De Basenji
 
Gasgroep: 5
FCI: 43

De eerste verhalen over de Basenji stammen af uit 1870, de ondekkingsreiziger Scheinfurth schreef over een 'wildernis hond' met een sierlijk lichaam, gerkrulde staart en rechtop staande oren.
Deze honden, die door de pygmeeen in Oost- Congo werden gebruikt voor de hulp in de jacht, kregen bellen om hun nek om ze te kunnen volgen.
Zij droegen de namen als: Congo terriërs, Lagos, wildernishonden, Bongo's en Zande honden.
Ze bezaten een grote inteligentie en een enorme jachtdrift.
Dit is zo ongeveer het eerste bekende van de Basenji in de geschiedenis.
Ook zijn er in verschillende landen Basenji- achtige honden in grot-tekeningen gevonden.
 
Rasbeschrijving:
 
De Basenji staat bekend als een middelmaat pittig hondje dat een redelijke gebruiksaanwijzing kent. Bovenal het bekendste van dit hondje is dat hij niet kan blaffen maar een jodelend geluid voortbrengt.
Sommige mensen zullen zeggen; 'Met dit ras kun je het wel vergeten te trainen, het wordt toch niets'
Uit mijn ervaring kun je absoluut twee kanten op met de Basenji.
Met genoeg tijd én vooral het belangrijkste voor dit ras geduld, kom je geweldig ver met het trainen en opvoeden van een Basenji.
De Basenji is een echte huishond, zodra je zijn liefde voor je gewonnen hebt zal hij voor je door het vuur gaan. Maar ben je een complete vreemde, dan heeft de Basenji vaak wat tijd nodig om te wennen. Hij zal misschien wat gereserveerd overkomen, maar algauw zul je merken dat ook deze Basenji een fijne hond is.
De Basenji heeft dus een wat strengere, maar vooral een consequente opvoeding nodig.
Eigelijk zoals bij elke andere hond geld: Wat één keer mag mag altijd.
Een Basenji heeft dit meteen door, en maakt er meteen gebruik van.

Mijn ervaring is: Neem de tijd en het geduld je Basenji op te voeden.
Het is niet altijd makkelijk een Basenji in huis te hebben, ze zijn vreslijk intelligent en ontzettend eigenwijs en zullen je nog wel eens uitproberen.
Je zult ze soms 'zien' denken hoe ze dat ene dingetje van de tafel kunnen stelen zonder iets te doen dat niet mag bijvoorbeeld. Dat lukt ook vaak, en blijf dan nog maar eens stevig in je schoenen staan als je Basenji dan zijn meest charmante kopje trekt met de rimpeltjes in het voorhoofd, of je als afleidingstactiek wordt verrast met een plotseling luid gejodel dicht achter je.
 
Er zijn ook wat opvallende dingen aan een Basenji, zo kan hij dus niet blaffen maar jodelt hij.
Ik omschrijf het zelf als een soort wolfgehuil.
Ook heeft de Basenji een opvallende krul in de straart en heeft hij fijne rimpels op zijn hoofd.
De teefjes van dit ras worden net als de wolf en de dingo maar één keer per jaar loops, op wat sporadische uitzonderingen na.
De meeste Basenji's houden niet van water, maar aanbidden de zon. Sommige Basenji's krijg je dan ook vaak niet naar buiten als het weer eens regent.
 
Er wordt vaak gezegd, kun je er de lol van inzien en kun je ook consequent zijn? Dan is een Basenji misschien de geschikte hond voor jou.
 
De Basenji wordt in kleine aantallen regelmatig gezien op hondenshows, er zijn een aantal Basenji's die behendigheid doen en daar veel plezier aan beleven.
Ook is de Basenji dol op coursen, jammergenoeg mag de Basenji geen officiele coursing wedstrijden lopen, maar ze mogen wel trainen.
 
Rasstandaard:
 
Land van Oorsprong: Centraal/ Midden Afrika
Schofthoogte: Teven 40 cm, Reuen 43 cm.
Gewicht: Teven: 9 kg, Reuen 11 kg.
Vacht: Kortharg, dichte vacht met fijn haar, Voeten borst en staartpunt moeten wit zijn, benen bles en kraag mogen wit zijn.
Kleurslagen: Rood- Wit, Zwart- Wit, Tricolor en Brindle
Karakter: Onafhankelijk en zelfstandig, katachtigige trekken zoals zichzelf wassen, de sprongen en de lichtvoetigheid. Zeer zindelijk hondje.

(Hondentips.com)

Apen spreken babytaaltje

Rhesusaapjes hebben een eigen babytaaltje.

Wetenschappers van de universiteit van Chicago hebben ontdekt dat de vrouwlijke rhesusaapjes op een speciale manier met elkaars jongen praten die veel weg heeft van 'onze' babytaal.

"Volle mond"
De onderzoekers bestudeerden de klanken van apen op een eiland voor de kust van Puerto Rico, schrijft De Telegraaf. De taal, die 'girning' wordt genoemd, is te vergelijken met het geluid van iemand die met een volle mond eet.

Aandacht trekken
"Waarschijnlijk is de babytaal bedoeld om de aandacht van de jongen te trekken", zegt Dr. Dario Maestripieri, die het onderzoek leidde. De taal wordt echter niet tussen moeder en kind gesproken, alleen tussen kind en de andere vrouwtjes. Maestripieri:"Het zou ook om een soort geruststelling kunnen gaan. Alsof ze het jong willen zeggen dat ze het goed bedoelen." (hln)

Ereli    en Knudde

Het gewicht van alle mieren op aarde is
  is groter dan het gewicht van alle mensen.

AMSTERDAM - "Die lama moet nodig eens naar de kapper", zou je denken als je dit dier tegen het lijf zou lopen...

Foto: AP

Maar niets is minder waar, dit is namelijk een alpaca. Een alpaca is een lama-achtige, voor wie dit soort kapsels heel normaal zijn.

Deze alpaca is te zien op de Nevada State Fair in het Amerikaanse Reno. Het bal-vormige kapsel is een veelvoorkomend verschijnsel op deze tentoonstelling.

