Vissers beschermen zeeschildpad met nieuwe vishaken

Het omwisselen van traditionele vishaken in de vorm van een 'J' door zogenoemde cirkel- of C-haken, door tonijnvissers in de Grote Oceaan vermindert de bijvangst van zeeschildpadden zonder dat het ten koste gaat van de vangst. Dat staat in een nieuw rapport van het Wereld Natuur Fonds (WNF) en de Inter- American Tropical Tuna Commission (IATTC). De bijvangst werd met 89 procent teruggebracht.

In totaal 1300 vissers uit Midden- en Latijns-Amerika, die in het oostelijk deel van de Grote Oceaan vissen op tonijn, zwaardvis, haai en goudmakreel, hebben vrijwillig aan het hakenomwisselprogramma meegewerkt. Het project begon in Ecuador, daarna volgden al snel vissers uit Mexico, Panama, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Colombia en Peru. De vissers wisselden niet alleen de haken om, maar namen ook onafhankelijke waarnemers aan boord om instructie te krijgen over het gebruik van de nieuwe haken, het loshalen van zeeschildpadden en om het resultaat van de nieuwe haken te meten. Vanwege het succes gaan ook vissers in Nicaragua dit jaar met de nieuwe haken aan de slag.

De visserij op tonijn en zwaardvis gebeurt met lange lijnen waaraan haken zitten (long-lines). De lijnen zijn soms kilometers lang en worden door het water getrokken. Zeeschildpadden kunnen de traditionele J-haak gemakkelijk inslikken en gaan dan dood. Maar de C-haak voorkomt dat de zeeschildpad zich met zijn bek erin kan vastbijten. Daar waar dat toch gebeurt, overleefde 95 procent van de zeeschildpadden het en konden ze weer levend overboord worden gezet, zo blijkt uit het onderzoek.

¨Dit programma is een mooi voorbeeld van hoe vissers en natuurbeschermers elkaar kunnen vinden¨, aldus Carel Drijver, hoofd programma Oceanen & Kusten van het WNF. ¨Maar er is nog veel te doen om deze visserij echt duurzaam te maken. Nederland is een belangrijke importeur van tonijn uit deze regio. Het omwisselprogramma is slechts een eerste stap. De volgende stap is om met de vissers te werken aan een beter beheer van de populatie, zodat niet alleen de bijvangst, maar ook de overbevissing wordt tegengegaan. Pas dan kan de visserij in aanmerking komen voor certificering door het Marine Stewardship Council (MSC) voor duurzame visserij.¨

Het hakenomwisselprogramma in Latijns-Amerika is zo succesvol dat het inmiddels ook door het WNF is begonnen in het westelijk deel van de Grote Oceaan, onder meer bij Bali. Hier werkt WNF samen met de Nederlandse visimporteur ANOVA.

Website: www.wnf.nl

WNF
DN 18/09/2008

Vissers beschermen zeeschildpad met nieuwe vishaken

Het omwisselen van traditionele vishaken in de vorm van een 'J' door zogenoemde cirkel- of C-haken, door tonijnvissers in de Grote Oceaan vermindert de bijvangst van zeeschildpadden zonder dat het ten koste gaat van de vangst. Dat staat in een nieuw rapport van het Wereld Natuur Fonds (WNF) en de Inter- American Tropical Tuna Commission (IATTC). De bijvangst werd met 89 procent teruggebracht.

In totaal 1300 vissers uit Midden- en Latijns-Amerika, die in het oostelijk deel van de Grote Oceaan vissen op tonijn, zwaardvis, haai en goudmakreel, hebben vrijwillig aan het hakenomwisselprogramma meegewerkt. Het project begon in Ecuador, daarna volgden al snel vissers uit Mexico, Panama, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Colombia en Peru. De vissers wisselden niet alleen de haken om, maar namen ook onafhankelijke waarnemers aan boord om instructie te krijgen over het gebruik van de nieuwe haken, het loshalen van zeeschildpadden en om het resultaat van de nieuwe haken te meten. Vanwege het succes gaan ook vissers in Nicaragua dit jaar met de nieuwe haken aan de slag.

De visserij op tonijn en zwaardvis gebeurt met lange lijnen waaraan haken zitten (long-lines). De lijnen zijn soms kilometers lang en worden door het water getrokken. Zeeschildpadden kunnen de traditionele J-haak gemakkelijk inslikken en gaan dan dood. Maar de C-haak voorkomt dat de zeeschildpad zich met zijn bek erin kan vastbijten. Daar waar dat toch gebeurt, overleefde 95 procent van de zeeschildpadden het en konden ze weer levend overboord worden gezet, zo blijkt uit het onderzoek.

