Varken wordt ster in China

Dodo herleeft op postzegels

De uitgestorven dodo houdt wetenschappers nog steeds bezig. Recent onderzoek heeft bijvoorbeeld uitgewezen dat de vogel eigenlijk familie is van onze huidige duiven. En op postzegels heeft de dodo altijd goed gescoord.

Copyright © 2000 Heike van de Kimmenade -   

Fossiel van vis met vier poten gevonden         

Wetenschappers hebben een schedel en schouderbeen onderzocht van een vis met vier poten, de Ventastega curonica, die 370 miljoen jaar geleden zou hebben geleefd. Het onderzoek zou wetenschappers helpen om de evolutie van vissen naar hogere gewervelden te begrijpen. Het onderzoek staat te lezen in het blad Nature.

Het dier had een groot kaakbeen met tanden, zijn kop leek op die van een krokodil en het was even groot als een krokodil. Zijn primitieve vinnen doen vermoeden dat de vis zijn prooien in ondiep water ging zoeken, zo stellen de wetenschappers, een team van internationale paleontologen onder leiding van de Zweed Per Ahlberg (Universiteit van Uppsala).

Het fossiel toont ook aan dat de eerste amfibieën in het Devonium (tussen 410 en 360 miljoen jaar geleden) niet noodzakelijk lineair zijn geëvolueerd, zoals werd gedacht, maar zich hebben gediversifieerd in verschillende evolutionaire takken, zo menen de wetenschappers.

"Het is verleidelijk de Ventastega te zien als een duidelijke tussenstap in de evolutie", klinkt het. Toch manen de onderzoekers aan tot voorzichtigheid.

Het fossiel werd ontdekt in het westen van Letland, waar destijds een semi-tropisch klimaat heerste. Eerder werden al fossielen van deze soort gevonden, maar geen enkele was zo volledig als deze. De ontdekking van de Ventastega komt twee jaar na de ontdekking van de Tiktaalik roseae, een soort die ook al werd omschreven als de "missing link" tussen vissen en viervoeters.

Voor de wetenschappers van dit nieuwe onderzoek vult de Ventastega curonica de morfologische leemte tussen de Tiktaalik en de eerste viervoeter, de Acanthostega.

(Knack Wetenschappen)

Zondag 24 februari

De Dag Van Puur Geluk

In de namiddag kom ik bij de schaapkooi aan. Alle ooien lopen buiten met hun kroost. 107 lammetjes dartelen door de vallei. Een prachtig gezicht. Dit wordt de laatste week van het aflammeren. 18 ooien staan apart. Zij moeten nog.

Ik waan me vanaf het eerste moment in een compleet andere wereld. Afgezien van de bezoekers, alleen maar bomen, wei, schapen en lammetjes, in de middle of nowhere. Het kleine herdershuisje is sober en oergezellig. Ik krijg het kleine slaapkamertje. Martien zal op een matras in de kamer gaan liggen. Om 5 uur roept M. de honden bij mekaar en worden de dieren de kooi ingedreven.

Ik geef de leblammeren hun fles en maak kennis met Eddy, een heel brutaal rammetje van een week oud. Wat een leuk, pienter diertje. Hij springt meteen op me af. M. vertelt dat hij een van een drieling is. Zijn moeder heeft maar melk voor twee. Maar Eddy is slim en steelt melk bij de andere ooien, door onder hun staart door te duiken. Ik ga midden tussen alle lammetjes en hun 94 moeders in het stro liggen. Puur geluk, een ander woord is er niet.

Na het avondeten lezen we wat en om 23.00 uur doe ik de laatste flessenronde. M. legt uit wat ik moet doen als een ooi weeën krijgt. Kijken of alles goed gaat. Eerst de waterblaas, dan de pootjesblaas. Als het te lang duurt, hand en arm desinfecteren, glijmiddel erop en in het schaap voelen. Lam goedleggen en meehelpen. Als het lam er is, navelstreng ontsmetten met jodium, bij ooi de eerste melk trekken, kraamhokje plaatsen, ooi te drinken geven en blijven tot het lam opstaat en gaat drinken. Zo heb ik dat ook allemaal op de cursus Verloskunde Schapen geleerd. Nu de praktijk nog.

Een beetje zenuwachtig ga ik slapen. Om 2.00 uur gaat de wekker en is het mijn beurt. Snel aankleden en in het aardedonker naar de kooi lopen. Alle ooien liggen vredig te herkauwen, van een wee of waterblaas is niets te bekennen. Om 5.00 uur gaat M. eruit. Ik heb gezegd dat ik geroepen wil worden als er wat is. Maar ik slaap tot 8.00 uur als een roos.

Maandag 25 februari

De Dag Van De Stoere Hoefjes

Om 9.00 uur arriveert de schooltelevisie. Zijn ongeveer 3 uur bezig met allerlei opnamen. Pim, de elfjarige zoon van M. treedt op als woordvoerder en doet het uitstekend. De kinderen zijn verrukt van de lammetjes. Ondertussen werken M. en ik de ochtendrituelen af. Eerst de flesjes geven, 5 in totaal. Dan de troggen, die buiten staan met biks vullen. De aanstaande moeders eten eerst. Als zij klaar zijn, worden ze in hun wei gebracht door de honden. Dan de rest met al de die lammetjes. Die blaten ondertussen de oren van je kop, een oorverdovend geblér.

Als zij hun biks ophebben, gaan ze ook de wei in. De lammetjes racen met z'n allen in grote kolonnes heen en weer, net een grote witte vloedgolf, een prachtig gezicht. Dan met de steekwagen kuilgras opladen en daarmee de ruiven in de kooi vullen. Daarna hooibalen van de zolder gooien en de kooi opstrooien.

Als dat allemaal klaar is, het verharde erf aanvegen met een heksenbezem, die M. zelf maakt van berkentwijgjes. Tussendoor de schapen-adminstratie. Ik ga regelmatig bij de aanstaande moeders kijken, maar er gebeurt niks. De poezen, in de hooiberg, komen regelmatig bedelen om melk. Ik heb ze gister het restant uit de flesjes gegeven en ze weten me nu te vinden. s' Middags komt radio Gelderland voor een interview.