Een eekhoorn, een haas en een schildpad zitten met z'n drieen in een cafe. Ze vervelen zich te pletter. Uiteindelijk zegt de schildpad:,, Zal ik mijn kaarten thuis gaan halen?'' De eekhoorn en de haas vinden het best, dan hebben ze in elk geval wat te doen. De schildpad gaat op weg. Maar tegen sluitingstijd is de schildpad nog niet terug! De eekhoorn vraagt aan de haas:,,Zullen we maar wat gaan drinken?'' Horen ze een boze stem bij de deur:,,Als jullie dat doen ga ik mijn kaarten NIET halen!''

Een man is aan het vissen  wanneer er een voorbijganger langskomt, en vraagt: "Bijten ze?" Zegt de man: "Waarom denk je dan dat ik zo ver van de kant af zit?"

Ereli    en Knudde

De zeewesp
We blijven nog heel even bij watermonsters. Deze heeft iedereen wel eens gezien, is het niet aangespoeld op het strand, dan toch zeker wel in de dierentuin. Kwallen komen in alle soorten en maten voor, maar de zeewesp heeft genoeg gif in zich om 60 volwassen mensen te doden! Als je wordt gestoken heb je 30 seconden tot vier minuten de tijd om anti-stoffen te krijgen.

Sea wasp
Kwallen info
Ook erg giftig: het Portugees Oorlogsschip

Anaconda
Zo groot als in de film Anaconda zal je ze niet tegenkomen, maar met een maximumlengte van zo'n tien meter is de reuze anaconda (Eunectes murinus) niet over het hoofd te zien. Met die tien meter is het tevens de grootste slang ter wereld. De in Zuid-Amerika levende waterslang pakt zijn prooi met de bek en slingert zijn bovenlijf om de prooi heen om het te wurgen, zonder de botten te breken.

Anaconda
Aanvallen op mensen door Anaconda's
Slangensite

Komodovaraan
We verlaten de watermonsters en zoeken verder naar monsterbeesten op de grond. Een nog levende dinosaurus, zo is de Komodovaraan wel te omschrijven. In de Indonesische archipelago maakt deze hagedis de dienst uit. Een beet van de komodovaraan is niet aan te raden, het dier kan botten breken alsof het luciferhoutjes zijn. Ook zitten er zo veel bacteriën in zijn bek dat er een grote kans is dat je sterft aan een infectie of gangreen.

Komodo varaan
Komodo National Park
Video van baby komodovaranen

Goliath vogelspin
Op een kleine spin wordt meestal schouderophalend gereageerd, maar deze spin verdiend wel wat meer respect. Het is de Goliath vogelspin, familie van de tarantula, en de grootste spin ter wereld. Een volwassen exemplaar kan wel 30 centimeter groot worden! Gelukkig is hij niet zo giftig. Als je wordt gebeten heb je een paar uur pijn en een zwelling, maar de brandharen op zijn rug zijn irriterend voor je luchtwegen en je huid.zeewesp


Had nog nooit gehoord van de "zeewesp", een héél gevaalijke kwal. Heb er nog wat andere bijgedaan oa een "spin", voor de liefhebbers, hihi

groetjes, Martine en abike

Ereli en    Knudde

Ereli en Knudde

Stella McCartney in opspraak over kangeroeleder

BRUSSEL - Modeonwerpster Stella McCartney, dochter van Beatle Paul, heeft zelf naam gemaakt als modeontwerpster. Maar haar reputatie als boegbeeld voor de groene beweging, omdat ze in navolging van haar moeder Linda ook vegetarisch eet, is volgens de Independent on Sunday in gevaar. Want ze wordt nu in verband gebracht met het gebruik van kangoeroeleder in een nieuwe modelijn waaraan haar naam is gekoppeld.

  wle  (BELGA)

Ereli en  Knudde

Ereli    en    Knudde

Amerika verwelkomt 'Chicken Busters'
Uitgegeven: 21 augustus 2007 19:24
Laatst gewijzigd: 21 augustus 2007 19:26

MIAMI - Een speciale eenheid in de Amerikaanse stad Miami maakt jacht op loslopende kippen. De drie mannen patrouilleren door de voorsteden en plukken pluimvee van de straten.

De Chicken Busters pakten de afgelopen vier jaar ongeveer 5000 hennen en hanen op, meldden media dinsdag. De 'illegale' vogels vormen een gevaar voor het verkeer, ze vervuilen de straten, ze vernielen bloemperkjes en verstoren de nachtrust.

De gevangen kippen worden verkocht aan boerderijen buiten de stad. De opbrengst gaat naar goede doelen.

(Novum/AP) - Maleisië heeft maandag de dvd-speurhonden Lucky en Flo feestelijk uitgeleide gedaan. De twee zwarte labradors, die speciaal zijn afgericht om de chemicaliën van optische schijven te kunnen herkennen, waren door de Amerikaanse Motion Picture Association (MPA) voor een half jaar uitgeleend om illegale kopieën van film-dvd's op te sporen. Lucky en Flo waren zo succesvol dat Maleisische filmpiraten naar verluidt een beloning van 100.000 ringgit (22.300 euro) op hun koppen hadden gezet. De honden werden daarom streng bewaakt.

Met hun scherpe reukzin hebben de honden in totaal 1,6 miljoen illegale dvd's en andere optische schijven, drie dvd-kopieermachines en 97 cd-branders ter waarde van 4,6 miljoen euro aan het licht gebracht. Tijdens de opsporingsacties werden 26 personen gearresteerd. De filmpiraterij is hiermee niet de wereld uit, maar door alle publiciteit voor de honden is het probleem wel onder de aandacht gebracht, aldus MPA-manager Nor Hayati Yahaya. Volgens de MPA zijn Amerikaanse filmstudio's in 2005 door illegale kopieën ongeveer 4,7 miljard euro aan inkomsten misgelopen.

