Nog teveel taboe.....

~ Sjamanisme ~ 10 Geboden van de Amerikaanse Indianen

Indianen-wijsheid, daar kunnen we nog wat van leren. Zij waren mensen die éen waren met de natuur en ze wisten dat je de aarde niet kan blijven plunderen zonder iets terug te geven. Vanuit die visie is het Sjamanisme ontstaan. Het is absoluut geen religie. Het maakt ons wel bewust van de wederzijdse afhankelijkheden op aarde. Het Sjamanisme leert ons onze eigen krachten, die van de natuur en die van andere dimensies te herkenen, op een bewuste manier te verbinden en met  respect te behandelen.  Wezenlijk voor het Sjamanisme is het besef van eenheid en afhankelijkheid van de mens, natuur en krachten hier op aarde.

Willen we dat onze kleinkinderen nog van de aarde genieten dan moeten we misschien wel teruggrijpen naar die oude waarheden.
Heb ooit ergens die 10 geboden gelezen ,weet niet meer waar en in de wachtkamer van mijn blog gezet. Bij gebrek aan andere inspiratie dan maar daaruit  putten zeker?

Het was hier miserie in het kwadraat op mijn laptop.
Sinds een korte tijd openden zich, telkens ik via IE op seniorennet kwam, pagina's die ik niet gevraagd had. Aanvankelijk stond ik er niet bij stil tot ik opeens op " harde porno" terecht kwam.Ik ben nu niet " seutachtig" aangelegd maar teveel is trop en trop is teveel temeer daar de kleinzoon ook op mijn laptopje werkt en stel je voor!!! Ik denk dat ik nogal snel de schoondochter  aan de lijn zou hebben .....
Sinds begin deze week werd het zo erg dat ik gewoon niet meer kon werken op sennet enkel mijn blog bekijken. Tot zelfs dat niet meer ging en IE niet meer opstartte en ik hier van alles meemaakte. Mozilla kreeg het uiteindelijk ook.
T die hier de specialist is want zelf zou ik er nooit uitgeraakt zijn, is 2 dagen bezig geweest om de pc te scannen op virussen. en om op te kuisen via Regeditor, via verkenner ook opgekuist maar dat door  op te starten vanaf een cd met windows xp die draait vanaf die cd. We vonden van alles maar kregen de eigenlijke problemen niet weg. De besmetting moet in de laatste 11 dagen gebeurd zijn.
 Wat heeft T nog gedaan?( dit ter info voor diegenen die evenveel geluk hebben als ik!)
De pc gekuist met Ccleaner en dan vloog er al éen en ander of.
Daarna gescand met: Mcafee; BitDefender; AVG, Pctools; Avira antivirus;Spybot, Ad-Aware 2008; Hitman pro, en spyware docter. Met al die programma's kregen we de geïnfecteerde files en virussen en cookies en pop ups enz vermeld.Sommigen deletten die rommel anderen niet tenzij je het programma aankocht maar uiteindelijk bleef het euvel en zodra ik weer op sennet kwam was het weer van  dattum!!. Vandaag is T nog even naar de computerclub geweest waarvan hij lid is en daar was er een man die bij 2 dames die ook regelmatig op sennet komen precies dezelfde problemen moest oplossen.
Wat we hier ook voorhadden was dat Vista antivirus 2009 wel zegt dat er problemen zijn, laat dan de software installeren en vanaf dan is alles" naar den duvel". Niet doen dus!!!
Uiteindelijk hebben we hier dan maar een back up teruggezet van eind aug. Dus mensen regelmatig back ups maken is de enige manier om je pc weer aan de praat te krijgen als je door dat sennetdiertje geïnfecteerd bent.
Ik weet niet waar ik het opgevangen heb!! Maar zeker op sennet.Mijn vechtgenoot rilt al als hij dat woord hoort want zou vergeven zitten van ongewenste dinges . Musje geeft het ook grif toe zie haar reactie.
Ik hoop dat jullie die info niet nodig hebben want je pc ligt op korte tijd volledig op zijn " poepeke"!!

PS Ik overdrijf niet Amlor Fati,in Mexico hebben we het meegemaakt dat 3 mensen van de firma onderling Engels spraken voor het gemak. Want als iedereen steevast bij zijn dialect blijft.....
Een " seule" ken ik ook hoor uit mijn internaatsjaren; mijn vechtgenoot ( van Ruiselede!!!!) spreekt overeen " aker" wij op 20km afstand van een " ketel".... begin er dan maar eens aan....
Inderdaad het was goed even met ma te kunnen praten maar nu ze wat helderder is, stelt ze heel moeilijke vragen en vraagt ze zich weer af waarom en hoe lang nog en ervaart ze het aftakelen weer bewuster. Is ook niet alles hoor. Je moest eens zien hoe ze zich inspant om 1 hapje binnen te krijgen en ... het komt er dan toch weer uit.Je wil het niet meemaken!!