Heb het gevoel dat ik al een half jaar van huis ben. M. ging vanavond naar paardrijles, toen ze om 22.30 uur terugkwam nam ze de Volkskrant mee. Daarmee nam ze de wereld weer mee naar binnen. Hier leef ik voor mijn gevoel in een sprookjeswereld. Om 23.00 uur lopen we samen de laatste ronde. We blijven nog wat in de kooi hangen. Als M. op het punt staat naar bed te gaan zien we ineens een ooi, die ligt te hijgen. En ja hoor, daar is de waterblaas. Na een poosje zien we een paar stoere hoefjes. ¨Dat zal wel een rammetje zijn¨, zeg ik. Maar het lukt niet. De ooi is een jaarling en dan gaat het altijd moeizaam. Hoe ze ook perst, het kopje komt niet mee. Dan maar helpen.

Ik voel voor de eerste keer in een levend schaap. Op school oefenden we met een vuilsnizak, waar een dood geitenlam in zat. Maar dit is warm en zacht en glibberig. Ik voel het kopje. Gelukkig ligt het lam goed. We trekken uit alle macht, maar vanwege de glibberige hoefjes krijg je geen grip. Op een gegeven moment lukt het toch. En dan is het lam daar.

Alles gaat vervolgens zoals het moet, alleen laat de ooi hem niet drinken. Ik melk het schaap in een pannetje, giet dat over in een flesje en het lam drinkt. Het is een extreem groot beestje. 's Nachts melk ik de ooi nog een keer. Ik voel me een hele Piet, dat ik dit toch maar allemaal zo maar doe. Inmiddels raak ik erg gehecht aan die brutale Eddy. We spreken af dat hij met mij mee naar huis gaat.

Dinsdag 26 februari

De Dag Van De Spontane Geboorte

Vanochtend een school, die een lammetje komt adopteren. De kinderen zijn zelf bijna lammetjes. Het is heel moeilijk voor ze om niet te gaan rennen in de wei. Maar dat mag niet, want dan worden de schapen opgejaagd.

Dennis, de autistische jongen, die elke dinsdag komt meehelpen arriveert. Hij wil alles weten, welke dieren ik heb, hoe ze heten. Als een mitrailleur vuurt hij de vragen op me af. Onthoud alles, want begint ineens weer over Booswicht, een van mijn poezen, en met halve antwoorden neemt hij geen genoegen.

's Ochtends belt Hans van der Vlist, webmaster van DierenNieuws.nl of het hier ook zo stormt. Nee dus, maar we zitten hier ook tamelijk beschut in deze vallei. Als ik D. naar de trein rij, haal ik gelijk de journaliste van Avanta van het perron op. Vorige week is ze al bij mij op de boerderij geweest en vanmiddag maakt ze het portet rond.

Als we op de kooi aankomen, is er net een lammetje spontaan geboren in de wei. Ze valt met haar neus in de boter. Is zwaar onder de indruk van alles. We gaan in de kooi zitten om rustig te kunnen praten. Als even later de kudde arriveert, is daar geen sprake meer van. We worden belaagd door alle lammetjes die aan haar blocnote knabbelen.

Woensdag 27 februari

De Dag Van Caesar

De nacht is weer rustig verlopen zonder geboortes. Vanochtend stond er een ooi wat apart van de kudde tijdens het eten. Ze at niet mee en zag er niet erg lekker uit. We hebben haar weer in de kooi gebracht. Vanmiddag kwam de fotograaf om foto's te nemen voor Avanta. Zal je net zien, een stralende ochtend met zon, en toen hij er was, koud, grauw, harde wind en regen. Ben wel eens onder aangenamere omstandigheden gefotografeerd. Benieuwd wat dat wordt. Met de ooi ging het niet goed. Tijdens het voelen komen we niet verder dan één hand naar binnen.

Dan gaat mijn telefoon. De secretarese van Brinkhorst. Vertelt dat ik door hoofd voorlichting gebeld ga worden voor een afspraak over de oormerken. Dat is sneller dan ik had verwacht. Brinkhorst houdt zich aan z'n woord.

Om 5 uur komt de dierenarts. Het wordt een keizerssnee. Een gecompliceerde. Toen hij de snee maakte puilden de darmen er uit. Het bleek dat de baarmoeder helemaal gedraaid was. Vandaar dat ik er niet in kon komen. Het ramlammetje dat er uit komt is meer dood dan levend. We wrijven het schoon en droog met stro en handddoeken. Ondertussen werkt de veearts hard door. Ik neem alles op met de digitale videocamera. Als het schaap klaar is leggen we het slappe lammetje erbij. Hij probeert wat te drinken maar dat lukt niet erg.

De ooi staat al weer gauw op haar poten en stoot het diertje van zich af. We hebben een grote fout gemaakt door haar niet aan het lam te laten ruiken en likken toen ze nog op 'de operatietafel' lag. Dat had makkelijk gekund, ze was alleen plaatselijk verdoofd. Stom! Ze heeft wel melk. Die vangen we op in het pannetje, zodat het lam toch de broodnodige biest krijgt.

Na het avondeten de tarotkaarten gelegd. We zijn met een hele ploeg, dus er valt veel te lachen en bespreken. Er komen verrassende dingen uit. Zoon Pim is de Kluizenaar, daar moet ik hem veel over uitleggen. Als ik 's nachts de biest in de magnetron wil opwarmen hoor ik iedere keer een plof en dan valt het flesje om.

Ik zie alleen maar grote klonten liggen. Lijkt op boter. Ook dat was stom. Biest kan helemaal niet opgewarmd worden, dan gaat het stollen vanwege al die eiwitten die er in zitten. Weer wat geleerd. Dan maar kunstmelk aan de kleine Caesar. Moeder wil nog steeds niets van hem weten.

Donderdag 28 februari

De Dag Van De Chinees Zonder Vlees

Tijdens ontbijt met M. besproken dat ik Caesar ook meeneem. Ik wil er geen oor- of volgnummers in. Op de radio horen we dat er mogelijk MKZ is in Engeland. Ik denk aan vorig jaar toen daar al die schapen werden verbrand. Het lijkt of ik al weken van huis weg ben.

Onwerkelijk ver weg is het. Vanavond komt het bestuur van de schaapskudde eten. Daarmee wordt het einde van de aflammerperiode gevierd. De plaatselijke Chinees brengt om 19.00 uur een aantal grote schalen en rechauds. Ik schep er voorzichtig in om het vlees te omzeilen, het smaakt heerlijk. Het bestuur is erg geïnteresseerd in mijn acitiviteiten, zowel voor mens als dier en hoopt dat ik de schaapskudde in Amsterdam zal promoten.