DN



Ereli en Knudde

Wie weet als 's we   maandags met een lach kunnen beginnen is dit misschien voor de rest de week ,ook zo

Groetjes en knuffels

Ereli  en    Knudde

grappige dierenfoto's

Ereli en    Knudde

mopjes

Een boeren zoon ligt in de wei te vrijen met een boeren dochter In de andere wei loopt een stier met 20 koeien Op een gegeven moment bespringt de stier een koe Vraagt de boeren zoon aan het meisje Zal ik eens het zelfde doen als de stier Waarop het meisje antwoord Mij best , het zijn mijn koeien niet. 



komt zo`n kikker bij petrus, zecht petrus: zo kikker, hoe heet jij? -ik heet kwak en wat doe je zoal in je leven? -nou, poeltje in poeltje uit slapen poeltje in poeltje uit slapen.... nou dat klinkt wel goed dus ga maar naar de hemel komt weer zo`n kikker bij petrus hoe heet jij? -ik heet kwek en wat doe je zoal in het leven? -nou, poeltje in poeltje uit slapen poeltje in poeltje uit slapen... nou klingt goed ga maar naar de hemel komt nog een kikker, en hoe heet jij? -oh ik heet poeltje... 


Een konijn en een slang zitten achter een muurtje. De slang zegt tegen het konijn:'Ik verveel me, laten we een spelletje doen'. Het konijn heeft hier wel oren naar en zegt. 'Ja dat klinkt gezellig, wat voor een spelletje had je in gedachten?', vraagt het konijn. 'Ik zal raden wat voor dier jij bent', zegt de slang. 'Oke' zegt het konijn,'begin maar...' 'Heb je haar?' vraagt de slang. 'Ja', zegt het konijn. 'Heb je oren?' vraagt de slang. 'Ja', zegt het konijn weer. 'En heb je ook een staart?'. 'Ja', zegt het konijn. 'Dan ben je vast een konijn!!!', roept de slang uit. 'hmmm' zegt het konijn, 'dat was slim van je, nu ik...' 'Heb je haar' vraagt het konijn. 'Nee', zegt de slang 'Heb je oren?' vraagt het konijn. 'Nee', zegt de slang weer. 'Dan ben je vast Nicki Lauda!!!' 



Ene kip tegen de andere ik heb vannacht zulke hoge koorst gehad dat ik een gekookt ei heb gelegd. 


Twee mussen op een tak, als er een straaljager overvliegt. Zegt de ene tegen de andere: "Nou, die kan gillen!"
Zegt de andere mus: "Wat zou jij doen als je staart in de brand stond?" 

Ereli en  Knudde

Zwart van de zeehonden

Gepubliceerd op 17 augustus 2007, 13:34
Laatst bijgewerkt op 17 augustus 2007, 13:38

Het gaat goed met de zeehond in de Waddenzee, zo wijzen de meest recente tellingen uit. Het zijn er veel en ze verkeren in puike conditie, gezien de voortvarendheid waarmee ze zich voortplanten. Een impressie van een telling boven de Waddenzee.
 

Het is ideaal weer om te tellen, weet piloot Aad Droog deze ochtend al bij voorbaat. Het is helder en dat is gunstig voor het fotograferen van de zeehonden die op de zandplaten liggen. Eenmaal boven de Waddenzee blijkt bovendien dat het rustig is. Er zijn amper recreanten die de dieren verstoren.
Vertrekpunt is het vliegveld van Texel. Droog is de piloot van de vierpersoons Cessna, Sophie Brasseur en Hans Verdaat van Imares (maritiem en ecologisch onderzoeksinstituut op Texel) doen het telwerk. Dat wil zeggen: ze houden met behulp van een satellietsysteem nauwkeurig bij waar ze zich op welk tijdstip bevinden en fotograferen de zeehonden op de zandplaten onder zich. Twee dagen later herhalen ze vlucht, bij wijze van controle. Terug op kantoor werken ze de gegevens uit.
Zo ver is het nog niet. Eerst wacht nog een ronde van een kleine vier uur boven de Waddenzee, van de Razende Bol bij Den Helder tot en met de Dollard in Groningen. Direct al op de eerste zandplaat ligt een flink aantal, in verschillende groepjes. Toch gauw 150 grijze en 100 gewone zeehonden, schat Brasseur.
Op het Balgzand liggen er een paar honderd. Op sommige plaatsen lijkt het zwart te zien van de zeehonden. Het is een prachtig gezicht; ze liggen op de punt van de zandplaat en aan de rand van een geul.
Het is niet erg warm, gelukkig. Want dan zouden de zeehonden, op zoek naar wat verkoeling, half in het water blijven hangen, wat het tellen lastig maakt.
Er zijn geen militairen aan het oefenen en bij de Razende Bol zijn alleen een paar kanovaarders in de weer. Op deze deels vrij toegankelijke plaat is het ook wel eens anders. Brasseur: ,,Dan zijn er groepen aan het barbecuen. Of ze spelen er voetbalwedstrijdjes.''
Vanuit de Cessna is alles wat er op de Waddenzee gebeurt goed te volgen. Voor het telwerk hebben de onderzoekers een ontheffing voor laagvliegen: ze mogen zakken tot 500 voet, pakweg 150 meter. ,,Daar gaan we wel behoedzaam mee om'', vertelt piloot Droog. ,,Waar geen zeehonden te verwachten zijn, vliegen we hoger. We veroorzaken niet meer overlast dan nodig is.''
Na de vlucht, op zijn kantoor op 't Horntje, legt onderzoeker Peter Reijnders van Imares uit dat het tellen van de zeehonden erg nauw luistert. De telling waar het nu om gaat, vindt altijd begin augustus plaats, op een dag dat het tussen elf uur 's morgens en drie uur 's middags laag water is.
Onder deze omstandigheden laten de zeehonden zich het meest zien. De tellers volgen het verloop van het laag water, te beginnen bij Den Helder tot aan Delfzijl. Het gaat allemaal volgens een standaardmethode, zegt Reijnders. ,,Anders krijg je geen deugdelijke reeks tellingen.''

Haarlems Dagblad



Ereli en  Knudde

 

Ereli en            Knudde

Moeilijke tijden voor slang en hagedis

VELUWE - Kastanjes vallen al van de boom en paddestoelen schieten uit de grond.

