DE OUDE KAT

N.B. De teksten van onze hand-outs zijn vervaardigd niet alleen aan de hand van wetenschappelijke literatuur, maar ook van onze eigen inzichten op basis van persoonlijke ervaringen. Daarom kan de informatie voor een deel afwijken van de gangbare literatuur.
“Katten hebben negen levens”. “Katten kunnen heel oud worden”. Er doen heel wat verhaaltjes over katten de ronde. Iedereen kent wel iemand in zijn of haar omgeving met een kat die ver boven de twintig is geworden….. Helaas geldt toch ook voor katten dat ouderdom met gebreken komt. Voor de ene kat wat vroeger dan de ander, maar katten moeten als “senioren” beschouwd worden boven de leeftijd van 10-12 jaar. Natuurlijk kunnen we niet alle ziekten opsommen die kunnen optreden bij de oudere kat, maar voor een aantal geldt dat ze relatief vaker voorkomen en vrij goed te herkennen zijn. En als een aandoening vroegtijdig herkend en onderkend wordt, dan zijn er (nog) mogelijkheden om er iets aan te doen.

Nierfalen
Bij oudere katten komt het relatief vaak voor dat de nieren niet goed meer functioneren. We spreken dan over de chronische interstitiele nefritis of schrompelnier. Bij deze nieraandoening wordt het functionele nierweefsel vervangen door bindweefsel. De nieren kunnen het bloed niet voldoende ontgiften en de katten worden ziek. We zien een slechte eetlust, veel drinken en plassen, regelmatig braken, sloomheid, vermagering en een mottige vacht. Uiteindelijk raken de katten uitgedroogd, doordat de urine onvoldoende geconcentreerd is.
De diagnose wordt gesteld door middel van een bloed- en urine onderzoek. Tijdig onderkennen van nierfalen is van belang: we kunnen infusen toedienen, nierdieet geven en ondersteunende maatregelen nemen in de vorm van homeopathie (Mac Samuel® Niertonicum) of medicijnen tegen misselijkheid.

Hartproblemen
De meest voorkomende hartaandoening bij katten is een afwijking van de hartspier, die we cardiomyopathie noemen. Hierbij verdikt de hartspier ten koste van de grootte van het lumen van het hart, waardoor het rondpompen van bloed weinig efficiënt verloopt. Deze hartaandoening is echter niet een typische oude katten kwaal! Sterker nog het is een aandoening die het vaakst gezien wordt bij jong volwassen katten. Bij oudere katten moeten we alert zijn op andere hartaandoeningen zoals klepgebreken en hartritmestoornissen. Er kunnen bijvoorbeeld ontstekingen van de hartkleppen ontstaan ten gevolge van ontstoken tandvlees door gebitsproblemen, maar bij oudere dieren kunnen de hartkleppen ook slechter gaan functioneren doordat ze stugger en/of onregelmatig van vorm worden door een soort verbindweefseling (een soort slijtage). Een te hoge bloeddruk en een te snel werkende schildklier hebben ook secundaire effecten op de hartfunctie (zie daar)! De diagnose wordt gesteld door middel van klinisch onderzoek, eventueel röntgenologisch onderzoek van de borstholte en een echografie (en ECG) van het hart. De behandeling wordt op de individuele patiënt afgestemd.

Schildklier
Bij oudere katten komt relatief vaak een te snel werkende schildklier voor. Ten gevolge van meestal goedaardige tumoren in de schildklier wordt een overmaat aan schildklierhormoon geproduceerd. Dit hormoon jaagt de stofwisseling van de kat op, waardoor de kat flink kan vermageren. De kat heeft continue honger en is dan ook de hele dag op zoek naar eten. Verder zien we vaak onrust bij deze patiënten. Ze maken een opgejaagde, hyperactieve indruk. Niet alleen de stofwisseling, maar ook de bloeddruk en de hartfrequentie worden opgejaagd. Uiteindelijk kunnen zelfs ernstige hartritmestoornissen ontstaan. De diagnose wordt gesteld door middel van een bloedonderzoek. Soms is de vergrote schildklier zelfs te voelen. De behandelingsmogelijkheden zijn divers: het afwijkende deel van de schildklier kan operatief verwijderd worden, maar er bestaan ook medicijnen die de productie van schildklierhormonen afremmen. Er zijn ook mogelijkheden om de schildklier met radio-actief Jodium te behandelen. Dit laatste is specialistenwerk en wordt slechts in enkele klinieken in Nederland gedaan. Welke behandelingsmogelijkheid gekozen wordt hangt af van de leeftijd van de kat, de algemene conditie, de conditie van het hart en de wens van de eigenaar.

Suikerziekte
Het beeld van suikerziekte kan lijken op dat van de te snel werkende schildklier. Ook deze katten hebben honger en eten dus veel, maar worden ondanks dat erg mager. Ze drinken en plassen meestal erg veel. De diagnose wordt gesteld door middel van bloed- en urineonderzoek. De behandeling bestaat uit het toedienen van insuline. Bij de meeste katten moet dat 2 x per dag. Om de juiste dosering insuline in te stellen is zeker in het begin van de behandeling regelmatig een bloedsuiker controle nodig.