Vrijdag 1 maart

De Dag Van De Thuisreis

Vanochtend belde Theodor of ik nog meega naar tangoles vanavond. Zat ik op tangoles dan? Het staat lichtjaren van me af. Heb alles in orde gemaakt voor de reis naar huis met de twee baby's. Zeiltje achterin, daar stro op, de opening naar de achterbank dichtgemaakt met een plank. Het valt me zwaar om weg te gaan merk ik. Drie lammetjes zijn er sinds mijn komst geboren, niet veel. Met M. afgesproken dat ik volgend jaar in de 3e week kom i.p.v. de 4e, dan schijnen de meeste geboren te worden. Ik beschouw deze week als een try-out.

Plotseling, waarom weet ik ook niet, krijg ik haast. Ik smijt mijn spullen in de tas, haal Eddy op uit de wei, terwijl ik hem de fles geef en zet Caesar achterin de Volvo. Daar beginnen ze te blaten dat het een aard heeft. Ze zijn bang. Ik voel me naar dat ik ze uit hun wereldje wegruk. Maar het alternatief is de Islamitische slager voor ze over een paar maanden. Bij mij mogen ze leven tot ze omvallen van ouderdom.

Met die gedachte rij ik naar huis, mijn hoofd staat op ploffen van alle indrukken. De baby's laten van zich horen, tot het plotseling rustig is. Ze slapen. Vlak voor ik mijn eigen erf oprij, zijn ze klaarwakker. Ik til ze uit de Volvo, zet ze in hun nieuwe nachthok en maak snel een fles klaar. Als ik even later de enorme kracht en vitaliteit in die lijfjes voel heb ik er het volste vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen.

Maandag 4 maart

De heertjes hebben het naar hun zin. Ze dansen tussen de zwijntjes door, lopen mij bij iedere stap die ik verzet als hondjes achterna, drinken heel goed en groeien als kool. Aanhankelijk en lief zijn ze. Dafne Westerhof (Bron : Dierennieuws 2001)

Slang eet kat op in achtertuin

China evacueert reuzenpanda's na aardbeving

Hond duwt man in rolstoel

Nieuw systeem voor bescherming van walvissen

Experten uit Italië en Frankrijk willen met een nieuw systeem de walvissen in de Middellandse Zee redden. Met de hulp van hoogtechnologische instrumenten, waaronder een met zonne-energie aangedreven vliegtuig en met sensoren uitgeruste boeien, zullen dodelijke botsingen van zeezoogdieren met schepen voorkomen worden.

Een wetenschappelijk team van de universiteiten van Genua, Turijn en Montpellier zal met deze methode voortaan exact kunnen bepalen waar walvissen en dolfijnen zich bevinden en welke trajecten ze volgen. Die informatie zal dan zowel aan de kustwacht als aan de rederijen worden doorgespeeld, om aanvaringen te vermijden, berichtte de krant La Stampa vrijdag.

Het futuristische vliegtuig met datatransmissie, dat op 18 kilometer hoogte toezicht zal houden op de beschermde zone voor walvissen voor de Ligurische kust, zal vermoedelijk 1,5 miljoen euro kosten, luidde het. De experten hopen dat de Europese Unie het project financieel wil steunen.

De eerste beschermde zone voor walvisachtigen in de Middellandse Zee bevindt zich tussen Ligurië, Corsica en de Provence. Daar leven onder andere potvissen en spitssnuitdolfijnen, gestreepte dolfijnen en het met een lengte van 24 meter tweede grootste levend wezen op aarde, de vinvis.

Het gebied, dat jaarlijks door 2.000 veerboten en 1.500 vrachtschepen alsook 300 tankschepen wordt bevaren, is 87.000 vierkante kilometer groot.

Steeds weer komen bij onvoorziene aanvaringen vele beschermde zeezoogdieren om het leven. Andere verliezen door de akoestische vervuiling van de zee hun oriëntatievermogen en stranden op de kusten.

Belga

Lelijkste hond ter wereld heeft drie poten en één oog

Dierenmummies

Dierenmummies zijn, zoals de naam al zegt, mummies van dieren. In het oude Egypte werden niet alleen mensen, maar ook dieren soms gemummificeerd. Er waren verschillende redenen om dieren te mummificeren: als voedsel voor de doden, als huisdier voor het hiernamaals, als offer aan de goden, of omdat het een heilig dier was.

Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Daarvoor zijn diverse mummies met een CT-scanner onderzocht.

Redenen om dieren te mummificeren

Dierenmummies werden, zoals gezegd, om andere redenen gemaakt dan menselijke mummies. Aan de buitenkant van een dierenmummie kan je meestal niet zien waarom het dier gemummificeerd is. De reden wordt pas duidelijk wanneer je ook de vindplaats kent of de mummie inwendig hebt onderzocht. In het oude Egypte had men vier verschillende redenen om een dier te mummificeren.

Mummie van een kat

Ten eerste werden dieren (of delen van een dier) gemummificeerd om als voedsel te dienen voor de overledene. De dierenmummie werd dan met ander voedsel en andere grafgiften in het graf gezet.
Soms werd er een mummie van een huisdier gemaakt, om het voor de eeuwigheid te bewaren. Dit is een tweede soort dierenmummie. De huisdieren werden niet gedood om met hun baasje begraven te worden. Zij werden gemummificeerd wanneer ze stierven, bewaard, en later bijgezet in het graf van hun eigenaar. Zo waren zij weer samen in het hiernamaals.
Een derde soort dierenmummie was die van de heilige dieren. Dit waren diersoorten die verbonden waren aan een bepaalde god of godin. Deze ziel van een god of godin kon bij een bezoek aan de mensenwereld plaats nemen in het lichaam van het dier. De heilige dieren werden bij een tempel verzorgd en dan na hun dood gemummificeerd en in speciale graven geplaatst. Per tempel was er maar een heilig dier.
De vierde soort mummies was die van de offergaven. Wanneer iemand een tempel bezocht, kon die persoon een dierenmummie kopen om te offeren aan de god van de tempel. De Egyptenaren hoopten zo dat hun gebeden verhoord zouden worden of wilden de goden bedanken voor iets dat zij hadden gedaan.

Manier van mummificeren

Waar de dieren gemummificeerd werden, is helaas niet bekend. Wellicht was dit net als bij menselijke mummies in een werkplaats of tent. Wel is bekend dat de manier waarop de dieren gemummificeerd werden per periode en per diersoort verschilden. Een groot dier is natuurlijk moeilijker te mummificeren dan een klein dier. Een Apis-stier, de heilige stier die vereerd werd in de stad Memphis,  kreeg bijvoorbeeld een uitgebreide mummificatie waarbij zijn inwendige organen apart werden gemummificeerd. Vogels werden eenvoudig ondergedompeld in pek of hars en daarna in linnen gewikkeld. Dieren als slangen en vissen werden misschien eerst gedroogd voordat zij in linnen werden gewikkeld.

