij je nooit meer naar de keel vliegen.
Carla Pols
Maandag 19 februari 2007
verwijt: een oproep
IK HEB ALTIJD EEN BETREURENSWAARDIG ZWAK GEHAD VOOR ONTHEEMDEN,
een verwijt dat ik tot op vandaag moet aanhoren, maar is GASTVRIJHEID precies niet een DEUGD die ons zelfs door onze God werd voorgeschreven?! Aansluitend deze paragraaf van Paul Kevers:"Die voorliefde van God heeft Jezus ten einde toe belichaamd en voorgeleeefd. En Hij roept zijn leerlingen op om op hun beurt de juiste keuze te maken en PARTIJGANGERS VAN DE ARMEN te worden".
Waar heb ik dit hier onlangs nog, maar dan in andere bewoordingen neergeschreven?
In elk geval een verwijt dat me siert en slaat.
Een oproep juist voor de vastentijd begint.
Zondag 18 februari 2007
mijmering
... op een zondagmorgen.
Beste, ik zal meteen met de deur in huis vallen maar is het niet zo dat er een grote kloof is tussen het echte leven, het lopen van de ene kamer naar de andere, even stil staan bij een lied of zoals daarnet nog naar een fragment uit de homilie via de radiomis, en dan gaan neerzitten - dat zitten alleen al zorgt ervoor dat je gekluisterd bent aan die kleine omgeving - voor een kille, koude pc, niet méér dan een toestel (al is het wel dank zij dit toestel dat wij elkaar vinden)? De gedachten hebben vrij spel wanneer je op een zondagmorgen van je koffie geniet, de wereld inkijkend, afgeleid door een fietser of jogger, een vogel ... ook al kunnen die gedachten soms triest zijn, al hoef thet niet, maar daar bevindt zich de echte wereld, zelfs in die al dan niet kleine ruimte die je woning is. Maar eens voor de pc geïnstalleerd - waar ook ik aan verslaafd ben geraakt, zeker op blogland - wordt die wereld een virtuele wereld zonder wederwoord, kijk je uit op dezelfde dingen. Je wil wel spontaan beginnen, maar het is genoeg dat je pc nieet wil opstarten hoe het moet en daar gaat je goed humeur. Of nog, een mail die je ontvangt en je wereld overhoop haalt of gewoon een bericht dat je ergert ... Ja, ineens is het leven daar in de woonkamer zo anders dan hier, ook al komen er fraaie pps-voorstellingen binnen. En wanneer we straks terug "in huis komen" dienen zich terug de echte dingen aan: het eten dat nog klaargemaakt moet worden, de kranten aan de kant, je verzint het maar.
Bij deze dacht ik ook nog wat ik in het kort schreef over GSM, want ook een berichtje is zo naamloos en hoeveel telefoons ontvang jij nog met een echte stem van een echt mens van vlees en bloed. Allemaal contactarmoede? Neen, ik wil hier niet zeuren en ik weet dat voor velen een blog de laatste redplank is, de dagelijkse bezoeker maar kunnen we niet wat meer écht naar onze medemens gaan, een hartelijke groet, een handdruk. Het zal meer achterlaten dan vele pagina's doorlopen om dan te merken dat je nog haast moet maken om de nodige boodschappen te doen.
Bloggen is vaak niets méér dan een lange monoloog en wanneer je dan "mailvrienden" vindt, heb jij je dan al afgevraagd wat ze voor jou echt betekenen wanneer het slecht of minder goed moest gaan?
Het is zover gekomen dat we als buren elkaar niet meer zien, niet meer voor de deur komen omdat ieder voor zijn pc zit en we elkaar moeten mailen om bv. hulp in te roepen zoals ik recent nog ondervond. Zelfs in dit plaatsje, "mijn kamer" is er geen tijd genoeg om dingen te doen die ik al lang zou moeten gedaan hebben want "de pc houdt me bezig". Moeten we niet dringend een andere houding gaan aannemen?
Ik heb dat al eerder geblogd, en blijkbaar constateer ik dat altijd voor mezelf op een zondag.
Het is me ook al opgevallen dat teksten van mensen héél anders zijn, geschreven overdag dan in de avond. Vandaar dat we misschien sommige mensen hier ook maar van één kant leren kennen!