¨Dit programma is een mooi voorbeeld van hoe vissers en natuurbeschermers elkaar kunnen vinden¨, aldus Carel Drijver, hoofd programma Oceanen & Kusten van het WNF. ¨Maar er is nog veel te doen om deze visserij echt duurzaam te maken. Nederland is een belangrijke importeur van tonijn uit deze regio. Het omwisselprogramma is slechts een eerste stap. De volgende stap is om met de vissers te werken aan een beter beheer van de populatie, zodat niet alleen de bijvangst, maar ook de overbevissing wordt tegengegaan. Pas dan kan de visserij in aanmerking komen voor certificering door het Marine Stewardship Council (MSC) voor duurzame visserij.¨

Het hakenomwisselprogramma in Latijns-Amerika is zo succesvol dat het inmiddels ook door het WNF is begonnen in het westelijk deel van de Grote Oceaan, onder meer bij Bali. Hier werkt WNF samen met de Nederlandse visimporteur ANOVA.

Website: www.wnf.nl

WNF
DN 18/09/2008

Ondanks het grote succes stopt kledingketen C&A met zijn confectielijn voor keffertjes. De hondentruitjes, -sjaaltjes en -paraplu’s veroorzaakten verwarring bij sommige klanten die dachten dat het om baby-artikelen ging.

C&A lanceerde de hondenkleding dit jaar in alle stilte. Met zijn confectietruitjes voor zeven euro per stuk vormde het een gezonde tegenhanger van de dure exclusieve winkels als Baziel en Blanche van Phaedra Hoste. Maar baasjes die een betaalbare outfit voor Fifi willen, moeten zich reppen, want de rekken in C&A worden niet meer aangevuld. “We hebben die hondencollectie twee keer als een funartikel ingebracht”, vertelt Ingrid Heymans van de klantendienst. “C&A wilde niet echt de confectiemarkt voor honden veroveren. Er komt voorlopig geen vervolg meer. Er zijn wat opmerkingen gekomen van klanten, en het lijkt bij nader inzien toch beter om ons tot mensenspul te beperken. Die beslissing heeft niets met een tegenvallende verkoop te maken, integendeel.” “O, stopt het?” vraagt de kassierster van de C&A op de Meir in Antwerpen een beetje ontgoocheld. De hondenvestjes en -hemdjes hangen centraal aan de kassa en kosten allemaal zeven euro. “Spijtig, want er is veel vraag naar.” Een andere verkoopster valt dan weer uit de lucht als we vragen waar de hondenkleding hangt. “Ik wist niet eens dat wij dat verkopen”, zegt ze.

Hondensofa’s

Wat vinden de gespecialiseerde hondenboetieken eigenlijk van die democratisering van de markt? “Ik heb er geen bang van, het is kwalitatief een ander marktsegment”, vertelt Sarah Vernimmen van honden- en kattenboetiek SisterDogs op de Waalse Kaai in Antwerpen. “C&A is niet de enige. Aveve begint ook hondenkleding te verkopen en Ikea exploreert volop de interieurmarkt voor huisdieren. Je kan er nu ook al sofa’s of bedden voor honden en katten kopen.” Greet Weyns van The Doggy Shop in Lier schrikt niet dat C&A stopt met hondenkleding. “Dat is toch een aparte branche hoor. De klant heeft een intensievere begeleiding nodig. Een hondentrui mag je bijvoorbeeld nooit een maat te groot kopen, zoals je bij een kindertrui wel eens doet. Als het truitje slobbert, heeft de hond het kouder mét trui dan zonder.”


Bron : GVA

Lichaamstaal paard zegt Proos alles

door Vincent Bos. woensdag 24 september 2008 | 04:33 | Laatst bijgewerkt op: woensdag 24 september 2008 | 10:10

Doreen Proos uit Bemmel verstaat de taal van paarden. Ze gruwt van mensen die zich niet verdiepen in de dieren en er daarom verkeerd mee omgaan. Ze heeft zich de werkwijze van de Canadees Chris Irwin eigen gemaakt en daarvoor een certificaat gekregen. foto Erik van 't Hullenaar

BEMMEL - De lichaamstaal van paarden. Doreen Proos verstaat die als geen ander. Aan de houding van hoofd, hals of staart kan de Bemmelse al zien wat er met het paard aan de hand is.

Proos heeft zich verdiept in de wijze waarop de Canadese expert Chris Irwin met paarden omgaat en mag volgens zijn methode werken. Ze heeft daarvoor als een van de eersten in Europa een certificaat gekregen.

" Paarden tonen hun emoties. Ze kunnen zich niet verstoppen. Je kan aan de houding zien of het gestresst is of juist niet. Houdt het zijn hoofd en hals omhoog, dan weet je dat het paard gespannen is", zegt ze.