Kom met hars. Hars diende om de mummies te balsemen. Vogels  werden eenvoudig in een vat met gesmolten hars of pek ondergedompeld.

Dierenmummies in het museum

De collectie Egyptische mummies van het Rijksmuseum van Oudheden is internationaal een van de belangrijkste verzamelingen op dit gebied. Naast 31 mensenmummies heeft het museum 73 dierenmummies. De mummies zijn ongeveer 2000 jaar oud. In de 18e en 19e eeuw werden mummies vaak kapot gesneden om de inhoud te bekijken. Het Rijksmuseum van Oudheden, dat sinds 1818 bestaat, heeft dat vrijwel nooit gedaan. De eerste directeur van het museum was hier namelijk al geen voorstander van. De collectie mummies van het museum is daarom heel groot.

Van de dierenmummies zijn in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam röntgenfotos gemaakt. Ook zijn enkele mummies onderzocht met een CT-scanner. Zo werd veel over de inhoud van de dierenmummies bekend zonder ze te hoeven beschadigen. Met de fotos en scans konden de diersoort, doodsoorzaak, leeftijd bij overlijden en toegepaste mummificatietechniek vastgesteld worden.   

Een aantal dierenmummies ligt tentoongesteld in speciale stofvrije vitrines in een ruimte waarin ook temperatuur, luchtvochtigheid en lichtsterkte ideaal zijn. Vandaar dat het op de afdeling Egyptenaren wat donkerder is dan in de rest van het museum.

Krokodillenmummies in de tentoonstelling 'Dierenmummies'

De mummies die niet in het museum zijn opgesteld, en al het andere organische materiaal uit de collectie, worden bewaard in een speciaal depot. In deze ruimte kunnen temperatuur en luchtvochtigheid worden geregeld.

Soms moeten kwetsbare mummies gerestaureerd worden. Losse windsels worden bijvoorbeeld vastgezet. Om verlies van fragmenten in de toekomst te voorkomen en de mummies verder te beschermen, hebben sommige een 'hoes' van zijdecrepeline gekregen. Zijdecrepeline is een dunne, doorzichtige stof die nauwelijks te zien is. Deze bescherming kan zo nodig eenvoudig weer worden verwijderd.

Meer weten?

Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden.

Bij de tentoonstelling is een boekje verschenen:
Esther Holwerda, Dierenmummies, uitgave Rijksmuseum van Oudheden, Leiden 2008 -  ISBN 978-90-71201-18-9

Zie ook de website www.dierenmummies.nl

(Museumkennis Nederland)

Wat voor dierenmummies zijn er?

Voedselmummies

Sommige dieren of delen van dieren werden gemummificeerd om als voedsel te dienen voor een dode. Deze moest namelijk iets kunnen eten in het leven na de dood. De voedselpakketjes werden met andere voedingsmiddelen, zoals brood en bier, in het graf geplaatst.

Offertafel met voedsel voor overledenen. Detail van een muurschildering in het graf van Menna; Thebe, 18e dynastie

Voedselmummies

Mummies van huisdieren

Soms werden er ook huisdieren gemummificeerd. De dieren werden niet gedood om met hun baasje begraven te worden. Zij werden gemummificeerd wanneer ze waren gestorven, bewaard, en later bijgezet in het graf van hun eigenaar. Zo waren zij weer samen in het hiernamaals. Behalve katten en honden zijn er ook enkele apen en gazellen gevonden in graven van mensen.

Detail van het reliëf uit het graf van Merymery. Kalksteen, 18de dynastie (1550-1307 v.Chr.) Katten werden veel gehouden als huisdier.

Mummies van heilige dieren

Er zijn ook mummies van heilige dieren die verbonden waren aan een bepaalde god of godin. De Egyptenaren geloofden dat de goden onzichtbaar waren en ergens buiten onze wereld woonden. Als een god zich op aarde wilden laten zien, dan kon de ziel van de god in het heilige dier plaats nemen. De god koos dan het lichaam van een dier waarmee hij eigenschappen gemeen had. De oorlogsgod koos bijvoorbeeld een sterke leeuw, de god van de wijsheid een slimme baviaan. Eigenlijk werd dus niet het dier, maar de god erin vereerd.
Er was per tempel maar één heilig dier, dat allerlei speciale kenmerken moest hebben. Het dier werd bij de tempel door priesters verzorgd. Heilige dieren werden na hun dood gemummificeerd en per diersoort in speciale graven neergelegd.

Mummie van een baviaan, 30ste dynastie (380-343 v.Chr.) of Ptolemaeische Periode (332-30 v.Chr.) Een heilige baviaan werd gehouden en gekoesterd in een heiligdom, en na zijn dood bijgezet in een speciale begraafplaats.

Offergaven

De vierde soort mummies waren offergaven. Wanneer iemand een tempel bezocht, kon die persoon een dierenmummie kopen. De bezoeker offerde de mummie aan de god of godin van de tempel om die tevreden te stellen. De Egyptenaren hoopten zo dat hun gebeden verhoord zouden worden of wilden de goden bedanken voor iets dat zij hadden gedaan.

Vanaf ongeveer 500 v.Chr. begonnen de tempelpriesters naast het heilige dier ook groepen van zijn soortgenoten te verzorgen op het tempelterrein. Deze dieren waren niet zo speciaal als het heilige dier.

In de Griekse en Romeinse tijd werden de dieren op grote schaal gefokt om uiteindelijk gemummificeerd te worden. De priesters wachtten meestal niet tot de dieren op natuurlijke wijze stierven. Ze draaiden nog piepjonge dieren de nek om of sloegen hun schedel in, wanneer de vraag naar mummies groot was. Er zijn ook offermummies gevonden waarvan het lijkt alsof ze een dier bevatten, maar die in werkelijkheid gevuld zijn met zand. Misschien zijn die gemaakt op momenten dat de vraag naar offermummies te groot was.

De mummies werden soms in mooie kistjes, kruiken of houders geplaatst. Nadat zij geofferd waren, werden de mummies in uitgebreide grafcomplexen bijgezet.

Mummie van een ibis in een sarcofaag, waarschijnlijk uit de 27e dynastie Op deze sarcofaag staat een tekst met de naam van de persoon die de mummie heeft geofferd. Helaas is de naam onleesbaar.	Ibisbegraafplaats in Tuna el-Gebel. Hier werden de ibismummies bijgezet die in de tempel geofferd waren of die van elders waren meegebracht om met eerbied begraven te worden.

