leuke foto's

    Kittenstoel

      robt

      haar-teveel

      kom je spelen   

groetjes,Martine en abike

Ook dieren geven en krijgen bloed

Lezer Masselis uit Beringen vraagt zich af of er bloedbanken voor dieren bestaan, net als voor de mens. Jawel, zegt dokter Rob Lückerath, maar niet in België.

In Nederland bestaat een bloedbank voor dieren. In België tot nu toe nog niet. Belgische dierenartsen kunnen in Nederland bloed bestellen.

Waar zijn bloedbanken en bloedtransfusies voor dieren goed voor?

Rob Lückerath: ' Er zijn minstens vier goede redenen, vergelijkbaar met de mens, waarom we extra bloed toedienen aan een dier: aanvulling van rode bloedcellen (voor het transport van zuurstof), aanvulling van bloedplaatjes (voor de stolling), aanvulling van stollingsfactoren (bij hemofilie) en plasmatransfusies om de oncotische druk (die zorgt voor het behoud van het water in de bloedbaan) en de wondheling te verbeteren.'

'Bloedtransfusies gebeuren voornamelijk bij paarden en honden. We kunnen bloed van de hond zelf geven ( autoloog bloed ). Als we een operatie vooraf kunnen plannen of als er tijdens een operatie veel bloed verloren gaat, kunnen we het bloed dan weer terug in het dier laten lopen. Ofwel geven we bloed van een andere hond ( alloloog bloed ). Hierbij moeten we rekening houden met de verschillende bloedgroepen van de dieren. Bij paarden bestaan er dertig bloedgroepen, bij een hond zeven. Het principe van transfusie en van bloedgroepen is voor mens en dier exact hetzelfde, met reacties die optreden als de bloedgroepen verschillen. Bij honden merkt men dat de transfusiereacties milder zijn'

Als we geen bloedbanken in België hebben, hoe wordt het probleem van een bloedtransfusie dan opgelost?

'Hoewel er geen commerciële bloedbank is, bestaan er wel opvangzakken met antistollingsproduct. Dat is noodzakelijk want iedereen weet dat als je een wondje hebt, het bloed rap een korstje vormt. Het stolt dus en dan kun je het niet meer in een dier laten lopen. Met speciale zakken kan een dierenarts bloed opvangen van een donor en vervolgens toedienen aan een gewond dier. Sommige dierenklinieken - zoals de Dienst Kleine Huisdieren op de Universiteit Gent - hebben wel een privébloedbank, waar ze geconcentreerde rode bloedcellen en plasma bewaren om meteen aan spoedeisende patiënten te kunnen geven.'

Is het gek om te stellen dat een dierenarts dus eigenlijk zelf zijn bloedbank creëert?

'In principe heeft iedere dierenarts zijn eigen bestand van donordieren. Een donorhond moet aan bepaalde eisen voldoen: minstens 25 kg wegen; voldoende bloed in zich hebben; en een hoge hematocrietwaarde hebben. Labradors en herders zijn voorbeelden. De hematocriet (Hct) is de verhouding van rode bloedcellen t.o.v. de hoeveelheid bloed. Hoe hoger de Hct, hoe meer zuurstoftransport mogelijk is. '

'Voorts moet het dier gezond zijn. Dat betekent onder andere goed gevaccineerd, jonger dan 10 jaar, enzovoort. Om het risico op transfusiereacties te verkleinen, mag het donordier zelf nog geen transfusies gekregen hebben en worden teven geweerd die al een nestje hebben gehad. Contact met het bloed van de pups in de baarmoeder kan immers leiden tot de aanmaak van antistoffen tegen bepaalde bloedgroepen.'

'In onze praktijk werkt het als volgt: in een bestand staan de donorhonden gelabeld met bloedgroep. Deze honden worden om de drie maanden gecontroleerd op gezondheid. Mocht zich een acuut probleem voordoen, dan wordt de eigenaar van de donorhond gevraagd om te komen. Voor ultraspoed hebben we onze eigen newfoundlander. En bij een privébloedbank wordt actief gezocht naar mogelijke donoren die op geregelde tijdstippen kunnen langskomen voor een bloedgift.'

Nog een laatste advies?