Genoeg voor nu. Ik ben weg, anders weer te laat voor alles en nog wat. Maar hoeveel mails en dewelke zou ik hier vinden? Toch wachten tot morgen!
Prettige zondag verder en voor de gelukkigen: een mooi verlof!
Zondag 18 februari 2007
barmhartigheid
Wanneer ik een paar jaar terug te Rome was werd ik geraakt door spandoeken, vaandels en door een eerder ouderwets aandoende Christusfiguur; maar even buiten het centrum wandelde ik een kerkje binnen waar een zekere Zr. Faustina werd aanbeden. Tot op dat moment was die persoon onbekend maar de foto was wel aangrijpend. Recent kreeg ik van een blogvriendin een tekst die aansluit bij dat beeld. Ik geef alvast de tekst mee al dan niet met foto die dan later hier volgt.
Jij bent geboren om lief te hebben,
Jij bent geboren om te leven.
Al had men jou niet lief
jij bent een hartendief.
Het leven heeft altijd een doel
Je bent gekwetst, zwaar gewond
je blijft alles geven
dat maakt jouw hart weer gezond.
Jouw geloof is puur en rein
dat zegt dat je een kind van God mag zijn.
Vergeet één ding nooit:
het is nooit zo donker
het wordt ooit weer licht,
Ook voor jou!
Vertaald uit het Engels
Met dank aan een vriendin!
Zaterdag 17 februari 2007
gsm
Vijfig jaar lang was ik niet bereikbaar ... want ik had geen gsm.
Ja, er dreigt inderdaad een andere kloof te ontstaan in deze
welvaartsmaatschappij.
Donderdag 15 februari 2007
Sprokkelhout
"Is dit de natuur? Is dat een les voor de mens? In de stormen van ons bezig zijn, loslaten wat dor en nutteloos geworden is. Maar ook afstand doen van wat de moeite waard is om belangrijke zaken te redden. Wat kan ik missen, wat moet ik prijsgeven om als een goed, zelfs beter mens een crisis of een moeilijke periode door te komen?" ...
Dit waren de overwegingen van Mgr. Vangheluwe toen hij na de zware stormen van een paar weken geleden hout aan het sprokkelen was, grote en kleine takken, losgerukt uit de bomen om gebroken, gekapt en verbrand te worden.
Ja, loslaten, ik heb het er vroeger al over gehad en ik weet dat menig blogger zich hier ook in herkent. Het kan/zal ook een confrontatie zijn met de grenzen van je eigen bestaan wanneer door een plots gemis er een vorm van vrijheidsberoving ontstaat, want alles leek tot op vandaag in volle groei en het was het ook. Maar "men" heeft je ergens beroofd van je kunnen, je kwaliteiten, je gedrevenheid. Zullen er dan toch straks nieuwe knoppen schieten aan deze boom?
Soms wil ik eigenlijk niet langer omzien naar die oude boom, niet dat ik vrienden en kennissen wil afstoten, maar ik wil uitzien naar andere einders, zonder dwang, zonder moeten maar gewoon mogen. Ja, ik wil af van degene die me toch verder wil duwen in die richting waar ik uiteindelijk niet voor ben geboren. Hebben we daarom een storm nodig?
Aansluitend bij deze las ik "toevallig" volgende bij James Redfield in zijn boek "De Celestijnse Belofte": Langzaam maar zeker zijn we onze oorspronkelijke vraag vergeten ... We zijn vergeten dat we nog steeds niet weten waarvoor we eigenlijk leven", gedreven door al dat Westerse moeten.
Ons dagelijks bezig-zijn is vaak zo verschillend van wat en wie we vanbinnen echt zijn en willen zijn!
Persoonlijk denk ik dat ik ondertussen al een antwoord heb en dat teruggaat naar de oorsprong van mijn blog: Laat ons leven voor en met elk-ander als takken van eenzelfde boom waarvan de wortels diep in het water staan die ons elke dag opnieuw oproepen tot een geest van gemeenschap in vrede, vriendschap en geloof.