Van de eerste drie soorten mummies zijn er maar weinig exemplaren bekend, maar  van de offergaven zijn er miljoenen bewaard gebleven.

Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden.
Zie de website www.dierenmummies.nl

Bloedarmoede bij honden en katten Heel wat honden- en kattenziekten kunnen verlies, massale vernietiging of verminderde productie van rode bloedcellen veroorzaken. Die kunnen dan geen hemoglobine meer vervoeren zoals het hoort. Gevolg: bloedarmoede (anemie), een aandoening die zo snel mogelijk moet worden behandeld, want ze brengt het leven van uw huisdier in gevaar.

(DA Pensis - e-gezondheid.be) 

Dierenmummies onderzocht

Van alle dierenmummies uit de collectie van het Rijksmuseum van Oudheden zijn in de jaren 1999 tot en met 2003 röntgenfotos gemaakt. Een paar van die fotos riepen vragen op. In 2008 zijn daarom van zeven mummies CT-scans gemaakt in het Academisch Medisch Centrum (Amsterdam).

Mummie van (twee) krokodil(len), datering onbekend. Deze meer dan drie meter lange mummie lijkt van een volwassen krokodil te zijn. Op röntgenfotos is echter te zien dat de mummie niet één grote, maar twee kleine krokodillen bevat, waarvan de voorste zijn staart en de achterpoten mist.

Een CT-scan (CT=computertomografie) is een onderzoek waarbij met röntgenstraling doorsnedenfotos van het lichaam worden gemaakt. Hierna bouwt een computer van die doorsneden een driedimensionale weergave van het onderzochte lichaamsdeel op. Behalve botten zijn ook (resten van) organen te zien. Eventuele voorwerpen op of in mummies zijn ook goed te zien op de scans. Omdat CT-scanbeelden driedimensionaal zijn, geven ze meer informatie dan de tweedimensionale röntgenfotos.

Mummie van een kat, datering onbekend. Deze kattenmummie was bestemd om verkocht te worden aan een bezoeker van een tempel, en vervolgens geofferd te worden aan de godheid van dat heiligdom. Om de mummie een levendige aanblik te geven is hij opgevuld en zijn op de kop namaakoortjes genaaid. Röntgenfoto's en CT-scans laten zien dat de botten van de kat op vele plaatsen zijn gebroken.

kattenmummie in CT-scanner

Aan de hand van de fotos en de scans kan de binnenkant van de mummies onderzocht worden, zonder de mummies te beschadigen. Onder andere diersoort en leeftijd kunnen zo vastgesteld worden. Ook is op de scans vaak te zien hoe het dier gestorven en gemummificeerd is. Bij het onderzoek komen soms verrassingen aan het licht. Zo bevatten enkele mummies alleen een onderdeel van een dier en zijn anderen slechts gevuld met zand. En de mummie die er uit ziet als een van een ibis, blijkt een hondenkop te bevatten.

Mummie van een baviaan, 30ste dynastie (380-343 v.Chr.) of Ptolemaeische Periode (332-30 v.Chr.) Een heilige baviaan werd gehouden en gekoesterd in een heiligdom, en na zijn dood bijgezet in een speciale begraafplaats. Op de CT-scans is duidelijk te zien dat deze baviaan zorgvuldig gemummificeerd is: zijn schedel en zijn buikholte zijn leeg.

De resultaten van het jarenlange onderzoek naar de dierenmummies uit de museumcollectie worden voor het eerst aan het brede publiek getoond in de tentoonstelling Dierenmummies. Deze is van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Zie de website www.dierenmummies.nl

Vrouwelijke chimpansees vertonen de hebbelijkheid om tijdens het vrijen (soms) luidruchtig voor de groep duidelijk te maken waarmee ze bezig zijn.

Onderzoek naar dat gezucht en gekreun - vaker gekrijs - toont aan dat er heel wat sociale berekening aan de pas komt. Zo blijkt dat het wijfje in twee derden van de paarbeurten helemaal niet krijst. Dit ondermijnt de stelling - die tot dusver werd aangenomen - dat de wijfjes met hun gekrijs ook andere mannetjes willen aanzetten tot copuleren.

Bij chimpansees is het immers zo dat een wijfje met zoveel mogelijk mannetjes paart, om zoveel mogelijk vermeende vaders te hebben voor haar jong. Mannetjes malen er niet om een jong waarvan ze zeker weten dat het niet van hen is te doden.

Gang bang

De onderzoekers Simon Townsend, Tobias Deschner en Klaus Zuberbühler stelden vast dat een wijfje wel luidruchtig vrijt als ze met een hooggeplaatst mannetje bezig is. Vermoedelijk om andere hoge pieten te lokken en zoveel mogelijk bescherming voor haar jong te krijgen.

Ze doet ook zaad op bij lager geplaatste mannetjes - hoe meer concurrentie, hoe gezonder de nakomeling - maar dan is er geen gekrijs. Dat zou haar geen extra bescherming opleveren maar wel het risico dat andere wijfjes negatief reageren.

De zaak ligt nog complexer als ook de - bij vrouwelijke chimpansees uiterlijk zichtbare - vruchtbaarheid in acht wordt genomen. Je zou denken dat een wijfje krijst en zo veel mogelijk mannetjes wil, op de dag dat ze het meest vruchtbaar is. Maar dat is niet zo. Ze krijst altijd en verbergt dus de meest vruchtbare dag. Dit laat haar zelf toe om bijvoorbeeld bescherming en status te halen uit een één vrijpartij, en gegeerd genetisch materiaal uit een andere

Tijgers en olifanten keren terug naar Cambodja

Indochinese tijger.

©  Photo News

Huisdieren houden een mens gezond

'Mensen met een hond of een poes hebben een lagere hartslag en hun bloeddruk daalt sneller na een stressvolle gebeurtenis. Ook voor de geest zijn dieren gezond. Ze geven zin aan het leven. Je huisdier heeft je nodig en dat geeft een goed gevoel.' We hebben het met dierendokter Rob Lückerath over de relatie mens-dier. En wat mens en dier voor elkaar kunnen betekenen.

Nieuwe technologie moet walvissen in Middellandse Zee redden

408 soorten wespen en 61 soorten mieren

Wespen en mieren roepen bij de mensen, niet meteen positieve reacties op.