Hypertensie
Hypertensie is een te hoge bloeddruk. Een te hoge bloeddruk komt bij katten regelmatig voor. Het kan het gevolg zijn van nierfalen, hartproblemen, een te snel werkende schildklier of een bijnierprobleem. Vaak zien we het dus als complicatie van een andere aandoening, waarbij dan ook de symptomen van de primaire aandoening het meest zullen opvallen. Soms treden echter de gevolgen van de te hoge bloeddruk duidelijk op de voorgrond: vooral het plotselinge optreden van blindheid is een teken aan de wand! Andere katten laten weer alleen een algehele malaise zien. De diagnose is eenvoudig indien de juiste apparatuur voorhanden is. In onze kliniek wordt met behulp van een Doppler apparaat een bloeddrukmeting gedaan. De behandeling is afhankelijk van de oorzaak van de te hoge bloeddruk. Een tijdige behandeling kan veel ellende voorkomen!

Gebit
Een gezond gebit is natuurlijk gedurende het hele leven van groot belang. Het blijkt echter dat op oudere leeftijd relatief meer gebitsproblemen voorkomen. Deze problemen variëren van tandsteen en loszittende elementen tot tandhalslaesies en wortelabcessen bij katten. Een ongezond gebit geeft aanleiding tot ontstoken tandvlees en mondslijmvlies. Vanwege de sterke doorbloeding van het tandvlees en de gevaarlijke bacteriën die bij dergelijke ontstekingen een rol spelen lopen andere organen ook gevaar. Vooral nieren en hart kunnen secundair beschadigd raken als een tandvleesontsteking te lang onbehandeld blijft. Een nauwkeurig klinisch onderzoek van mondholte en gebit zal de mogelijke problemen aan het licht brengen. Afhankelijk van de ernst van de aandoening en de totale conditie van de kat kan een behandelingsplan opgesteld worden. Het nadeel van een eventueel noodzakelijke narcose zal moeten worden afgewogen tegen de risico’s van een slecht gebit en ontstoken tandvlees. Bij oudere katten kan het zinvol zijn om voorafgaand aan de narcose een screenend bloedonderzoek en/of röntgenonderzoek te doen. Naast een gebitsreiniging en sanering is het vaak noodzakelijk om een antibioticumkuur te geven.

Tumoren
Bepaalde tumoren komen bij de oudere kat vaker voor dan bij de jonge of jong volwassen kat. Een gedegen klinisch onderzoek, eventueel aangevuld met röntgenfoto’s, echografie en/of bloedonderzoek kan helpen om tumoren in een vroeg stadium te ontdekken en de juiste maatregelen te nemen.

Alerte eigenaar

Waar moet u nou op letten als eigenaar van een senior-kat?

Een aantal belangrijke punten waarop u alert moet zijn bij katten op leeftijd:
Meer drinken en plassen Op vreemde plaatsen plassen Vermageren Gedragsverandering Overdreven veel eten Slecht eten Stank uit de bek Moeilijk kauwen Kortademigheid Bulten of verdikkingen Frequent braken Slecht zien Slechte vachtconditie
Bij één van deze symptomen is het van belang om de kat zo snel mogelijk te laten onderzoeken. Wacht niet te lang, hoe sneller u erbij bent des te meer kans op een succesvolle behandeling!

( WHG DIERENARTSEN BV te Dodewaard )

         
BALINEES
Sterke punten
Minder luidruchtig dan de Siamees
Levendig
Aanhankelijk
Lief voor kinderen

Zwakke punten
Kan slecht alleen zijn
Vereist een dagelijkse verzorging
Een Balinees is een uitstekende gezinskat, die graag spelletjes doet en dol is op mensen. Het is in wezen een langharige Siamees, waarvan hij de sierlijke schoonheid heeft, maar de Balinees is minder luidruchtig.
Het is nog steeds een zeldzaam ras, dat echter door zijn aimabele persoonlijkheid toch steeds populairder wordt.

Uiterlijke verzorging
De Balinees is gemakkelijk te onderhouden. De vacht is vrij lang, maar zijdeachtig en klit niet. Toch moet zijn vacht elke dag verzorgen ter verwijdering van dood haar en om deze in een goede conditie te houden.

Oorsprong en geschiedenis
De Balinees is een spontane mutatie van de Siamees, met een gen voor lang haar. In de Verenigde  Staten verschenen voor het eerst een paar langharige kittens in een nest  Siamezen. Enkele fokkers zagen er mogelijkheden voor een nieuw fraai ras in en  begonnen er selectief mee te fokken. In 1970 was  het ras in geheel Noord-Amerika erkend. Pas kort geleden werden er exemplaren in Europa ingevoerd, waar het ras nog geen  erkenning heeft gevonden.
De Balinees heeft niets met het eiland Bali te maken; vermoedelijk kreeg hij deze naam omdat de katten zich even sierlijk bewegen als Balinese danseressen.

Fokken
Af en toe verschijnen er langharige kittens in Siamese nesten. Wanneer men er twee aan elkaar paart, fokken ze zuiver door en brengen volledig Balinese kittens voort. Kruising met Siamezen is nu en dan nodig om het type te verbeteren. Een nestje Balinezen bevat gewoonlijk 5-6 kittens.

Kittens
De kittens zijn bij de geboorte wit. De kleur van de points verschijnt gedurende de eerste weken.

RASSTANDAARD
De Balinees is een middelgrote, slanke, sierlijke kat, met een lenig, gespierd lichaam, een lange, toelopende, Siamese lichaamslijn en een lange, zijdeachtige vacht.

Vacht
Hermelijnachtig, zacht, zijdeachtig en golvend, met haren van 5 cm langer ('s zomers echter soms korter). Geen donzige ondervacht en geen kraag.