Die snoeitijd heeft er misschien voor gezorgd dat ik precies juist deze dingen op paper kan zetten omdat er nu tijd vrij is voor het échte leven, al moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds vecht met dat loslaten.
p.s. De tip van bovengenoemd boel komt van een jonge blogvriend waarvoor dank! Een aanrader!
Van harte!
Donderdag 15 februari 2007
verlies
In tijden van verlies, heb ik ontdekt, vallen de mensen terug op een primitieve vriendelijkheid, die zich het duidelijkst uit in de vorm van aangeboden voedsel.
Zo werd me brood gebracht en een lekkere soep van goede buren, ongevraagd.
Woensdag 14 februari 2007
bloei
"BLOESEM, SPOED U VOORT. DE KNOP STAAT IN BLOEI.
HET KAN FOUT GAAN".
J. Banville
Woensdag 14 februari 2007
Valentijn
"HET GROOTSTE LEED IS NIEMAND HEBBEN OM VAN TE HOUDEN".
Dus ook niemand om van harte een kaart of of een wens te sturen, of er zelf één te krijgen.?
Heb je daar al bij stil gestaan op deze dag waar LIEFDE gebanaliseerd wordt, ja soms gekocht wordt door dure kadootjes?!
Dinsdag 13 februari 2007
Elke liefde
... begint met de woorden: "omdat jij mooi, verstandig, lief, ijverig, goed, begrijpend bent, omdat je al die kwaliteiten hebt, daarom hou ik van je". Maar mannen en vrouwen worden ouder en verliezen sommige van deze kwaliteiten.... Er moet dus iets met die liefde gebeuren.
"Zoals een pop vlinder wordt en van gedaante verandert, zo moet ook de liefde veranderen" las ik ergens ... of ook "Liefde is een werkwoord", u wellicht bekend. Dit nu nog in de praktijk omzetten is een levenswerk, en dat ook voor ongehuwden.
Steeds meer wordt liefde dan: "Ik bemin je om wie je bent, GRATIS. Ik geef me prijs aan jou en geef me aan jou, ook met je fouten en gebrek aan kwaliteiten".
Wanneer laatste niet gebeurt, dan overleeft geen enkele vorm van liefde en diepe vriendschap!
Ik wens allen van harte een mooie en oprechte feestdag van Sint-Valentijn!!!
Dinsdag 13 februari 2007
bescherming
"LATEN WE DE KINDEREN BESCHERMEN VOOR DE BESMETTING VAN GEWELD".
Benedictus XVI
Dinsdag 13 februari 2007
dag
beste mensen,
Ja, inderdaad al een tijdje "afwezig" hier en ook nu kom ik maar heel even langs want nog altijd tolt er iets in mijn koppeken ... en wanneer de dokter het niet echt weet zal het dus wel "iets van virale aard" zijn zeker. Dat het dus maar vlug overgaat en ik iets serieus kan neerpoten.
Ondertussen misschien een moment om een oprecht woord van DANK te sturen aan de mensen die iets achterlieten op mijn gastenboek, hartverwarmend! Dank aan allen!!! En ... Nida, ook ik ben blij dat je terug bent zoals zovelen wellicht met mij!
Vandaag gewoon een TIP die ik daarnet las in K+L, de moeite om met u te delen, dacht ik zo.
"Ben je blij of boos? Moe of uitgerust?
Heb je angst?
Heb je een probleem?
Gebeurt er iets wat leuk is? Of juist niet?
Vertel het eens aan God,Onze Vader.
Hij luistert altijd, wie je ook bent,
waar je ook woont,
hoe je je ook voelt ..."
Voor straks "SLAAP WEL"
Vrijdag 9 februari 2007
arbeidsvreugde
... op een vrijdagavond:
Het gehaaste kantoorpersoneel dat met hangend hoofd op weg is naar het treinstation ...
Donderdag 8 februari 2007
woorden
Het zal wel aan mij liggen maar de tekst die ik wou achterlaten bij de foto die ik daarnet heb geplaatst werd niet onmiddellijk tesamen gepubliceerd daar ik te lang moest zoeken waar ik de foto had opgeslagen.(ja, zal noot een computerfreak zijn).
Dit allemaal terzijde, al zijn mijn schrijfsels altijd oorspronkelijk en ik moeilijk zelfde kan verwoorden; ik doe dan toch nog even een poging.
