Een belofte aan mezelf

Vergeet wat ik in mijn vorig logje zei over de lente en de wolken....Alsof we er nog niet genoeg van kregen , "verwennen" ze ons hierboven met nog wat aprilse grillen. Voor mij hoeft het niet al ligt de gazon wel te slurpen van het hemelvocht terwijl de planten hun blaadjes wassen met het frisse verkwikkende water. Het gras ( of wat op gras moet gelijken!!) beloont mij reeds met een felle donkergroene kleur en de prille uitlopertjes van de tuinplanten staan rechtop die lentebuien te trotseren. Het egaal grijze uitspansel en de gestaag neervallende druppels laten mij vermoeden dat dit weertje wel de hele dag zal aanhouden. Ik vind wel een goed boek of een gezellige film om de dag mee door te komen. En er is natuurlijk nog altijd de koers en het voetbal al wil ik over dat laatste niet teveel zeggen want mijn club is aan het kwakkelen!! Correctie gisterenavond hebben ze toch al wat rechtgezet, nu niog zo verder gaan tot het einde!!

Over een paar dagen schijnt misschien opnieuw de zon. Het is tenslotte nog nooit 'blijven' regenen. Optimist tot in de kist zeggen ze dan!! 

Vandaag is de dag van de Aarde (Engels: Earth Day) een jaarlijks terugkerend evenement op 22 april dat plaatsvindt in alle landen.

De dag heeft als doelstelling mensen bewust te maken van het bijzondere van de aarde en het leven daarop. Op deze dag wordt op positieve wijze aandacht gevraagd voor de wereldproblematiek rondom natuur, milieu en klimaatverandering. Bezinning en plezier staan hierbij voorop.

In de Verenigde Staten van Amerika is de Dag van de Aarde (International Earth Day) sinds 1970 een populair fenomeen. Ook in Frankrijk is de Dag van de Aarde al langer ingeburgerd. Sinds 2004 krijgt deze dag ook in Nederland steeds meer bekendheid.

Spijtig dat er bij ons zo weinig aandacht gegeven wordt aan deze dag want de aarde zou ons allemaal moeten aanbelangen…

Als we de weersvoorspellingen mogen geloven dan is het na vandaag weer voor een week gedaan dus zullen we er maar van profiteren zeker? Ik duim in ieder geval dat mei beter wordt want de 1e en 7e hebben we hier cummunicantjes!!  Zouden eieren brengen naar de Klarissen nog helpen? Alleen weet ik niet waar die nog te vinden zijn!!

Ik geloof niet dat onze kinderen weten wat een schortje is.

Het voornaamste gebruik van oma's schortje was om haar jurk te beschermen omdat ze er maar een paar had.

Maar ook omdat het makkelijker was om een schortje te wassen in plaats van een jurk.

Ze gebruikte het schortje ook als pannenlappen om de pannen van de kachel of uit de oven te halen..het diende ook om de tranen en vuile neus van de kinderen af te vegen.. En als ze de eieren uit het kippenhok ging halen, was het schortje ook heel handig om de eieren te dragen.

Als er visite kwam konden haar verlegen kinderen onder haar schortje schuilen. En als het koud was kon ze haar armen er indraaien en opwarmen.

Het was ook heel geschikt om de menige zweetdruppeltjes af te vegen als ze gebukt stond over de kachel met koken.

Hout voor de kachel werd ook in het schortje binnen gebracht.

Uit de tuin droeg ze allerhande soorten groente naar binnen en als de erwten gedopt waren gingen de schillen in het schortje.

In de herfst werd het schortje gebruikt om de appels op te rapen die onder de bomen lagen.

Als oma onverwachts visite aan zag komen je stond er van te kijken hoeveel meubeltjes dat ouwe schortje nog kon stoffen in een paar seconden.

Als het eten klaar was, ging ze naar buiten en zwaaide met haar schortje, dan wist iedereen dat het tijd was om binnen te komen.

Het zal nog lang duren voordat iemand uitgevonden heeft wat voor zoveel doelen gebruikt kan worden zoals het schortje!