Hoe kunnen twee mensen zo verschillen en toch zo goed samenleven?
Toen wij ( mijn bedgenoot en ik)  gisterenmorgen aan tafel zaten ieder met zijn stukje krant bij zich opperde ik heel even:" Eigenlijk zouden we nu moeten converseren met mekaar.." Waarop mijn altijd nuchtere en realistisch  slaapgenoot lakoniek reageerde:" Ik  converseer, jij converseert , hij converseert...."
Ik wist meteen dat ik bij de juiste persoon zat..... mijn vechtgenoot die altijd met de twee voeten op de grond staat en probeert te relativeren om mij tegen mezelf te beschermen.!!Maar.... ons leesmomentje was toch eventjes verbroken en wellicht was het dit wat ik onbewust wilde?.....
Heb later tijd genoeg gehad om in de auto op weg naar ma de krant verder te lezen, de kruiswoordraadsels op te lossen en de suduko's te ontcijferen!!!!
Een rubriek trok daar  mijn aandacht: Stad geeft inwijkelingen cursus " plat Brugs".!!!!
Als rasechte West Vlaming was mijn aandacht geprikkeld!! Wat is het probleem?
Anderstaligen doen de moeite om Nederlands te leren, maar als ze een babbeltje willen slaan, moeten ze vaststellen dat ze er niets van begrijpen. Daarom start Brugge nu met een cursus " Regionaal taalgebruik" een stoomcursus om het dialect te leren begrijpen. 
Ik denk dat ,als we het zo bekijken ,wel meerdere cursussen mogen opstarten. Las op de blog van Bojako hoe moeilijk het is om haar geboortetaal te verstaan. Dacht dat ik er veel van begrepen had maar toen ik de vertaling las dan was het toch niet 100% overgekomen!!!! Hier hebben we feitelijk hetzelfde probleem. Hebben jullie ooit al eens een Limburger, West Vlaming en Antwerpenaar samen bezig gehoord??? Ik wel ... in het Engels om mekaar te verstaan!!!!!!!
Dus om je minder als een "aangespoelde vis" te voelen als jullie ooit naar het WW gaan, hier een paar goeie tips. Hopelijk kan ik het juist neerschrijven!!!
Wij gebruiken zelden een persoonlijk voornaamwoord , je weet aan de buiging over wie het gaat. vb; Spreekje gie Frans?
Jaok (ja ik), jaos (ja zij), jaoj (ja hij), jaow ( ja wij) enz dus de eindletter zegt welke persoon het betreft.
Volgen jullie? .Nièuw= neen wij niet!!)
"Da me sant nie" = dat is niet erg!!
"ksienhier om het ut te leggen" ik ben hier om het uit te leggen.
" khên vil tiet"= ik heb veel tijd
Ist biekans gedaan?; jaot thê gedaon." enz enz.. 
Ik zal maar ophouden zeker of de blogvrienden zien het al niet meer zitten om met mij " te converseren" op de volgende bijeenkomst!!!!

In het sportgedeelte van de krant viel de titel " Naar Zuid-Afrikaanse hemel via Turkse hel in het oog. Voor de leken, België speelde gisteren tegen Turkije voor de plaatsing van het WK in Z Afrika. ( 1-1 was de eindstand). Als jullie nu denken dat een sportjournalist enkel sportverslagen kan neerpennen dan zitten jullie ernaast. Ludo Vandewalle gaf in Het Nieuwsblad een mooie korte intro op de omgeving, kan zo in elke advertentie van een reisbureau geplaats worden. Hij beschreef Istanbul als volgt:
Istanbul blijft beklijven. Het is niet zomaar een grensplaatsje waar het ene land in het andere overgaat. In het voormalige Constantinopel eindigt Europa en begint Azië. Gescheiden door de Bosporus gaan culturen met een schok in elkaar over. Links, ten W van de druk bevaren rivier, is er het prachtige Europa met lichtreclames en hoge flatgebouwen. Rechts is er de mystiek van het Oosten met de gesluierde vrouwen en overvolle straten. Dat is Istanbul, schrizofrene stad met 15 miljoen inwoners waar Allah( islam) en God ( christendom) zich gezamenlijk ophouden. Hoe uitnodigender kan een krantenknipsel zijn?
 
And last but not least mijn PC.
 Ik kan met mijn laptop niet meer werken. werk nu via pc van T. Ik geraak noch via IE noch via Mozilla op sennet. Ik kan wel mijn blog lezen maar de reacties niet en ook geen rubrieken toevoegen want geraak niet op sennet. Als ik via mijn blog naar andere blogs ( heb  favorieten staan) ga dan geraak ik op sommige wel op andere niet en reacties nalaten gaat wel of helemaal niet. T is hier al 2 dagen met allerhande virusscanners mijn PC aan het scannen. Wat daar allemaal tevoorschijn komt!! Spyware, pop ups, cookies , registry keys enz enz  sites die ik nooit bezocht of aangeklikt heb. Ik zit dus blijkbaar met een serieus probleem. Nochtans staat  er een anti virus programma op mijn pc. Wie of wat heeft mij dat " gelapt"!! Kan natuurlijk ook via mails of ppssen binnenkomen, ik weet het niet. Als we het er niet af krijgen zal er niets anders opzitten dan vanaf 0 alles opnieuw te insstalleren!!!!!!!!
Van zodra ik dus sennet open , openen zich ook  andere schermen en geraak ik niet op de blog. Op andere sites van Google geraken we zonder problemen tot nu toe!!! Om er " horensdol" van te worden.
Gisteren was ma weer relatief "helder" en hebben we wat gepraat, maar eten lukt niet meer. Vanmorgen was ze weer meer in de war. Dus ...wachten

Vandaag herdenken we 9/11... blijven beklijvende beelden!
Zo lieve bezoekers dat is mijn boterham voor vandaag.

Lieve mams,

Kon ik maar heel even met je meegaan in jouw gedachten, zien wat jou nu bezig houdt

Je handen dolen rusteloos over de lakens, je blik lijkt verankerd in de verte. Je lippen prevelen een verwarde zin, we begrijpen jou niet.

Denk je aan wat voorbij is mams, je lang zinvol leven, je altijd bezig zijn?

Voor wie is die uitgestrekte hand, wie wenkt jou naar de andere kant?

Waarom vloeit die enkele traan uit jouw uitgedoofde ogen? Hebben we jou pijn gedaan? Waar is je heldere lach die we nooit meer zullen horen? Je kijkt naar ons, met die afwezige blik, ik ben niet zeker dat je ons herkent. Of toch?

Af en toe hebben we even contact en klamp ik me vast aan jou zwakke woorden . Maar het is valse hoop want spreken vermoeit je zo.

Als je dan met gesloten ogen doodstil voor me ligt en ik  tegen beter weten in blijf praten dan zie ik aan het knikken van je hoofd dat je me inderdaad hoort.

Als ik je koude handen in mijn handen verwarm dan voel ik hoe je probeert om me even te troosten door je trillende vingers rond de mijne te sluiten maar je hebt er de kracht niet meer voor.

Waar is mijn trotse ma?  Ik kan het niet aanzien hoe ik je nu  als een kind lepeltje na lepeltje wat te eten geef!

Men zegt me :" Zij heeft geen pijn, ze is zo'n lieve vrouw,  ze klaagt nooit en alles is goed wat we ook vragen ".

Dan zou ik willen roepen:" Maar dat is mijn ma niet, zoals ze er nu bij ligt  zou ze het nooit gewild hebben."

Ik ben kwaad in jouw plaats mams; kwaad omdat je die kelk tot het bittere einde moet ledigen en kwaad omdat ik je niet helpen kan.

Ik ben droevig omdat ik zo hulpeloos moet toezien hoe je van ons wegglijdt.