De natuur loopt weken voor dit jaar. Oorzaak is een warme aprilmaand.



Volgens gemeentelijk bioloog Gertjan Blankena kan deze ontwikkeling funest zijn voor bedreigde soorten als de hazelworm, vliegend hert en hagedissen. Zij kruipen in de winter onder de grond en dan een prooi voor honderden zwijnen, die door de zachte winter goed gedijen. Blankena heeft het niet eerder meegemaakt dat april zo warm was, gevolgd door vochtige maanden. ,,De eikels en tamme kastanjes liggen al volop op de grond. Dat is ongekend voor deze tijd van het jaar. ,,Door de merkwaardige warmte in april is alles veel te snel in bloei gekomen. Dit is het effect daarvan.''

Waar de paddestoelen geen kwaad kunnen, ligt dat anders met de mast van de eiken- en kastanjebomen. ,,Toen in het voorjaar de vogels deze kant op kwamen, waren de insecten waarvan ze leven al weg. Als vruchten als eikels en kastanjes eerder rijp zijn, dan zijn ze ook eerder verdwenen. Dat geldt ook voor de bijbehorende insecten. De vogels die hier voor de winter naartoe komen zullen dat ook weer merken. Als de natuur twee, drie weken te vroeg in bloei komt dan haal je dat niet zomaar weer in.''

Eddy Nijenhuis, boswachter van Natuurmonumenten en het weidegebied Lorentz in Harderwijk, is van mening dat de natuur verandert. "De flora en fauna kiest dit jaar voor een snellere volgorde. Waar dat precies aan ligt, is nog de vraag." Wel schuift Nijenhuis voorzichtig de schuld in de schoenen van klimaatverandering. "Dat mag je niet uitsluiten. Het klimaat doet al een aantal jaren vreemd. We hebben zachte winters en hete zomers, met uitzondering van dit jaar." Het huidige gedrag van de natuur noemt Nijenhuis een mogelijk paniekreactie. "Het kan zijn dat de natuur gewoon van slag is."

Door dit vreemde gedrag van de natuur vreest Nijenhuis voor de kleinere dieren. "Als we na een frisse zomer direct een koude winter krijgen dan kan dit erg nadelig uitpakken voor de zwakkere dieren", zegt de boswachter. "Dan moeten zij namelijk een langere periode zonder eikels en noten doorbrengen."

Dat de paddestoelen momenteel de grond uitvliegen heeft niets met de hitte van april te maken. Blankena: ,,Dat komt door het vochtige weer van de laatste weken, in combinatie met de hoge temperaturen. Ondanks alle regen is de temperatuur nauwelijks onder de 22 graden geweest. De ideale biotoop voor de paddestoel.''

DN

Ereli  en      Knudde

Groetjes Ereli en  Knudde

Wat doen bij breuken ?

Botbreuken komen het meest voor ten gevolge van aanrijdingen. Bij een 'gesloten fractuur' is het bot gebroken, maar de huid is intact. Zo'n breuk moet u heel voorzichtig behandelen omdat door elke beweging van de botuiteinden het weefsel rond de breuk verder beschadigd kan worden. In ernstige gevallen steekt het bot door de huid. Zo'n 'open fractuur' is zeer gevoleig voor besmetting en er is dan ook veel risico op infectie.

-  Raak de naar buiten komende botdelen nooit aan, en probeer ze zeker niet terug te duwen.
-  Bedek de botuieinden eventueel met een licht steriel gaasje en verbind ze losjes

Wat doen bij vergiftiging ?

Bij vergiftiging kunnen de ziekteverschijnselen zeer snel optreden, snel ingrijpen kan dus levensreddend zijn bij een acute vergiftiging.

Grondregel:
-  Verwijder indien mogelijk ingeslikt vergif voordat het via de darmen in het bloed kan worden opgenomen.
-  Als het vergif niet verwijderd kan worden, voorkom dan dat het opgenomen wordt, probeer het te neutraliseren, te verdunnen of geef een tegengif.

De mogelijkheden bij spoedhulp zijn :
Zorg dat het dier zo snel mogelijk naar de dierenarts vervoerd wordt, neem indien mogelijk braaksel en/of opgenomen gifstof (of eventueel de verpakking) mee.

Alleen wanneer er geen dierenarts bereikbaar is binnen 30 minuten kunt u zelf eerst de volgende EHBO toepassen:

-  Niet laten braken bij een onbekende stof of bij een ingeslikt zuur, base of olieproduct (bijv. benzine), als deze stoffen door het braken nog een tweede keer door de slokdarm gaan, kan dit fatale beschadigingen veroorzaken.
-  In alle andere gevallen wél laten braken als het dier tenminste bij bewustzijn is. Geef het dier om de 5 à 10 minuten 1 à 2 eetlepels waterstofperoxide , totdat het braakt. Iets minder effectief is het ingeven van een sterke zoutoplossing (1 eetlepel zout op een kopje water). Ook kan u het dier ½ theelepel zout achter op de tong leggen, waarna het dier veel moet drinken.
-  Bij koolstofmonoxidevergiftiging (kersrode lippen en tong, zwak en dizzy) is het toedienen van zuurstof van levensbelang.
-  Daarna zo snél mogelijk naar de dierenarts !

http://www.folyfoot.org/ehbo.htm#omgang

Dolfijnen hebben een eigen taal: door het slechte in  een troebele zee
is communicatie via geluiden  erg belangrijk.
Ze klikken,grommen, fluiten en blaffen naar elkaar.
De universiteit van Wales ontdekte nu ookdat die dolfijntaal  anders klint
naargelang de groep en de streekwaarin de dieren zwemmen.
Net als bij de mens zijn  die dialecten waarschijnlijk ontstaan door
geografische afscheidingen.
Ook sommige apen, orka's en potvissen hebben dialecten 





Ereli en Knudde

De Canadese oehoe

Latijnse naam: Bubo virgianus occidentalis

De oude naam van de Canadese oehoe luidt ¨wapacuthu¨.

