Wensenbalfabet

Eerst en vooral bedankt in naam van onze Kiti voor al die lieve wensen gisteren.

Maar nu even een bedenking....

Elk jaar loop je er weer tegenaan maar het blijft verdomd lastig om eraan te wennen. Waaraan? Aan de onmetelijke zwaarte en grijsheid die de maand november telkens weer in petto schijnt te hebben waardoor velen last hebben van de novemberblues zoals  Ludovikus dat kind een naam geeft.

Wat er de betekenis en het doel van is, blijft volstrekt onduidelijk. Maar het is wel een feit dat zo´n maand het verdient om vergeten of om gewoon geschrapt te worden want ze resulteert vaak in zwaarmoedigheid, de winterblues of, als het meevalt, slechts een winterdip.

En blijkbaar slaagt november er telkens weer in om een dieptepunt te kunnen realiseren zoals vandaag wanneer het wolkendek zich pertinent weigerde te openen, alleen maar dieper richting aarde zonk en daarbij slechts donkerder en natter oogde. Gevolg was dat het daglicht zichzelf niet heeft kunnen vinden en in ieder geval niet bij ons binnen drong in tegenstelling tot die depressie die van buitenaf wel haar plaatsje in ons huis vond. Zwaarmoedigheid die slechts met een spaarlampje hier en een gloeilampje daar nog wat bijgelicht kon worden, tot op het midden van de dag, als de zon op haar hoogste punt vermoed kon worden, want in de verste verte was ze onzichtbaar.

Vandaar dat het zo moeilijk is voor velen om op zo´n sombere dag nog welgemoed rond te lopen. Dagen met gaatjes heten ik dan die dagen omdat ze alleen maar deugen voor hazenslaapjes en om uiltjes te knappen, ongeacht het uur van zo´n dag.

Meer was er wat mij betreft vandaag ook niet van te maken en dan denk ik met veel mededogen  aan al die mensen die juist vandaag hun verjaardag mochten vieren. Of was het toch meer moesten, bij een duisternis en een somberte die alleen maar melancholie en tristesse weten op te roepen?

Gelukkig blijft dat hier nooit lang hangen en anders geven de lieve bezoekers wel een duwtje tegen de poep!

Het houdt bij ons niet op in de novembermaand de ene verjaardag is nog niet gedaan of daar volgt al de volgende!
Vandaag wordt onze jongste schat 6 jaar. Ons glutenkindje is een lieve, zelfstandige meid geworden met af en toe een eigen willetje . Sinds sept zit ze in het eerste leerjaar en noem haar dus vanaf nu geen baby of kleuter meer, want dan gaat zij even uit haar dak.
Grappig, hoe je, als je klein bent alleen maar groot wilt zijn. Zo snel mogelijk op peutergym, naar school, op dansles of voetbal, zelf naar huis lopen. “Zelluf doen “ is een gevleugelde uitspraak voor kinderen.
Groot worden, naar de middelbare school, zelf naar de bioscoop, tennisles, brommer rijden, uitgaan, rijbewijs halen. …Het kan allemaal niet snel genoeg. Tot op een gegeven moment dat allemaal ophoudt . Dan ben je er wel weer klaar mee, dat je alles zelf moet uitzoeken, zelf je potje moet koken, zelf allerlei moeilijke en minder moeilijke beslissingen moet nemen. Tenminste…zo voelt het af en toe en te zien aan het groeiende aantal mensen die coaches of therapeuten in de arm nemen , heeft meer dan één daar last van.
Ze zeggen wel dat kinderen regels en grenzen nodig hebben, maar volwassen kunnen ook best baat hebben bij een strenge blik of corrigerende tik. En dan word je zo oud dat je merkt dat je weer steeds meer hulp nodig hebt. In plaats van ervan te genieten dat er weer voor je gezorgd wordt, baal je alleen maar dat je weer zo afhankelijk wordt. Hè, wat zitten mensen toch ingewikkeld in elkaar!
Maar vandaag gaat het om onze schat .