Lieve mams dit is voor jou en hoe je altijd in mijn hart verder leeft:

Mams,
Ik kan je best vergelijken met een roos,
De mooiste uit mijn tuin.
Eén stevige stengel en veel frisse blaadjes.
Bij elke tegenslag verloor je een blaadje,
Maar je bleef trots overeind.
Eén plotse wind deed je stengel nu toch breken!
Maar voor mij blijf je altijd mijn mooiste roos!

Hoe vaak kan je afscheid nemen van een geliefde persoon??
We hebben hier een paar dagen  achter de rug die niet voor herhaling vatbaar zijn.
Het begon al op vrijdagmorgen. Ik had de dag voordien een telefoontje gekregen dat ik in de voormiddag langs mocht voor het onderzoek in plaats van de namiddag en was blij dat het wachten zo wat ingekort was. We moesten er om 10u30 zijn en om 11u15 zaten we nog te nagelbijten. Eindelijk kwam de arts er aan en mocht ik mee... Door de bezorgdheid was ik vergeten om mij GSM af te zetten en gaat dat ding toch precies aan het bellen als ik mee mag  zeker!! Het was mijn zus met de vraag om direct naar ons ma te komen. Het ziekenhuis had opgebeld dat haar toestand heel kritiek was..en verzocht de familie om te komen!!
"Neen, nu toch niet" was mijn eerste reactie. Waarom moest uitgerekend nu ons ma haar uur kiezen??
De dokter zag dat er iets mis was en dacht dat ik even in paniek sloeg voor het onderzoek.Toen ik hem de ware reden zei, liet hij ons de keuze of we gingen door met het onderzoek of  we verkozen om op een andere keer terug te komen. Maar ik had me al de avond voordien klaargemaakt voor het onderzoek en mijn darmen waren " gespoeld en gekuist" en ik liep al een paar weken ongerust rond omdat we zelfs na een scan nog steeds geen afdoende verklaring hadden voor mijn problemen. Een moeilijke keuze maar voor éen keer wilde ik zekerheid over mijn gezondheid en besloot ik het onderzoek toch te laten doen  ... we riskeerden toch te laat te komen bij ma want de laatste tijd rijden we er gemiddeld 2u over om bij haar te geraken.
" Ik zal een lichtere verdoving geven " , zei de dokter  dan zou ik beter bij " de zinnen " zijn als we bij ma kwamen. Ik vroeg hem daar geen rekening mee te houden , ik zou in de auto wel de tijd hebben om helemaal wakker te worden.
Het onderzoek verliep vlot , ttz ik heb er niets van gemerkt hoewel ik af en toe " grimassen" trok wist T te vertellen. We kregen onmiddellijk de uitslag en die was , gelukkig, positief. Moeten nu enkel nog de uitslag van een biopsie afwachten maar dat is meer om alle twijfel op kankercellen... uit te sluiten.
Hoe ik beneden en in de auto geraakt ben, weet ik niet. Ik was enorm ontgoocheld dat ik niet meer uitleg gevraagd had aan de arts want hoewel het onderzoek goed afgelopen was, wist ik nu niet waar de pijn vandaan kwam..( zo dacht ik).. Blijkt dat ik dat WEL gevraagd heb en antwoord kreeg en had ik zelfs gevraagd  waarom er een biopsie gedaan was en zoveel meer ..... Daar herinner ik mij dus niets meer van. Ik weet wel dat ik mierzoete koffie kreeg toen ik bijkwam maar wat ik daarna deed...  het staat niet op mijn harde schijf.
T heeft mij met de lift naar beneden geholpen en in de auto... dat weet ik niet. Blijkbaar heb ik zelfs de brief van de arts voor onze huisarts geopend en gelezen.... weet ik niets van. 
Ik heb bij de balie zelf alles geregeld... weet ik niets van!!
Nu begrijp ik dat mensen die onder invloed zijn van bv rohypnol daden stellen die ze zich niet meer herinneren . Een heel akelige ervaring.
Ik heb nog lachend tegen mijn vechtgenoot gezegd: " Je hebt je kans gemist om me van alles te laten tekenen, ik zou het zo gedaan hebben" ( tekenen bedoel ik!!)....
Maar alle gekheid daar gelaten , we "vlogen" daarna direct naar ma . Toen we eraan kwamen was ze inderdaad heel slecht . Ze was totaal weg van deze wereld en herkende niemand. Ze was zelfs bezig met wat wij in het WW " pakjes maken " noemen bij mensen die aan het einde bezig zijn!! Het praten ging ook niet , ze probeerde wel maar het was onverstaanbaar en ze volgde ons vragen niet. Ze had ook wat koorts en bleek dingen te zien die wij niet zagen. Nadat we daar allemaal een paar uur rond haar gestaan hadden en alle contact onmogelijk was, werd door de begeleidster van palliatieve zorgen de vraag gesteld of ma de laatste sacramenten  zou willen. We hebben het haar gevraagd in een kort " helder " moment tussen twee afwezige momenten in en ze knikte " ja". Het was een korte maar serene zalving en dan begon het wachten.... Haar toestand bleef stabiel en uiteindelijk beseften we dat het einde nog niet voor dit moment  was. Persoonlijk zijn we tot de laatsten bij haar gebleven maar om 23u viel ze in een rustige slaap en zat ik er zelf wat door na de commotie van de voorbije dagen dus besloten we bij vrienden in de buurt te overnachten ( die hadden dat al voorgesteld voor het geval). We konden zo heel vroeg opstaan en de volgende morgen terug naar ma toe of... waren in de buurt als de toestand erger werd.
 De volgend dag hoorden we dat ma  een rustige nacht had, de koorts weg was en ze was in zo'n toestand dat ze iedereen even herkende en zelfs kon fluisteren. We zijn tot 16u bij haar gebleven en hoewel de  verwarring stilaan weer groter werd, vermoedde de arts dat het einde nog even uitgesteld was.. Omdat op 6 september  de oudste kleinzoon jarig is, besloten we dan maar om terug te keren en even nog een paar uurtjes aan het ventje te spenderen...
Vannacht wordt het dus weer  slapen met de telefoon naast het bed ... hoelang houden we dat nog vol maar vooral hoe lang houdt ons ma dat nog vol. Waar zij nog de kracht vandaan haalt om telkens opnieuw te vechten is mij een vraagteken.
Nu begint ze ook nog doorligwonden te krijgen , gelukkig steekt ze zo onder de medicamenten en verdoving dat ze geen pijn meer voelt. Maar moet dat nu echt zo lang duren vooraleer een mens mag "gaan"....
We zitten hier eventjes op ons tandvlees na die weken van spanning en zorgen om verschillende redenen maar ... het definitieve afscheid is blijkbaar nog niet daar en we zullen de komende dagen misschien nog heel vaak die E17 en de E40 enz op en af rijden......
Lieve mams ik laat je hand los, ga nu maar, ik hou je vast in mijn hart...