Lichaam
Middelgroot, lang en slank.  Fijn van bot maar flink gespierd. Katers soms groter dan poezen. Poten lang en  slank, achterpoten langer dan voorpoten. Voeten sierlijk, klein en  ovaal. 

Staart
Lang, dun en spits toelopend, maar volbepluimd.     

Ogen
Geen uitstekende wenkbrauwbogen. Hals lang en slank. Oren breed aan de basis, groot en spits.   
Ogen mogen niet minder van elkaar staan dan een oog breed is. 
Ogen. Middelgroot, amandelvormig en schuin naar de neus toe  ingezet. Loensen niet toegestaan.

(katten-encyclopedie)  mét  foto's

'Helft katten heeft gedragsproblemen'

Communicatie:

Lichaamstaal

Een kat maakt haar houding tegenover anderen duidelijk met behulp van haar silhouet, staart, oren en ogen. Al haar buien en volgende handelingen zijn hieruit af te lezen.

Als de kat een normale houding heeft, zal haar staart horizontaal tot lichtjes hangend zijn, en hij zal amper bewegen. Haar kop is dan het hoogste punt en de haren liggen overal glad. Haar oren zijn gespitst en de ogen opmerkzaam geopend.

Deze houding verandert ze niet als ze iets tegenkomt wat ze helemaal niet interessant vindt. Als ze een bekende tegenkomt die ze aardig vindt, zal ze haar staart verticaal de hoogte in doen als begroeting. Ook versnelt ze haar stap en zoekt ze kort lichaamscontact.

Bij iemand die ze nog niet kent, maar die haar ook niet bedreigend lijkt, zal ze haar staart tot een S krullen en het puntje zal trillen. Ook vergroten haar pupillen en haar oren zijn strak op de vreemde gericht.

Als ze vijanden tegenkomt zal je kat zich zo groot mogelijk maken. Dit kan ze doen door haar rug te bollen, door haar staart- en rugharen overeind te zetten of door op de toppen van haar tenen te gaan lopen. Wanneer de kat een aanval plant of er een verwacht zal ze haar ogen, sluiten en haar oorschelpen plat langs haar kop leggen. Een laatste waarschuwing voor haar tegenstander is dat ze zich zijwaarts laat vallen; dan heeft ze haar klauwen vrij en kan ze toeslaan.



Vocale taal

Onder elkaar gebruiken katten niet vaak vocale taal, alleen tijdens de bronstijd, de paring en het moederschap speelt de stem een rol. Het geluid van een kat wordt gevarieerder en expressiever naarmate ze meer gesteld raakt op de mens.

In totaal zijn bij katten 16 verschillende geluidspatronen vastgesteld, die deels met gesloten bek, deels stemloos met geopende bek en deels stemhebbend met open bek voortgebracht worden.

Katten gaan blazen ter bescherming tegenover een vijand of als afschrikking tegenover een rivaal of opdringerige soortgenoot. Bedelen, klagen, zeuren en vragen doen zowel oude als jonge katten melodisch met hun klassieke gemiauw of met een variatie erop.

Brabbelen, murmelen en kirren doen katten om een partner te versieren of om de kinderen gerust te stellen als ze gevaar ruiken. Katten gaan snorren tegenover mensen om hen aan te zetten tot aaien.


Slapen

De kat slaapt het meest van alle zoogdieren, namelijk tot 20 uur per dag. Dit verschilt wel per leeftijd. Pasgeboren en oude katten slapen 20 uur per dag, maar bij de leeftijden daartussen slapen ze minder. De actieve perioden zijn het grootst bij krolse, geslachtsrijpe katten.

Van deze 20 uur zijn er echter maar maximaal 4 uur waarbij de kat ook echt in diepe slaap is. In de andere 16 uur blijft een deel van hun zintuigen altijd actief. Je kunt aan de houding van je kat wel zien of hij echt slaapt op rust. Als je kat in diepe slaap is ligt hij vaak op zijn poten en in een u-vorm. Als je kat rust zijn zijn poten vrij zodat hij gelijk weer kan opstaan als er iets mis is.

Na elke lange slaapfase rekt en strekt een kat zich om haar spieren weer soepel te maken en weer fut in haar lichaam te brengen. Ze staat geleidelijk op, maakt een kattenrug, strekt dan de voorpoten zo ver ze kan voor zich uit, maakt daarna dezelfde beweging met haar achterpoten, krult haar staart tot een dubbele S en schudt zich eventjes.

Wassen

Er zijn maar weinig dieren die zich zo grondig en hygiënisch wassen als een kat. Gemiddeld wast een kat zich namelijk tien keer per dag. Hiervan gebeurt het minstens twee keer echt grondig, en vaak volgens een vast patroon.

Een kat gaat er rechtop bij zitten, likt eerst de hals en de borst en reinigt daarna de voorbenen. Dan maakt ze haar voorpoten nat, zodat ze daarmee haar ogen, neus en wangen kan schoonmaken. Dan maakt ze haar voorpoten nog een keer nat en wast ze haar voorhoofd en oren. Daarna zijn de schouders en de rug aan de beurt.

Als dit klaar is gaat de kat op haar zij liggen en wast ze haar buik en daarna haar staart. Hierna zijn haar achterpoten en kont aan de beurt, deze krijgen extra aandacht.