Onze kleinzoon 1 was vorige maand op zeeklassen en wist te vertellen dat ze daar in de buurt van de Panne één en ander bezocht hadden dat herinnerde aan WO1 en hij was enorm geïnteresseerd. We zullen nog wel meer over de herdenking van dit wereldgebeuren horen volgend jaar daarom wil ik even een artikel uit de krant van 21 nov. met jullie delen

Herinnering door Liesbeth Van Impe

Er valt de komende jaren niet aan te ontsnappen: de Eerste Wereldoorlog is straks 100 jaar geleden begonnen en dat zal op talloze manieren herdacht worden. Culturele activiteiten, officiële herdenkingen en historische evenementen moeten duizenden toeristen vanuit de hele wereld naar de slagvelden brengen, ook naar de IJzervlakte rond Ieper. Honderd jaar later is de Groote Oorlog niet alleen van historisch belang, maar ook van toeristisch (en dus economisch) belang. De verjaardag komt er op een belangrijk moment in ­onze beleving van die zwarte episode uit onze geschiedenis. Overlevenden die de oorlog bewust meemaakten zijn er nog nauwelijks en ook hun kinderen en klein­kinderen worden stilaan oud. De getuigen van toen ­geven hun verhalen niet langer door. De Eerste Wereldoorlog is stilletjes definitief opgeschoven van levende familieherinnering naar stoffige geschiedenis. Het mag eigenlijk niet verwonderen dat het met de kennis over die oorlog vandaag ook pover gesteld is. Een rondvraag bij kelners in Ieper levert een vrij ontluisterend beeld op, maar er is geen reden om aan te ­nemen dat zij veel slechter zouden scoren dan de gemiddelde bevolking. Wereldoorlog I is stilaan een geschiedenisles die de meesten zich even goed herinneren als de lessen over de Honderdjarige Oorlog of het Beleg van Antwerpen. Is dat erg? Misschien niet, het hoort nu eenmaal bij het voortschrijden van de tijd. En toch is de herdenking de komende jaren ook een kans om het collectieve ­geheugen bij te spijkeren. WO I blijft het echte begin van de twintigste eeuw. De wereld werd er in een nieuwe plooi gelegd. Zonder WO I valt vandaag niet te ­begrijpen. De met bloed doordrenkte slagvelden, ­vandaag bezaaid met witte kruisjes, stellen ons ook nu nog relevante vragen. De afstand die met de tijd gegroeid is, doet het ­historisch besef trouwens ook geen kwaad. Honderd jaar na de feiten kan mythe van waarheid gescheiden worden, beleving van kennis, verhalen van geschiedenis. Honderd jaar na datum kunnen we die vreselijke oorlog op veel punten beter begrijpen dan onmiddellijk erna.

Met de Eerste Wereldoorlog zijn we nog lang niet klaar. We kunnen uit de herdenking collectief meer halen dan een toeristisch succes.

Jullie zullen het allemaal wel gehoord en gelezen hebben , heel die commotie rond de Zwarte Pieten. Ik ben mijn licht eens gaan opsteken om te weten waar die Pieten vandaag komen. Interesse? Lees dan verder, zoniet ga er maar rap vandoor of Zwarte Piet steekt jou in zijn zak!

'Het ware verhaal van Zwarte Piet'

- Zoals iedereen weet is de Heilige Barbara de schutspatroon van de mijnwerkers. Hoe is dat zo gekomen en wat is de ware rol van Sinterklaas en Zwarte Piet?

Prof. Dr. Ir. K.J. Weber uit Den Haag vertelt hier het ware verhaal.

In de 3e eeuw na Chr. was Barbara bekeerd tot het Christendom, zeer tot ongenoegen van haar vader. Deze Dioscuros joeg haar achterna met een groot zwaard. Net op tijd wist Barbara een kolenmijn in te vluchten waar zij verborgen werd door de mijnwerkers. Deze werden vervolgens bekeerd en Barbara werd hun idool. In deze tijd werden er geregeld concilies gehouden om het geloof wat beter te definiëren. Uiteraard was Nikolaas, bisschop van Smyrna, daar een vaste afgevaardigde. Op weg naar het concilie passeerde hij een mijnschacht die, vooral door de mooie schoorsteen, zijn aandacht trok. Hij daalde af naar de mijn en tot zijn verbazing trof hij daar een beeldschoon meisje aan. Om kort te gaan werd dit , in deze pre-celebitaire periode, een stormachtige romance. Na het zegenen van de mijnwerkers verliet Nikolaas met tegenzin de mijn om zijn taak te vervullen.

Deze ontmoeting bleef echter niet zonder gevolgen want 9 maanden later werd een jongetje geboren. Mateloos verwend door alle mijnwerkers kroop de kleine door de mijn. Zij noemden hem naar hun favoriete dier, de kanariepiet, die hen waarschuwde bij een teveel aan mijngas. Vies werd het jongetje wél en daarom noemden zij hem al gauw 'zwarte pietje'. Barbara vond het tijd worden om met Pietje de buitenlucht in te gaan en ging poolshoogte nemen bij de ingang. Dit werd haar noodlottig want Dioscuros wist haar nu te vangen en onthoofde haar maar werd als straf onmiddellijk zelf gedood door een bliksemstraal.