Proos is weg van paarden. Al van kindsaf koestert ze liefde voor de dieren die ze als atletisch en kwetsbaar omschrijft. Op 17-jarige leeftijd volgde ze al een cursus om instructrice te worden, omdat bij haar rijvereniging werd gezegd dat ze daar talent voor had.

Probleempaarden trokken haar aandacht. "Ik was niet bang voor paarden, had er gevoel voor. Tijdens mijn examen voor instructrice dachten ze dat ik in een paardenfamilie was opgegroeid omdat ik zo goed met de dieren kon omgaan. Je moet paarden begrijpen. Veel eigenaren doen dat niet. Die zeggen 'stom paard' als het dier niet doet wat ze willen. Het probleem ligt juist bij de eigenaar. Ze zouden zich meer moeten inleven in het gedrag van paarden."

Proos hekelt handelaren die aan het hoofd van het paard trekken om het dier in de trailer te krijgen. "Dan gaan ze voor het paard staan en zeggen ze 'kom maar'. Daar krijgt een paard stress van en gaat het steigeren of trappen. Ook als je achter het paard staat en een klap op de kont geef, krijg je 'm niet in de trailer."

De instructrice laat het niet bij woorden. Bij de stal wordt duidelijk wat ze bedoelt. " Je moet altijd naast het paard lopen. Niet ervoor of erachter."

Ze geeft nog wat tips. Als ze het paard op de borst drukt, stapt het naar achter, drukt ze op de singel (achter het voorbeen), dan draait het paard het hoofd naar haar toe.

De les van Proos begint niet als de cursist op het paard zit, maar al eerder. "Je moet weten hoe je een paard moet benaderen. Je moet alert zijn op zijn reacties. Als je je verdiept in de lichaamstaal van het paard, bereik je meer. Het lijkt magie, maar het is gewoon paardenlogica."

• 
  
  Bron : De Gelderlander
  

Honden bieden meer warmte en troost

Verstandelijk gehandicapten knuffelen honden. FOTO VICTOR VAN BREUKELEN

Steeds vaker worden 'knuffelhonden' ingezet om mensen in een zorginstelling een leuke tijd te bezorgen. Terwijl de hele groep aan het knutselen is, rennen de twee knuffelhondjes al blaffend richting de zaal van het ontmoetingscentrum Lunenhof in Zwijndrecht. "Buster,'' roept de 44-jarige Henny enthousiast.

Hij gaat snel op de grond zitten om de hond al knuffeld op te vangen. "Ze reageren altijd heel leuk op de honden,'' zegt baasje Agnes Mulder. Sinds een half jaar bezoekt ze met haar honden het Lunenhof. "De mensen genieten echt van het kroelen met de dieren,'' vertelt vrijwilligster Mulder.


Langzaam maar zeker wordt het inzetten van dieren in verzorgingstehuizen populairder. Het effect dat dieren op zorgbehoevende mensen hebben is merkwaardig. "Sommige mensen leven helemaal op. Henk is onze vaste bezoeker. Hij is zit vaak voor zich uit te staren in zijn stoel, maar als de honden komen wordt hij actief. Meestal zetten we een hondje op zijn schoot en dat vindt hij fantastisch,'' vertelt leidinggevende Lunenhof Jacky Luimes.

In het ontmoetingscentrum Lunenhof kunnen mensen met een beperking diverse belevingsgerichte activiteiten doen. De honden lopen tijdens de activiteiten rond in de zaal. "Het is een extraatje voor de mensen. Bij ons zijn de honden geen activiteit op zich, maar meer een aanvulling,'' vertelt leiding.


De 'knuffelhonden' worden ook door De KynologenClub Dordrecht e.o ingezet. Deze hondentrainclub werkt sinds een aantal jaar met het 'Manitoe aaihonden team' project. Ze gaan één keer per week met een groepje speciaal geselecteerde aaihonden naar het verzorgingstehuis Swinhove in Zwijndrecht. De bejaarden kunnen zich aanmelden voor de aaimiddag. "Mensen die niet meer uit bed kunnen, krijgen van ons persoonlijk bezoek. Wij komen dan met de hond naar de kamer,'' vertelt vrijwilligster Monique Geurts van KC Dordrecht.


Volgens Geurts zijn sommige aaimiddagen ontroerend. "We hebben meegemaakt dat mensen die niet meer spraken hele verhalen vertelden aan de aaihonden. Zelfs de verzorgers waren ontroerd. De honden kunnen iets losmaken bij de mensen,'' zegt ze.

De honden voelen volgens de vrijwilligers aan hoe ver ze kunnen gaan. "Laatst waren we bij een man die stervende was. We hadden een pup bij ons en die zijn meestal erg druk, maar hij bleef opmerkelijk rustig.''