Toen we gisteren nog maar eens bij ons ma op bezoek waren en ze vroeg : " Hoeveel tijd heb ik nog" toen had ik de tijd willen stilzetten en haar gerust stellen dat het einde nog veraf is. Maar ik kon enkel haar koude, magere handen in mijn handen nemen en de tijd koesteren die we samen doorbrachten.
De laatste weken heb ik al vaak stilgestaan bij het woordje " tijd".
Je moet eens luisteren hoe vaak je als antwoord krijgt: " Vandaag niet , ik heb geen tijd".
Tegenwoordig heeft niemand "tijd", alhoewel we allerlei machines en hulpmiddelen hebben om "tijd" te winnen.
Onze vaatmachine doet onze afwas, terwijl Mr. Hoover ons huis proper maakt.
Onze groenten worden met de allessnijder in schijfjes gehakt.
Eten maken is een makkie als je snel wat op tafel wil dan koop je het kant en klaar of de Chinees of een hamburgertent bieden een snelle oplossing.
De pannenkoeken komen uit een pakje, rijstpap uit een potje ,soep uit een doosje en zelfs onze frietjes zijn klaar om te bakken.
Mijn ma moest in haar tijd de soepgroenten zelf klaar maken( doe ik ook nog!), de frietjes met de hand snijden, de croquetten zelf rollen enz. 
Luiers  werden met de hand wassen, terwijl wij nu allemaal wegwerpluiers gebruiken. De was werd ook in de tobbe gedaan, 1maal per week, en maar schrobben om het allemaal  proper te krijgen.Vaak werd de was dan nog op de bleek gelegd om witter te zien. Het was pas minder lastig toen ze naar de wasserij ging.
Op vrijdag werd het hele huis schoongeboend, een helse karwei door het sleuren met emmers en bostels. 
Elke zaterdag  werd de badkuip met warm water gevuld en werden we van  van kop tot teen schoongeschrobd, ook geen lachertje!
Elke dag werd er warm eten gekookt, zonder mixer, zonder blender, zonder allesschillers,.....zonder allerlei keukensnufjes, die we nu niet meer kunnen missen. Hoewel ze werkte als haarkapster vond ze toch de tijd om elke dag een dessert op tafel te toveren, een rijstpap  of pudding met koekjes of heerlijk gestoofde appeltjes met hun " frakse"  aan of opgelegd fruit.
' s Avonds  vond ze ook nog de tijd om te kijken naar ons huiswerk en op zondag maakte ze vaak wat tijd om even een spelletje ( kaarten, of vlooienspel of ganzenspel ...) mee te spelen of om onze handwerkjes of breiwerkjes  weer op punt te zetten.
Ze had altijd tijd om onze zorgen aan te horen al moest het soms tussen het schillen van de aardappeltjes of het maken van de soep gebeuren.. Ons ma maakte tijd voor ons.
Vandaag is  "tijd"  een zeer relatief begrip geworden. Met alle toestellen, die ons tijd besparen, hebben wij minder tijd dan ooit!!! Wij haasten onszelf en ons leven voorbij, totdat wij beseffen dat het zo niet meer verder kan....en dat wij moeten "onthaasten". Ondanks onze moderne spullen hebben wij nog geen tijd. Het ligt dus simpelweg aan onszelf.
"Tijd" maken om te leven, te genieten, dat zou onze prioriteit moeten zijn in plaats van allerlei dingen na te jagen, die eigenlijk niets betekenen.
Tijd is te traag voor hen die wachten, te snel voor hen die vieren, te lang voor hen die rouwen, te kort voor hen die genieten en een eeuwigheid voor hen die liefhebben. En het is juist die tijd die ons ma bijna niet meer heeft.

September is de herfstmaand en de 9de maand in de Gregoriaanse kalender. Het  woord "Septembris" betekent 7de, de zevende maand (= fruitmaand) ten tijde van de Romeinen, want hun nieuwe jaar begon op 1 maart. Maar voor ons is en blijft het de 9e maand wat zoveel is als de laatste run naar het einde van het jaar toe want van nu af aan gaat de tijd snel!!
Dat ter info want september is een heerlijke maand om te gaan wandelen in de natuur! De zomermaanden zijn voorbij ( voor zover we zomer gehad hebben) en na de 15 de september ruik je gewoonlijk de herfst al in de lucht. Bij THEA kan je al een paar prachtexemplaren van herfstpaddenstoelen bewonderen. Heb er hier ook eentje.

Deze spreekt meer tot de fantasie van de kinderen want oma weeft daar een verhaaltje  rond en dat werkt nog altijd....
Voor de kinderen is september ook  een nieuw begin, een nieuw schooljaar, dat met schroom of met stoutmoedigheid begonnen wordt. Vijf van onze kleinkinderen zijn  nu op school gestart, ook de tweeling die in november 3j wordt. Ze waren allemaal om het flinkst, geen traantjes en veel tot matig enthousiasme!!! De oudste, die nu in het eerste leerjaar zit , kwam  verontwaardigd thuis met de melding: " ik heb al huiswerk"!!!  Wat bij zijn ma de reactie uitlokte " Niet zo enthousiast Milan"  Maar hij was toch maar al te fier om zijn eerste woordjes te showen en bij het avondverhaaltje al  wat lettertekens uit de tekst te halen....
Zaterdag is hij jarig ( 6j) en ik weet nu al dat hij al onze aandacht zal opeisen met de opgedane taal- en rekenkennis van de voorbije week!! Zie er al naar uit!! Zal een mooie afleiding zijn.

Mannen gebruiken op 1dag ongeveer 13.000 woorden; vrouwen daarentegen 20.000, of 53% meer!

