'Het leven is toch een soep hé?'  Waren de woorden waarmee mijn 8 jarige nichtje me begroette.
'Wat zeg jij nu?'
'Dat het leven een soep is en wij zijn de balletjes' klonk het opnieuw vroegwijs. 

Ik raapte de sla op en liep er mee naar de wasbak, nadenkend keek ik uit het raam.  Dit was toch geen onderwerp om aan kinderen te vertellen, jongens waar ging het in deze wereld toch naartoe?  Waar was de tijd dat ik als kind dacht dat babytjes met de stoomboot werden gebracht? Of zoals nadien oma zei: 'ze komen uit de bloemkool' waardoor ik me wel vragen begon te stellen of er dan verschil was tussen kindjes van de stoomboot en kindjes uit de bloemkool.
Of erger nog... die ene anekdote uit mijn jonge leven die me helemaal overstuurd maakte. Op een morgen bij het ontwaken vertelde mijn oma me dat mama naar het ziekenhuis was gebracht omdat ze haar been had gebroken, in de namiddag mocht ik met haar mee op ziekenbezoek. Verwonderd was ik dat mijn mama helemaal geen pijn in haar been bleek te hebben maar dat er wel een schreeuwerig iets in een klein bedje naast haar lag. Een broertje!! De ooievaar was langs gekomen en had haar een broertje gebracht en dat... terwijl ik altijd om een zusje had gezeurd!!
Sindsdien waakte ik erover dat mijn mama haar been niet meer zou breken, ik lette goed op en maande haar steeds aan tot voorzichtigheid want die domme ooievaar zou ons geen tweemaal bij de neus nemen!
'De juf zegt ook, als ze die stomme pil maar niet vergeten was dan...'
Ik schrok op uit mijn overpeinzingen, was even sprakeloos en besloot toch mijn schoonzus even aan te spreken en te horen wat zij hiervan dacht.
 

Zoals ik al vermoedde was ook zij even de kluts kwijt, niet dat ik preuts omga met mijn kinderen, maar het moet niet te ver worden gedreven, klonk het boos want haar dochterje had nu nog iets meer verklapt.
'De juf zegt dat ze ook aan abarn... abrontendingens denkt'
'Aan wat??' klonk het gelijktijdig uit onze mond.
'Awel, aan abro...'
'ABORTUS???' vroeg mijn schoonzus verbijsterd terwijl ik haar een ferme duw gaf.
'Ja zeg, sorry maar ik ga die 'juffrouw' eens serieus onder handen nemen, dat kan gewoon niet dat die zulke zaken aan kinderen vertelt!
Ik gaf haar groot gelijk, had geen woorden voor wat ik hier had gehoord, was ik in mijn schoonzus haar plaats zou ik dat 'mens' eens goed mijn mening geven over wat ik dacht van haar moderne opvoedingsmethode!

Toen ik haar de dag nadien hoorde, gold natuurlijk mijn eerste vraag 'het zwangerschapsonderwerp'
Een diepe zucht weerklonk: 'zwijg... heb me daar een kop als een pioen behaald.
Bleek ons kaatje gestraft te zijn geweest omdat ze tijdens de les haar tong niet in bedwang had kunnen houden. Na enkele opmerkingen plaatste de juf haar in de hoek achter het klapbord, deed dit dicht en zette er nog het grote scherm voor zodat men haar niet meer kon zien. Tijdens de speeltijd was de juf Kaatje vergeten en omdat ze geen bewaking had tijdens de speeltijd, had ze met een collega een babbeltje geslaan in haar klas. Kaatje helemaal onzichtbaar achter het grote scherm had alles kunnen volgen.
De juf merkte te laat dat het kind er nog stond maar heeft nooit gedacht dat haar gesprek zo'n impact kon hebben op een nieuwsgierig aagje. Mens mijn wangen gloeien nog als ik aan mijn onderhoud met haar denk!'
Tja kinderen!

zwart omhult droefheid

leeg is de blik

gericht op de treurwilg

waaronder liefde rust

verdwaalde gedachten

nestelen onordelijk de jaren

tranen verborgen

achter rouwsluiers

banen zich een weg

over diepe groeven huid

‘Hij’ was bij machte

veranderde water in wijn

waarom dan niet…

een heer uit Tielt-Winge

ging voor zijn vrouw een liedje zingen

mevrouw vond het echter niet zo fijn

en kreeg bij haar man's gejank hevige hoofdpijn
nog even en ze zou hem… de nek omwringen!