Een wesp proberen ze te verjagen of plat te slaan en de kennismaking met een mierenhoop of de overlast van mieren in de keuken staat menigeen in het geheugen gegrift, zeggen de samenstellers van ’De wespen en mieren van Nederland’, het zesde deel in een reeks over de Nederlandse Fauna.

Een werkster van de behaarde bosmier Formica Rufa in verdedigingspose.

Ze willen niet allereerst een lans breken voor deze impopulair beestjes, maar veeleer de kennis over hen bundelen. De belangstelling, daar zijn ze van overtuigd, neemt toe als de lezer de veelheid van soorten en de verschillen in leefwijze onder ogen krijgt. „De prachtige kleuren van goudwespen, de moordlust van keverdoders, het harken van de harkwesp, de superkolonies van bosmieren, het slavendrijven van de amazonemier.”

Zelfs in een klein land als Nederland zijn er al 408 soorten wespen en 61 soorten mieren. Sommige klein en zwart, andere groot, bizar of prachtig gekleurd. In twaalf hoofdstukken komen aspecten aan bod als nestbouw, jachtgedrag, voortplanting, parasitisme, de evolutie van sociaal gedrag, natuurbeheer en een determinatiesleutel voor alle Nederlandse soorten. Het dikste hoofdstuk geeft informatie per soort.

Deze maand zijn er regelmatig mooie, zonnige dagen waarbij het heel gezellig is om aan de vijver of bij een water te vertoeven. Heb je geen vijver dan kan een borrelsteen ook heel wat kabbelende watersfeer aan het terras brengen.

Veel zon en lekker warm water kan de vijver ook snel doen dicht groeien met algen terwijl we toch veel liever helder vijverwater hebben waardoor we de vissen tot op de bodem kunnen zien zwemmen. Bij het opmerken van algen of wieren kun je deze best uit de vijver proberen weg te vissen met behulp van een riek of hark waarrond je de algen kunt draaien. Een andere waterplant die je ten alle tijde moet aanpakken is eendekroos. Dit waterplantje vermeerdert zich zo snel dat het al heel snel een plaag wordt.
Goede zuurstofplanten zijn sterrenkruid, waterpest, fonteinkruid, hoornblad, vederkruid en waterranonkel.

Al zien we de vissen graag zwemmen, toch moeten die dieren ook een schaduwhoekje hebben om zich uit de fel brandende zonnestralen te kunnen terug trekken. Zoniet kunnen ze zich verbranden. Schaduw kunnen ze opzoeken door onder bladeren van bv waterlelies te blijven of indien er geen planten in de vijver staan kun je zelf voor schaduw zorgen door een parasol of een partytent over de vijver te plaatsen of een stuk drijfhout in de vijver te leggen.

Bij aanhoudend warm weer hou je best de waterstand in de gaten. Indien er teveel water is verdampt vul je het aan.

Een fonteinpomp geeft extra warmte af aan het vijverwater. Tijdens hete dagen zet je de pomp best af om een te felle opwarming te voorkomen. 's Nachts kan de pomp eventueel terug aan. Hetzelfde principe is van toepassing voor onderwaterspots die veel warmte afgeven. Hoe hier vooral bij kleine vijvertjes rekening mee.

Controleer de vissen regelmatig op ziekten of aantastingen.

Nu het water voldoende is opgewarmd kunnen nieuwe vissen de vijver in.

In juni worden de vissen ook volop gevoerd, maar hier moet je wel voorzichtig zijn dat je niet teveel voer toedient. Alle voeder die de vissen niet op kunnen eten zal liggen gisten of de filters vervuilen. Geef de vissen nooit meer voeder dan ze op enkele minuten kunnen opeten. Volg het goed op en reinig de filters op regelmatige basis.

Waterlelies die uitgebloeid zijn of gele bladeren mogen worden weggesneden.
De gele lis is uitgebloeid en de zaaddozen worden nu gevormd. Om te vermijden dat de gele lis over de hele vijver uit zou zaaien, kun je de zaaddozen best verwijderen.

Vossaert Kurt (Bron : tuinadvies)

Een Engelsman en zijn hond zijn zondag aan de dood ontsnapt. In een bergachtig gebied raakte de auto van de man van de weg en donderde van een klif zestig meter naar beneden.

De man reed over de rand van een rots bij de kustplaats Swanage. De man werd uit het voertuig geslingerd en hield aan de val slechts twee gebroken benen over.

Hond

De hond liep geen verwondingen op. Sterker nog: hij liep terug naar huis en werd daarbevend onder de keukentafel aangetroffen.

Verwaarloosd huisdier als hond onherkenbaar

Hond springt op trampoline tuin uit

Harvey is een Staffordshire bull terrier, net zoals deze hond.

Slecht afgerichte python spaart politieagenten

Ook chimpansees houden hun partners voor aap   

Vrouwelijke chimpansees hebben in het geheim seks met veel verschillende partners. Tijdens en na de daad gedragen ze zich meestal erg rustig met de bedoeling hun overspelige activiteiten voor de andere wijfjes verborgen te houden. Dat zeggen Tobias Deschner van het Max-Planck-Instituut voor evolutionaire antropologie in Leipzig en twee Schotse onderzoekers in de online krant "PLoS ONE" .

De drie onderzoekers bestudeerden zestien maanden lang het gedrag van de chimpansees in het Budongo-regenwoud in Oeganda. Ze concentreerden zich vooral op de paringsroep van de vrouwtjes.

De luide kreten waarmee vrouwelijke chimpansees hun mannelijke soortgenoten lokken, is niet bedoeld om de rivaliteit onder de mannetjes aan te wakkeren, zoals tot hiertoe werd aangenomen, maar om de aandacht te trekken van zoveel mogelijk leidersmannetjes.

Die strategie om zoveel mogelijk sekspartners in korte tijd te hebben, is mogelijk een manier om de nakomelingen te beschermen, vermoeden de onderzoekers. Omdat de mannetjes niet zeker zijn wie de vader is van de apenjongen, zouden ze minder geneigd zijn het jong - misschien een latere rivaal - te doden.

Ook andere agressieve leden van de chimpanseegroep - het gaat dan vooral om de andere vrouwtjes - zouden op die manier op een afstand worden gehouden.

De paringskreten van de vrouwelijke chimpansees klinken evenwel niet altijd even luid. Zijn er "hooggeplaatste" vrouwelijke rivalen in de buurt, dan zetten de wijfjes hun zoektocht naar een paringspartner in stilte verder, kwestie van hun concurrenten niet op het juiste spoor te zetten, denken de onderzoekers.

Dat zou willen zeggen dat de intensiteit van de paringskreten niet afhankelijk is van de vruchtbaarheid van de wijfjes.