Kort daarop kwam Nikolaas weer langs op zijn schimmel en bij het zien van de schacht kwamen alle herinneringen weer bij hem boven. Hij klom naar beneden alwaar de mijnwerkers hem snikkend vertelden wat er was gebeurd. De kleine Piet stond er bedroefd bij te kijken maar Nikolaas omhelsde zijn zoontje en nam hem mee achterop zijn paard. Pietje gaf wel wat af, maar ja... daarom heette hij ook Zwarte Piet.Deze historie is uiteraard door de Kerk in de doofpot gestopt. (Bron: Telegraaf)

Maar er is ook nog een andere versie:

Ludo Pinceel  schreef op 18/10/2013

We zaten er al even op te wachten en ja hoor: daar gaan we weer voor een rondje zwartepieten. We krijgen namelijk buikpijn van de jaarlijks terugkerende komedie rond het al dan niet vermeend racisme betreffende het personage Zwarte Piet. Onze nationale pers, in plaats van voor een keer wat objectieve informatie te verstrekken, blij weer een boeiend onderwerp te pakken te hebben voor de praatcafés op radio en televisie, tatert vrolijk mee. Laat ons beginnen met het begin: Zwarte Piet is een blanke. Dat de brave man zwart ziet, al dan niet tot achter zijn oren, is te wijten aan zijn oorspronkelijk beroep: door de rookgaten van de huizen kijken of de mensen daarbinnen zich een beetje gedragen. De idee dat Zwarte Piet een meer gepigmenteerde medemens zou zijn en dus een knecht, stamt uit de 19de eeuw, toen de opvattingen over standen en de bewoners van de koloniën nogal verschilden van die van vandaag.

De oorsprong van het verschijnsel van de Sint en zijn Piet is echter veel verder terug, in de voorchristelijke tijd van onze geschiedenis te zoeken. Onze Germaanse voorouders beschikten net zoals andere volkeren uit de oudheid over een hele reeks goden. In de Indo-Germaanse mythologie, die aan de oorsprong ligt van de Germaanse, waren de belangrijkste goden vaak zogenaamde dubbel-goden. Het ging hier om een twee-eenheid; twee godheden die elkaar aanvulden en daarom samenwerkten.

Bij de Germanen was oorspronkelijk ook de oppergod Wodan of Odin zo’n dubbel-god. Zijn compagnon was de god Thiwas of Thing. Wodan had zoals bekend maar één oog, Thiwas had maar één hand. Wodan vertegenwoordigde de macht, Thiwas het recht en was dus oorspronkelijk de belangrijkste, aangezien hij moest oordelen over goed of kwaad. Dat Thing in de rangorde voor Wodan komt, merk je nog aan de namen van de weekdagen in de Germaanse talen: na Zon en Maan, komt eerst Din(g)sdag of in het Engels Tues(Thiwas)day en dan pas Woen(Wodan)sdag.

Volgens de oude mythen reed in de donkere periode die het jaar afsluit, Wodan op zijn paard Sleipnir door de lucht en landde op de daken van de huizen. Thiwas die achter hem op het paard zat, kon dan door de rookgaten naar beneden kijken om de bewoners te beoordelen. Het is dus logisch dat hij in die periode een zwart beroet gezicht had. Goed en kwaad konden dan door Wodan, die de macht uitoefende, beloond of gestraft worden. Zelfs toen het bijgeloof bij volwassenen verminderde, bleef het verhaal een belangrijke rol spelen voor de kinderen.

Een andere verklaring:

Het Sinterklaasgebeuren is een feest uit de Germaans-Christelijke traditie en heeft zijn wortels in een periode dat er in onze streken alleen blanke mensen woonden. Die voorouders hadden er zelfs geen benul van dat er op deze aardkloot ook nog meer gepigmenteerde medemensen rondliepen. Er kan hier oorspronkelijk dus geen sprake zijn van racisme, tenzij we er dat vandaag in projecteren en dat zegt dan meer over diegenen die dat doen dan over ons sympathiek duo.

Tot slot een goede raad aan toekomstige Klazen en Pieten: hou het simpel met één Klaas en één Piet; dat komt trouwens beter met de oorspronkelijke versie overeen. En speciaal voor Piet: wees zuinig met de schmink; men mag gerust zien dat je eigenlijk een blanke bent.

Niet in een pashokje passen, is nooit grappig.
Hardop willekeurige getallen roepen als iemand aan het tellen is, is nooit grappig.
De cursus lassen voor beginners die is afgelast is nooit grappig.
Mensen die het bijltje er bij neergooien en zich daarbij verwonden aan hun voet zijn nooit grappig.
Een boom het bos insturen is nooit grappig.
Een vereniging van vrachtwagenchauffeurs met veel aanhangers, is nooit grappig.
Voor een dubbeltje geboren worden terwijl we al lang met euro's betalen, is nooit grappig.