In deze tijd zouden wij er gek van worden te weten hoeveel bacteriën er in dat schortje zaten .. Toch heb ik er nooit wat aan overgehouden……..of toch ??????? Liefde

Ik las bij Myette dat ze de winterspullen vervangen heeft door zomerse hebbedingetjes. Dat uitmesten van de winterkast heb ik gedaan toen we thuiskwamen en elke keer " probeer" ik spullen die toch een jaar lang niet buiten gekomen zijn weg te doen maar lastig dat het is, maar ik zal toch eens van mijn hart een steen moeten maken en spullenhulp sponseren!

Maar dat is voor de dagen dat we niet buiten kunnen want ik profiteer elk moment van het beetje zon dat we krijgen om de bloementuin optimaal te maken en daar ben ik al behoorlijk in geslaagd al zeg ik het zelf! Hier binnen heb ik ook al heel wat planten verpot of gesplitst zodanig dat ik bijna niet meer weet waar ik al die potten moet zetten....Ik kan dan ook van geen enkel stekje of plantje scheiden, nog zo iets!! Eén voordeel, de buren profiteren van mijn " ga en vermenigvuldig" drang en krijgen zo ook kleur in hun woonkamer.

Elk jaar betrap ik er mijn op dat die weken zon in de wintermaanden toch voor extra energie zorgen want eenmaal thuis “vlieg” ik er letterlijk in zowel binnen als buiten … ben benieuwd hoe lang die opstoot zal duren..

Wij kregen al onze portie zon de voorbije maanden maar de achterblijvers hier in ons Belgielandeke kijken er toch stilaan naar uit en volgens mij is die echte lente nu ook aan het komen.

Was het een paar weken  geleden nog muisstil vroeg in de morgen, nu hoor je alweer voorzichtig een paar vogelliedjes. Steeds meer voorjaarsbloemen staan te bloeien en de tuinen krijgen stilaan terug kleur. Het zou toch wel erg prettig zijn, als we dit jaar een lekker voorjaar kregen. Dat ze de wolken nu eens lekker op slot houden, goed voor de natuur en goed voor de mens, want van al die regen en somber weer, word je chagrijnig.
Dus blogvrienden, diegene van jullie die erg goed zijn in dansen begin vast de zonnedans te oefenen. Ik ben helaas niet zo'n danswonder, dus ik blijf maar zitten, anders krijgen we donder en bliksem.

Fijne dag, lieve blogvrienden

Ik kreeg gisteren een PPs door en vond die zo prachtig dat ik hem vertaald hier neeschrijf!

Ik zal doorgaan met te beminnen zelfs als anderen zich wentelen in de haat.

Ik zal doorgaan met te geloven zelfs als de wereld haar hoop verliest.

Ik zal doorgaan met opbouwen zelfs als anderen verwoesten.

Ik zal doogaan met te spreken over vrede zelfs temidden van de oorlog.

Ik zal doogaan met licht te geven zelfs in het midden van de duisternis.

Ik zal doogaan met te zaaien zelfs als anderen weigeren om te oogsten.

Ik zal doogaan met roepen zelfs als anderen zwijgen.

En ik zal een glimlach toveren op de betraande gezichten.

Ik zal verlichting brengen als men enkel nog de pijn ziet.

Ik zal een reden tot vreugde geven zelfs daar waar er enkel nog droefheid is.

Ik zal diegenen die besloten hebben om stil te staan uitnodigen om te stappen .

Ik zal een schouder geven aan zij die zich uitgeput voelen.

Want in het midden van de verlatenheid zal er altijd een kind zijn dat naar ons kijkt vol hoop en wachtend op een teken van onszelf en zelfs als we in het midden van de kwelling zitten zal de zon ergens opgaan en ergens in het midden van de woestijn zal er steeds een plant groeien.

Maar als je op een dag ziet dat ik niet meer stap, niet meer lach en zwijg, kom dan dichterbij , geef me een kus en hou me even vast of geef me een glimlach. Dat zal volstaan want misschien was ik dat allemaal vergeten omdat het leven me even verpletterd heeft of me op een moment overrompeld heeft. Enkel een gebaar van jou zal me naar mijn weg terugbrengen, vergeet dat nooit!