Op warme dagen wassen katten zich ook vaker dan normaal, dit doet ze dan zodat de vochtige haren voor een beetje afkoeling zorgen met behulp van verdamping. Katten hebben namelijk geen zweetklieren en kunnen overtollige lichaamswarmte niet verliezen door te zweten.



Vriendschappen
De mens kan een kat niet alles geven wat ze nodig heeft, een kat heeft ook behoefte aan soortgenootjes. Voor katten die alleen binnenshuis leven is het goed om een soortgenoot te hebben. Het is dan het beste om tegelijk twee jonge katten in huis te halen, het liefst uit hetzelfde nest. Die blijven dan vaak de rest van hun leven onafscheidelijk. Als je een kat hebt die al heel erg lang alleen is, is het waarschijnlijk niet zo’n goed idee om er ineens een andere kat bij te halen.

Vaak wordt gezegd dat honden en katten niet goed met elkaar overweg kunnen. Eigenlijks slaat dit nergens op, want uit ervaring is gebleken dat deze twee het juist uitstekend met elkaar kunnen vinden. Vooral als ze tegelijk in een gezin komen en al van jongs af aan samen optrekken kunnen ze onafscheidelijk worden. Als ze al volwassen zijn en dan nog bij elkaar komen wordt het lastiger, maar dan nog is het niet onmogelijk, zolang ze allebei maar de mogelijkheid hebben om elkaar uit de weg te gaan.

Grotere dieren zijn voor katten geen probleem, vaak besteed de kat daar geen aandacht aan. Dieren die net zo groot zijn als de kat zelf vormen een grotere bedreiging. De kans is dan ook kleiner dat de kat met die dieren bevriend zal raken.

Een volwassen kat zal een kleiner dier vaak als prooi zien, om daarmee bevriend te raken wordt dus moeilijk. Als een kat als kitten bij zo'n dier groeit is er wel de mogelijkheid dat de kat het dier als lid van de familie accepteert.

Katten zien de mens als een vriend, tenminste, als ze goed behandeld worden natuurlijk. Als de kat opgroeit zonder moeder, gaat hij de mens als vervanger accepteren. Als je kat als kitten zijn babydagen bij de mens doorbrengt, zal hij al gauw vertrouwd raken met je geur, je uiterlijk en je geluiden.

Als een kat de eerste 2 maanden niet in aanraking komt met mensen zal het iets langer duren voordat je kat went, maar uiteindelijk zal de kat de aandacht van de mens niet meer kunnen weerstaan.

Wanneer een kat na de eerste 4 maanden van zijn leven nog niet in aanraking met mensen is geweest, wordt hij als niet meer plaatsbaar beschouwd. Ze zullen waarschijnlijk schuw en halfwild blijven en in paniek raken als ze op de arm genomen worden.

 

Samengesteld door Dr. Hans De Wandeler -

 

De oren

Al bij de geboorte gebruikt het kitten zijn gehoor. Maar pas na 9 dagen gaan de ogen open. Met 12 dagen draait het kitten zijn hoofd naar de richting van het geluid en al na weer een week is hun scherp gehoor bijna volledig ontwikkeld. Een dozijn spieren draaien de oren, onafhankelijk van elkaar tot bijna 180°. Kittens horen niet alleen duidelijker dan de mens, maar ook zelfs beter dan een hond.

Vanaf de 3^e week leren de kittens belangrijke geluiden van onbelangrijke te onderscheiden. Voor de laatste zijn ze later Oostindisch doof.

	a	Oorschelp of pinna	b	Uitwendige gehoorgang
	c	Trommelvlies	d	Middenoor
	e	Gehoorbeentjes (hamer, aambeeld en stijgbeugel)	f	Ovale venster
	g	Slakkenhuis	h	Buis van Eustachius
	i	Geluidsgevoelige orgaan van Corti (in de gele spiraal)	j	Gehoorzenuw
	k	Evenwichtsorganen

De geluidsgolven worden opgevangen door het trechtervormige buitenoor, de uitwendige gehoorgang (b) en doorgegeven naar het trommelvlies (c). Dit vlies trilt als de huid van een trommel en brengt 3 kleine botjes (e) in het middenoor (d) in beweging. Deze geven op hun beurt de beweging door aan de ingang van het binnenoor, het ovale venster (f). Daarna bereiken de geluidsgolven het slakkenhuis (g), een systeem van kronkelige, met vocht gevulde kamers. Binnen deze kamers ligt het geluidsgevoelige orgaan van Corti (i), dat de golven vertaalt in elektrische impulsen en die via de gehoorzenuw (j) naar de hersenen zendt.

Het evenwichtsorgaan (k, de groene kronkels) zorgt ervoor dat de kat weet welke kant boven is. Het bestaat uit een aantal met vloeistof gevulde kamers, die zijn bezet met miljoenen kleine haartjes.
Wanneer de haartjes bewegen, zenden tastzenuwuiteinden signalen naar de hersenen. In de onderste kamers bevinden zich kristalletjes op de haartjes. Deze kristalletjes drukken op de haartjes die op een bepaald moment onderaan zijn. Dit zorgt dus voor de boven- en onderoriëntatie.
In de half-cirkelvormige kanalen steken de haartjes in velletjes weefsel, die met de vloeistof in de kanalen meebewegen. Dit gebeurt telkens als de kat de kop beweegt en werkt dus als het klotsen van water in een glas.
De 3 kanalen staan in feite loodrecht op elkaar en geven hierdoor informatie over richting en snelheid van elke beweging die de kat maakt.