Tegen een depressieve postbode zeggen dat hij zichzelf eens een leuke dag moet bezorgen, is nooit grappig.
 In een Duitse schoenenwinkel zeggen dat je maat 40-45 hebt, is nooit grappig.
Sinaasappelen beroven van hun persvrijheid, is nooit grappig.
Sprinkhanen plagen, is nooit grappig.
Stiekem 's middags ontbijtkoek eten, is nooit grappig.
Stotteren in gebarentaal, is nooit grappig.
Terugzwaaien naar een zwaailicht, is nooit grappig.
Zeggen dat de hel losbarst in een kerk, is nooit grappig.
Zo'n scherpe tong hebben, dat je jezelf in je vingers snijdt, is nooit grappig.

Normaal bak ik ons brood zelf maar soms komt er iets tussen en dan ga ik gewoon naar de bakkerij en dat is wat er zich vandaag afspeelde!

"Eén gesneden brood alstublieft, Mevrouw.”
“Een bruin, een grijs of een wit?”
Tsja, voor mij was bruin een logische bestelling maar je moet het dan wel zeggen, Natoken!
“Een bruin alstublieft” en daar begint het als je niet volledig bent. Wat kies ik? Een volkorenbrood, een tarwebrood, een zevengranenbrood, een negengranenbrood?  Enzovoort enzo verder. Niet te doen.
"Een negengranenbrood alstublieft".( hoe meer granen hoe gezonder denk ik dan maar!!)
“Een rond of een vierkant?” ( Tsja , speel eigenlijk geen rol maar kom..)
“Een vierkant, alstublieft”
“Een klein of een groot?” ( Tiens had ik dat in het begin dan niet gezegd? )
“Een groot, alstublieft”

En dat was het dan om een groot, bruin, vierkant, gesneden brood vast te krijgen. Wat een luxe hebben we toch. We kunnen kiezen tussen een gamma van  soorten brood terwijl er aan de andere kant van de wereld mensen verhongeren. We hebben alle denkbare soorten groenten en fruit en andere etenswaren uit de hele wereld zomaar in de winkel liggen om nog maar te zwijgen over dranken. We hebben eten en drinken zoveel en wanneer we willen ,zelfs 's nachts. We hebben een dak boven ons hoofd. Als het koud is draaien we aan een knop en het is warm. We gaan in verlof op duizenden kilometers van hier liefst met het vliegtuig. Daar zien we armoede. We beklagen de sukkelaars die er wonen maar we doen er niets aan. Zelf omringen we ons met luxe, een nooit geziene luxe TV, pc, microgolf, frigo, diepvries, gsm en de meest onzinnige en eigenlijk onnuttige dingen die je maar kan bedenken zoals allerhande technische snufjes die er enkel en alleen op gericht zijn om het ons gemakkelijk te maken. Nog nooit, in heel de geschiedenis van de mensheid hadden we een dergelijke overvloed aan eten en drinken en verspilling. Eén slechte appel in een bak en de hele bak verdwijnt in de afvalcontainer. Op elke verpakking staat een vervaldatum, wettelijk verplicht. Eén dag over tijd en het hele zooitje verdwijnt in de vuilbak. Weg ermee. Hele bakken onverkochte groenten en fruit gooien de supermarkten weg gewoon omdat er een paar verwelkte blaadjes zichtbaar zijn. Dat ziet er niet fris uit, dus verkoopt dat niet meer. De afvalcontainer in dan maar. De afvalcontainer van de plaatselijke supermarkt is voldoende om een gemiddeld derdewerelddorp een maand van voeding te voorzien.
Ik heb zelf eens van veraf in zo'n vuilbak gekeken. Daar ligt genoeg voedsel in om een kind van de hongerdood te redden. Echt waar.
En bij U, lezer? Durft U nog te klagen over het leven? Zou U willen ruilen met een gezin uit een derdewereldland? Vindt U ook dat het leven hier erg of triestig is? Wij hebben  13 jaar in ontwikkelingslanden gewoond en neen ik wil niet ruilen!!
Het regent hier wel veel maar we leven in een land van overvloed, een nooit geziene overvloed en luxe. We beseffen niet hoe gelukkig we zijn.

Maar dat weet ik wel: als ik nog eens naar de bakker ga dan bestel ik een groot, wit, vierkant gesneden brood.Voor die ene keer moet wit kunnen, minder vragen van de winkeljuffrouw. Dat gaat vlugger hé.