Marina Geerinck© Hartendame2

stevig geknoopt
waren steeds haar boeien
van onschatbare waarde
aldus haar pooier
onhandelbaar liet haar
delen in de winst
waarvan de interest
blauwe ogen bedroeg
onbegrip des werelds
dat zij dit alles verdroeg
onwetend dat cocaïne
het begin van het einde was

Marina Geerinck© Hartendame2

weet je nog ‘héél lang geleden’

-was de vraag-

alsof enkel ‘lang geleden’ niet voldeed

tijd was ontgaan, aan haar en mij

hier stonden we nu saam, hier

waar we ooit ’t kind-zijn achterlieten

vandaag tekende onschuld

niet langer jonge meisjesogen

... 

aan jouw hand
kind van jouw kind


Marina Geerinck© Hartendame2

op een kaal hoofd leefde eenzaam een luis

ze voelde er zich helemaal niet meer thuis

met heimwee dacht ze aan vervlogen jaren

toen er nog overvloed was aan mooie haren
nu dacht ze diep na over een verhuis


Marina Geerinck© Hartendame2

ze hield tijd aan de pols

blikte nu en dan op verloren momenten

waarin ze bijeengeschraapte lege uren telde

zwart waren de gaten

die als tandloze monden schreeuwden

naar schaduwen uit ‘t verleden

vervlogen herinneringen

kleefden als schimmen tussen nevelflarden

wanneer ze dwaalde door ‘eigen laan’

daar waar bomen

bloesems van vergetelheid droegen

plukten vingers nog steeds verlangend

hinkelen was niet je sterkste kant

liever raakte je beide voeten aarde

geloof was luchtig en wonderen

bestonden enkel in dromen

wortels waren verankerd die

verplaatsen onmogelijk maakte

hoop was ijl als het doel ontbrak

de horizon beperkt door

hemel en aarde die samenvloeiden

het leven deint verder op golven

van een kunstzinnige zee

ogen spreken liefdevolle woorden
laten gevoelens in tedere ranken
groeien die verstrengeld in elkaar
bloesems dragen van de hoop

***
witte lelies

***

geen beloftes op sterk water
of begeertes onder een stolp…
maar zijdezachte eenvoud
in ’t hart bewaard, laat liefde kiemen

***
witte lelies

***

stromend als een klaterend fontein
waar passievolle klanken vloeien
die blijven galmen na mijn heengaan
liefde en hoop zal eeuwig trotseren

***
witte lelies

***

hij reisde
op sporen

naar ’t verleden

droeg herinneringen

als gevouwen inktletters

onder z‘n arm

wegwerpkind…was hij

gedoemd tot

eeuwige zoektocht

in de stilte van zijn

eenzaamheid

zwart waren de parels

die tranen hadden geoogst

in duistere momenten

van een ver verleden

wit waren de parels

die hoop verschaften

en klaarheid schonken

in het hedendaags bestaan

roos waren de parels

die rozengeur en maneschijn

tekenen, op weg naar een

ze spaarde woorden

in het diepst van haar ziel

die wijsheid tekenden

op perkamenten huid

parels van vergeving

geplukt uit ’t zilte nat

gepolijst door ware liefde

afspraken vervlogen

tussen ruimte en tijd

wanneer schaduwen

stille vragen tekenden

‘overeenkomst’ was ‘t synoniem

dat hij nooit had herkend

‘Haagse bluf’ kon hem niet redden

zij was niet voor zoet te vangen

ze had een hekel

aan zwarte boordjes

hij wist het en…

ik zag hem, haast elke dag

onverschilligheid gehuld in grote jas

telde hij straatstenen of

waren ’t de voegen die half weggevreten

door tijd, nog alles bij elkaar hielden

pijp steeds in de mond

onafscheidelijk alsof hij zo geboren werd

droeg ze nog vuur

na de hevigheid van een regenbui

of was alles gedoofd, zoals de liefde in z’n hart

eenzaamheid las vele ogen

tot de dag dat afscheid voor de deur stond

pijp en grote jas verdwenen

verloren tekende zich ’t straatbeeld

ik wuif  't geel van de maan

naar een volgende nacht

wannneer ochtenddauw met bloedloze lippen

’t groen kust en onzichtbare ogen

parels van kristal tranen

als gescheurde bruidsluiers

tooien nevelflarden moeder aarde

wiens naaktheid verborgen

in de nieuwgeboren dag

die ik blootsvoets onthaal

poëtisch mijn gedachten

die ik deel met jou

vereeuwig ik met woorden

die mij een diep verlangen geven

zij was al duizend doden gestorven

nog voor ik ‘t levenslicht aanschouwde

kostbaar was de adem

die geen houdbaarheid kende

verdrongen gedachten

braakten zwartgalligheid

die angst door bloedbanen dreef

vertrokken was ze meerderenmalen

aangekomen nooit…

tot de dag die opgetekend