Het Vijvenaarke

!!!! AAN DE LEIE !!!!

akke.be

akke.be

Berichten van 29 mei 2006 tot 4 juni 2006

Maandag 29 mei 2006

JOZEF LAMBRECHT

Ivo Jozef Lambrecht is op 3 april 1913 in St-Eloois-Vijve geboren in een werkersgezin als zevende van negen kinderen . Vader Aimé Arthur Lambrecht ° St-Eloois-Vijve 1874 + St-Eloois-Vijve 1957 en Moeder Emma Vanhoutte ° Olsene 1875 + St-Eloois-Vijve 1941, de negen kinderen waren Laura (1900), Bertha (1902), Magdalena (1903), Maria (1905), Alice (1907), Godelieve (1911), Ivo Jozef (1913), Jules 1914 en Elisabeth (1918).
Als jonge arbeider komt hij vrij vlug en overtuigend in de ban van Cardijns ideeën en van de K.A.J organisatie.
Zijn sociale taak verplaatst hem in 1935 naar Kortrijk waar hij arrondissementeel K.A.J. propagandist wordt. In 1939 wordt hij secretaris van het A.C.W. Kortrijk-stad.
Vanaf 1950 vangt een politieke loopbaan aan: hij wordt schepen van openbare werken (tot 1953) en van burgerlijke stand en bevolking (1953-1958).
Van 1959 tot eind 1982 zal hij het burgemeestersambt van de stad Kortrijk waarnemen.

(Foto volgt)

Geschreven door Maurice om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Het Vijvenaarke

SEXUAL SUSPENSE

Filmslotsekwentie

Ik hou van u, prevelde de dame.
Voorzichtig sloot hij de twee vensterramen.

de wereld zal me morgen eenzaam schijnen !
nauwkeurig sloot hij ook de vier gordijnen.

O, als ge wist hoe gaarne ik u zie !
Hij sloot zorgvuldig elke draperie.

Oooouw dear ! sprak ze met een verliefde reutel.
En met een droge klik droei hij de sleutel.

Gij hoort bij mij als water bij de zee !
Hij dobberde nat naar de canapé.

Van ver reeds reikte zij haar rode lippen.
En hij begon zijn das al ties te strippen.

De warme liefde op zijn stoer gelaat gegrift
mompelde hij twee fouten in het onderschrift.

Toen kusten zij lang met gesloten ogen,
zo lang dat het voorzeker niet zal mogen.

Haar boezem ging stielvaardig op en neer.
Ze had talent, dat zag men elke keer.

Toen eindelijk het kussen was gedaan
stond er 'The End' en ging het licht weer aan.

Er stommelden wat hielen en wat hakken
en iemand zuchte dun: 'Het is gebakken'

Louis Verbeeck

MORGENZON

Mooi die morgenzon, die groot en rond en rood,
en klimmend in 't geluchte van het zomerblauw,
die rijzend uit de nacht der stille stiltedood
en schaduwvegendlang, nu ruimt het mistig grauw.

Mooi die zomerzon, juist boven de aardeschoot,
die glinsterglans op 't groen en frisse morgendauw,
het zoemend luisterspel der bij, niet eens zo groot
die bloemen kust en nektar drinkt, om godentrouw.

Laat ons de bij, bloem, blad en bladerranken,
schenk ons nog lang, uw milde vadergunst,
het minnenspel van zon en wolkenbanken.

Laat ons de sonate van vele vogelklanken,
dit dichterboek van schone schilderkunst
in ruisakkoord,...zijn grote schepper danken.

Maryflor

KLAARHEID

Ogen zijn
om 't geluk te zien,
ogen, die in de zomer
de herfst bezien,
soms stom en stille staren,
die weemoedig dromen
bij het vallen van de blaren
der ranke slanke bomen.

Ogen zijn
om je vrouw te zien,
in vol ornaat
of heel intiem,
haar zachtjes te aanschouwen.
Heerlijk is het om te zien,
hoe kinderen van ons
nu aan hun toekomst bouwen.