'Het zou prachtig zijn als mensen de bloedgroep van hun hond standaard zouden laten bepalen bij hun dierenarts. In een spoedgeval kan het dier dan zonder verwijl het juiste bloed toegediend krijgen. Een dier verschilt op dat vlak in niets van de mens.'

  Roel Vandecasteele

(NB)

grappige dierenfoto's

Groetjes,
Ereli en Knudde

Geoffroy kat (Leopardus Geoffroyi)

De geoffroy kat is een kleine kat die voorkomt in hoger gelegen open bossen en struikbegroeiing in Bolivia, Zuid-Brazilië, Argentinië, Paraguay, Uruguay en delen van Chili, zuidelijk tot in Vuurland. Hij is vernoemd naar de natuuronderzoeker Geoffroy St. Hilaire, die deze soort ontdekte.

Naaste verwanten zijn de ocelot, de margay, de nachtkat en de tijgerkat.
Deze maken allen deel uit van het geslacht Leopardus.
De geoffroy kat is een sterk bedreigde soort. De vraag naar zijn bijzonder mooie, sterk gevlekte vacht werd nog groter toen de jacht op andere gevlekte katachtigen strafbaar werd.

De geoffroy kat is een bosdier, maar ze mijden de dichtste delen van de jungle en hebben een voorkeur voor hooggelegen, droge landschappen, waar bomen en struiken voldoende dekking bieden. Ze leven tot op 3300 meter hoogte, hoger dan de meeste Zuid-Amerikaanse katachtigen. De kleur en tekening van de vacht verschilt naar het gebied waarin deze katten voorkomen. In het Noorden is de hoofdkleur fel okerkleurig en is het lichaam bedekt met vele kleine, ronde, zwarte vlekken. In het Zuiden is de hoofdkleur van de vacht zilvergrijs en de vlekken zijn tot kleine rozetten gerangschikt.
Het is een handige en wendbare klimmer die de grootste deel van de tijd doorbrengt in bomen. Bij het klimmen maakt hij gebruik van zijn vlijmscherpe nagels. Het mannetje markeert het territorium door boomstammen en takken met urine te besproeien en zijn geurklieren tegen takken en twijgen aan te wrijven.

Mede door zijn lenige lichaamsbouw is de geoffroy kat een succesvolle jager. 's Nachts kruipt de kat geruisloos door de ondergroei en zoekt naar prooidieren zoals vogels, kleine zoogdieren en insecten. Het zijn hele goeie zwemmers en vangen als ze in de buurt van water leven soms zelfs vissen.
Kleine katten die zoals de geoffroy kat vooral 's nachts actief zijn, gaan meestal in de ochend-en avondschemering op jacht. Anders dan bij de grote katten, die niet zelden prooien met een omvang tot een derde van hun lichaamsgewicht vangen en verslinden en dan voor een paar dagen genoeg te eten hebben, zijn de maaltijden van kleine katten minder omvangrijk. Daardoor moeten ze één of twee maal per dag een prooi zien te bemachtigen.
De geoffroy kat bespeurt ieder geluid waarmee een potentieel slachtoffer zijn positie verraadt, wacht geduldig af en slaat op het juiste moment vanuit een hinderlaag toe. Als de kat zijn slachtoffer op de grond vasthoudt, doodt hij hem met een beet en eet het dier helemaal op.

Alleen in de paartijd komt deze solitair levende kat soortgenoten tegen. Het vrouwtje geeft haar paringsbereidheid aan met bepaalde geurstoffen. Vervolgens reageert ze afwijzend en bepaalt tenslotte het moment van de paring zelf. Na de paring verjaagt ze de partner direct. Vlak voordat ze haar jongen werpt, komt het vrouwtje uit de bomen en maakt een nest in het struikgewas tussen de rotsen. De worp bestaat uit één tot drie jongen. Zij zijn bij de geboorte blind en volkomen van hun moeder afhankelijk. De moeder verdedigt ze fel. Niet in de laatste plaats tegen volwassen soortgenoten die de jongen zouden doden en opeten. Als de jongen hun ogen geopend hebben en ze stevig op hun poten staan, leert de moeder ze jagen. Na enkele maanden gaat het gezin uiteen.