Algemeen

De Canadese oehoe heeft een duidelijk grijzig verenkleed tot grijsbruin of vaalgeel en gespikkeld. Het is een grote, krachtige uil met oorpluimpjes die groot zijn en rechtop staan. Hij heeft een lange vleugel die breed uitgestrekt is en uitloopt in een punt. De vleugelspanwijdte van het mannetje is 1.34 m, de grootte van de uil is 51 cm en het gewicht ligt tussen de 680 - 1450 gram. De vleugelspanwijdte van het vrouwtje is 1.43 m, de grootte van de uil is 60 cm en het gewicht ligt tussen de 1000 - 2500 gram.

Voedsel

Het voedsel van de Canadese oehoe bestaat uit kleine zoogdieren, vogels, amfibieën, insecten en andere ongewervelden. Onder zware weersomstandigheden willen ze zelfs wel eens een zwarte kraai grijpen.

De jacht vindt op een aantal verschillende manieren plaats:

• Zittend vanaf een boomtak wordt er naar de grond gevlogen;
  

• Ze maken een vlucht over het jachtgebied en spieden hierbij rond;
  

• Vanuit de lucht laten ze zich als een pijl uit de boog afschieten naar de grond.

• Heel soms lopen ze over de grond of lopen ze in het water op zoek naar hun prooi.

Een kleine prooi wordt in één keer doorgeslikt, een grotere prooi wordt eerst in stukken gescheurd.

Voortplanting

De Canadese oehoe graaft zijn nest meestal in de grond en soms worden oude nesten van roofvogels gebruikt. Oehoes paren aan het einde van de winter. Tijdens de baltstijd lopen zowel het mannetje als het vrouwtje met afhangende vleugels en beiden buigen voor elkaar, terwijl ze ondertussen flink schreeuwen. De 2 tot 4 eieren worden gelegd met een tussentijd van 72 uur. De broedduur is 28 - 30 dagen. Het vrouwtje wordt door het mannetje 's nachts gevoerd. De uilskuikens vliegen goed vanaf een week of 10. De ouderzorg gaat door totdat de uilskuikens ongeveer 5 maanden zijn. Het eerste broedsel meestal vanaf 2 jaar, heel soms ook vanaf 1 jaar.

Leefgebied

De Canadese oehoe komt voor van de Rocky Mountains tot aan de westkust van Canada tot aan de westkust van de Verenigde Staten. Ze leven in uitgestrekte open bossen van loof- en naaldbomen tot in de koudere delen waar alleen nog naaldbossen zijn. Daarnaast worden ze gezien in moerasbossen, akkers, grote parken, mangroven en bergachtige streken. In het algemeen op plekken waar grote open velden in de nabijheid zijn.

Beschermd

De Canadese oehoe is beschermd sinds 1970. De hoofdoorzaak van de soortafname is het ingrijpen van de mens in de natuurlijke omgeving van deze oehoe: Wegenbouw, Hoogspanningsdraden, Landbouwgif en illegale jacht.

In Nederland kan de Canadese Oehoe bekeken worden in Uilenpark de Paay .

Tekst: Marianne Sterk

Foto's, www.zootrotters.nl

Copyright DierenNieuws ©

Ereli en Knudde

Ereli en Knudde

http://www.folyfoot.org/ehbo.htm#omgang

Omgang met dieren in nood

• Als u een situatie niet denkt aan te kunnen, haal hulp van iemand die dat wel kan of/en schakel dan bijvoorbeeld een dierenambulance in
• Neem altijd voldoende tijd om eerst de situatie goed in te schatten
• Voorkom gevaar voor uzelf, de omstanders en het slachtoffer
• Blijf kalm, rustig en vastberaden in uw benadering
• Zorg dat al uw bewegingen voor het dier gelijkmatig, kalm en voorspelbaar zijn
• Wend uw ogen van het dier af (tenzij het om uw eigen hond of kat gaat); een directe blik kan bedreigend lijken voor het dier (dus niet strak aankijken, zoals een roofdier een prooi fixeert)
• Loop nooit recht op een angstig dier af, maar probeer min of meer “toevallig” steeds dichterbij te komen
• Houd andere mensen op een afstand tenzij hun hulp van belang kan zijn
• Bescherm uzelf, kijk uit voor hoorns, hoeven, tanden, klauwen, snavels; houd uw gezicht buiten bereik van het dier, draag indien mogelijkheid voor de zekerheid handschoenen
• Denk niet te snel dat een dier dood is; “dode” dieren kunnen onverwachts levendig reageren bij aanraking en vormen dan een gevaar voor de hulpverlener
• Direct contact met sommige diersoorten kan gevaar opleveren voor uw gezondheid, i.v.m. van dier op mens overdraagbare ziekten (zoönosen genaamd). Wees extra voorzichtig met dode én levende vleermuizen (rabies) en vossen (vossenlintworm)
• De meeste dieren zijn veel rustiger in het donker, donkere dozen/kooien en doeken om de dieren mee te bedekken zijn onmisbaar
• Houd het dier slechts zoveel in bedwang als nodig is om het dier of uzelf te beschermen, of om het dier te vervoeren als dat nodig mocht zijn. probeer de meest diervriendelijke methode eerst
• Om het vertrouwen van het dier te winnen, is het beter het dier te leiden of te lokken dan het op te jagen
• Sommige dieren zijn te vangen door ze geleidelijk in te sluiten. Bedenk dat elke beweging die u maakt een ‘vluchtprikkel’  bij het dier teweeg brengt. Probeer het dier dus op een voorzichtige vloeiende manier in te sluiten, steeds dichterbij totdat hij geen kant meer op kan. Dit werkt meestal beter dan achter een dier aan te jagen om het te vangen, omdat de meeste dieren een sneller reactievermogen hebben dan de mens
• Gebruik uw fantasie om te improviseren, elke situatie is immers anders