Hebben vrouwen meer te vertellen dan mannen, of geven ze gedetailleerder uitleg of herhalen ze meer ?
Ik kan er moeilijk over oordelen want ik ben zelf een vrouw en dan zou men mij van “ vooringenomenheid”  kunnen beschuldigen. In elk geval is meer informatie geven dikwijls nuttig. Zichzelf herhalen kan soms ook een overdracht van kennis zijn ( als dat maar niet te vaak na elkaar gebeurt!!) Het is door repetitief te werken dat we onthouden. Kennen we toch allemaal nog uit onze schooljaren?!

Vrouwen hebben inderdaad meer te vertellen of beter gezegd vertellen meer.( wil de mannen niet tegen mij in het harnas jagen). Een goeie babbel met een vriendin, kan je hart opluchten en je problemen relativeren. De meeste mannen kroppen hun moeilijkheden gemakkelijker  op en praten niet makkelijk over hun gevoelens. Ze zouden het toch eens moeten leren, in veel gevallen helpt het!

Want:EEN SCHOUDERKLOPJE HEEFT NOG NOOIT IEMAND VERWOND.(Bond zonder Naam)

Iemand eens een goedkeurend woordje, een complimentje, een bemoedigend glimlachje, een oprechte blijk van waardering geven, een steunend woord, het kost allemaal niets maar kan wonderen verrichten. Iemand die juist zijn dagje niet heeft, wordt er door opgefleurd. Ben je down, dan voel je je al wat beter want wat appreciatie doet zo goed. Wat positieve energie kan wonderen verrichten in je omgeving. Het moet echter wel gemeend zijn want nep piekt er torenhoog uit en krijgt het tegenovergestelde resultaat.

Horen doe je met je oren. Luisteren doe je met lichaam en ziel. Raar, dat de simpelste dingen soms de allermoeilijkste zijn. Gewoon relaxed achterover zitten en luisteren, een fluitje van een cent, zou je denken. Zeker niet!!!!

Luisteren vraagt zeer veel empathie, geduld, concentratie. Als je luistert naar iemands relaas, ben je zo vlug geneigd te oordelen of te veroordelen of je begint met raad te geven, terwijl de andere alleen vraagt dat je hem/haar aanhoort. Luisteren en niet proberen de problemen direct op te lossen, is enorm moeilijk en dat wordt juist gevraagd van een luisterend oor. Gewoon luisteren, met een open gemoed, echt aanhoren dat de andere zijn/haar hart uitstort gewoon iemand de tijd geven om te praten, om te  zoeken naar de juiste woorden om te zeggen wat hem/haar op het hart ligt dat kan helend werken.

Gewoon luisteren en laten praten. Een moeilijke en zware opgave, maar als je het kunt opbrengen, heb je niet alleen de andere geholpen, maar ook jezelf.

Toch leuk dat je iemand goed kan laten voelen en het kost je zelfs niets!

Ik geef je het geschenk dat ziekte noch tijd kunnen beschadigen. Het is het enige dat ik jou geven kan en jij wellicht ook verwacht.. Jij die denkt dat je nu alleen bent en angstig hoopt dat ik nog even naast jou blijf. Ik geef je het geschenk van wie niet leven of sterven kan zonder liefde te ervaren. Het is het enige dat ik als zwakke en kwetsbare mens kan schenken. Het is mijn begrijpen dat veel verder reikt dan zomaar mekaar verdragen. Neem mijn hand ik laat je niet los  we zullen samen de weg gaan die leidt naar afscheid  en troost.

Een oude Chinese vrouw had 2 grote potten. Elke pot hing aan het einde van de stok die ze in haar nek droeg.
Een van de potten had een barst. De andere was perfect en leverde altijd een volledige portie water.
Aan het eind van de wandeling van de stroom naar het huis was de gebarsten pot maar halfvol met water.
Twee volle jaren gingen voorbij. Dagelijks wandelde de vrouw naar de stroom maar de gebarsten pot bracht enkel maar een halve portie water naar het huis.
Natuurlijk was de gave pot trots op zijn prestatie omdat hij een volle pot water thuisbracht.
De gebarsten pot was beschaamd om zijn onvolmaaktheid en voelde zich ongelukkig omdat hij maar voor de helft kon doen waarvoor hij gemaakt was.
Na 2 jaar zag hij dit als een bittere teleurstelling en sprak er de oude vrouw over aan.
Ik voel me beschaamd over mezelf omdat vanwege mijn barst het meeste water wegvloeit langs de weg.
De oude vrouw glimlachte en zei:" Heb je dan niet gemerkt dat er bloemen staan langs uw kant van de weg en aan de andere kant niet?"
Het is omdat ik altijd geweten heb van uw tekortkoming dat ik bloemen plantte langs uw kant van de weg en jij gaf ze elke dag water."
Twee jaar lang ben ik in staat geweest om deze mooie bloemen langs de weg te plukken en er mijn huis mee te decoreren.
Zonder U zou er geen schoonheid en pracht geweest zijn in mijn huis."
Elk van ons heeft zijn eigen gebreken en tekortkomingen maar het zijn precies die onvolmaaktheden die ons levens zo belangrijk maken.
Men moet een persoon nemen zoals hij is en slechts de goede dingen zien.

Ik wens al mijn  bezoekers een prettige dag en denk eraan...ruik eens de heerlijke geur van de bloemen langs uw zijde van de weg.

De Telegraaf vroeg aan haar lezers een reactie op de negatieve teneur die er hangt over de prestaties van de belgen op de Olympische spelen. 
In een opwelling van de Beijing blues schreven onze kranten:" Zijn we een natie van verliezers?"
Gelukkig hebben we nadien toch nog medailles gehaald zilver en goud aub door de vrouwen!!!Hadden we misschien dat duwtje in de rug nodig???

Ziehier een hartverwarmende selectie van  reacties van onze Noorderburen;
( gelezen in het Nieuwsblad op 23 aug maar door omstandigheden vergeten het op de blog te zetten, dus beter laat dan nooit!!)

Gezelligheid:
Er is geen volk dat beter  kan relativeren en leven bij de dag. Over het algemeen zij de Belgen gezelliger en warmere gasten dat wij nuchtere Hollanders.

Organisatietalent:
Een aantal zaken zijn in België beter georganiseerd dan in Nederland. Vanwege de bekende medische wachtlijsten ben ik uitgeweken naar onze buren voor een hartoperatie.