Ogen zijn
om 't gemoed te peilen,
in de donkerte
der duisternis,
waar de mist niet optrekt
maar nog dikker wordt bijwijlen,
waar het zoeken naar het licht
moeilijk valt, onmogelijk wellicht.

Jonge ogen zullen later spreken,
de bekrompenheid verbreken
met een hart dat openstaat
en het licht weer binnenlaat.
Dan zal men klaarheid zien,
misschien !

Maryflor

de morgenfluister, kil en stil,
een natte boerenweg en oostenwind,
de parelmoeren heg, ik ril
in de rust die ik vind.

Euhhh !... een goedendag ?
Lomp en stom kijkt ze me aan,
ze is niet kwaad van slag
maar traag,... niet erg verlaan.

Loom en lui stapt ze voort
die blanke, bruine of bonte koe,
kwispelstaartend als het hoort
tjokt ze naar de weide toe.

Voor haar zijn 't al gelijke dagen.
Ze is niet veel gewent,
ze eist niet,... komt niet af met vragen,
wie is nu nog zo vlug kontent.

Niet overal is 't morgenstil
in streek, land of kontinent.
De weelde, onze welvaartsgril
heeft ons de koe ontwend.

Maryflor

De Vlaamse Leeuw

Zij zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse Leeuw.
Al dreigen zij zijn vrijheid, met kluisters en geschreeuw.
Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

De tijd verslindt de steden, geen tronen blijven staan.
De legerbenden sneven, een volk zal nooit vergaan.
De vijand trekt te velde, omringd van doodsgevaar.
Wij lachen met zijn woede, de Vlaamse Leeuw is daar.

Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

Hij strijdt nu duizend jaren, voor vrijheid, land en God.
En nog zijn zijner krachten, in al haar jeugdgenot.
Als zij hem macht'loos denken, en tergen met een schop.
Dan richt hij zich bedreigend, en vrees'lijk voor hen op.

Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

Wee hem, de onbezonnen', die vals en vol verraad,
de Vlaamse Leeuw komt strelen, en trouweloos hem slaat.
Geen enkle handbeweging, die hij uit 't oog verliest:
en voelt hij zich getroffen, hij stelt zijn maan en briest.

Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

Het wraaksein is gegeven, Hij is hun tergen moe;
met vuur in 't oog, met woede, springt hij den vijand toe.
Hij scheurt, vernielt, verplettert, bedekt met bloed en slijk,
en zegepralend grijnst hij, op 's vijands trillend lijk.

Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.
Zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.

DE DIENAAR

O mocht ik maar
u dienaar zijn
o muze van de geest.
'k Zou alles kunnen zien
wat altijd zuiver is geweest
wat niet is opgebruikt
of weggeconsumeerd.
De Zon, de Maan, de Sterren.
De morgenstond
met rode zon
en 't mistig front
dat lavend denkt
het nijgend gouden graan,
de malse grond.
De noenstond
met felle zon
haar korte schaduw
in het mulle zand,
de kleine speelse liefdesvrucht
aan vaders hand,
de tederheid van vrouw en man
hun vaste ondergrond.
De avondstond
met groet der koperen maan
en aan bezinning toe
want mens en de natuur zijn moe,
de rust die wacht op 't slapen gaan
in zachte sterrennacht en ik,...
O mocht ik maar
uw dienaar zijn.

Maryflor

Hij droomt, de sterke, stoere boom
zijn domme oude dwaze droom
te praten ooit bij dag en dauw
met 't oude, scheve schuurgebouw.
Hij fluisterd, loom en lisp'lend stil
dan fel en warm, of ijzig kil
in weer en wind en wiegend nijgen,
maar d'oude schure,... zij blijft zwijgen.
hij waait en wiegt en wuift
wijl boven 't wolkendek verschuift,
al schudt hij stam en tak en loof
de oude schure,... zij blijft doof.
Hij hoopt, de stramme oude boom,
dat op een dag en zonder schroom
de schure hem kan antwoord geven,
want hoop en droom doet eeuwig leven.

