Misschien wat vervelend maar....!

Omdat ik hier om de haverklap gestalkt wordt door spam , heb ik een paar ingrijpende veranderingen genomen.

Gisteren heb ik hier weer 43 spamberichten van ugg boots verwijderd vanaf het jaar 2007 tot en met nu , ze zitten gewoon overal. Webmaster heeft daar nog geen oplossing voor en ik ben het beu, zat...
Daarom zullen jullie een tijdje niets zien als jullie een reactie geven. Maar geen paniek en het is niet nodig het een tweede keer te proberen want ik krijg die reactie in mijn mailbox en nadat ik die goedgekeurd heb , komt ze op de blog. Op die manier kan in ongewenste spam tegenhouden ( hopelijk) tenzij die mannen ook daar een oplossing voor hebben.
Mijn bedoeling is die mannen te demotiveren want als ze niets zien verschijnen dan geloof ik niet dat ze dat 43 keer op een nacht zullen proberen zoals 2 dagen terug!

Hopelijk demotiveer ik daardoor mijn trouwe bezoekers ook niet , jullie reactie zal ik zeker niet weren, die komt op de blog . Ik hoop dat jullie blijven komen en reageren en dat die situatie  hopelijk niet te lang moet duren.

Verder hou ik het kort, ik ga eens " vroeg" slapen want straks ga ik " oppassen" bij twee kleinkinderen bij de zoon thuis. Gisterenmorgen was de kleinzoon  met de fiets gevallen (door de gladheid) en heeft een geschaafd hoofd, een knoet van een buil en een lichte hersenschudding en in de namiddag werd de mama opgebeld omdat één van de dochtertjes buikgriep heeft .... twee vliegen in één slag!!

Gelukkig heb ik het al gehad en is het ergste achter de rug en neen van mij heeft ze het niet overgenomen maar het hangt blijkbaar in de lucht. Ons glutenkindje is er ook nog niet helemaal bovenop en klaagt nog steeds van buikpijn maar de koorts is daar toch weg en hopelijk kan ze morgen al een halve dag terug naar school want eten doet ze nog steeds niet!!
Er schieten dan nog 4 kleinkinderen over zonder buikgriep dus dat wordt spannend tegen Kerstavond.

Wanneer ik 's avonds als afsluiter van de dag nog even op mijn blog kom om het volgende logje af te ronden, dan schiet mij zo vaak het gedicht van Alice Nahon door het hoofd en maak ik er soms een eigen versie van:
't Is goed op mijn eigen blog te kijken,
Nog even voor het slapen gaan,
of ik een hand heb kunnen reiken
naar hen die hier zijn langsgegaan...

Soms lees ik bij andere bloggers dat bloggen een passie geworden is een verslaving als het ware..
Misschien moet ik hen bijtreden, hoewel...
Een mogelijke verklaring voor deze verslaving zijn misschien de reacties. Velen zullen het niet zo rechtuit willen zeggen maar de bezoekers en collega-bloggers die je berichtjes lezen en hun bevindingen achterlaten dat kan enorm leuk zijn (in de meeste gevallen ) en dat zet je aan tot het schrijven van een nieuw logje.
Reacties zijn fijn en het geeft je een aangenaam gevoel: "Mensen lezen mijn blog!"  Op termijn ontstaat er ook een vertrouwensband tussen bepaalde bezoekers en de schrijver of host van de blog – waarbij je je voor een stuk geroepen voelt om je blog dagelijks of wekelijks bij te werken.
Er zijn wellicht nog ontelbare mogelijke verklaringen te vinden, zoals de drang om op een eenvoudige manier een dagboek bij te houden of de nieuwe mensen die je leert kennen...

Voor mij is mijn blog eerder een deur naar de buitenwereld. Ik ben altijd al zo'n gevalletje geweest dat mensen rondom zich nodig had hoewel... zelf deuren platlopen doe ik niet. Ons ma had daar een eigen visie op toen ze het over mij had, dan zei ze: " Diene numero ,die zou klappen tegen een hondje met een hoedje op"

Via deze weg bouw je een kransje op dat dagelijks even binnenspringt om virtueel een " klapje" te doen. Veel en lang moet dat niet zijn, gewoon een paar woorden, een vriendelijke groet, een kwinkslag of een klopje op de schouder.
Wanneer ik mijn teller mag geloven dan komen hier dagelijks meer dan honderd lezers langs maar het zijn toch meestal dezelfde " onbekende bekenden" die een reactie nalaten. En daarom kijk ik uit naar die onbekende, bekenden en "vergeten" die al eens om te reageren dan mis ik hen en denk ik " tiens al een tijdje x niet gehoord, zou die ziek zijn of weg zijn of zou er iets schelen, Misschien even langsgaan op de blog..".? En zo ontstaat een virtuele band .