De foto kreeg ik zomaar in handen en het eerste wat me bij me opkwam was "woorden die moorden". Ondertussen hebben bepaalde bezoekers hier miischien al een andere gedacht en of herkenning gezien; deze mogen me dan ook altijd aanvullen maar wat ik in eerste instantie wou zeggen bij het zien van deze foto is hoe vele mensen in onze wereld figuurlijk en letterlijk monddood worden gemaakt.
Hoeveel leed wordt er niet aangedaan door een woord dat blijvend kan snijden, mensen van wie je op het uiterlijk niet zou vermoeden hoe kwaadaardig en wreed ze kunnen zijn onder de fluwelen hand en de lieve lach? Mensen die zo ver kunnen doorgaan met de kracht van hun woorden tot dat ze mensen hebben uitgeschakeld omwille van de carrière, het postje, het neerzien op anderen of het niet kunnen inleven van het anders-zijn van een ander.
Dagelijks worden mensen ongezien zwaar getroffen door medemensen, wekmakkeers, buren, familie,en dit vaak een levenlang.
Is het nu toeval of niet dat ik juist nu en vandaag deze foto vond wanneer mensen zich te Brussel opmaken voor een stille mars ter nagedachtenis van de laf vermoorde jonge Joe?!
Het beeld roept juist nu in deze dagen zoveel gevoelens van machteloosheid op, van onbegrip, van het grote WAAROM? Wat doen wij elkaar aan? En wie zijn die WIJ? Toch ook, en jammergenoeg , ook een beetje jij en ik. Of hebben we van alles een beetje te veel in dit rijke landje?
Ik wil gewoon hier afsluiten met in gedachten mee op te stappen in stilte met zovelen die lijden onder welke vorm van geweld dan ook, in het bijzonder tot nagedachtenis van Joe, tot voor kort een onbekende, helaas vandaag een oproep tot verdraagzaamheid.
Als gelovige wil ik ook mijn christelijke deelneming betuigen in de rouw die de familie en vrienden komt te treffen bij dit onnodig lijden.
Christelijke deelneming.
JA, BESTE, DIT IS INDERDAAD DE TEKST VAN NIET EENS EEN JAAR TERUG ...
OOK DEZE AVOND STAPPEN EEN PAAR DUIZENDEN OP N.A.V. DE MOORD
OP BART ... ENKEL EEN ANDERE NAAM, EEN ANDERE LOCATIE ...
HOE LANG NOG EN WAAROM?!
Ik val hier sil, samen met julle wellicht, denkend aan die jongere(n) en hun betreurde familie;
Het mag niet langer dat een onbekende op deze manier "bekend" moet worden!!!
Dit allemaal terzijde, al zijn mijn schrijfsels altijd oorspronkelijk en ik moeilijk zelfde kan verwoorden; ik doe dan toch nog even een poging.
De foto kreeg ik zomaar in handen en het eerste wat me bij me opkwam was "woorden die moorden". Ondertussen hebben bepaalde bezoekers hier miischien al een andere gedacht en of herkenning gezien; deze mogen me dan ook altijd aanvullen maar wat ik in eerste instantie wou zeggen bij het zien van deze foto is hoe vele mensen in onze wereld figuurlijk en letterlijk monddood worden gemaakt.
Hoeveel leed wordt er niet aangedaan door een woord dat blijvend kan snijden, mensen van wie je op het uiterlijk niet zou vermoeden hoe kwaadaardig en wreed ze kunnen zijn onder de fluwelen hand en de lieve lach? Mensen die zo ver kunnen doorgaan met de kracht van hun woorden tot dat ze mensen hebben uitgeschakeld omwille van de carrière, het postje, het neerzien op anderen of het niet kunnen inleven van het anders-zijn van een ander.
Dagelijks worden mensen ongezien zwaar getroffen door medemensen, wekmakkeers, buren, familie,en dit vaak een levenlang.
Is het nu toeval of niet dat ik juist nu en vandaag deze foto vond wanneer mensen zich te Brussel opmaken voor een stille mars ter nagedachtenis van de laf vermoorde jonge Joe?!