Katten hebben 24 uur per dag een open oor. De trechtervormige oorschelpen van de altijd spitse oren vangen de kleinste trillingen op. Zacht ruisen of ritselen zet automatisch de beweging in gang, want de herkenning van geluiden van prooidieren is aangeboren. Alle andere geluiden leren ze.

Katten hebben een uitstekend gehoor. Ze zijn in staat om de verschillen in dichtslaande autodeuren te onderscheiden.

De kat hoort hogere geluiden dan de hond.

Een kat hoort geluiden van boven de 45.000 hertz (het geluid van vleermuizen). Voor mensen is alles hoger dan 20.000 hertz niet meer te horen.

Net als bij de mens neemt het waarnemen van hoge tonen af met het vorderen van de leeftijd. Als de kat 3 jaar is, begint dit al. Als ze 4.5 jaar zijn is het al duidelijk te constateren.
Een normale kat heeft niet alleen een gevoelig gehoor met een grote omvang, maar is ook in staat de richting zeer precies te bepalen.

Hij kan geluidsbronnen onderscheiden die niet meer dan 5° uit elkaar liggen; dat is ongeveer 8 cm op een afstand van 1 meter.
Dit is net genoeg voor het jagen in volslagen duisternis.

Bij sommige witte katten, in het bijzonder die met blauwe ogen, komt doofheid voor die al optreedt na ongeveer 5 dagen.

Ook bij oude katten komt doofheid voor als gevolg van het minder beweeglijk worden van de gehoorbeentjes en het degenereren van de zenuwen van het binnenoor.

Dove katten compenseren dit gebrek met een scherper gezichtsvermogen, een betere reuk en een extra gevoeligheid voor trillingen.

Oorontsteking: De zogenoemde Otitis (oorontsteking) kan door mijten, bacteriën of schimmels veroorzaakt worden.

Bij oormijten zie je zwarte kruimelige uitscheidingen en een sterke jeuk. De oren lijken vies. Bij de behandeling met medicijnen is het belangrijk dat ze voldoende lang en regelmatig gebruikt worden om alle mijten in hun diverse ontwikkelingsstadia te pakken. Anders bestaat het gevaar van oorontsteking die naar het middenoor overslaat. Een middenoorontsteking wordt gekenmerkt door het scheef houden van de kop. Ga onmiddellijk naar de dierenarts en laat de kat behandelen.

Gebruik geen wattenstokjes voor het schoonmaken van de oren, maar een papieren zakdoek om het vuil uit de oren te halen.

Bron : Kattenweetjes

Het geheime wapen van katten: janken

Voor katteneigenaren is de uitkomst van een Brits onderzoek misschien niet zo verrassend: katten manipuleren ons mensen vaker wel dan niet. De dieren doen dat met een bepaalde manier van spinnen, waar niets tegen bestand is. Het baasje voelt zich op die manier wel verplicht om het dier aandacht en voedsel te geven.

Het 'kattengejank' lijkt niet op normaal spinnen, maar lijkt op het gehuil van menselijke baby's. Uit het onderzoek bleek verder dat katten het geluid vaak 's ochtends produceren, zodat het baasje zijn bed uit moet om het dier eten te geven. (tlg/mvl)

Nieuw onderzoek bewijst: katten dommer dan honden

Kattenliefhebbers gaan het niet leuk vinden, maar nieuw onderzoek suggereert dat hun favoriete dieren niet zo clever zijn als we tot nu toe vermoedden. Ze zijn in elk geval dommer dan honden.

Snoepje aan touwtje
Psychologe Britta Osthaus ontdekte dat katten bijvoorbeeld geen oorzakelijke verbanden kunnen leggen. Dat ontdekte ze met een simpele test: ze bevestigde een kattensnoepje aan een koordje, plaatste een doorzichtig plastic scherm daarop en ging dan na of de katten doorhadden dat ze door aan het touw te trekken het snoepje dichterbij konden brengen.

Drie varianten
Ze had drie varianten: eentje met één touw met daaraan een snoepje, eentje met twee paralelle touwtjes met slechts één snoepje aan één van die touwtjes, en eentje met twee koordjes die gekruisd lagen en waar ook aan maar aan één touwtje een snoepje hing.

Eén touw met daaraan één snoepje bleek geen probleem. Bij de andere opstellingen gingen de 15 testkatten allemaal de mist in. Honden kunnen dat wel ontdekte Osthaus.(mvl)