Maar ook op een ander gebied is een blog voor mij een uitweg... Wie mij kent die weet dat mijn tetter niet lang stilstaat en ik er graag lachend en grappend tegenaan ga maar er schuilt ook nog een tweede ik in mij en die is eerder reflecterend, gaat graag eens iets dieper op de dingen in en staat soms te vaak stil bij problemen of minder aangename gebeurtenissen en die "ik" kan zich blijkbaar het best uiten via de schrijvende weg . Zo is dat blogje dan ook  een handig dingetje om als uitlaatklep te dienen en mijn innerlijke in evenwicht te houden.
Jongens toch wat een bedoening om gewoon te zeggen dat schrijven op mijn blog mij de kans geeft om me op een andere manier te uiten dan verbaal!

Dus lieve mensen op het einde van het jaar , als ik alles eens op een rijtje zet dan moet dit ook van mijn hart:

" Bedankt jij en jij die dagelijks langskomen maar vooral jij die de moeite neemt om je even kenbaar te maken en een reactie na te laten. Dat korte contact maakt de wereld een stuk warmer, hartelijker en mensvriendelijker dan de maatschappij soms laat uitschijnen"!

Daarom als afsluiter dat pareltje van Alice Nahon dat de decennia overstijgt...


t Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan

 Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was...;

Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen.
Alice Nahon.

PS: jullie hebben het al begrepen hé , ik voel me stilaan beter!

 
Van je vrienden of kleinkinderen moet je het hebben, je krijgt het, zomaar en je kijkt er naar en dan is het natuurlijk al te laat. Besmet!

Een paar vrienden en ons kleindochtertje kregen het al voor mij en nu was het aan mijn beurt, midden in de nacht, wakker worden, niet weten waarom, liggen woelen, koppijn en zweten .Ziek dus,een combinatie van griep en buikgriep zodat ik vandaag samen met ons kleindochtertje op de schoot meer lag en hing dan rondliep.Vroeger weerstond ik elke besmetting maar ik weet niet wat het is, nu neem ik ze zo maar over.  Hopelijk is het van korte duur en ben ik er vlug bovenop want ziek zijn is niet echt mijn dada ( van wie wel!!)
Jullie zijn dus gewaarschuwd, door dit postje te lezen heb ik jullie besmet, laat het wc papier en de aspirine of dafalgannekes  maar aanrukken. Een verwittigd man is er twee waard.

Nog steeds geen inspiratie en met een ziek kleinkind hier zal die ook niet snel komen!!

Willem, Valeer, Tone en Johan zitten te kaarten in den " Beiaard" en tussen het delen wordt er van het een en het ander geklapt. 't Gesprek viel bij louter toeval op de invloed van het lezen van boeken tijdens de zwangerschap.
Zegt Johan:
"- Dat is raar, maar mijn Kristien had een boek gelezen over " De twee wezen" toen ze in positie was en we kregen toch wel een tweeling zeker!"
-" 'k Heb nog zo ver niet gedacht, zegt valeer, maar nu dat je het zegt, als mijn Antoinette onze drieling kocht, had ze juist  " De drie Musketiers " gelezen..
-" Moord, roept Willem en hij kletst zijn kaarten op tafel. "
- " Mijn vrouw is pas begonnen aan Alibaba en de 40 rovers..."

(Uit 't Manneke uit de Mane)

Omstandigheden kunnen ons soms gevoelsmatig sterk nostalgisch maken.
Af en toe leeft ook dat gevoel sterk in me. Ik kan dan zitten mijmeren bij een oude foto waarbij mijn gedachten van hot naar her springen, bij dingen die er vergeten bijstaan of bij plaatsen die nog ruiken naar een ver verleden.
Geschiedkundige plaatsen zijn dus altijd al aantrekkingspolen geweest voor mij meer door de herinnering aan de mensen die er toen rondliepen dan door de gebouwen.
Maar soms zit die nostalgie ook in een klein dingetje, iets doms, iets waar veel mensen niet zouden bij stilstaan, iets wat velen achteloos zouden wegwerpen, iets zoals... het plastieken “Maria flesje “ dat hier vergeten op een kast staat.