Het beeld roept juist nu in deze dagen zoveel gevoelens van machteloosheid op, van onbegrip, van het grote WAAROM? Wat doen wij elkaar aan? En wie zijn die WIJ? Toch ook, en jammergenoeg , ook een beetje jij en ik. Of hebben we van alles een beetje te veel in dit rijke landje?
Ik wil gewoon hier afsluiten met in gedachten mee op te stappen in stilte met zovelen die lijden onder welke vorm van geweld dan ook, in het bijzonder tot nagedachtenis van Joe, tot voor kort een onbekende, helaas vandaag een oproep tot verdraagzaamheid.
Als gelovige wil ik ook mijn christelijke deelneming betuigen in de rouw die de familie en vrienden komt te treffen bij dit onnodig lijden.
Christelijke deelneming.
JA, BESTE, DIT IS INDERDAAD DE TEKST VAN NIET EENS EEN JAAR TERUG ...
OOK DEZE AVOND STAPPEN EEN PAAR DUIZENDEN OP N.A.V. DE MOORD
OP BART ... ENKEL EEN ANDERE NAAM, EEN ANDERE LOCATIE ...
HOE LANG NOG EN WAAROM?!
Ik val hier sil, samen met julle wellicht, denkend aan die jongere(n) en hun betreurde familie;
Het mag niet langer dat een onbekende op deze manier "bekend" moet worden!!!
Donderdag 8 februari 2007
leven
Ik heb nu een manier om levend te zijn zonder te leven.
Ben ik niet altijd een beetje verliefd geweest op de dood?
Woensdag 7 februari 2007
Beste blogvriend,
Nu we al een tijd bezig zijn via dit medium laat ik bewust een paar zaken achter die een “portret” kunnen zijn van hoe ingrijpend gebeurtenissen kunnen zijn, nu twee jaar later. Let wel een paar MOMENT-opnamen.
Zo zei ik tegen mezelf dat ik vanaf nu veroordeeld ben mijn dagen door te brengen, nadenkend over woorden, losse regels en flarden van herinnering om te zien wat eronder vertopt kan liggen, terwijl ik langzaam maar zeker verdwijn uit de sociaal-economische wereld, misschien zoekend naar mijn oorspronkelijke wortels die me nooit zullen verraden …. Misschien ook te veel “denker”, die u al eerder zult hebben ontmoet.
Er was een ganse tijd dat ik een hartgrondige hekel had aan ochtenden, ja zelfs blij was dat de zon niet opkwam maar het mistig bleef, bijna al verlangend naar de avond.
Dat bestaan was ik gaan zien als het verstrijken van een eindeloos lange ochtend.(En wat bestaan volgt na deze omwenteling?) Welk uur het ook was, het leek altijd alsof ik net was opgestaan; Ik sleepte me van de koffietafel naar de zetel en van daar naar het middagmaal om languit en vooral lang te slapen. Muziek bestond toen niet meer. Alleen de vraag WAAROM?!
Het leek al te veel op een “omgekeerde kruisafneming” van een gebogen ouderpaar in de armen van een beloftevolle jonge zoon…. Maar die moeder was er dan wel even zo als de vader én de anderen die probeerden dag na dag, soms ongemerkt er echt te zijn, een huis van vertrouwen! Wellicht hebben allen me echt geholpen, zonder ik het besefte. Hun aanwezigheid was als balsem.
In die donkere dagen komen dan de problemen uit een vroeger leven je hele volwassenheid onverminderd, zelfs heftiger, aan je knagen. Is het niet genoeg met wat we hier moeten verwerken, dat littekens en brandwonden uit vroeger tienerjaren bij de minste aanraking door een flashbericht en zo onverwacht uit de vergetelheid worden gehaald om terug de dekens over de kop te trekken en niet meer willen. Al deze momenten dienden zich aan, ongevraagd, alsof er geen mooi en dankbaar verleden meer was/is.
Wordt misschien vervolgd.
Woensdag 7 februari 2007
Geen druppel dauw wordt voor zichzelf geboren.
Ook jij moet anderen,
en niet jezelf, toebehoren.