De meewerkende zorginstellingen zijn te spreken over de aaiprojecten. "De een is wat enthousiaster dan de ander, maar de meesten vinden het erg gezellig. De mensen krijgen ook langzaam een band met de honden. Sommige kijken echt uit naar het bezoek. Ze hebben hele gespreken met de honden,'' vertelt Luimes.


De 55-jarige Loes vindt de bezoekjes erg fijn. Ze aait hondje Cleo voorzichtig. "Ik vind ze lief,'' zegt ze. Terwijl Mulder het hondje van schoot pakt, vraagt Loes of ze Cleo een kusje mag geven. "Natuurlijk, maar wel voorzichtig,'' zegt Mulder. Loes geeft Cleo een dikke kus. "Honden geven onvoorwaardelijk liefde en dat doet de mensen goed,'' weet Mulder

Bron : Ad.nl

Jonge moslim mag met geleidehond de moskee in

(Novum/AP) - Honden worden door moslims over het algemeen als onrein beschouwd, maar de 18-jarige Mahomed-Abraar Katri uit de Engelse stad Leicester mag met zijn blindegeleidehond toch de moskee in. De Britse raad voor islamitische rechtspraak Shariah vaardigde daar speciaal een fatwa voor uit.

"Ik hoop dat dit deuren opent, zodat ook andere mensen een hond kunnen nemen en zich geen zorgen hoeven te maken over de religieuze aspecten daarvan", zei Katri woensdag tegen de Britse omroep BBC. Zijn gele labrador Vargo mag echter niet de gebedszaal in. Hij moet in hetzelfde voorportaal waar moskeebezoekers hun schoenen achterlaten in een hok wachten tot zijn baasje terugkomt.

De Britse moslimraad, een overkoepelend orgaan van moslimorganisaties, zei blij te zijn met het besluit. De verantwoordelijke schriftgeleerden hebben de kwestie van alle mogelijke kanten bekeken, prees een medewerker. Ook de Britse vereniging voor blindegeleidehonden reageerde enthousiast, en sprak van een belangrijke stap voorwaarts voor andere blinde en slechtziende moslims

Bron : Nieuws.nl

Buffy de geplukte kip krijgt trui

Buffy is bijna weer de oude.

Planckendael coördineert wereldwijd stamboek en zorgt voor stevig evenwicht binnen Europese bonobopopulatie.

Gisteren verhuisden vier bonobo’s of dwergchimpansees van Planckendael naar Apenheul in Apeldoorn (NL).  In de plaats kregen wij twee nieuwe dieren van Apenheul in Planckendael toe. Hun verhuizing kadert in het Europees kweekprogramma voor deze bedreigde diersoort. De KMDA is als coördinator verantwoordelijk voor het opvolgen van alle bonobo’s die wereldwijd in dierentuinen leven.

30-jarige moeder Hortense reisde samen met haar drie zonen (Redy, Zamba en de jonge Hongo) naar Nederland. Deze vier dieren komen in een groep met 1 andere man en 8 vrouwen terecht. De mannetjes zullen er voor de nodige nakomelingen moeten zorgen. Om de voortplanting in Planckendael te waarborgen, verhuizen er 2 vrouwtjes uit deze groep naar België. Op de terugreis van Apenheul naar Planckendael zullen de verzorgers dus vergezeld zijn van bonobo Lomela en haar zesjarige dochter Jasiri. Beiden zullen op hun eigen tempo geïntroduceerd worden in de groep en deze eerste dagen begeleid worden door hun eigen verzorger . Eerst mogen de dieren wennen aan hun nieuwe omgeving en de verzorgers en dan maken ze kennis met de andere dieren van de groep.

De bonobofamilie in Planckendael bestaat dan uit 5 vrouwtjes en 2 mannetjes. Of er ook een machtswissel aan te pas komt, zal de toekomst moeten uitwijzen maar we verwachten dat alfavrouw Hermien niet zomaar de kaas van haar brood zal laten halen door de nieuwe, Nederlandse meid Lomela.
In 2006 werden er nog drie bonobobaby’s geboren. Duimen maar voor 2009! De bonobo’s bevolken het eiland bij het Afrikadorp.

Bonobo’s kunnen 50 jaar oud worden en halen een gewicht van zo’n 45 kg.  De mannetjes blijven hun hele leven bij hun moeder.
“Bonobo’s komen oorspronkelijk alleen voor in de regenwouden van de Democratische Republiek Congo. Naar schatting leven er tussen de 50.000 en 100.000 bonobo’s in het wild. Ze worden er bedreigd door houtkap en de jacht. In Europese dierentuinen leeft een tachtigtal bonobo’s verspreid over negen dierentuinen.”