Vriendelijkheid:
Het is veel beter vertoeven in België dan in Nederland, jullie zijn gemoedelijker en vriendelijker.

Eenvoud:
Het is een lekker land zonder spatjes en zonder Nederlandse air. Na en vakantie in België kom ik uitgerust thuis. Het is een land van " Doe maar gewoon, dan  doe je al gek genoeg."

Goede manieren:
In ieder geval genieten ze van het leven, hebben ze respect voor gezag en betere manieren en weten ze zich beter te kleden. Allemaal zaken die wij , bekrompen, sneue Nederlanders niet kunnen.

Gezondheidszorg:
België heeft geen wachtlijsten in de ziekenhuizen? Het zorgstelsel is er goedkoper en efficiënter. Nederland moet even naar de zuiderburen kijken daar kunnen ze nog van leren.

Aardig:
Belgen zijn de leukste, liefste, aardigste en vriendelijkste mensen die ik ken .Wat heb je aan al die gouden  plakken als - zoals bij de Amerikanen- de rest van de wereld een hekel aan je heeft!

Bescheiden:
Nederland, land van grootheidswaanzin. We hebben een paar medailles maar zijn echt niet beter hoor. Ja, kapsones hebben daar zijn wij beter in...

Goed onderwijs:
Geen succes op de spelen , maar de belgen hebben wel betaalbare huizen, auto's en goede scholen voor de kinderen. 30.000 Nederlandse kinderen gaan daar naar school.( daarna hadden we wel succes en nog wel zilver en goud!!)

Mooie vrouwen:( nu komt het ladies!!)
Ik vind de Belgen een supervolk! Aardig en beleefd en de vrouwen zijn zeker mooi ( mocht zelfs een beetje meer geweest zijn nietwaar ??)

Lekker bier:
Bier brouwen kunnen ze als de beste. Er zijn slimmere en beter zakenmensen en .. ze hebben meer ( zwart) geld!!

Efficiëntie: 
Ga maar eens naar de dokter in België. Je weet niet wat je meemaakt Veel beter georganiseerd, snel en vriendelijk ook nog. Goedkoper. Mijn verzekering raadde het zelfs aan.

Voilà nu horen we het eens van een ander... of we het met alles eens zijn dat laat ik in het midden, maar toch sympa van die Nederlanders hé??

 

Toen in het voorjaar onze appelbomen welig bloeiden, toen keken we al uit naar de oogst. Een paar fikse zomerse regen -en windvlagen hebben veel appeltjes er afgerukt en ... nu zitten eksters, vlaamse gaaien en bosduiven zich te verlekkeren aan de jonge vruchten.
Vorig jaar dachten we de oplossing gevonden te hebben door afgedankte cds in de bomen te hangen. Het was een succes want door de schittering van de  zon en de weerkaatsing werden de vogels afgeschrikt. Maar dit jaar is het zo'n  " kwakkelzomer" dat de zon onvoldoende schijnt om hetzelfde effect te hebben als vorig jaar gevolg... ieder morgen liggen daar minstens 2kg appels gepikt en half verrot op de grond.
Mijn lieve vechtgenoot vond het stilaan welletjes en  besloot oude " overalls en kiels " en  andere afgedankte kleren in de bomen te hangen zoals vroeger de vogelschrikken op de velden en... IT WORKS!!!

Het is natuurlijk geen zicht en iedereen die even langs komt vindt het " hilarisch". Zo hebben we elke BBQ  gestart met een lach en een grol en " goed begonnen is half gewonnen" denk ik dan maar  en lachen is gezond!!.
 
Zo ziet onze appeltuin er momenteel uit!!!




De appeltjes zijn nu voor ons en nog lekker ook. De " oogstappeltjes" zijn er stilaan door en de Elstars en anderen komen er aan en de vogels ... die vliegen voorbij en kijken ernaar!!! Nu nog een oplossing voor de " biekes" bedenken.....

PS.  Amor Fati slaat de nagel op de kop als  hij zegt dat ik daar een onderwerp aangesneden heb gisteren. Maar ik had precies die reactie verwacht en voel mij zo goed dat ik niet als enige gefrustreerd reageerde of " opvloog" toen ik dat artikel las. Ik ben dus behoorlijk normaal zo te lezen.Trouwens ik heb een beetje bewust  dat lontje onder het vat buskruit  aangestoken. Vond dat op verschillende blogjes de " mood" er wat uit was en dacht ... even iedereen " opkikkeren"!!! Het is behoorlijk gelukt!!   Best dat die " lieve professor " nu niet direct in onze omgeving was , hij zou gaan lopen, vrees ik maar " eigen schuld dikke bult"!! En ik weet zeker dat ik niet enkel " toen ik jong was" in de clinch zou gaan met die prof.   Zouden ze in Nederland ook zo gereageerd hebben of zijn wij " zuiderlingen" iets heftiger.? Heb jammer genoeg, door omstandigheden, het bewuste TV programma daaraan gelinkt, gemist. Maar lieve dames (en de heren die ons steunen waarvoor een knuf ) als het nodig is slaan we de handen in elkaar en staan we op ons strepen want zijn suggestie is GEEN OPTIE!!!! Het doet mij wel deugd te lezen dat wij  vrouwen toch een heel stuk assertiever uit de hoek komen dan vroeger. (De muizenissen van vandaag zijn eventjes heel ver weg.)

Ging even lezen bij Bojako: "sour grapes"  en herinnerde mij een artikel dat ik ooit gelezen heb. Ben het gaan zoeken want vond dat het aansloot  bij Bojako's blogje. Ik zeg niet dat ik mij gelukkiger voelde na het artikel nog eens gelezen te hebben. Oordeel zelf

De geleerde Tilburger Ad Vingerhoets heeft een geheel eigen visie over hoe men de Nederlandse samenleving zou moeten inrichten. Het is gewoon doelmatiger om als man meerdere vrouwen te hebben. Dat weet ie zeker. Nu hebben ze in Nederland wel  vrijheid van meningsuiting en Ad uit dus zijn mening. Adje is beroepsmatig professor dus over die mening heeft ie goed nagedacht; dat is per slot van rekening zijn vak.