Maryflor

AVONDLIEDEKEN

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even voor het slapengaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;

Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was...;

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond- zoen...
...
't Is goed in 't eigen hert te kijken
en zo z'n ogen toe te doen.

Alice Nahon

Zinloos al dat geweld

Afdrukken

E-mail

Overal liggen lichamen
die wachten op een graf
omgekomen voor de vrede.
Straks ligt hij op een veld
dat vol staat met graven
allemaal hebben zij hun leven
zoals velen voor hen dat deden

Velden vol met littekens
elk kruis heeft zijn eigen verdriet
één schot maakt een eind
aan zijn leven
één schot, meer waren het niet.

Velden vol met herinneringen
waarvan al velen zijn vervaagd
en anderen weer diep weggestopt
maar onverwachts komt het weer naar boven.

Velden vol met pijn
woede, angst en agressie
ongeloof, boosheid en haatgevoelens
over zoveel verspilde levens.

Velden vol met stilte
omdat woorden tekort schieten
daar worden minuten uren
en maanden vergaan tot jaren.
Velden vol met gedachten
aan hen die daar liggen
die in blind vertrouwen
ons land wilde verdedigen.

Een wereld vol met monumenten
die ons herinneren aan al die oorlogen
gevoerd om vrede te bereiken.
Ik vouw mijn handen en bidt tot God
maak alstublieft een einde aan al die
momenten van zinloos geweld!

Klaas van Eijbergen

Een oud echtpaar ging naar bed,

op \'t nachtkastje twee bakjes met tanden

Vol liefde keek de man haar aan,

en streelde haar rimpelige handen.

Hij sprak:\"al meer dan veertig jaar

zijn we gelukkig meid,

geloof me als ik zeg,

Ik wil je voor geen miljoen nog kwijt\".

\"Dat weet ik jongen\", zei de vrouw

\"Ook jij bent niet te koop,

ook niet voor een miljoen,

en dat is toch een hele hoop\".

Ze lagen daar te saam.

Op de avond van hun leven.

Twee mensen die elkaar,

zoveel hebben gegeven.

Ze zeiden:\"wel te rusten hoor\".

En hij gaf haar een zoen,

en fluisterde:\"is de deur op slot,

hier ligt voor twee miljoen!\"

De Blauwvoet

Nu het lied der Vlaamse zonen,
nu een dreunend kerelslied,
dat in wilde noordertonen
uit het diepste ons herten schiet.

Keerzang:
Ei! het lied der Vlaamse zonen,
met zijn wilde noordertonen,
met het oude Vlaams Hoezee.
Vliegt de blauwvoet? Storm op zee!

't Wierd gezeid dat Vlaanderen groot was,
groot scheen in der tijden wolk,
maar dat Vlaanderland nu dood was,
en het vrije kerelsvolk.

Maar dan klonk een stemme krachtig
over 't oude noordzeestrand
en het stormde groots en machtig,
in dat dode Vlaanderland.

En hier staan wij, 't hoofd omhoge,
vuisten siddrend, kokend bloed;
vlam in 't herte, vlam in de oge,
en ons naam ons trillen doet!

Van de blonde noordse stranden,
dwang en buigen ongewend,
onze vaders herwaarts landden,
leden, streden, ongetemd.

Ja wij zijn der Vlamen zonen,
sterk van lijve, sterk van ziel,
en wij zou'n nog kunnen tonen,
hoe de klauw der Klauwaerts viel.

Op ons vane vliegt de Blauwvoet,
die voorspelt het zeegedruis,
en de Leeuw er met zijn klauw hoedt
't lieve dierbaar Christi kruis.

Weg de bastaards, weg de lauwaards.
ons behoort het noordzeestrand,
ons de kerels, ons de Klauwaards,
leve God en Vlaanderland!

↑ Terug naar de berichten