Van wanneer dat flesje dateert, weet ik niet meer maar ik herinner mij wel dat ik het gekregen heb van ons ma ergens in de jaren ’80 toen ze naar Lourdes geweest was. Het is een flesje nog voor de helft gevuld met gewijd water . Ik heb het gisteren sinds lang weer eens in mijn handen genomen terwijl mijn gedachten teruggingen naar die tijd toen ma voor ieder van ons zo’n flesje mee had en hoe we toen nog lachend gezegd hebben :
” Is het de bedoeling om dat water te gebruiken om de kaars die je in Lourdes aangestoken hebt te doven mocht ze te goed  haar dienst doen?”
Voor de " onwetenden" het was in "de vorige eeuw" een algemeen gebruik als je in Lourdes kwam een kaars aan te steken om voor nageslacht te zorgen.
Het flesje heeft misschien zijn zin verloren maar niet zijn waarde want het blijft een herinnering aan ons ma.

Dat is wat ik in het begin bedoelde met " zo van die dingen.... totaal onnuttig en al jaren achteloos vergeten"... IK ben zeker dat de anderen dat flesje al lang weggegooid hebben maar hier sta ik nu met dat flesje in mijn hand en kan er nog niet van scheiden want het heeft een emotionele waarde voor mij.
Ik heb het dan ook maar stilletjes teruggezet met dat "gewijd water" en al....

Na mijn logje over litanie aan de wiskunde ging ik in gedachten terug in de tijd toen we "ten passe en ten onpasse" litanieën afdreunden . En dan zag ik opeens die jaarlijkse processies waar " ave's en onze vaders" ook schering en inslag waren!

Mijn kinderjaren werden volladen door veel katholieke rituelen dank aan de scholen die ik doorliep en een belangrijk onderdeel daarvan waren die jaarlijkse processies. Ik woonde in een landelijk, braaf dorp waar die processie een jaarlijks hoogtepunt vormde. Die grote processie was altijd een voorbode van de jaarlijkse kermis. Eerst God en de Kerk en daarna eten, plezier en bier!
In die processie liepen de mensen en kinderen met plechtige gezichten en in " Engelen" klederdracht in een lange devote sliert door de hoofdstraten van mijn dorp om dan te eindigen bij de Kerk. Langs de huizen weerklonken dan weesgegroetjes en onze vaders en werd de litanie van de heiligen herhaald en herhaald. Voor veel vensters stonden dan liefdevol opgezet in een gezonde naijver met de buren op een wit kanten kleedje kleurige H.Hartbeelden en  Mariabeelden onder een glazen stolp.
Het hoogtepunt van de stoet was de pastoor die devoot de gouden monstrans in zijn handen hield terwijl de misdienaars uitbundig zwaaiden met glanzende, koperen wierookvaten. Bij het passeren knielden de mensen op de trottoirs en sloegen met gebogen hoofd een kruis..

Zoals de meeste katholieke meisjes begon ik als bloemenmeisje. De bloemenmeisjes, die vooraf gingen aan de priester die het Heilig Sacrament droeg, strooiden met gulle hand de tere blaadjes en kleurrijke snippers papier. Ik was pas acht jaar oud toen ik daar in mijn lange witte jurk op mijn witte gympjes en met mijn witte handschoentjes aan meeliep in de processie.
Op school hadden we niet alleen geoefend hoe we plechtig moesten lopen - langzaam, met zulke kleine pasjes dat de neuzen van je gymschoenen niet onder je jurk tevoorschijn piepten en met neergeslagen ogen - maar waren we ook gewaarschuwd om niet al te scheutig met onze bloemblaadjes te zijn omdat onze mandjes anders te vroeg leeg zouden zijn.

Het was een hele eer als je daar mocht aan meedoen, zoals het ook een eer was als je in de processie mocht meelopen. Dat na die rondgang op turnpantoffeltjes  de meeste kinderen pijnlijke voeten hadden en vermoeide armen van het dragen van houten panelen met gezegden erop, dat speelde allemaal geen rol. Als je maar mocht meelopen!
Of ik het nu nog zou doen?

Soms ben je naar iets op zoek en dan bots je op iets anders...En wat voor iets!!

Zo was het hier gisteren ook en naast een brok nostalgie bleef hier ook nog dat vervlogen stukje studententijd opspelen...
Ik heb jullie al verteld dat we geen gewone klas waren daarom wil ik jullie de volgende creatie die ons door de zware examentijden moest loodsen, niet onthouden.