Kat & hond niet gelijk voor de vlo

BRUSSEL - Katten en honden hebben met dit mooie weer weleens last van ongenode gasten. Vlooien banen zich een weg tussen de pels en zorgen voor een vreselijke jeuk. Bovendien is het erg oppassen geblazen met middeltjes die het ongedierte weghouden. 'Geef nooit een vlooienmiddel voor de hond aan je kat. Voor poezen zijn bepaalde producten dodelijk.' Met de regelmaat van de klok krijgt Rob Lückerath een doodzieke poes in de praktijk die per ongeluk het verkeerde vlooienmiddel heeft gekregen. In sommige van die producten zitten, net als in spuitbussen tegen insecten, pyrethrinoïden, een reeks bestrijdingsmiddelen die in de diergeneeskunde, de land- en tuinbouw worden gebruikt. 'Voor je het vlooienmiddel toedient, moet je heel goed op de verpakking kijken', zegt de dierendokter. 'Zit er dichloorfos, trichloorvos of permetrine in, dan mag je het absoluut niet gebruiken voor de kat. De producten zitten in sommige antivlooienproducten voor honden. Die verdragen het goedje beter. Dat komt omdat het spul niet doordringt in de huid. In tegenstelling tot een hond, gaat een kat zich wassen en likt het gif op die manier op.' De ziekteverschijnselen zijn niet fraai. Poes begint te trillen, te kwijlen en laat de ontlasting lopen. 'Je moet het als volgt zien,' zegt Rob Lückerath, 'ons lichaam, en dat van dieren, zit vol met neurotransmitters. Die kan je vergelijken met stekkers die je in een stopcontact moet stoppen als je lichaam iets moet doen. Wil je bijvoorbeeld je rechterarm opheffen, dan moet de stekker - de neurotransmitter dus - in het desbetreffende stopcontact worden gestopt om die taak te kunnen uitvoeren. Bij een vergiftiging raken de stopcontacten verstopt. De stekker past niet meer en je wordt ziek.' 'Het enige wat je als dierenarts kan doen is de toestand van het dier zo goed mogelijk stabiliseren', zegt Rob Lückerath. 'Heel langzaam proberen we de stopcontacten weer vrij te maken maar dat kan zeer lang duren.' Laat je met andere woorden goed voorlichten als je een antivlooienmiddel gebruikt. Koop niet zomaar het eerste het beste, of goedkoopste. En let ook heel erg op als je een spuitbus of een ander middel in huis gebruikt om de vliegen en muggen te lijf te gaan. Ontlucht sowieso nadien de kamer grondig, dat is niet alleen goed voor poes maar ook voor jezelf.

Renilde Bleys

(NB)

Witte katten, oogkleuren en doofheid

Dominant wit
Het dominante wit (juister is "epistatisch wit" aangezien het op een verschillend gen aan de zwart-gebaseerde of rood-gebaseerde kleuren voorkomt) is de kleur verbonden aan doofheid bij katten. Het dominante wit maskeert alle andere kleuren en de katten kunnen blauwe, oranje of ongelijke ogen hebben. Katten met blauwe ogen hebben een hoge kans op doofheid. Katten met één blauw oog hebben een hoge kans op doofheid aan de blauwogige kant.Katten met oranje ogen zullen veel minder waarschijnlijk doof zijn. Sommige dominant witte kittens worden geboren met plukjes gekleurd haar bovenop het hoofd , dit verdwijnt gewoonlijk bij volwassenheid, maar bij deze kittens is de kans op een normaal gehoor groter.

Witte vlekken
Het gen voor witte vlekken kan tot de indruk van een geheel witte kat leiden. Dit gen is semi-dominant en is veranderlijk in de manier waarop het tot uitdrukking komt - een kat kan geen zichtbare witte vlekken hebben of helemaal wit zijn en alle stadia tussen die twee uitersten. In tegenstelling tot het dominante wit, zijn witte vlekken niet verbonden aan doofheid.
De vachtkleur van sommige witte katten is toe te schrijven aan de zeer veranderlijke uiting van het gen dat witte vlekken veroorzaakt. Het diagram hierboven toont de typische verschijningsvormen vanaf geheel gekleurd tot helemaal wit, die door dit gen worden veroorzaakt. Het nummer van elk diagram is de "rangorde" waarin vlekken voorkomen vanaf rangorde 0 (geen witte vlekken) oplopend tot 10 waar de witte vlekken elke basiskleur hebben weggenomen. Rangorde 10 wit gevlekte katten lijken op dominant witte katten, maar zijn zelden doof. Ook hier kunnen kleine gekleurde vlekken waarneembaar zijn op katten die dominant wit lijken door het witte vlekken gen.

Albino katten
Bij de term albino wordt over het algemeen gedacht aan zuiver wit, maar de situatie bij katten is complexer. Er zijn vijf bekende alleles* voor albinisme: blauwogige albino, roze-ogige albino, Birmaans patroon, Siamees patroon en volledige kleur (niet-albino). De volledige kleur is dominant aan elk van de andere vier alleles. Het Birmaanse patroon is onvolledig dominant aan het Siamese patroon; katten die één van elk van die genen erven zullen een afwijkende kleur hebben die "tonkenise" wordt genoemd. Een gril van de Siamese vorm van albinisme is dat de verschijningsvorm temperatuur afhankelijk is: warme gebieden van het lichaam zijn bleker dan de koelere gebieden. Om deze reden, wordt dit vaak eerder beschreven als "kleurbeperking" dan als albinisme. De roze-ogige albino schijnt recessief aan elk van de andere albino-veranderingen te zijn.
*alleles: één van een paar genen die de oorzaak is van verschillende uitdrukking van een bepaalde erfelijke eigenschap)
In 1927,tijdens de Parijze kattenshow op 14 en 15 januari door de "Cat Club de France", rapporteerde het jurylid Mevr. Basnett het volgende: "er werd mij een Siamese Albino ter inspectie aangeboden van ongeveer 4 maanden oud; ik kon nergens op de witte vacht,staart,poten,oren of masker een spoor van een schaduw ontdekken; de ogen waren erg mooi blauw en hun vurige centrum scheen benadrukt te worden door het ontbreken van enige schaduw. Qua verschijning was het een typische Siamees met het daarbij behorende lange slanke lichaam, kwispelende staart en een zeer mooi wigvormig hoofd en gezicht."
Meer onlangs is een Siamese Albino gefokt, hoewel slechts de tijd zal leren of deze als ras zal worden bestendigd. Het is een volledig witte kat van het Siamese-Type met blauwachtig-roze ogen (echt "roze ogen" zijn zeldzaam,dit is toe te schrijven aan de fysieke structuur van ogen van katten). De "Europese Albino" die in België wordt gefokt, is een Europese kortharige witte kat met robijn-rode ogen met bleke, doorzichtige blauwe irissen. De albino-katten die in Europa en de V.S. worden gemeld schijnen ergens tussen de roze-ogige albino en de blauw-ogige albino in te zitten. Een ware roze-ogige albino werd gemeld in 1931 en opnieuw in de jaren '80 in de V.S.
Bij de Ojos Azules, die door blauwe ogen in combinatie met kleuren anders dan wit of colourpoint wordt getypeerd schijnt de homozygotische* vorm van het gen dode albinokatjes te veroorzaken.
*homozygotisch: het betreffende dier heeft stabiele erfelijke eigenschappen
In de jaren 90 werd een albino-katje geboren en met handopfok grootgebracht in een katten-opvangcentrum in Chelmsford(Engeland). Het werd als volgt beschreven: witte vacht en zeer bleke roze oren, neus en voetkussens, hoewel ik geen informatie over zijn overleving op lange termijn heb. Albino katjes zijn meer onlangs verschenen in het Bengaalse ras, dit is niet zo verrassend aangezien het albinisme oorspronkelijk bij de Asian Leopard kat vandaan komt (de wilde ouder van het Bengaalse ras).