Voor het maken van een bontmantel van gemiddelde lengte zijn ongeveer 25 geoffroy kattenpelzen nodig. Weliswaar is de handel op dit moment verboden, maar de illegale jacht gaat gewoon door. STOP DE HANDEL IN BONT!!!!!

Tekst en foto's: Babette de Jonge
Website: www.wildcatsmagazine.nl

Copyright DierenNieuws ©

De Chihuahua

De geschiedenis van de Chihuahua

De Chihuahua is één van de oudste hondenrassen. Historici hebben eindeloos gespeculeerd over het ontstaan van dit hondje - het kleinste hondenras ter wereld.

Hoewel de exacte historie van dit bijzondere hondenras een goed bewaard geheim lijkt, zijn er voldoende bewijzen gevonden om aan te nemen dat de Chihuahua zijn oorsprong vindt in Mexico. Het hondje dankt zijn naam dan ook aan de grootste staat van Mexico waarnaar hij is vernoemd: de staat Chihuahua (oppervlakte:
244.938 km2).

Het is zo goed als zeker dat de kleine hondjes een belangrijke rol speelden in het leven van diverse Indianenvolkeren, vooral in dat van de Tolteken en de Azteken. De Tolteken was een Indianenvolk dat leefde in Mexico van de tiende tot de twaalfde eeuw. Vermoed wordt dat zij de kleine hondjes die in het wild leefden, hebben gevangen en getemd tot huisdier.
Hun afstammelingen, de Azteken, offerden mensen - soms wel tweehonderd per dag - in de overtuiging dat anders de zon niet meer zou opkomen. Vermoedelijk gebruikten de Azteken de kleine hondjes als zoenoffer bij begrafenissen. Ze geloofden dat de ziel van het gele hondje in staat was om de ziel van zijn overleden baasje veilig naar het hiernamaals te begeleiden. Tot ongetwijfeld groot genoegen van de hondjes waren de Azteken ervan overtuigd dat het hondje hiertoe alleen bereid zou zijn als hij tijdens zijn leven goed was verzorgd door zijn meester. En zo ontbrak het hem dus aan niets. Uit de tijd van de Tolteken en de Azteken zijn ook diverse gravures, tekeningen en beeldjes teruggevonden van kleine, haarloze hondjes waaruit blijkt dat de hond door de Indianenvolkeren als heilig dier werd beschouwd.

Aanhangers van de 'delicatesse-legende' houden het erop dat de Chihuahua - of in ieder geval zijn voorouders - als delicatesse diende voor de Tolteken en later voor de Azteken. De theorie over een kruising tussen een knaagdier en een hond lijkt het meest onwaarschijnlijk.

Omstreeks 1880 kwamen de hondjes ook op kleine schaal voor in Amerika. De van de Indianen gekochte kleine viervoetertjes werden door Amerikaanse toeristen als souvenir mee naar huis genomen. Al snel werd het hondje in de Verenigde Staten erg populair. De eerste registraties van Chihuahua's in Amerika dateren uit 1904. Het hondje veroverde snel terrein: in 1958 stonden er bijna vijftigduizend ingeschreven. In Nederland werd de eerste Chihuahua - geïmporteerd vanuit de Verenigde Staten - in 1957 ingeschreven onder de naam Goedbloed's Bambi.

Van oorsprong kortharig

De Chihuahua is van oorsprong kortharig. De langhaar-variëteit is vermoedelijk pas in de jaren dertig in de Verenigde Staten ontstaan door de korthaar te kruisen met een aantal langharige dwergrassen. In 1952 werd de langharige Chihuahua door de Fédération Cynologique Internationale (FCI) officieel erkend als ras.

Kortharige Chihuahua
Korte, glanzende en zachte vacht over het hele lichaam. Als er sprake is van een ondervacht, hoort het haar iets langer te zijn. Op de keel en buik mag het haar iets dunner zijn. Op de nek en de staart is het haar wat langer.

Langharige Chihuahua
Fijne, zijdeachtige vacht, glad of lichtgolvend. Bij voorkeur geen dikke ondervacht. Prluimen rond de nek, oren en aan de achterkant van de voor- en achterpoten en op de staart. Een zogenaamde kraag van langere haren rond de nek is zeer gewenst.