Waarover gaat het eigenlijk?
We weten allemaal dat de moderne vrouw het niet gemakkelijk heeft. Na haar studies moet ze proberen om het te maken in een bedrijf en dat wil zeggen beter zijn dan haar mannelijke collega's wil ze evengoed scoren.
Als haar carrière eindelijk gelanceerd is en ze trouwt en ze wil dan ook nog eens kinderen dan komt de vraag: Hoe kan ik carrière maken en een gezin hebben?
Wil ze beide dan wil dat zeggen, op en neer rennen tussen thuis en werk, kinderen verzorgen, een huishouden rechthouden en ook haar job tot ieders voldoening uitoefenen.
Kan ze dat allemaal aan zonder op een zenuwinzinking af te sturen?

Daarvoor had Professor Ad Vingerhoets een oplossing gevonden: POLYGAMIE!

Hoe stelde hij zich dat voor?
Een man neemt drie vrouwen.
De eerste doet  het huishouden met de was en de plas het kuisen en het koken.
De tweede verzorgt en vertroetelt kindjes. Crèche of onthaalmoeders zijn dan overbodig en het kost het gezin en de staat geen enkele euro.
De derde is de carrièrevrouw; ze kan zonder stress werken aan haar job. Ze hoeft geen wroeging te voelen tegenover haar partner of haar kinderen want thuis draait alles op wieltjes.
Dus zegt onze prof. gun een man een carrièrevrouw, een huishoudster en een au pair  en de moderne vrouw zal niet ten onder gaan aan stress.( wat een toegeving!!)

Wat denken jullie van die oplossing?

Maar de moraal van het verhaal is dat vrouwen het altijd moeilijker zullen hebben dan de mannen om een gezin en een job te combineren of om succesvol te zijn op welk gebied dan ook of om de verdiende waardering te krijgen. Ze moeten er altijd een prijs voor betalen. De vraag is maar hoeveel ze ervoor willen betalen?

        Vorige nacht was Klaas Vaak ver weg dus ...dan maar voor een stukje poëzie zorgen, maar dat beginnen jullie al te kennen zeker?      

 

Houden van is..                                Als je je koele vingers                                op mijn voorhoofd legt                           en ik besef dat jij er altijd bent.                                        Houden van is...                                     dromerig liefkozen,                                 je in mijn armen nemen,                                      en  zachtjes strelen.                                       Houden van is...                              Overgave en verloochening                                 de rust van de hartstocht                  het aanvoelen wat jou en mij goed zou doen                               zonder iemand te schaden.                                         Houden van is...                               Verkleinwoorden uitvinden,                                     de klok willen stilzetten.                  De ogen sluiten bij het zachte gebaar dat zegt:                              " Jij mag er zijn zoals je bent".                                Maar bovenal is houden van...                        Thuis zijn bij het hart van jouw hart.

Huismusje liet gisteren op mijn blog ( vriendschap) een mooie tekst van een lied van Marva achter en die zette me even aan het denken.
Zo  kwam ik bij enkel bedenkingen:

 Hoe komt het toch dat je je bij iets moois soms zo melancholisch voelt ?
Misschien  omdat je weet dat je het nooit kunt vasthouden?

Hoeveel unieke en mooie momenten in je leven zitten er niet verankerd in je geheugen, je herinnert ze, maar nooit kan je ze nog eens beleven.
Zo blijft je eerste liefde met die vlinders in je buik  altijd iets speciaals evenals die eerste kus, die kan nooit nog geëvenaard worden.
De pracht van een zonsondergang op een romantische avond, de besneeuwde bergtoppen uit een ver verleden, zinderen nog door in je ziel maar stemmen je tegelijkertijd weemoedig.
Je trouwdag, een mijlpaal op de weg van de liefde die toen nog zonder bochten voor je uitgestrekt lag, flits in een wolk van melancholie even voorbij.
Dan komt je eerste kind dat zijn eerste pasjes zet en dan die eerste woordjes!!. Nooit zal een woord je nog zo vervullen met trots en nooit zal een woord nog zo zoet klinken als dat woordje toen.
En zo herinner je je nog  oneindig veel momenten waar je bemind hebt, geleden en geleerd.
Eigenlijk zijn het al die unieke  momenten, zo diep doorvoeld, die ons leven zin geven maar die we spijtig genoeg nooit kunnen herbeleven.. 
We herinneren ze nog wel maar dat is niet hetzelfde.
De herinnering roept een weemoed op omdat al die prachtige momenten als zand door onze vingers gegleden zijn. Soms sluipt zelfs de twijfel binnen of we wel genoeg genoten hebben of  dankbaar geweest zijn.

Bij al die bedenkingen, stel ik vast dat ,niettegenstaande alles, het leven mooi is, misschien en wellicht omdat het vergankelijk is. Moesten we onsterfelijk zijn dan zou niets zo mooi, zo uniek en zo melancholisch zijn. Precies het besef van verlies geeft aan al onze belevenissen een serene schoonheid.  Het weten dat je nooit iets kan herbeleven, maakt al die momenten zo uniek.
Gisteren heb ik het bezoek gehad van een lieve schat van een buurvrouw (Paz) die gewoon even de tijd nam om te luisteren. Dat is ook zo'n moment om te koesteren. 
Precies daarom kruipen we telkens uit een dipje omdat het leven toch de moeite loont. Het is als een regenboog. Buien en zonneschijn zijn allebei nodig om het kleur te geven .
 Bojako zegt het nog anders :" It's better to have loved and lost , than never to have loved at all". Of om het heel vrij te vertalen : het is beter bemind te hebben, geleden en geleerd dan niet geleefd te hebben.

Dus lieve bezoekers laten we een lange knuffelkring maken en dat moment samen beleven. En die twee beertjes van gisteren vond ik zo schattig dat ze nog eens mogen meegaan in mijn blog. Kijk maar goed hoe ze het doen, zo'n knuffel bedoel ik!

Liefde en vriendschap , twee felbezongen en toegedichte thema's. Misschien omdat ze de hoeksteen vormen van ons leven?
Vriendschap, soms wordt dat woord te vaak gebruikt en verliest het zijn diepe waarde want vrienden en " vriendschap" hebben in mijn ogen een verschillend accent.We hebben veel vrienden maar voor vriendschap heb ik maar een paar vingers nodig om ze te tellen!!