Beluister hier een paringskreet van een chimpansee

Belga

Minder stress bij dieren in dierentuinen

Dieren in dierentuinen kunnen een heel gelukkig leven leiden als ze speeltjes en oefenmaterialen krijgen waarmee ze natuurlijk gedrag kunnen nadoen. Sommige dieren hebben dan zelfs minder stress dan hun soortgenoten in het wild.
Dat stellen deskundigen van dierentuinen en universiteiten die elkaar dit weekend ontmoetten in de Brookfield Zoo in Chicago.

Onderzoekers krijgen steeds meer inzicht in het gedrag van dieren in dierentuinen en wat voor speeltjes of oefeningen zij nodig hebben voor een gelukkig leven tussen de tralies. Grote katachtigen willen bijvoorbeeld een platform in hun kooi waar vandaan ze op het publiek kunnen uitkijken. IJsberen willen krabben en zoeken naar verborgen voedsel.

Speeltjes, attributen of oefenmogelijkheden zouden in sommige gevallen een einde kunnen maken aan het ‘ijsberen’ van een luipaard of het rondjes zwemmen van ijsberen. Dit soort continu herhaalde bewegingen worden vaak gezien als stresssymptomen veroorzaakt door de opsluiting. Maar het kan ook dat de dieren hiermee hun overtollige energie kwijt willen raken of zichzelf willen kalmeren.

‘Mensen zwemmen rondjes en lopen graag in rondjes als we gespannen zijn. Zolang het de dieren niet verwondt of hen pijn doet, hoeft het geen slecht teken te zijn’, zegt Nadja Wielebnowski van de Chicago Zoological Society die onderzoek doet naar stresshormonen bij dieren. Zij vindt dat dierentuinen een soort van sportfaciliteiten moeten aanleggen voor de dieren zodat ze wat van hun energie kwijt kunnen.

‘Sommige diersoorten doen het geweldig in dierentuinen. Ze krijgen goed voedsel, ze krijgen elke dag te eten en ze krijgen goede medische verzorging. Voor sommige diersoort is de dierentuin daardoor zelfs beter dan het wild’, zegt David Shepherdson van de Oregon Zoo in Portland. Maar sommige soorten, zoals olifanten, grote katachtigen en beren, gedijen minder goed.

Shepherdson ontdekte dat bij ongeveer de helft van de dieren hun herhalingsgedrag afnam als zij enige oefening of speeltjes kregen waarmee ze hun natuurlijk gedrag konden nabootsen. IJsberen kregen bijvoorbeeld een plastic vat dat zij kapot konden slaan op een manier dat zij anders zeehonden zouden vangen.

‘We moeten van het idee af dat alle dierentuindieren gezelschap nodig hebben en de grootst mogelijke verblijfsruimte’, zegt Vicki Melfi van de Britse Paignton Zoo.’Dieren die gevoelig zijn voor geuren moeten bijvoorbeeld niet in een hok worden gestopt dat elke dag wordt gedesinfecteerd en zo hun geurmarkeringen verliezen. Dieren die gevoelig zijn voor geluiden zouden een donkere rustige leefhoek moeten krijgen.’

(dag/nl)

Koeienslipper helpt koe de zomer door

Slippers met antibiotica redden koeienklauw.   

Een jasje voor je hond, in Amerika is het al heel normaal. Hele winkels zijn volgestouwd met kleding en accesoires voor de 'rich dog', jakjes, broekjes, jurkjes, kettinkjes en strikjes, niks is te gek. In Nederland valt het allemaal nog mee. Af en toe paradeert een hondje door de Amsterdamse PC Hooftstraat, maar veel verder dan dat gaat het eigenlijk niet.

Welnu, het is tijd voor actie. Dat moet de Winterswijkse veearts Ron Jansen hebben gedacht. Dus ontwierp hij 'gewoon' de koeienslipper. Niet voor op het strand (al kan 'een kameel hem ook in de woestijn gebruiken'), maar voor in de stal of de wei. 'Sommige koeien zijn gevoeliger dan anderen en krijgen vaker klauwontsteking of ontsteking aan de bal', vertelt de veearts. 'In dat geval zijn ze preventief te gebruiken.'

Antibiotica
Maar de dierenarts heeft de slippertjes geïmpregneerd met antibiotica en als een koe loopt wordt het geneesmiddel in de voet gedrukt. 'Aan de ene kant komt de voet niet in aanraking met mest en aan de andere kant worden ontstoken klauwen genezen. Heel handig.'

Jansen verkoopt de slippers voor 9 euro per stuk aan veehouders, ook voor geiten, schapen en zelfs kamelen zijn ze dus te gebruiken. 'Eigenlijk zijn ze voor eenmalig gebruik, na vijf dagen is de ontsteking altijd wel weg, maar ik heb gehoord dat sommige mensen ze gewoon in de wasmachine stoppen.'

Vooralsnog wordt de arts er niet rijk van. Vooral boeren in de omgeving schaffen de slippertjes aan. Landen met veel koeien, als Argentinië heeft hij nog niet benaderd. 'Eerst Winterswijk maar eens veroveren met mijn uitvinding.'

(dag/nl)

Bedreigde hond gekloond in Zuid-Korea

Hwang in 2005 met Snuppy, de hond die tot zijn ontslag leidde bij de universiteit van Seoel.

Kijk naar de foto's hieronder!!!  

Dit is Pinky, net voor Pig en Tink

Pinky en de puppies lekker in slaap

Hij drinkt de hele tijd !

ap

Noordelijke witte neushoorn bijna uitgestorven

GLAND - De noordelijke witte neushoorn uit Midden-Afrika is waarschijnlijk uitgestorven. De laatste vier in het wild levende exemplaren van deze zeldzame ondersoort zijn al sinds augustus 2006 niet meer gezien.

Habitat panda's in China grotendeels verwoest

Tussen pinguïns en zeeleeuwen

Península Valdés werd uitgeroepen tot Werelderfgoed vanwege de uitzonderlijke ecologische waarde.

Van september tot april is Punta Tombo de thuishaven van een half miljoen pinguïns.

In Punta Cantor ligt een kolonie zeeleeuwen op het strand te genieten van de zon.

In Punta Loma kan je een duik maken tussen de zeeleeuwen. De dieren zijn niet agressief, en komen nieuwsgierig naar je kijken.