WITTE KATTEN EN DOOFHEID

Enkele veelgestelde vragen:
- Zijn witte katten,in het bijzonder blauwogige witte katten, altijd doof of is dit een bakerpraatje?
- Is doofheid alleen verbonden aan ongelijkogige witte katten?
- Sommige blauwogige zijn niet doof - waarom?

Er is een vastgesteld verband tussen de witte vachtkleur, blauwe ogen en doofheid. Doofheid is verbonden met het gen voor blauwe-ogen en niet met het gen voor ongelijke ogen. Niet alle blauwogige witte katten zijn doof aangezien er meerdere, verschillende genen zijn die dezelfde fysieke eigenschappen veroorzaken (bleekheid, blauwe ogen). Dus het hangt allemaal af van het genotype van de kat (zijn genetische samenstelling)en niet van zijn fenotype (zijn fysieke verschijning). Sommige mensen beweren dat 99% van de blauwogige witte katten doof zijn. Dit is onjuist omdat blauwe ogen en een witte vacht beide door verschillende genen kunnen worden veroorzaakt. Het hangt allemaal af van welke genen de kat heeft geërfd. Dit zijn de daadwerkelijke cijfers van wereldwijde wetenschappelijke studies. De percentages worden gegeven in kringen omdat de resultaten op verschillende gebieden niet gelijk zijn, gedeeltelijk wegens de verschillende genen die in de katten-bevolking worden gevonden.

Waar een kat als doof wordt ingedeeld, kan de doofheid één of beide oren beïnvloeden.

95% van de algemene katten-populatie bestaat uit niet witte katten (d.w.z. niet zuiver wit) en aangeboren doofheid is uiterst zeldzaam bij niet witte katten.
5% van de algemene katten-populatie bestaat uit witte katten (d.w.z. zuiver wit). 15-40% van deze zuiver witte katten hebben één of twee blauw-ogen.
Van die witte katten met één of twee blauwe ogen, is 60-80% doof; 20-40% heeft een normaal gehoor; 30-40% heeft één blauw oog en is doof terwijl 60-70% één blauw oog en een normaal gehoor heeft.

Van 5% van de witte katten in de algemene katten-populatie, heeft 60-80% een andere oogkleur (b.v.groen,oranje). Van deze groep is 10-20% doof en 80-90% heeft een normaal gehoor.

De dove witte katten met één of twee blauwe ogen vertegenwoordigen 0,25 - 1,5 van de totale katten-bevolking.
Het totale aantal katten met een witte vacht en blauwe ogen vertegenwoordigt 0,75 - 2,0% van de totale katten-bevolking.

Uit studies blijkt duidelijk dat bij blauwogige witte katten een hogere mate van van doofheid voorkomt dan bij oranje/groenogige witte of niet witte katten! Maar niet alle blauwogige witte katten zijn doof en wel hierom: Er is een bekend verband tussen witte vachtkleur, blauwe ogen en doofheid - maar aangezien de vachtkleur en oogkleur door verschillende genen kan worden veroorzaakt betekent dit dat slechts sommige blauwogige witte katten doof zijn. Er is een genen complex dat de witte vacht en blauwe ogen veroorzaakt; het is verbonden met doofheid, maar niet alle katten krijgen een witte vacht en blauwe ogen van dit bepaalde gen. Deze katten hebben een weerspiegelend vlies in het oog (groene ogen met flits-fotografie),wat hen onderscheidt van katten met het Siamese blauwe oog.

Als de kat van een Buitenlands/Oosters Wit is, draagt het het gen voor ' Siamese Blauwe Ogen ' dat niet verbonden is aan doofheid (het gen voor Siamese Blauwe Ogen is in plaats daarvan verbonden aan kruizende-ogen). Siamese blauwe ogen hebben geen weerspiegelend vlies en hebben rode ogen met flits-camera's. Willekeurige paringen kunnen er toe leiden dat dit gen soms in niet oosters lijkende katten verschijnt die colorpoint katten in hun voorgeslacht hebben.