Angelius Silesius
Dinsdag 6 februari 2007
vraagje
Het valt me op dat haast alle blogers plaatjes achterlaten van vrouwelijk schoon, hun pps daarmee zelfs opvrolijken MAAR wanneer een man een foto van een man achterlaat;, deze een mail kan verwachten met de zijdelingse vraag naar zijn geaardheid alsof alle mannen die hier bloggen gayminded zijn. In elk geval weten toch enkelen zich via seniorennet te verschuilen of vinden ze hier een uitlaatklep blijkbaar ..en nmisschien voor sommigen maar goed ook,. of zoeken ze een soulmate. Deze gedachte viel me daarnet zomaar te binnen wanneer ik nog maar eens een heel mooi blog zag vol met mooie prenten over jonge vrouwen waardoor ik nu weer aan het bloggen ben al zou ik nu ik in bedje moeten liggen. Dus sorry mocht de tekst wat onevenwichtig overkomen want alles draait in en om mij, en dat zo al een hele tijd. Maar niet schrijven is ook niet blijven en omdat er toch altijd enkelen uitzien naar een probeersel van mijn kant, dan maar deze voor één keer .... Zal maar een "man" invoegen zeker, dan hebben zowel dames als heren er iets aan. Want hebben jullie ook al gemerkt dat er heel wat piepjonge senioren zijn?! De ruk naar de nieuwe man dan maar?
En neen, dit is niet aansluitend bij onderstaand artikel, puur toeval. Wel mooie reactie van Christine dat "het niet goed is dat de mens alleen is", maar ik wilde hier wel mee aantonen dat er ook een zachte kant in elke man schuilt.
Maandag 5 februari 2007
mannen
"Ik heb begrepen dat de essentie van mannen niet bestaat uit spieren, kracht of macht, maar uit een fundamentele kwetsbaarheid ...Ze stralen soms zelfs een deerniswekkend gevoel van radellosheid, angst uit".
Maandag 5 februari 2007
ziekenhuis
... Het vertrouwde huis verlaten, het huis dat overgaat in stille ziekenhuisgangen, de ziekenzalen met hun gedempte geluiden, de wachtkamers, en tot slot de allerlaatste kamer.....
opgedragen aan hen die even het vertrouwde moeten inruilen voor het ongekende, beangstigende, de (laatste) confrontatie.
met voorzichtigheid en respect hier achtergelaten ...
niét denkend aan die ene persoon!
Maarten
opgedragen aan hen die even het vertrouwde moeten inruilen voor het ongekende, beangstigende, de (laatste) confrontatie.
met voorzichtigheid en respect hier achtergelaten ...
niét denkend aan die ene persoon!
Maarten
Maandag 5 februari 2007
luisteren
"Ik begrijp het leven als een luisteren naar God dwars door de gebeurtenissen die mij overkomen heen: een telefoontje, een mail, een ontmoeting." Zo ook is een moderne priester, een sociaal assistent ... vaak iemand die niet méér doet dan luisteren. Mensen komen naar je toe om allerlei redenen, die niet allemaal even verheven zijn. Ze nemen vaak ook een stuk van je kostbare tijd, terwijl ze niet veel te vertellen hebben. En toch mag je daar uren aan besteden, want het zijn geen verloren uren..als ik maar luister. Soms gebeurt het ook dat het antwoord te lang op zich laat wachten en en je als toehoorder ongerust wordt, maar ook dat is een vorm van luisteren.
Als je van de ochtend tot de avond mensen ontvangt/leest (zoals ondertuusen in deze virtuele wereld waar mensen soms nog beter tot verhaal komen), heb je een heel panorama van de behoeften en de vreugden van het bestaan voor je liggen. Maar wanneer al deze vragen dan nog eens met de eenvoud van het Evngelie beluisterd worden, dan wordt dit luisteren een écht luisteren naar die ander en door hem heen naar God. Zo te luisteren naar de stem in jezelf kan niet anders dan dat je dat ook wil doorgeven en bereid bent er echt iets aan te doen, hoe klein ook. Wie echt heeft geluisterd naar een bv. een niet uitgesproken vraag uit een mail - ik noem zomaar iets - zal weten dat hij daar antwoord zal kunnen op geven omdat hij die vraag, die zo menselijk leek, tot gebed heeft gemaakt. Gebed kan zo nooit los staan van daden!