17/06  IJsberen zetten voet aan land op IJsland

Voor de tweede keer in twee weken tijd is er een ijsbeer gesignaleerd in het noorden van IJsland. Beide poolberen hebben daarvoor een trip door het water moeten afleggen van honderden kilometers. De ijsbeer die twee weken terug werd gespot, werd door de plaatselijke politie afgemaakt.

Het komt zelden voor dat ijsberen voet aan wal zetten in IJsland. Dat het nu twee maal in twee weken tijd gebeurt is des te opmerkelijker. De autoriteiten vermoeden dat de beer die twee weken terug werd opgemerkt, een trip van 300 km had afgelegd vanuit Groenland of van een ver afgelegen Arctische ijsblok.

De politie besliste om de ijsbeer af te schieten omdat hij een gevaar zou vormen voor de plaatselijke bevolking. Aanvankelijk wilden ze de ijsbeer nog vangen en terug naar Groenland brengen, maar toen hij in de mist dreigde te verdwijnen werd toch maar het zekere voor het onzekere genomen.

IJsberen werden recent nog op de lijst van beschermde diersoorten geplaatst, omdat zijn habitat steeds meer bedreigd wordt door het smelten van de ijskappen.

Volgens Amerikaanse wetenschappers zou tegen 2050 twee derde van de huidige 25.000 ijsberen uitgestorven zijn.

De onderzoeksuitkomsten.

Hoe hoger de rang, hoe meer gedreigd wordt met aanvallen en hoe meer verdedigend gedrag vertoond wordt door de lagere in rang. Hoe hoger de rang, hoe vaker deze kat sociaal likgedrag vertoont en hoe meer deze sociaal gesnuffel   en sociaal gewrijf ontvangt. De kat met hogere rang spendeert meer tijd op de grond en minder in de hoogte. Des te verder de rangen uiteen liggen, des te minder verkeren deze katten in elkaars nabijheid. De katten met hogere rang hebben eerder de neiging om aan te komen, terwijl de katten met lagere rang de neiging hebben gewicht te verliezen. Deze gegevens suggereren dat het concept van dominantie toegepast kan worden op een groep katten.

De ontwikkeling van rangorde kan afhangen van:

1.        het aantal dieren dat in  nabijheid leeft van elkaar (dichtheid)

2.        het karakter van het individuele dier, waarvan de mate van socialisatie de voornaamste factor is

3.        de indeling van de groepsruimte, of de dieren de mogelijkheid hebben om elkaar te mijden

4.        de leeftijd van de katten.

Als de basale sociale unit in katachtigen de moeder-jong relatie is, kan men stellen dat katten gedragsmatige elementen “gebruiken” uit deze basisrelatie als cement voor relaties bij volwassenheid. Hieruit voortvloeiend kan dan weer gesteld worden dat sociaal likken een gedrag is dat stressniveaus reguleert tussen katten in omstandigheden waar zich een spanning tussen katten op kan bouwen, zoals onder niet-natuurlijke omstandigheden. (In een huiselijke situatie).

Jaloezie en rangorde.
Voor zover mij heden bekend is jaloezie niet aangetoond bij de kat, maar wie herkent het niet? Bij mij thuis is het net zo, dat als ik een poes een knuffel wil geven, dat er een ander aankomt op een manier van:” he, he, wacht eens even, ik eerst…. sht, mauw, wegwezen jij, ik ga knuffelen met ons baasje!” Zo herkenbaar, maar de interpretatie van dit gedrag is toch individueel. Jaloezie bestaat, maar de interpretatie van dit kattengedrag wordt gedaan door mensen. En niet alle mensen geven dezelfde interpretatie aan het gedrag dat ze waarnemen. De een zou misschien zeggen: die kat is agressief, een ander zou zeggen: die kat loopt te klieren, en een derde zou wellicht zeggen: mijn kat is jaloers.

Toch heeft de waargenomen jaloezie vast te maken met de rangorde. Een kat wenst nu eenmaal in rangvolgorde benaderd te worden. De rangorde is echter een kaartspel, het wordt almaar opnieuw verdeeld en opnieuw geschud. Er is dus weinig echt duidelijk voor ons mensen over de rangorde van de katten bij u thuis.

Toch zijn de volgende criteria wel degelijk van belang in de ogen van de kat: dikte (voor poezen), het hebben van kittens, en bij katers speelt dominantie ook een rol. Opvallend is echter dat voor poezen het dik zijn en het hebben van kittens betekent dat die poes op dat moment even hoger in rang staat dan de andere poezen. Een poes met kittens doet ook haar best om voor de kittens een goed territorium te bevechten, waar voedsel (en respect) in overvloed aanwezig zijn.

Dus de katten die het hoogst in rang zijn, zijn op de grond te vinden. Daar waar normaliter ook het meeste voedsel te vinden is. De katten die lager in rang zijn, vind je dus op hogere plekken: de tafel, de trap, hogere etages. Het is dus eigenlijk zeer eenvoudig om te bestuderen welke kat op welk moment het hoogst in rang is. Dit varieert meestal niet per dag, maar per periode. Een kat die niet lekker in zijn vel zit, doet het lastig als hoogste in rang. Ook een dunne of bejaarde kat zal niet altijd hoogst in rang zijn. Katten kijken naar elkaar door kattenogen. Dat is voor de mens lastig, daarom worden er onderzoeken gedaan naar katten. Helaas voor de katten in laboratoria, worden onderzoeken ook daar gedaan. Soms gaat het dan om afgedankte katten, die al eerder voor neurologische research waren gebruikt.

Toch is observatie heel erg handig. Als u goed leert observeren, zult u bijv. bij ziekte eerder naar de dierenarts kunnen gaan, waardoor wellicht uw kat minder lang ziek hoeft te zijn. Observeren kun je leren. Diverse kattenverenigingen zijn bezig met het opzetten van een cursus. Het kattenwelzijn zal verbeteren als mensen meer kennis hebben over hun kat en deze ook in de praktijk kunnen brengen.

Het leukste aan onderzoeken is dat je gewoon thuis bij je katten kunt gaan kijken of je er wat in herkent. Ik ben altijd benieuwd naar herkenning van de onderzoeksresultaten, maar ook naar het niet herkennen er van. Katten zijn per slot van rekening niet voor niets katten, ze blijven je altijd verbazen!

Reacties hierop zijn van harte welkom. Herkent u dit juist wel of juist absoluut niet bij uw kat? Reageer!

Marcellina Stolting

Tinley®Gedragstherapeut

http://www.kattengedragstherapie.nl

info@kattengedragstherapie.nl

Blindengeleidehond leidt baasje vaart in

(archieffoto)

Massale bijensterfte bij Zandhovense imkers