Er zal altijd een vogel zijn die zingt , een kind dat lacht of een vlinder die ons zijn schoonheid cadeau doet!

Geniet van de eerste zonnestralen zolang het duurt lieve mensen.

Het weer mag dan nog wat tegenwerken .. al de rest loopt weer mooi in het ritme van de dag .. Van de paar betere dagen heb ik geprofiteerd om de bloementuin onder handen te nemen en het meeste onkruid eruit te halen.. Ik ben content en stilaan begint er hier en daar al wat kleur te komen in de tuin.

Mijn kruidenhoekje moest ook dringend ververst of vervangen worden.. wat bij deze ook gebeurd is..

Ik had geen zin om de zomerkledij die ik meehad op reis weg te hangen dus .. heb ik de winterkleren vervangen door lichtere spulletjes + een paar nieuwe outfittjes want volgende maand hebben we een Eerste Communicant en een Plechtige Communicant en oma wil er ook goed bij lopen !! De winterschoenen staan weer een jaar achter slot en hun plaats is ingenomen door lichtere schoenen...

Wat heb ik nog gedaan?

Een nieuwe identiteitskaart en rijbewijs aangevraagd. Het eerste vervalt volgende maand en het tweede willen we vervangen door een internationaal rijbewijs want Frankrijk en Spanje durven al eens moeilijk doen als ze geen rijbewijs op pasformaat voor de neus krijgen ...Omdat we beiden aan nieuwe toe waren verschoot ik toch even van de prijs.. 2x15  euro voor de pas en 2x 20 euro voor het rijbewijs...zo'n slordige 70 euro en over 10 jaar mag alles opnieuw gedaan worden . Maar dat zijn zorgen voor later al komt dit later steeds vlugger naarmate je ouder wordt!!

Straks komt de kastenmaker de maat nemen voor een nieuw TV kastje dat beter zal passen bij de andere meubelen ... en dan kan ik hier binnen ook aan de opkuis beginnen!

Gisteren ben ik dan ook nog eens voor een jaarlijks bezoekje geweest bij de tandarts en kreeg een retourtje voor volgend jaar! Ik dus blij dat mijn eigen " bijtertjes " het nog steeds goed doen!

De jaarlijkse afspraak bij de gynaecologe ligt ook al vast ..

Vandaag met mijn voeten laten spelen ( letterlijk) en die voelen ook weer goed aan...Voor volgende week staat een afspraak bij de schoonheidsspecialiste voor mijn smoeleke (snorretje+ wenkbrouwen) en mijn kleurtje van het Zuiden rondt het geheel af dus ben ik stilaan weer klaar voor de komende zomer.

Voilà  jullie weten nu waarom ik voorlopig nog niet teveel tijd had om te bloggen.

Watch your back. Voor u het weet hangt er vandaag een aprilvis aan uw rug. Maar welke flauwe plezante heeft 1 april uitgevonden en waar komt de aprilvis vandaan? 

Een moeilijke vraag, zo blijkt. 1 april wordt zowat overal ter wereld 'gevierd'.

In Duitsland heet die dag 'narrendag', in Amerika noemen ze het 'April Fools' Day' en de Russen hebben het over de 'Dag van de Dommerik'. En om die 'dommerik', daar was het hem in den beginne om te doen.

Vroeger was degene die voor gek werd gezet iemand die net in dienst was getreden als knecht of als dienstmeisje. Ook de immigrant die pas in het dorp was aangekomen, de lichtgelovige, de ongelukkige sul op de boerderij of de meest simpele jongen uit de klas was de pineut.

Maar wie 1 april uitvond en wanneer, dat is niet bekend. Het bestaat al sinds de Germanen. Ook de oorsprong van de aprilvis is onduidelijk.

In oude Vlaams-folkloristische tijdschriften vond men toch een verklaring: Men vroeg degene die men wilde sarren, om voor de maaltijd van de dag een aprilvis te gaan halen, een vis die in april geboren was. Maar op 1 april kan je moeilijk een aprilvis al vangen, het beestje is amper 1 dag oud en nauwelijks te vinden. Daarenboven is het natuurlijk moeilijk om de leeftijd van een vis te bepalen.

Maar waarom juist 1 april en niet 1 mei of 1 juni?