En dat dit luisteren belangrijk is heb ik zopas ondervonden bij het ingaan van dit woordje, want het toeval wil dat er ook hier en nu op dit net mensen uitzien naar een "gedragen woord". Dank u voor de aansporing.
Donderdag 1 februari 2007
India
NEW DELHI - Indiase dorpelingen hebben twee jonge geliefden doodgeslagen en hun lichamen verbrand, nadat de dorpsraad een doodvonnis over hen had uitgesproken. De 20-jarige Mahesh en zijn 19-jarige vriendin Gudia waren volgens de raad te nauw verwant en hun relatie was dus incestueus, berichtte de krant Hindustan Times donderdag.
De geliefden ontvluchtten hun respectievelijke dorpen toen de relatie aan het licht kwam, maar familieleden spoorden hen op en namen hen mee terug. De raad beval hun de relatie te beëindigen. De twee weigerden en werden ter dood veroordeeld. Een menigte sloeg de twee dinsdag dood, hakte hun lichamen in stukken en stak ze in brand. De politie heeft twaalf verdachten op het oog. Op welke wijze de geliefden precies aan elkaar verwant waren, is onduidelijk - bron:De Standaard.Eigenlijk wou ik net nog iets neerpennen over mijn geliefd India, maar bovenstaande is me als een kaakslag alhoewel ook ik de voorbije Kersttijd heb moeten aanhoren - los van bovenstaande - hoe moeilijk het nog altijd is uitgehuwelijkt te worden. Dat mensen, die zoals de jongen die ik ken en ondertussen 30 jaar geworden is, nog altijd geen bruid heeft gevonden het dorp zou uitvluchten is goed te begrijpen. In dit geval vertelde hij me over de telefoon dat er een regeling zou getroffen worden tussen nu en eind maart waar hij geen inspraak in heeft. Elk gehuwd koppel dat ik er in het zuiden van India mocht ontmoeten was uitgehuwelijkt! Zo heb ik weet van een bruidschat van 30..000 BF voor de bruid en dit ondertussen 20 jaar terug! Dat daarvoor mensen moeten vermoord worden is voor ons onbegrijpelijk daar waar hier men gewoon gaat samenwonen, ook al is het tegen de wil van de ouders. Dat de vraag daarentegen van een eenvoudig meisje om uitgehuwelijkt te worden aan en Westerse jongen wél bestaat, ookdat heb ik persoonlijk ondervonden. Een mooie toegewijde verpleegster in een groot hospitaal werd aan mij voorgesteld door haar broer! Dan was er in elk geval het geldprobleem niet, maar wie zou voor haar dat geld voorschieten? Allen waren arm ... en de enige die voor de kost kon zorgen werd naar het seminarie gestuurd, net als bij ons, decennia terug.
Meteen denk ik aan die vrouw voor haar hutje toen ik er met die priester voorbijkwam, die zomaar haar kindje optilde en het me aan mij schonk en in het Hindi me verzocht het mee te nemen om het op te voeden in mijn land. Het heeft de priester moeite gekost om haar te overtuigen dat dit niet zomaar kon. Zelf stond ik sprakeloos, het kind in mijn armen, de vrouw ergens opgelucht ...
Sorry wanneer ik me hier weer eens laat gaan, maar eens echt tussen de mensen geleefd en hun noden en vragen gehoord, gevoeld, laat dit een mens nooit meer los. Dan weet je ondermeer wat het is een jonge moeder te zien liijden aan malaria. Sinds die ontmoetingen heb ik wellicht nog méér dan vroeger voor "de gestoorden" (woorden van een schrijver) gekozen.... Don Bosco achterna....
Donderdag 1 februari 2007
Geld droogt tranen niet.
Winnares Postcode Loterij
Woensdag 31 januari 2007
31 januari
31 januari ... tikte het in mijn hoofd deze morgen bij het ochtendkrieken en meteen de vraag:" Dat is toch een bijzondere dag of niet?" Ja, mensen, het is vandaag het feest van Don Bosco, DE grote opvoeder naar wie vele colleges en technische scholen in Vlaanderen genoemd zijn, maar waar zijn werk tot ver buiten de grenzen gedragen wordt door edelmoedige jongeren en jongvolwassenen. Zo heb ik zelfs in India een grote school mogen bezoeken waar technisch onderwijs werd onderwezen.