Klik op de foto om te vergroten

Europese primeur: 2 monniksgierkuikens kiezen het luchtruim!

Supernieuws voor het Europees kweekprogramma dat Planckendael coördineert.

Vandaag vrijdag 1 augustus zwaaien we twee kuikens van onze monniksgieren uit in de Gorges du Verdon (Frankrijk). Vorig jaar mocht er al één jong het luchtruim verkennen in Spanje. Dit jaar doen we nog beter! Onze twee koppels monniksgieren hebben elk een kuiken grootgebracht. Sinds half mei zijn Xyniks en Ysis de trotse kweekouders die hun jong met zorg groot brengen. Samen met het kweekkoppel Chil en Wonder doen ze hun best om voor de broodnodige nazaten te zorgen. Monniksgieren zijn een bedreigde soort en aangezien de kweek in Europa heel moeizaam gaat, is het belangrijk dat Planckendael er in geslaagd is om dit jaar twee jongen voort te brengen!

Fantastisch nieuws voor het Europees kweekprogramma voor de monniksgier onder coördinatie van Planckendael! Alle zestig dierentuinen die aan dit kweekprogramma deelnemen, werken mee aan een introductieproject door de jongen die bij hen geboren worden, af te staan om uit te zetten in Frankrijk en Spanje. Dus haast je, dan kan je de jonge vogels nog even bewonderen voor ze het wijde luchtruim kiezen!

Het geslacht van beide jongen is nog niet gekend. De namen zullen zeker met een J beginnen, maar worden pas definitief gekozen als het geslacht ook bekend is. De dieren worden niet gemanipuleerd maw er komt geen verzorger in de buurt om de vogels zo weinig mogelijk te verstoren. Wanneer de vogels op transport vertrekken, zullen er voor het eerst enkele veertjes kunnen afgenomen worden om later via DNA-onderzoek het geslacht te kunnen bepalen.

Tot nu toe heeft de KMDA al 4 gieren uitgezet in de natuur: in de Causse de la Jonte en de Baronnies  in Frankrijk en in Catalonië in Spanje, waarvan twee Planckendael-jongen en twee pleegjongen geadopteerd door het koppel in de Zoo van Antwerpen. Hoop voor de toekomst! De oorspronkelijke populatie is een eeuw geleden al verdwenen. De belangrijkste bedreigingen zijn habitatverlies, voedseltekort, jacht en vergiftiging. Dit is een mooi voorbeeld van de missie van de Zoo en Planckendael in de praktijk.

Klik op de foto om te vergroten

De ijsberen die op de Noordpool leven, zijn kannibalen geworden. Dat is een onvermijdelijk gevolg van het smelten van de ijskappen, zo heeft een medewerker van een Amerikaanse dierenbeschermingsorganisatie aan de nieuwszender CNN bekendgemaakt.

Door het ontdooien van het poolijs is de biotoop van de daar levende zoogdieren drastisch ingekrompen. De ijsberen krijgen het daardoor bij hun jacht op vis almaar moeilijker.

Uit hoge nood zijn ze sinds kort begonnen met zich op elkaar te storten om aan voldoende voedsel te komen


Bron : GVA

Paarden goed voor EQ meisjes

In totaal namen 38 studenten deel aan de studie, 24 van hen kregen paardentherapie. De overige studenten - de controlegroep – volgden geen therapie. De score van de controlegroep was na acht weken gelijk aan de eerste score. De 24 studenten die deelnamen aan de paardentherapie scoorden beter op onder meer stressbeheersing en aanpassingsvermogen.

De leiding van het onderzoek was in handen van George Davies, mentor op de school. ,,De resultaten tonen aan dat studenten die paardentherapie volgen beter functioneren in het dagelijkse leven en meer genieten”, aldus Davies. ,,Het programma is vooral geschikt voor studenten die minder goed reageren op de traditionele ‘praattherapie’.”

Marianne en hond Bailey Foto: Bob Friedländer

Bailey slaapt tussen Martine en haar man in bed. Martine: "We lagen er nog maar kort in toen Bailey begon te blaffen en maar niet ophield. Er moest wat aan de hand zijn. Toen we aan de achterzijde van onze woning keken, hoorden we herrie. Het kwam van een hoekwoning. De bewoners waren niet thuis. Er werd ingebroken, dus belden we meteen de politie." Die kon een van de inbrekers in de kraag vatten. De ander wist te ontkomen. "We zijn hartstikke trots op onze heldin", aldus Martine

.

23/09  Verzorger van Knut (44) plots overleden

De Duitse dierenverzorger van Knut, de beroemdste ijsbeer ter wereld, is op 44-jarige leeftijd overleden. Thomas Dörflein werd wereldwijd bekend toen hij de door zijn moeder verstoten ijsbeer begon te verzorgen.