Albino katten zijn ook wit. Het ware albinisme veroorzaakt rozige ogen, maar sommige albino's of gedeeltelijke albino's hebben bleekblauwe ogen. Er zijn te weinig albino-katten bestudeerd om stevige conclusies te kunnen trekken, maar deze mutatie is niet noodzakelijk verbonden met doofheid. Het is ook moeilijk voor een katteneigenaar om te bepalen of hun kat een blauwogige albinokat of eerder een blauwogige witte kat is.

Er is ook een gen voor blauwe ogen dat gescheiden van de vachtkleur wordt geërfd. Dit is het gen dat verantwoordelijk is voor het Ojos Azules ras. Als de kat wit gekleurd is, is er geen gemakkelijke manier om te vertellen of het het blauw-ogige-doof-type gen, of het ojos-azules-blauwe-ogen type gen heeft. Het is alleen mogelijk om te vertellen dat een kat dit bepaalde gen heeft als de kat niet wit is en blauwe ogen heeft. De genen voor blauwe ogen onafhankelijk van de vachtkleur kunnen algemener voorkomen dan men eerder dacht. Andere types van blauwogige katten worden ontdekt bij katten in Azië die helemaal wit zijn, het blauw van de ogen is anders dan Siamese Blauwe Ogen, maar schijnt geen doofheid te veroorzaken.

De witte vacht kan worden veroorzaakt door een gen voor witte kleuring of door een gen voor witte vlekken. Deze witte vlekken kunnen soms dusdanig zijn dat de kat helemaal wit lijkt. Als de witte kat een paar gekleurde haren of een gekleurd vlekje op zijn lichaam (gewoonlijk op het hoofd) heeft als kitten, dan zou het een normaal gehoor moeten hebben, zelfs als het blauwe ogen heeft, omdat het een niet-doofheid veroorzakend gen voor zijn witte vacht heeft geërfd! Nochtans, komen blauwogige katten die tweekleurig zijn wel voor en hoe meer wit zij hebben in het gebied van hun ogen en oren,hoe waarschijnlijker het is dat zij doof zijn. Dit is omdat één van die genen voor de ontwikkeling van een witte vacht zowel de ogen als de oren beïnvloedt (het veroorzaakt gebrek aan oogpigmentatie (d.w.z. blauwe ogen) en doofheid ) en aangezien de ogen en de oren dicht bij elkaar zitten is het zo dat als dit gen dat gebied van het lichaam beïnvloedt, het waarschijnlijk beide zintuigen zal beïnvloeden.(hierdoor komt het dat katten met ongelijke ogen aan de blauw-ogige kant doof kunnen zijn).

Aangeboren doofheid kan ook door een verscheidenheid aan erfelijke factoren, net zoals bij mensen, worden veroorzaakt. Wegens willekeurige mutatie of de grote variatie aan genen die er is,kunnen katten van om het even welke kleur doof geboren worden(waarschijnlijk minder dan 1%) - met inbegrip van oranje-ogige witte katten. Vandaar kunnen dove witte katten zonder blauwe ogen zo nu en dan voorkomen en in deze gevallen is de doofheid niet verbonden met de vachtkleur.

Doofheid kan ook door ziekte of verwonding worden veroorzaakt, zodat iemand die een dove kat adopteert niet kan weten of de kat zo geboren is of later doof werd.
Er zijn ook groenogige witte katten, De Russische Angora heeft groene ogen en wit is een favoriete kleur. Groenogige witte katten hebben een kleinere kans op doofheid dan blauwogige witte katten omdat het gen voor wit dat zij dragen normaal gesproken hun oogkleur niet beïnvloedt. Hetzelfde geldt voor oranje-ogige witte katten; zij hebben zelden aangeboren doofheid. De mate waarin genetische eigenschappen in cellen uitwendig zichtbaar zijn is zeer veranderlijk en oranje-ogige/ongelijkogige en blauwogige witte katten worden onderling gekruist in vele rassen.Vandaar kan tot 20% van de niet-blauwogige, witte katten één of andere graad van beschadiging van het gehoor hebben, afhankelijk van door welk gen de witte vachtkleur veroorzaakt werd.

Dus in het algemeen is het zo dat blauwogige witte katten een grotere kans op doofheid hebben dan andere katten; maar zij zijn niet gegarandeerd doof. Ongelijkogige witte katten kunnen aan de blauwogige kant doof zijn. Als u een dove witte kat heeft, is het niet raadzaam om deze te laten jongen aangezien zij de erfelijke belasting doorgeeft. Dove witte katten zijn verboden op tentoonstellingen en er mag niet mee gefokt worden van sommige bewegingen in Europa. En er is een tendens om deze eigenschap te verminderen of te elimineren door fokkers van diverse rassen. Doofheid kan problemen veroorzaken omdat een kat naderend gevaar niet kan horen. Het kan problemen veroorzaken voor fokkers omdat de dove vrouwelijke katten hun kittens niet kunnen horen schreeuwen en hen kunnen verwaarlozen. Dove kittens kunnen hun moeder horen niet roepen en kunnen hierdoor verdwalen.

Opmerking: Niet alle blauwogige katten zijn wit, noch zijn alle blauwogige niet-witte katten Ojos Azules. Blauwe ogen verschijnen verrassend vaak in willekeurig gefokte katten.

(kattenplaza.nl)