(wordt vervolgd)

http://www.folyfoot.org/ehbo.htm#omgang

Jakobskruiskruid

Van Wikipedia

Jakobskruiskruid
Jakobskruiskruid
Taxonomische indeling
Rijk : Plantae (Planten) Stam : Embryophyta (Landplanten) Klasse : Spermatopsida (Zaadplanten) Clade : Bedektzadigen Clade : 'nieuwe' Tweezaadlobbigen Clade : Campanuliden Orde : Asterales Familie : Asteraceae (Composietenfamilie) Geslacht : Jacobaea (Jacobskruid)
Soort
Jacobaea vulgaris subsp. vulgaris
Jakobskruiskruid

Jakobskruiskruid (of: Jakobskruid ) (Jacobaea vulgaris subsp. vulgaris syn. Senecio jacobaea L.), niet te verwarren met boerenwormkruid (Tanacetum vulgare ), is een wilde, in de regel tweejarige plant met gele bloempjes uit het geslacht Jacobaea (Jacobskruid), die steeds meer voorkomt in de Nederlandse wegbermen en natuurgebieden en van daaruit in de perceelsranden van weilanden. Sinds 1998 komt de plant in het noorden van Nederland vijf maal zoveel voor. De plant is een pioniersplant en verspreidt zich snel doordat een volwassen plant 75.000 tot 200.000 zaadjes kan produceren, die op open plekken in het gras of de berm makkelijk kiemen. De zaadjes worden door het zaadpluis met de wind meegevoerd.
Jakobskruiskruid is in bermen ook ingezaaid doordat het voorkomt in bermopfleurende kruidenmengsels.

Jakobskruiskruid is een windverspreider, maar niet zo’n goede als algemeen wordt aangenomen. Er is onderzocht door o.a. Poole en Cairns (1940) hoe groot de rol is van de wind bij de verspreiding van de plant. De meeste zaden, zo’n 60  %, vallen binnen de 5 meter naast de moederplant. Blijft er zo’n 40  % over die wat verder vliegt, en daarvan komt 39% binnen een meter of 40 van de moederplant. 1  % van de zaden kan inderdaad veel verder vliegen. Om een levensvatbare populatie te krijgen moeten de zaden wel op een geschikt plekje komen om te kunnen kiemen.

Als je bedenkt dat Jakobskruiskruid gezien de tijdsfactor zich eigenlijk maar voetje voor voetje verspreidt, lijken andere manieren meer logisch. Dieren kunnen het pluis ( pappus ) meenemen in de vacht of veren, maar het kan natuurlijk ook via zaadmengsels, die in het verleden in de bermen zijn toegepast.

In verschillende landen is er een verplichting om Jakobskruiskruid te bestrijden.
De provincie Friesland heeft in augustus 2004 alle planten uit de bermen verwijderd en hoopt dat uit de achtergebleven stukken wortel geen nieuwe planten ontstaan.

Jakobskruiskruid heeft een krans van gele straalbloempjes , dit in tegenstelling tot de ronde bloemen van boerenwormkruid. In de duinen en op diverse andere plaatsen in Nederland, zoals op de Veluwe komen echter planten voor waarbij de straalbloempjes ontbreken (Senecio jacobaea subspecies dunensis ), ook wel duinkruiskruid genoemd.

Het Jakobskruiskruid vormt het hoofdvoedsel voor de zebrarups , de larve van de Sint-jacobsvlinder (Tyria jacobaea ). De rupsen van deze vlinder zijn aangepast aan het eten van Jakobskruiskruid en zijn dus niet gevoelig voor vergiftiging door pyrrolizidine alkaloïden. Jakobskruiskruid vertoont echter na vraat door deze rupsen vaak een geweldig herstelvermogen. Ook de Duinzijdebij (Colletes fodiens , een solitaire bijen soort) is afhankelijk van deze plant. Ze haalt stuifmeel en nectar op het Jakobskruiskruid of op de ondersoort Duinkruiskruid. Ook de kever (Longitarsus jacobaeae ) en de zaadvlieg (Botanophila seneciella ) houden veel van deze plant. Beide soorten zijn inheems en actief in de Benelux.

Giftigheid

Jakobskruiskruid is zeer giftig voor de meeste zoogdieren, dus ook de mens, doordat het zestien verschillende alkaloïden bevat. De bloemen bevatten twee keer zoveel gif als de bladeren. In de plant bevinden pyrrolizidine alkaloïden zich in de N-oxide vorm en zijn dan niet giftig. Pas als de plant opgegeten wordt, worden deze verbindingen met name in de dunne darm omgezet in giftige, vrije alkaloïden die de lever aantasten.

Het grootste gevaar schuilt in hooi en kuilvoer. Ongemerkt kunnen dieren dan het giftige Jakobskruiskruid binnen krijgen. Het verwijderen van de planten uit het hooi is bijna ondoenlijk, omdat de bladeren verbrokkeld kunnen zijn. Het gif bestaat uit pyrrolizidine alkaloïden, die het lichaam binnen 24 tot 48 uur voornamelijk via de nieren verlaten, maar het kan ook via melk en de longen (denk daarbij aan bijv. alcohollucht). Pyrrolizidine alkaloïden hebben een cumulatief effect. Zowel de opname van een grote hoeveelheid in één keer, als de opname van kleine hoeveelheden over langere tijd kunnen leiden tot beschadiging van de lever en ziekteverschijnselen. Hoewel kruiskruidvergiftiging de lever dus op een onomkeerbare manier kan beschadigen, is het effect van deze beschadiging op de gezondheid van een dier niet altijd onomkeerbaar. Tot op zekere hoogte kan de functie van de afgestorven levercellen overgenomen worden door andere levercellen. Als de aangebrachte schade echter te groot is, dan is dit niet meer mogelijk en als de levercapaciteit met 50-70% is afgenomen ontstaan er verschijnselen van leverziekte. Een dier kan dus PA's opnemen, maar als de hoeveelheden zodanig zijn, dat de lever het kan compenseren, zie je niets aan het dier, ook niet in het bloed. Bij hogere niveaus zie je eerst afwijkende bloedwaarden (o.a. leverenzymen), en vervolgens verschijnselen. Hoe hoog deze niveaus zijn is niet bekend, maar dit zal ook per diersoort en per individu verschillen.