Miljoenen mensen uit binnen- en buitenland bezochten de zoo van Berlijn toen het nieuws bekend raakte. Dörflein speelde daar handig op in en voerde talloze shows op met de populaire ijsbeer. Het ging zelfs zover dat de verzorger honderden liefdesbrieven en gedichten van vrouwelijke fans over heel de wereld kreeg.

Mysterie

De dood van Dörflein zorgt voor veel speculatie in de Duitse media. Hij werd dood aangetroffen in zijn appartement en over de doodsoorzaak doen de wildste geruchten.

Vrouw belt hulpdiensten om te klagen over oren konijn

Gril van de natuur: eend met kippenpoten

Hond bijt tong af en sterft na rammeling baasje

Vuilgebekte papegaai zet Britse zoo op stelten

*

Vliegend eekhoorntje is nieuwe huisdierrage

Het ziet eruit als een hamstertje, wordt niet groter dan 20 centimeter en kan tot 60 meter zweefvliegen. Het suikereekhoorntje is op korte tijd uitgegroeid tot een heuse rage. Dit kleine diertje, dat oorspronkelijk uit Australië komt, is razend populair als huisdier in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië.

Bekende olifantenstier is beide slagtanden kwijt

Duke, toen hij nog één tand had.

Een parkwachter met de laatste slagtand van Duke.

Uitgestorven gewaande kikker ontdekt

ap

In een afgelegen gebied in het hete noorden van Australië is een kleine boomkikker ontdekt waarvan veel kenners dachten dat hij was uitgestorven. De ontdekking is donderdag door onderzoekers bekendgemaakt.

vdy

Rat kan wereldwijde voedselcrisis oplossen

"Rat kan de wereldwijde voedselcrisis oplossen", beweren de leden van het Indiase ministerie van Sociale Zaken. Volgens hen zijn vele Indiërs minder afhankelijk van graanoogsten als ze proteïnerijke ratten eten.

"Als het ongedierte hoog op het menu staat, zullen er ook minder ratten overblijven", beweren de Indische bobo's nogal kortzichtig.

Vijfsterrenhotels

Maar Indië wil niet alleen de armen rat voorschotelen. Thuis, in de hotels, zelfs in het buitenland wil Indië rat als voedsel promoten. "Ach, mensen zullen misschien wat vreemd opkijken van het voorstel, maar we verwachten geen grote problemen, sommige armen hebben altijd rat gegeten. Als zij het eten kunnen anderen dat ook," aldus het ministerie.

Reuzenhooiwagen verovert onze tuinen

De langpotige beestjes zijn al waargenomen in groepen van honderden tot meer dan duizend stuks, stelt de Nederlandse hooiwagenexpert Hay Wijnhoven. Ze behoren tot het geslacht Leiobunumen. Gelukkig doen de megahooiwagens niemand kwaad.

Ze zitten graag in dichte kluwen onder dakgoten, raamkozijnen en op muren. De dieren zijn herkenbaar aan de donkere rug met een groene metaalglans. De buikzijde is opvallend lichtgekleurd. Het gevaar bestaat wel dat deze hooiwagen andere, kleinere soorten zal verdringen, aldus Wijnhoven. Ook in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk komt de soort veel voor.

De Antwerpse spinnenkenner Koen Van Keer zet de puntjes op de ’i’: ”Hooiwagens zijn geen echte spinnen. Ze behoren tot de zelfde klasse als de spinnen, de klasse van de arachnidae, die is onderverdeeld in de ordes van de hooiwagens, spinnen, teken en mijten, schorpioenen en pseudoschorpioenen.

Trilspinnen

Hooiwagens hebben ook acht poten, maar ze kunnen bijvoorbeeld geen web maken. Mensen verwarren hooiwagens al te vaak met trilspinnen, die je wel massaal binnen in huis aantreft. Een trilspin heeft een tweeledig lijf, terwijl een hooiwagen gewoon een ’bolleke’ met poten is.”

Volgens Koen Van Keer is 18 centimeter een indrukwekkende spanwijdte, ”zeker met al die poten. Maar langs de andere kant: onze grote huisspin heeft ook poten van 7 centimeter. Als je die totale spanwijdte neemt inclusief het lijf, zit je ook al gauw aan 16 centimeter, en een gewone huisspin ziet er toch net iets vleziger en behaard uit. Eén troost: hooiwagens komen zelden of nooit binnen in huis. Ze blijven altijd buiten in de tuin of plakken onder de goten of tegen gevels. Ik neem aan dat als er daar zo’n hele groep van honderden reuzenhooiwagens samen klit, je wel even terugdeinst.”