Karakter

De Chihuahua is een temperamentvolle, levenslustige hond die bijzonder aanhankelijk is. Hij is nieuwsgierig van aard en is - ondanks zijn kleine formaat - een dapper hondje dat zelfs de grootste hondenrassen zal uitdagen. De kortharige Chihuahua wordt over het algemeen als ¨iets feller¨ ervaren als de langharige Chihuahua.

De Rasstandaard

Elk hondenras heeft zijn eigen schoonheidsideaal. Dit ideaalbeeld wordt bepaald en vastgelegd in een zogenaamde rasstandaard door de officiële rasvereniging in het land van oorsprong van het desbetreffende hondenras; in het geval van de Chihuahua dus in Mexico.

Een rasstandaard geeft fokkers een soort leidraad om ¨de perfecte hond¨ van dat ras te kunnen fokken. Ook dient de rasstandaard als houvast voor de keurmeesters op tentoonstellingen om tot een zo objectief mogelijke beoordeling van de honden te komen.

bron dierennieuws.nl

Ereli en Knudde

dierenvriendschap

asserjournaal.nl


kwinten-kip.tripod.com/

dierenportret.prachtdier.nl
Ereli en Knudde

AMSTERDAM - Sugar heeft maar twee poten, maar dat deert de Taiwanese hond niet. De tweevoeter werd een paar maanden geleden meer dood dan levend gevonden en liefdevol opgenomen door dierenbeschermers. Het dier had al een kort leven vol ziekte, misbruik en mishandeling achter zich.

De mishandelde Sugar leeft heel vrolijk verder op 2 pootjes

Toen Sugar werd aangetroffen, lag het beestje in de onbarmhartig schijnende Taiwanese zon op een plat dakje, bijna aan het eind van zijn Latijn. Een dierenarts constateerde dat de hond ook een hersenbeschadiging had opgelopen en op meerdere plaatsen gebroken pootjes.

De organisatie achter www.AnimalsTaiwan.org zorgde voor een rolstoel en een nieuw onderkomen. Sugar heeft z'n vertrouwen in de mens nog niet verloren, want hij speelt als een puppy met iedereen die het maar wil weten.

Groetjes Ereli en  Knudde

De vriendschap van een poes of kat
is vriendschap voor het leven
voor een ander niet te zien
hoeveel zo'n beestje geven kan.

Want  ben je eens verdrietig
dan kijkt zij of hij je aan
alsof ze zeggen willen
ik zal altijd naast je staan.

En als je dan weer vrolijk bent
dan slaan ze met hun staart
en miauwt alsof ze zeggen willen
dat hebben we weer geklaard.

Zo'n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
zo'n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven.



groetjes, Martine en abike

Mijn hond

Mijn hond die zat buiten op de deurmat
In de hof naderde buurman’s kat
De hond die dacht: wat krijgen we nou?
De kat die miauwde: juist iets wat ik wou

Ben jij baasjes hond?
Houdt maar vlug je grote mond
Scheer je weg, waf….waf, of het is hier raak
Scheer jij je weg, sis….sis, of het is hier gekraak

En de kat die liep boos weg op haar stoute tenen
De hond stak zijn staart tussen zijn benen
Hij keerde terug naar de deurmat
De kat miauwde nog eens: wel, scheelt er nu nog wat!

De hond was zielig
De kat was verdrietig
De hond had een trieste snuit
En de kat die trok er verder op uit

groetjes, Martine en abike

            Duggy-Buggy

            Iets kwijt?

            water drinken

(HLN)

Ereli en Knudde

Het zeepaardje

Het zeepaardje behoort net als naaldvissen tot de familie van de Syngnathidae. Er zijn ongeveer 32 soorten zeepaardjes bekend, variërend van 2 tot 30 centimeter. Ze worden, afhankelijk van de soort, ongeveer 1 tot 4 jaar oud.

Zeepaardjes zijn zeer wijd verspreid over zowel de tropische als de gematigde wereldzeeën. Ze komen voornamelijk voor in de Indo-Pacifische en West-Atlantische regionen. Leefgebieden van zeepaardjes zijn rivieruitmondingen in zee, zeegrassen, mangroven en koraalriffen.