Runderen en paarden vermijden het plantje normaal gesproken bij het grazen , maar in tijden van droogte en voedselschaarste kunnen ze het wel gaan eten. Bij runderen kan het gif ook zonnebrand veroorzaken, doordat het gif in het bloed van de haarvaten onder invloed van het UV-licht van de zon schadelijk wordt voor de omliggende weefsels. Schapen eten de plant graag en zijn minder gevoelig voor de gevolgen. Ze krijgen later echter wel problemen in de groei.

Allergie

Jakobskruiskruid kan na huidcontact een allergische reactie geven, die "Compositae dermatitis" wordt genoemd. Deze allergie treedt op na huidcontact of na opname van planten(delen) via de mond. De allergie wordt niet veroorzaakt door de pyrrolizidine alkaloiden, maar door andere stoffen, de zogenaamde sesquiterpene lactonen, die in veel planten van de Composietenfamilie voorkomen. Het is daarom aan te raden om bij het aanraken van de bloemen en planten handschoenen te dragen.

Bestrijding

De plant kan handmatig verwijderd worden, maar er moet dan goed opgelet worden dat er geen stukjes wortel achterblijven, omdat de plant daarop weer opnieuw kan uitlopen.

Recent DNA-onderzoek

Uit recent DNA-onderzoek (Pelser et al , 2002) is gebleken dat Jakobskruiskruid, samen met enkele andere voornamelijk Euraziatische Kruiskruid-soorten nauwer verwant is met andere geslachten in het tribus Senecioneae dan met soorten die tot het geslacht Senecio gerekend worden. In de onlangs uitgekomen 23e editie van Heukels' flora van Nederland wordt Jakobskruiskruid gerekend tot het geslacht Jacobaea . De huidige wetenschappelijke naam van de soort is Jacobaea vulgaris (Pelser et al , 2006).

Volksnamen

• Annebienaboompje
• Arabiersboompje
• Beestebloemen (Land van Vollenhove)
• Grondheel
• Jacobsbloem
• Koebloemen (Land van Vollenhove)
• Munneke blaade (Texel)
• Sint-Jacobsbloem
• Sint-Jaokobskroed (Zuid-Limburg)
• Strommel (Waterland)
• IJzerboompje (Zwolle)

Fotos

plant met ontbrekende straalbloempjes	meerjarige plant na de bloei	Jakobskruiskruid in voorjaar na bloei vorig jaar	Eitjes van de St Jakobsvlinder op Jakobskruiskruid	Zebrarupsen op Jakobskruiskruid
Rozet in weidepaal	Detail van het blad van de dezelfde rozet als op de paal	Meestal een rode stengel, maar niet altijd

Ook dieren geven en krijgen bloed

Lezer Masselis uit Beringen vraagt zich af of er bloedbanken voor dieren bestaan, net als voor de mens. Jawel, zegt dokter Rob Lückerath, maar niet in België.

  Roel Vandecasteele

grappige dierenfoto's

Groetjes,
Ereli en Knudde

Geoffroy kat (Leopardus Geoffroyi)

De geoffroy kat is een kleine kat die voorkomt in hoger gelegen open bossen en struikbegroeiing in Bolivia, Zuid-Brazilië, Argentinië, Paraguay, Uruguay en delen van Chili, zuidelijk tot in Vuurland. Hij is vernoemd naar de natuuronderzoeker Geoffroy St. Hilaire, die deze soort ontdekte.

Naaste verwanten zijn de ocelot, de margay, de nachtkat en de tijgerkat.
Deze maken allen deel uit van het geslacht Leopardus.
De geoffroy kat is een sterk bedreigde soort. De vraag naar zijn bijzonder mooie, sterk gevlekte vacht werd nog groter toen de jacht op andere gevlekte katachtigen strafbaar werd.

De geoffroy kat is een bosdier, maar ze mijden de dichtste delen van de jungle en hebben een voorkeur voor hooggelegen, droge landschappen, waar bomen en struiken voldoende dekking bieden. Ze leven tot op 3300 meter hoogte, hoger dan de meeste Zuid-Amerikaanse katachtigen. De kleur en tekening van de vacht verschilt naar het gebied waarin deze katten voorkomen. In het Noorden is de hoofdkleur fel okerkleurig en is het lichaam bedekt met vele kleine, ronde, zwarte vlekken. In het Zuiden is de hoofdkleur van de vacht zilvergrijs en de vlekken zijn tot kleine rozetten gerangschikt.
Het is een handige en wendbare klimmer die de grootste deel van de tijd doorbrengt in bomen. Bij het klimmen maakt hij gebruik van zijn vlijmscherpe nagels. Het mannetje markeert het territorium door boomstammen en takken met urine te besproeien en zijn geurklieren tegen takken en twijgen aan te wrijven.

Mede door zijn lenige lichaamsbouw is de geoffroy kat een succesvolle jager. 's Nachts kruipt de kat geruisloos door de ondergroei en zoekt naar prooidieren zoals vogels, kleine zoogdieren en insecten. Het zijn hele goeie zwemmers en vangen als ze in de buurt van water leven soms zelfs vissen.
Kleine katten die zoals de geoffroy kat vooral 's nachts actief zijn, gaan meestal in de ochend-en avondschemering op jacht. Anders dan bij de grote katten, die niet zelden prooien met een omvang tot een derde van hun lichaamsgewicht vangen en verslinden en dan voor een paar dagen genoeg te eten hebben, zijn de maaltijden van kleine katten minder omvangrijk. Daardoor moeten ze één of twee maal per dag een prooi zien te bemachtigen.
De geoffroy kat bespeurt ieder geluid waarmee een potentieel slachtoffer zijn positie verraadt, wacht geduldig af en slaat op het juiste moment vanuit een hinderlaag toe. Als de kat zijn slachtoffer op de grond vasthoudt, doodt hij hem met een beet en eet het dier helemaal op.