Ora pro nobis!!

Voorzanger: O hoge Wiskunde
Allen: ontferm u over ons.

Voorzanger: Grote Piet Agoras, Euclides, Einstein,
 Ptolemaeus en andere knappe bollen,
Allen:  ontferm u over ons.

Voorzanger:Vak van vaak, vooral de maandag,
Allen: ontferm u over ons.

Voorzanger: Vak van slapeloosheid,
vak van vreselijkheid,
wreedaardig vak,
verschrikkelijk vak,
vak van haat en afkeer,
steen des aanstoots,
Allen:Ontferm u over ons.

Voorzanger:zwaard des aanstoots boven onze hoofden,
beul van onze jeugd,
onherroepelijke ramp van onze proefwerken,
dief van onze punten,
misbakken peer van onze rapporten,
buis der buizen,
speelmakker van onze vakanties,
dikke nul, grote zero, grote bros,
vriend van onze blokkers,
lust van de zageventen,
mes van de leraren,
Allen: Ontferm u over ons.

Voorzanger:Axioma van onze onvergetelijke luiheid,
oneindige cirkel van onze inspanningen,
snijpunt van onze straffen,
hypotenusa en allerhande rechthoekszijden
van ons groot verdriet,
koord van onze zelfmoord,
telraam van onze moeilijkheden,
wanhoop van onze moeders,
razernij van onze vaders,
kaalheid van de professoren,
wiskundig labyrint van stellingen en formules,
wiskunde, rommelzolder van lijnen, hoeken en kegels,
mispunt van alle merkwaardige producten,
Allen: ontferm u over ons

Voorzanger:
van alle pseudo problemen,
van alle aanhangers van x en y,
van logaritmen, cosinussen ,
orthogonale dinges en voorhistorisch ongedierte.
Allen: Verlos ons heer.

Voorzanger: Als schapen werden we naar de slachtbank geleid.
Allen : En onder de onnozelen van geest gerekend.

Voorzanger: OREMUS:
Lieve, zeer verstandige leraars, die het vroeger zelf ondervonden hebben
en weten dat het geen kinderspel is,
geef in uw grote barmhartigheid een beetje meer punten,
minder werk en nooit meer schriftelijke ondervragingen,
opdat we alle problemen mogen begrijpen
en de vreugde van een eeuwig verlof genieten!
Allen: Amen.

Voorzanger: En dat ons verstand in vrede roeste!
Allen: AAAAMEEEEEN!!

Ik zal maar al een paar copies opzij leggen want ik weet nu al wat we op de volgende klasbijeenkomst zullen doen!

Ik zal mij ons mogen reppen om dat alfabet dit jaar nog rond te krijgen. Maar ach, lukt het niet, dan heb ik nog " stof" om volgend jaar een paar logjes over te maken als de inspiratiebron opeens opgedroogd is!

J de j van

Jaloezie

Jaloezie zal wel eigen zijn aan elke mens denk ik maar ik maak wel een onderscheid tussen gezonde jaloezie en jaloezie omdat je iemand iets niet gunt.
Iemand iets niet gunnen, dat vind ik een teken van zwakte en daarom ongezonde jaloezie. Dat is verspilling van tijd en energie. Als je tevreden bent met jezelf en wat je hebt en verwezenlijkt hebt, dan is er geen plaats voor afgunst.
Vandaar, als ik bv sta aan te schuiven naast een grote, opzichtige en luidruchtige bolide die de aandacht wil trekken, dan denk ik…” die staat toch ook maar schoon in de file”! 
Mensen die mij iets niet gunnen, ga ik liever uit de weg want het is een onbegonnen zaak om daar tegen in te gaan!

Maar misschien roept de j totaal andere gedachten bij jou op zoals jeuk, jicht , jacht, joekel, juich, jubel....joost mag het weten.
Ben benieuwd!

Soms kunnen  al die verkeersborden langs onze wegen een mens behoorlijk op de zenuwen werken.... Ze worden soms hinderlijk om je aandacht op de weg te houden.

Dat was het gevoel dat ik vorige week had toen ik naar de school van de kleinzoon reed.. Maar er is nog veel meer.

Er is altijd wel wat te doen  rond de verkeersreglementen, hé?
Na de veiligheidsgordel, de flitspalen en het hands-free bellen, hebben we bv ook de zone 30.

