Naar de inhoud

Met hart en ziel

Gedichten van Marina Geerinck
akke.beakke.be
Photobucket
Zaterdag 25 maart 2006

Toneel (afor)

Het leven is een toneel, ieder van ons mag zijn eigen rol kiezen!

Marina Geerinck© Hartendame2
Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Diaspora26 maart 2006 om 13:47

morgen

Het is weer een mooie, ja ik maak ze zelf ook dus denk dat ik het heel goed zie hi.gegroet.
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 23 maart 2006

Aantrekken (afor)

Iets aan trekken kun je zo weer uit trekken, maar je 'iets' aantrekken kun je niet zo maar verwerpen!

 Marina Geerinck© Hartendame2
Reageer op dit bericht
Woensdag 22 maart 2006

Stil verdriet


eenzaam plengt hij z'n tranen
verscholen in z’n eigen zijn
draagt hij stil verdriet
dat als ongenode gast geluk
ontwricht, emoties tekenen zich
in de kerven van zijn huid die
droefheid in ogen vertaalt
lippen prevelen een stil gebed
dat hoop weer sterker maakt


handen plukken denkbeeldige
rafels als tromgeroffel
weerklinkt, zijn werk wacht
brood moet op de planken komen
achter de kleurige façade schuilt
diepe smart als kindergelach hem
onthaalt, verstolen veegt hij tranen
en denkt heel even aan zijn
zieke kind…

het lot van een clown
 
 
Marina Geerinck© Hartendame2

1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 17 maart 2006

Scheve schaats


ze reed haar schaats zo scheef
dat rechtzetten onmogelijk werd
ondanks talrijke levenslessen brachten
kromme lijnen diepe kerven in huid
die geschaafd door tijd hun eigen verhaal
vertelden

kilte van blauw marmer tekende zich
in ogen, die misnoegd door
’t bedeelde lot afschuw spraken
krassen ontsierde ‘t spiegeloppervlak
dat uitgesleten door d' ijsrevue
onooglijk leek

over haar schouder… de scheve schaats
hinkelend liep ze moeizaam verder op
de tweede, onmogelijke opgave
die vallen en weer opstaan bracht
verdwalend... 't rechte spoor
was bijster
 

Marina Geerinck© Hartendame2
 

1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 17 maart 2006

Een zee (afor)

Een zee van twijfels, een weerspiegeling van tranen, brengen een palet van intens verdriet!

Marina Geerinck© Hartendame2
Reageer op dit bericht
Dinsdag 14 maart 2006

Adembenemend


 

dwalend over kiezels
van ’t verleden
waartussen grassprietjes
‘als nieuwe hoop’
zinderend verlangen
bracht in mijn-zijn
toen jij opeens vroeg:
‘laten we de teugels los?’


zonder woorden…


honger naar lust tekende
zich in jouw ogen
je droeg mij over drempels
uitgesleten door tijd
onderhuids voelde ik
’t knisperend liefdesvuur
plukte tedere woorden
van tussen je lippen
proefde ze honingzoet


ik kuste jou…adembenemend


Marina Geerinck© Hartendame2

1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 13 maart 2006

Miskend talent


vereeuwigd op papier
woorden dichterlijk gebreid
in zinnen van bloemen
door talenten…nog miskend.


‘en public’ de ziel ontbloot
wachtend, de kroon op ‘t werk
bezet met poëtische parels
die dragen elk hun naam.


één eeuw later, stoffige zolders
dichtenbundels erg verweerd
vergapen zich nu aan namen
van talenten, toen miskend…


Marina Geerinck© Hartendame2

1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 12 maart 2006

Dichter-lijk?!

ik kreeg eenentwintig woorden die ik omgekeerd moest gebruiken in dichtvorm, niet makkelijk: gedachtenstroom, merkwaardigheid, diamantair, klikklakkend, kostbaar, fortuinlijk, hemellichaam, aasgieren, zwaarmoedig, grootmeesterschap, noodlot, edelsteen, levenslust, kansloos, edelsteen, doodsbleek, boekenplank, levensdraad, fortuinlijk, sinttejuttemis

 
 
ze voer op stille stroom der gedachten
naar ooit, toen waardigheid haar ‘merk’ was
lang doorstond ze moedig al ‘het zwaar’
tot de lust des levens volledig verdween
en ze doodgewoon loos was, zonder één kans
als een steen voelde ze zich nu, een domino
die klakkend een klik maakte bij ‘t tuimelen
alsof het lot haar enkel nood bracht...
liever had ze zich een steen van edel gevoeld
had ze nu tenminste de air van een diamant



opeens was daar Hein, een magere man
afschuwelijk, lelijk en zo bleek als doods
hij greep op een plank in de kast van boeken
waar het schap, van de grootmeester
lichaam uit de hemel, planeet van tijd: Saturnus
het mes verborg, dat de draad des levens snoeit
zonder meer rekende hij in 'baar' haar kost
een zeer hoge som voor de duur van haar leven
deze keer was het geen mis van sintjutte
wat overbleef was een lijk zonder fortuin


jammer voor de gieren die hun aas wierpen voor ‘t geld
 
 
Marina Geerinck© Hartendame2
2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Met hart en ziel

↑ Terug naar de berichten