Alleen in de paartijd komt deze solitair levende kat soortgenoten tegen. Het vrouwtje geeft haar paringsbereidheid aan met bepaalde geurstoffen. Vervolgens reageert ze afwijzend en bepaalt tenslotte het moment van de paring zelf. Na de paring verjaagt ze de partner direct. Vlak voordat ze haar jongen werpt, komt het vrouwtje uit de bomen en maakt een nest in het struikgewas tussen de rotsen. De worp bestaat uit één tot drie jongen. Zij zijn bij de geboorte blind en volkomen van hun moeder afhankelijk. De moeder verdedigt ze fel. Niet in de laatste plaats tegen volwassen soortgenoten die de jongen zouden doden en opeten. Als de jongen hun ogen geopend hebben en ze stevig op hun poten staan, leert de moeder ze jagen. Na enkele maanden gaat het gezin uiteen.

Voor het maken van een bontmantel van gemiddelde lengte zijn ongeveer 25 geoffroy kattenpelzen nodig. Weliswaar is de handel op dit moment verboden, maar de illegale jacht gaat gewoon door. STOP DE HANDEL IN BONT!!!!!

Tekst en foto's: Babette de Jonge
Website: www.wildcatsmagazine.nl

Copyright DierenNieuws ©

De Chihuahua

De geschiedenis van de Chihuahua

De Chihuahua is één van de oudste hondenrassen. Historici hebben eindeloos gespeculeerd over het ontstaan van dit hondje - het kleinste hondenras ter wereld.

Hoewel de exacte historie van dit bijzondere hondenras een goed bewaard geheim lijkt, zijn er voldoende bewijzen gevonden om aan te nemen dat de Chihuahua zijn oorsprong vindt in Mexico. Het hondje dankt zijn naam dan ook aan de grootste staat van Mexico waarnaar hij is vernoemd: de staat Chihuahua (oppervlakte:
244.938 km2).

Het is zo goed als zeker dat de kleine hondjes een belangrijke rol speelden in het leven van diverse Indianenvolkeren, vooral in dat van de Tolteken en de Azteken. De Tolteken was een Indianenvolk dat leefde in Mexico van de tiende tot de twaalfde eeuw. Vermoed wordt dat zij de kleine hondjes die in het wild leefden, hebben gevangen en getemd tot huisdier.
Hun afstammelingen, de Azteken, offerden mensen - soms wel tweehonderd per dag - in de overtuiging dat anders de zon niet meer zou opkomen. Vermoedelijk gebruikten de Azteken de kleine hondjes als zoenoffer bij begrafenissen. Ze geloofden dat de ziel van het gele hondje in staat was om de ziel van zijn overleden baasje veilig naar het hiernamaals te begeleiden. Tot ongetwijfeld groot genoegen van de hondjes waren de Azteken ervan overtuigd dat het hondje hiertoe alleen bereid zou zijn als hij tijdens zijn leven goed was verzorgd door zijn meester. En zo ontbrak het hem dus aan niets. Uit de tijd van de Tolteken en de Azteken zijn ook diverse gravures, tekeningen en beeldjes teruggevonden van kleine, haarloze hondjes waaruit blijkt dat de hond door de Indianenvolkeren als heilig dier werd beschouwd.

Aanhangers van de 'delicatesse-legende' houden het erop dat de Chihuahua - of in ieder geval zijn voorouders - als delicatesse diende voor de Tolteken en later voor de Azteken. De theorie over een kruising tussen een knaagdier en een hond lijkt het meest onwaarschijnlijk.

Omstreeks 1880 kwamen de hondjes ook op kleine schaal voor in Amerika. De van de Indianen gekochte kleine viervoetertjes werden door Amerikaanse toeristen als souvenir mee naar huis genomen. Al snel werd het hondje in de Verenigde Staten erg populair. De eerste registraties van Chihuahua's in Amerika dateren uit 1904. Het hondje veroverde snel terrein: in 1958 stonden er bijna vijftigduizend ingeschreven. In Nederland werd de eerste Chihuahua - geïmporteerd vanuit de Verenigde Staten - in 1957 ingeschreven onder de naam Goedbloed's Bambi.

Van oorsprong kortharig

De Chihuahua is van oorsprong kortharig. De langhaar-variëteit is vermoedelijk pas in de jaren dertig in de Verenigde Staten ontstaan door de korthaar te kruisen met een aantal langharige dwergrassen. In 1952 werd de langharige Chihuahua door de Fédération Cynologique Internationale (FCI) officieel erkend als ras.

Kortharige Chihuahua
Korte, glanzende en zachte vacht over het hele lichaam. Als er sprake is van een ondervacht, hoort het haar iets langer te zijn. Op de keel en buik mag het haar iets dunner zijn. Op de nek en de staart is het haar wat langer.

Langharige Chihuahua
Fijne, zijdeachtige vacht, glad of lichtgolvend. Bij voorkeur geen dikke ondervacht. Prluimen rond de nek, oren en aan de achterkant van de voor- en achterpoten en op de staart. Een zogenaamde kraag van langere haren rond de nek is zeer gewenst.

Karakter

De Chihuahua is een temperamentvolle, levenslustige hond die bijzonder aanhankelijk is. Hij is nieuwsgierig van aard en is - ondanks zijn kleine formaat - een dapper hondje dat zelfs de grootste hondenrassen zal uitdagen. De kortharige Chihuahua wordt over het algemeen als ¨iets feller¨ ervaren als de langharige Chihuahua.

De Rasstandaard

Elk hondenras heeft zijn eigen schoonheidsideaal. Dit ideaalbeeld wordt bepaald en vastgelegd in een zogenaamde rasstandaard door de officiële rasvereniging in het land van oorsprong van het desbetreffende hondenras; in het geval van de Chihuahua dus in Mexico.

Een rasstandaard geeft fokkers een soort leidraad om ¨de perfecte hond¨ van dat ras te kunnen fokken. Ook dient de rasstandaard als houvast voor de keurmeesters op tentoonstellingen om tot een zo objectief mogelijke beoordeling van de honden te komen.

asserjournaal.nl


kwinten-kip.tripod.com/

dierenportret.prachtdier.nl
Ereli en Knudde