Jonge zeearenden zijn jongen en meisje

LELYSTAD (ANP) - De zeearenden die vorige maand in de Oostvaardersplassen uit hun ei zijn gekropen, blijken een jongen en een meisje te zijn. De boswachter constateerde dat tijdens het ringen. Dat maakte Staatsbosbeheer dinsdag bekend.

Het vrouwtje weegt 4,2 kilogram en het mannetje 3,5. Beide vogels zijn in goede gezondheid.

Volgens de boswachter was het geen gemakkelijke klus om bij de arenden te komen. De vogels hebben zich verschanst in een boom in een moerasgebied. De boswachter moest dus per kano naar de boom om er daarna met een ladder in te klimmen. Vervolgens moesten de twee jongen naar beneden, gewogen, gemeten en geringd worden en weer naar boven.

Van de ouders van de jongen had de boswachter geen last. Pa en ma kozen eieren voor hun geld en wachtten piepend in een andere boom af tot de werkzaamheden afgerond waren. Het nest is niet via de webcam te bewonderen, zoals wel het geval was in eerder jaren. Toen Staatsbosbeheer de camera's had geïnstalleerd, besloten de vogels elders hun nest te gaan bouwen.

Zeearenden zijn de grootste arenden van Europa en kunnen een spanwijdte tot 2,5 meter hebben. Het is de derde keer dat in de Oostvaardersplassen zeearenden jongen krijgen en de eerste keer dat er twee vogels ’geboren’ zijn.


(Trouw,groen,nl)

Uitgestorven gewaande kikker ontdekt in Australië

Walvishaai moet uit hotel-aquarium terug naar zee gebracht worden

De walvishaai of Rhincodon typus.

Op de site van Vogelberscherming Nederland is ondermeer te zien dat reiger Rudi bij de laatste meting in een weiland zit in het gebied rondom de Spaanse stad Valencia.

De purperreiger telt nog minder dan zeshonderd broedparen in heel Nederland en staat momenteel op de Rode Lijst van de Nederlandse broedvogels. De vogels met een zender komen uit een kolonie in Zouweboezem, een natuurgebied van de stichting. Hier bevindt zich de grootste broedkolonie van Nederland met honderdvijftig paren.

Bang voor stropers is de organisatie niet. ,,De vogels zijn heel mobiel en als er nieuwe beelden op de site komen, kunnen ze binnen een paar uur al in een ander gebied zijn’’, vertelt regiohoofd Rudi Terlouw van de stichting. ,,We hebben ook gewacht tot half september, want dan verlaten de vogels hun kolonies en zitten ze niet voor een lange periode op dezelfde plek.’’

Het regiohoofd laat weten dat er al veel bekend is over het broedgedrag van de vogels, maar dat onderzoekers over de trektijd en de winterperiode bijna niets weten. ,,We willen weten welke vogels eerder gaan trekken, welke gebieden ze daar aandoen en of ze bijvoorbeeld ook rondzwerven als ze in Afrika zijn.’’

Bekijk de routes op:

•   www.vogelbescherming.nl/purperreiger

Verdrietige Giovanni krijgt nieuw hondje

Een Mechelse Herderspup.

Getroffen door zijn verdriet, zamelde zijn buurt geld in. Met succes. De Rotterdamse tiener wordt vanavond de trotste bezitter van de Mechelse herder Sando.

,,Misschien wonen we wel in een slechte wijk,’’ zegt bewoonster Miranda Maasland. ,,Maar ons hart zit op de juiste plek. Sando wordt de beroemdste hond van de buurt.’’

De Rotterdamse was erbij toen de jonge toegetakelde herderspup in elkaar zakte op straat in de stadswijk het Oude Westen. Een 34-jarige Rotterdammer, een vage bekende van Giovanni, had het beestje herhaaldelijk geschopt toen hij niet de trap op durfde bij zijn nieuwe baasje. En zo verloor de 12-jarige jongen binnen een paar uur door bruut geweld zijn nieuwe hond.

,,Dat liet mij niet los,’’ zegt Miranda. Dus speurde ze in het asiel naar een nieuw hondje voor Giovanni. ,,Ook om zo’n beestje een mooie toekomst te geven.’’

Ze vond echter geen hond die geschikt was voor een jonge baasje. Tot haar vriendin met een negen maanden oude Mechelse herder aankwam uit Brabant, de perfecte kandidaat.

,,Sando is getraind als politiehond, maar daarvoor niet geschikt omdat hij het pakwerk weigert. Hij is met geen mogelijkheid boos te krijgen. Speelt liever met het 3-jarige zoontje van de eigenaar, dan dat hij boeven pakt. Maar hij is supergezond en goed opgevoed.’’