Ja, een mens staat daar niet bij stil als hij zo een plakkaat ziet hoewel je tegen die snelheid bijna echt stilstaat. Ik bedoel maar dat het een zone is met veel vragen rond.
Ook hier in onze dorpskom hebben we een paar van die zones...en je zal het nooit geloven wat ik daar ooit beleefde...( ongelovigen gaan niet naar de hel!)

Gans in het begin, toen ze die plakkaten van 30 hadden gezet, was ik eens aan het rijden met mijn fiets. Toen ik daar op een zeker moment op volle toeren aan de school "voorbijvloog", sprong er daar toch wel een agent voor mijn neus zeker, ik kon nog just mijn "freins "toeknijpen, terwijl mijn voorwiel al tussen zijn twee knieën stak.
-"Awel ,awel madammeke "!
-"Euh…..Ja "?
-"Je bent juist geflitst geweest".
 -"Wablieft…..geflitst, ikke met met mijn fiets"? 
-"Ja ja,te rap is te rap ook met een velo".
-"Euh…..jamaar, ik….."
 -Niks te jamaren, geef maar je pas en je groene kaart en je inschrijvingsbewijs, je verzekerings- en keuringsbewijs.
 -Euh…..dat ligt in mijn auto.
-Allé ,‘t is goed voor ene keer.

Ppfffffffff jawadde zeg, ne mens rijdt dan eens sneller om het warm te krijgen....
Sinds die tijd pas ik natuurlijk altijd op en nu vrees ik zelfs een boete voor te traag rijden!!

-"Zeg Natoken, ben je aan het stilvallen "?
-"Euh…..nee maar we rijden voorbij een school en je mag hier maar  30 hé.
- "Maar  ‘t is zondag, wie gaat er nu naar  school ?
 -"Euh…..misschien die zondagsleerlingen van in mijn kindertijd, hé.  

Het is pas na een tijdje dat men besloot een mouw te passen aan het zone 30 probleem. Ze zouden er zone 30 van maken tijdens bepaalde uren. Normaal gezien, van 7u ‘s morgens tot 19u ‘s avonds.

‘t Is net daarover dat ik mij nu vragen begin te stellen .

De zones 30 liggen aan scholen, of in wijken waar kinderen spelen. Dus als ik het goed versta, moet je 30 rijden tijdens de dag als het klaar is en iedereen op de schoolbanken zit. En als het donker is dan mag je weer 50 of 70.

Maar aan een home of een hospitaal, daar mag je af en toe nog 50 of rapper!! Ja, je zal daar maar juist op  krukken of in een rolstoel met je baxter moeten oversteken.

Pas op, je kan niet zeggen dat ze er in bepaalde gemeenten niks aan doen om de snelheid te minderen .
Eerst hebben ze een zebrapad geverfd, dan een verkeersdrempel er boven op, daarna nog wat bloembakken om tussen te slalommen en af en toe een paal met knipperlichten. Tegen dat je daar allemaal op gelet hebt om nergens tegen te rijden, moet je nog wreed opletten voor die ene kleine die daar naar al je manoeuvres staat te kijken .

Onlangs reden we door een straat waar de vrouwen van plezier voor het raam zitten hé. ( Ik bespaar jullie het commentaar van de tweeling die  juist bij ons in de auto zaten!)
Wel, je gaat mij niet geloven, je mag er 70 rijden, maar bijna iedereen rijdt er maar 20. Dat is de oplossing zie !
Die dames vragen soms erkenning voor hun werk en aan de andere kant roept men om meer blauw op straat. Moesten ze nu eens die vrouwen een sexy blauw uniformpje aantrekken en ze op de gevaarlijke punten laten rondlopen, zou dat geen goed idee zijn...  snelheidsbeperking verzekerd!!
We kunnen er eens mee lachen maar….. nee, we moeten onze mentaliteit toch wat bijsturen!

Hoe vaak zitten we ons niet nerveus te maken op andere bestuurders ? Maar hebben we ons zelf al eens de vraag gesteld hoeveel overtredingen we maken ? Misschien moeten we agressiviteit omzetten in verstand en gewoon eens denken dat een wagen niet alleen onze vrijheid is. Misschien moeten we gewoon eens denken aan onze eigen kinderen of kleinkinderen, gewoon eens denken aan het leed van een verlies. Gewoon eens denken……… !

Dat zal ik in het vervolg ook proberen als de snelheidsborden mekaar om de haverklap de loef af steken..zelfs als ik aan een slakkengangetje moet rijden bij zones 30.