Het zeepaardje is een zeer opmerkelijk dier. Met name het uiterlijk van dit visje maakt dat het zeer sprookjesachtig aandoet. De kop lijkt op die van een paard en de huid bestaat niet uit schubben, maar uit botachtige richels.

Hoewel de staart van de meeste vissen bestaat uit een dubbele staartvin, is de staart van het zeepaardje een soort van grijpstaart, waarmee de vissen zich vaak gedurende lange tijd vasthouden aan waterplanten. De kleur van het zeepaardje is aangepast aan de omgeving. Omdat het trage zwemmers zijn, zijn ze afhankelijk van deze camouflage.

Niet alleen het uiterlijk, maar zeker ook het gedrag van dit visje is zeer bijzonder te noemen. Veruit de meeste soorten zeepaardjes zijn monogaam. Ze hebben een partner voor het leven, waarmee ze in het paarseizoen na elke bevalling opnieuw paren. Opmerkelijkst hierbij is dat het vrouwtje bij de paring de eitjes in de buidel van het mannetje legt, waarin het mannetje ze bevrucht en uitbroedt. Het is daarom bij deze visjes het mànnetje dat van de jongen bevalt als de eitjes uitkomen.

Iedere ochtend gedurende de zwangerschap van het mannetje ontmoeten de koppeltjes elkaar opnieuw. Bij deze ontmoeting verschieten de zeepaardjes van kleur en voeren gedurende 10 minuten een soort dans op, waarbij ze met de staarten in elkaar krullen en zo sierlijk om elkaar heen draaien. Is het mannetje bevallen van de jongen, dan zullen ze bij de ontmoeting opnieuw paren.

Het zeepaardje is een bedreigde diersoort. Ze worden bedreigd door de combinatie van enerzijds overbevissing voor traditionele medicijnen, curiosa en aquariumhandel en anderzijds door de degradatie van hun leefgebied.

Tijdens een wereldconferentie over handel in dieren (CITES) eind 2002, zijn zeepaardjes officieel op de Appendix II lijst gezet. Voor de vele lidstaten was het bewezen dat het zeepaardje inderdaad bedreigd wordt. Indeling op deze lijst wil zeggen dat er niet meer zonder meer in de dieren mag worden gehandeld. Er worden onder andere visquota ingesteld.

De toekomst van het zeepaardje is hiermee niet per definitie verzekerd. Veel hangt af van de acties die de lidstaten ondernemen, zoals het toezien op handhaving van de quota en het terugdingen van de illegale vangst en handel. Laten we hopen dat ze er op tijd bij waren, zodat dit mysterieuze schepsel ook voor de volgende generaties bewaard blijft.

Suzanne Tump




Ereli en
Knudde

Gekko en mossel zorgen samen voor superlijm

  De kleeftechniek van gekko's en het plaksel van mosselen vormen samen de ideale lijm. Het materiaal hecht namelijk ook op natte ondergrond. Dat hebben Amerikaanse wetenschappers ontdekt, zo meldt de Britse omroep BBC .

'Geckel' bestaat uit een soort silicone fiber en een polymeer, die gelijk is aan de lijm die mosselen gebruiken.

Volgens de ontdekkers kan de lijm ook worden ingezet in de medische wereld, zoals het hechten van wonden. "Geckel kan verband en medicinale pleisters waterdicht houden", zegt professor Messersmith van de Northwestern University vlak bij Chicago.

Setae

De pootjes van de reptielen hechten zeer makkelijk aan oppervlakten. Sommige studies beweren dat gekko's zelfs honderd keer hun eigen lichaamsgewicht kunnen dragen. De kracht zit vooral in de miljarden minuscule haartjes onder de poten, ook wel setae genoemd.

Door een lichte onbalans ontstaan kleine elektrische schokken. Hierdoor trekken de moleculen van de pootjes en de ondergrond elkaar zeer sterk aan. Gecombineerd met het plaksel van mosselen ontstaat er een enorm sterke lijm, die ook tegen water bestand is, aldus de ontdekkers.

Nasa

De studies werden ondersteund door onder meer NASA en de National Institute of Health. De bevindingen van de wetenschappers zijn gepubliceerd in het wetenschapsblad Nature.

( Elsevier )

dierentuinen Zoop
Erel

Knudde