Toen Giovanni het gisteren hoorde, was hij erg stil. Maar, zo verzekert zijn moeder, hij is dolgelukkig dat zijn droom van een eigen hond eindelijk uitkomt.

'Zij was de eerste die kwispelend de mannen begroette'

Marinier adopteert Fubar

Wat is Twingly?

AMSTERDAM  -  Scenarioschrijvers en filmmakers opgelet! Dit waargebeurde avonturenverhaal gaat over Fubar, een Afghaans zwerfhondje dat de harten stal van Nederlandse militairen in Oeroezgan en na veel avonturen op Schiphol aankomt.

Het Afghaanse zwerfhondje Fubar.

Een marinier is ook maar een mens. Deze dertigjarige Nederlandse militair heeft zich in Afghanistan ontfermd over een jonge hond: Fubar.

De verteller van het verhaal is een 30-jarige Nederlandse marinier, die onlangs terugkeerde van een missie in Oeroezgan. De militair, die in zijn functie het zich niet kan veroorloven bij naam te worden genoemd, maakte spannende avonturen mee met het zwervertje, dat hij op een ochtend uit de vrieskou had gered.

„Met een aantal Afghaanse soldaten reden we naar een plaats waar een operatie uitgevoerd zou worden”, vertelt hij. „Het was vroeg in de ochtend en bitter koud, 15 graden onder nul. Plotseling zag ik iets op de weg dat nog net niet werd overreden door één van de pantservoertuigen. Ik riep ’stop!’ en sprong uit de wagen. Daar vond ik een kleine puppy. Erg jong, erg angstig en erg koud.”

Rantsoen

De militair nam het rillende beestje mee naar zijn afgelegen legerpost, gaf haar zijn deken en voerde haar kleine hapjes rantsoen, hoewel ze eigenlijk nog moedermelk moest hebben. „Iedereen op de post leefde mee. Men kwam met warme lappen aanzetten, maakte een bed van een rantsoendoos en deelde maandenlang zijn ontbijt van lasagne uit blik en avondeten, bonen uit blik, met het hondje.”

„Al gauw werd het bed te klein omdat moeders en vriendinnen vanuit Nederland speeltjes en kauwbotjes opstuurden. Iedereen kende haar, ook van andere eenheden, en zij was de eerste die kwispelend de mannen begroette als zij van een missie terugkeerden.”

Het dier had inmiddels een naam gekregen: Fubar, naar een militaire krachtterm uit het Amerikaanse leger. „We besloten Fubar mee te nemen naar Nederland. Alles werd geregeld: inentingen, papieren, de kooi voor het transport, chip, enzovoorts. Thuis stond de nieuwe hondenmand al klaar. Het verliep heel voorspoedig, tot van militaire zijde het bericht kwam dat er geen honden vervoerd mochten worden. Wat we ook probeerden, het antwoord bleef nee.”

Uiteindelijk boden de Britten uitkomst. „Nowzaddogs, een Engelse instelling die zich ontfermt over honden die zijn meegenomen door Britse militairen, wilde wel helpen. Maar dan moest Fubar wel naar Kabul komen, honderden kilometers verderop.” Fubar moest van haar afgelegen plek naar Kamp Holland, vervolgens naar Kandahar en uiteindelijk naar Kabul, waar ze door iemand van Nowzaddogs zou worden opgevangen.

Levensgevaarlijk

„Ik maakte afspraken met Afghanen die met de hond door gevaarlijk terrein moesten reizen. Eenvoudig was dat niet. Een moslim met een hond, en dan nog wel van een buitenlandse militair, zou levensgevaarlijk kunnen zijn. Ik wilde er graag voor betalen, maar de Afghanen wilden daar niets van horen. Alle moeite en gevaren hadden ze er graag voor over, uit vriendschap en dankbaarheid voor onze inzet.”

Na twee maanden stilte en onzekerheid kwam het bericht dat het hondje veilig en wel in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad was aangekomen. „Ik kreeg het bericht dat Fubar daar zo snel mogelijk weg moest. Als zou worden ontdekt dat dit de hond van een Nederlandse Oeroezgan-militair was, kon dat mensen in gevaar brengen.”

Uiteindelijk arriveerde het smokkelhondje in Londen, waar ze bij Nowzaddogs drie maanden in quarantaine zit. Deze maand voldoet de hond waarschijnlijk aan alle Europese eisen en komt ze naar Schiphol, waar ze zal worden opgewacht door de militair die haar ooit redde op een winterse ochtend in Oeroezgan.

Bron : De Telegraaf

Eerste gekloonde hond wordt papa

Nudisten redden dolfijntje

Groene ijsberen sensatie in Japanse zoo