Wie de figuur niet zo goed kent, zal wellicht toch de naam "Salesianen" al ergens hebben ontmoet. Die éne persoon heeft tot op heden er voor gezorgd dat er een netwerk bestaat van kinderopvang tot opvanggezinnen, allemaal met die eenvoudige opdracht voor iedereen - zowel toen als nu - een eerlijke burger te zijn en een goed christen.
Al eerder heb ik deze man voor het daglicht gebracht omdat zijn geestelijke kracht me tot op heden inspireert, ook al denk ik er weinig of niet meer aan tot ik de datum van vandaag zag met zijn fameuze Don-Boscofeesten. Ik kon ook geen melding gemaakt hebben van deze in een blog, maar dan verberg ik mezelf en mijn overtuiging. Moeten wij juist nu niet wat meer getuigen en dat ook proberen uit te stralen? In elk geval ben ik niet de enige want het "toeval" wil dat ook "Peter1925" over deze figuur iets heeft achtergelaten op zijn blog.
Ik weet dat deze bijdrage me misschien punten zal kosten - wat ik al eerder heb moeten ondervinden wanneer ik schrijf over geloof, en toch .... Laat ons beginnen met een GOED MENS te zijn!
Maarten
Woensdag 31 januari 2007
roeien
Ik heb leren roeien met riemen van stro,
ik vorder heel langzaam, maar traag is soms mooi!
Johan Verminnen
Woensdag 31 januari 2007
geef
elkaar de hand in de strijd tegen lepra, tbc en aids
Woensdag 31 januari 2007
schokkend
Dat is het woord dat de fans uitroepen wanneer ze de eerste naaktfoto's zagen van "Harry Potter" die daamee zijn toverstokje zou hebben weggeworpen en bewust hebben gebroken met zijn fraai imago. Of zijn we eindelijk toe aan "brood en spelen" waar de vleeskeuring kan beginnen?!
Maandag 29 januari 2007
achteromkijken
"Mijn leven is voorgoed veranderd". horen we mensen soms zegggen wanneer een gebeurtenis in het leven schijnbaar alles heeft overhoop gegooid. Maar anderzijds, op welk van alle momenten verandert ons leven niet volledig, totaal, tot aan de laatste verandering, de gewichtigste van alle?
Het verleden is per slot maar alleen wat ooit het heden was, en wanneer jij als senior niet meer MOET werken kun je misschien "liefhebberen", ook al lijkt dat niet iedereen gegeven te zijn, want menigen hebben nooit geleerd te GENIETEN, want er stond maar één woord in hun woordenboek en dat was WERKEN. Maar wat wanneer je ook dat niet meer kan, mag?
Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar die man die achter zijn gordijn zit naar buiten te turen, het kantelraam half open. Ik kwam er haast elke dag voorbij wanneer ik naar de bakker ging. Soms hoorde ik er muziek, soms helemaal niets maar altijd zag ik zijn schaduw. Je wordt het gewoon, wil de man aanspreken al heb ik hem nooit gezien. Was hij ziek, verlamd? Maar pas enkele meter verder gaan de gedachten al naar wat anders tot op een gegeven moment het me opvalt dat dit bepaald raam gesloten is, de gordijnen dicht, geen muziek. Een paar dagen later kom ik daar terug voorbij en nog voor ik er ben gaat mijn blik al in die richting, maar alles blijft gesloten. Terug van de bakker wordt mijn nieuwsgierigheid nog eens aangewakkerd, maar niets. Ondertussen zijn we weken verder. Waar is de man, die ik niet ken en waar ik toch voeling mee had. Zou hij naar een rusthuis zijn ... of overleden, de man op het gelijkvloers aan het raam?
Ik kom bij deze overweging bij het lezen van volgend boek, zeker een aanrader voor echte senioren die terugkijken op hun leven:
DE ZEE - John Banville, "Een meesterlijke studie van droefheid, herinnering en liefdeen verwerking van verlies". 2006.
Maandag 29 januari 2007
o moeder
O MOEDER, WAT BEGREEP IK JE TOCH SLECHT TOEN IK DACHT DAT JIJ ME SLECHT BEGREEP.