Ik heb mij hier neergezet en besloten toch iets te schrijven. Mijn grijze massa staat weliswaar nog deels  op " non actief" en ik moet de gedachten eruit persen, maar ik wil de bezoekers niet te lang  zonder een teken laten dus...
Allereerst bedankt lieve bezoekers voor jullie bemoedigende woorden. Wij weten nu dat ons ma niet meer beter wordt en  dat de komende weken of maanden niet simpel zullen zijn maar is het leven dat ooit?
Ik loop er wat verloren bij want het laatste jaar telefoneerde ik haast dagelijks naar ma om haar zo wat uit haar isolement te halen. Zo kregen we een heel speciale band  bijna als 2 vriendinnen. Wat mis ik die telefoontjes !! Ik kan haar wel opbellen in het ziekenhuis maar het is niet meer hetzelfde en elke dag naar het Wilde Westen gaan is niet te doen met de dagelijkse  verkeerschaos.
Soms mist een mens een goede vriend of vriendin heel erg gewoon omdat die je zelfs zonder woorden  begrijpt of een warme handdruk juist dat is wat je nodig hebt. Een mens kan niet zonder contact, virtueel of echt en " deze hier"  zeker niet !.

Dat virtuele ervaar ik momenteel bij een paar lieve blogbezoekers die , hoewel ik ze niet echt ken of ontmoet heb ( de meesten toch niet), toch  tijd maken om even steunend langs te komen op mijn blog.
Anderzijds zijn er rondom mij heel wat mensen die meeleven met wat momenteel mank loopt hier en toch is het gek hoe alleen je je kunt voelen tussen een massa mensen en hoe betrekkelijk je gevoelens zijn en hoe ze uit balans kunnen geraken. Maar altijd staan we weer recht om door te gaan en dit dipje achter ons te laten. Dat doe ik ook wel.!

Tot slot: Wij worden geboren, groeien op, leven ons leven en keren terug naar ons begin. Niets leeft eeuwig. De indianen zegden: "Alleen de bergen leven voor eeuwig."
Geen bloem blijft bloeien, geen seizoen blijft duren. Het is een eeuwige beweging van komen en gaan, van bloei en verval. That's life!!!

Soms wou ik dat ik een octopus was, niet omwille van die drie harten maar wel omdat ik dan 8 armen zou hebben.
Gisteren was een belangrijke dag voor ons jongste kleindochtertje : ze werd gedoopt. We zouden er een gezellig familiefeest van maken.
Toen we dus aankwamen bij de dochter zat onze schattenbout in vol ornaat ons al op te wachten en trippelde grote broer gewichtig rond. Toen wat later de zoon met zijn gezinnetje aankwam, stormden daar nog eens 4 kleuters op mij af en uiteindelijk gingen 12 armpjes  de lucht in om geknuffeld te worden. Mijn lieve vechtgenoot probeerde nog te zeggen : " denk aan je rug"... maar welke oma kan nu weerstaan aan die lokroep " oma" en die blik van " geef mij eens een dikke knuffel?? Deze niet dus!! .
Het duurde  even voor we de kring rond waren en bij de 9 maanden oude schattebout kwamen. Die trok  zich van al die drukte niets aan en zat maar te lachen en af en toe, als ze het nodig vond, ons te overdonderen met haar gebrabbel alsof ze wilde zeggen: " hé het draait hier wel om mij hoor".


 
Om 15u werden we in de kerk verwacht. De dochter en schoonzoon hadden een boekje opgesteld met persoonlijk teksten en liederen. Iedereen kwam aan de beurt om zijn/haar tekstje te lezen, de peter en meter , de oma's en de papa en mama zelf.
Er was niets voorzien voor onze "dopelinge" en we hebben het geweten!!. Die heeft gedurende gans de ceremonie geen moment gezwegen. Was het de weergalm in de kerk die haar boeide , of het erfzondeduiveltje dat nog wat tegenpruttelde ( ) of gewoonweg haar vrouwelijke aanleg.... in ieder geval de priester moest af en toe een rustpauze inlassen of wat luider praten .
Normaal is ze nooit zo'n kwebbel maar gisteren spande ze de kroon met " dede en mama en wat al meer"!!. Verder was ze heel flink.

Het handje vol water dat 2x over haar hoofdje ging, liet ze lijdzaam toe alsof ze al die aandacht wel leuk vond .Op de foto zien jullie hoe ze nog eens kritisch de
"doopvont " bekijkt!!.
Ja inderdaad  daar kwam dat water vandaan, lieve Kitiara!!

 

De 5 andere kleine gasten keken geboeid toe en vooral de kaarsjes die ze mochten aansteken, hadden succes.



De enige domper op die speciale dag was de afwezigheid van ons ma. We hadden zo graag het " viergeslacht " bijeengehad  op het doopfeest maar ma is sinds donderdag opgenomen in het ziekenhuis, we zien haar dag na dag achteruitgaan.!  Morgen gaan we er weer naar toe, het wordt moeilijk, ze kan niet meer alleen in en uit haar bed, eet bijna niets en haar spreken wordt heel onduidelijk. Vandaag vroeg ze wel hoe de doop verlopen was. We hebben haar beloofd dat we een boekje zullen meebrengen, als ze het nog bewust lezen kan is maar de vraag. Ze had maar éen wens: te mogen sterven in  haar huis en blijkbaar kunnen we haar dat niet geven. Het worden dus nog moeilijk weken of....??? Dan trekt een mens zich op aan een doop en het nieuwe leven!
Achteraf werd nog  gezellig nagepraat bij een drankje en een etentje in een taverne met speeltuin. Tot 18u zat het weer mee daarna was het over en uit na een fikse regen- en windvlaag! Maar in zijn geheel was het een prachtige dag en genoot iedereen van groot tot klein!

PS. Je reactie op : Het moet niet altijd..." Musje volg ik ook in die mate dat " trop teveel is en teveel is trop"!!. Soms vragen wij ons hier ook af hoe het verder moet met de wereld waarin onze kleinkinderen moeten volwassen worden? Misschien is dit een vraag die elke oudere generatie zich al stelde?. Die gulden middenweg.... daar " bricoleren" we nu al eeuwen aan...... Misschien moeten we bij het volgende gezegden eens stilstaan: Modern ouderschap: Ouders voeden tegenwoordig nog nauwelijks hun kinderen op. Ze financieren ze.(  we mogen dat ook weer niet veralgemenen maar er steekt soms wat waarheid in)