In vroegere jaartellingen zou 1 april de begindatum van het jaar geweest zijn. Na de invoering van de Gregoriaanse kalender in 1582 werd het jaarbegin opgeschoven naar 1 januari. Dat zou voor verwarring hebben gezorgd.

Maar ook dat is onzeker. Het kan ook wijzen op een Germaans gebruik waarbij de nieuwe lente werd begroet en de koude winter met al zijn narigheden werd verbannen. Vandaar dat de volksgewoonte om op 1 april iemand te foppen door hem weg te zenden voor een onmogelijke boodschap, verband kan hebben met het wegjagen van de winter.

U bent een heel vrome man, zegt Marie tegen haar buurman. Ik ben altijd ontroerd als ik u ’s morgens bij het verlaten van uw huis een kruis zie slaan.

U vergist zich , mevrouw, ik controleer gewoon even of mijn pet goed staat, of ik mijn broek dichtgeknoopt heb en of ik mijn portemonnee en mijn sleutels bij me heb.

Een grapje maar ik herinner me nog de tijd dat een kruisteken een dagelijkse gewoonte was! Ons ma zou nooit een vers brood beginnen zonder er met haar mes op de onderkant een kruisteken op te maken. Als het donderde en bliksemde dan maakten we een kruisteken als het te hevig werd. Wij gingen nooit slapen zonder een kruisje te vragen aan onze ouders en ’s morgens was dat ook het eerste toen we opstonden: ma een kruisje, pa een kruisje en dan kregen we er eentje op het voorhoofd…Bij velen werd er een kruisteken gemaakt voor het eten en als de pastoor ten lande met zijn misdienaar te voet naar een stervende kwam om de laatste sacramenten toe te dienen, dan stopten we toen ze voorbijkwamen om te knielen en een kruisteken te maken .. en zo kan ik door gaan …

Wat ik hier beschrijf is amper 60 /65j geleden ,mijn kindertijd waar godsdienst nog een stuk van het dagelijks leven bepaalde… Ook wij werden - als je het zo beschouwd - geïndoctrineerd , wij leefden ook volgens de wetten van de Kerk en de pastoor… ook wij maakten fouten in naam van de godsdienst alleen was het voor Jan modaal minder een reden voor gewelddadigheid …

Intussen is er zoveel veranderd in de Kerk , haakten zovelen af om verschillende redenen …gooien we stenen naar andersdenkenden hoewel de meesten van ons zelfs niet meer Rooms zijn … heeft de onverdraagzaamheid , onverschilligheid en geweld de plaats ingenomen van geloof en religie… Pleit ik nu om terug te keren naar vroeger? Neen, je kan nooit terug, je moet mee met de stroom van het leven , van de geschiedenis, maar je kan wel de waarden van het verleden proberen te behouden en niet het kind met het badwater weggooien…

Het maakt een mens sprakeloos als je ziet hoe mensen de dag van vandaag soms met elkaar omgaan alsof leven geen enkele waarde meer heeft…alsof het verleden totaal zinloos was … Ik wil daar niet aan meedoen.. het leven is te mooi als je het met beide handen grijpt niettegenstaande de obstakels en moeilijkheden… We leven maar eens waarom het dan voor iedereen vergallen?

Daarom volgende spreuk

<

Als jullie dit lezen dan zijn we terug thuis.

Sommigen wisten ervan, anderen hebben het misschien vermoed maar feit is dat we een paar maanden weg waren opzoek naar de zon!

Vakantie is leuk, maar het is ook heerlijk om weer thuis te zijn. Heel even je huis zien met nieuwe ogen, daarna terugglijden in de vertrouwde huiselijkheid. Een rondje door de tuin en rond het huis maakt mijn thuiskomgevoel compleet. Alles is er nog, onkruid en mos op de terrastegels inbegrepen...En hoewel het nog niet eens volop lente is, bemerk ik al een begin van nieuw leven, van bomen die uitlopen en van een gazon die stilaan weer groener wordt. Ik mijmer over verbindingsdraden. Hoe ver ik ook weg ben, de hechting aan mijn huis en ‘mijn' tuin reist vanbinnen mee en laat zich bij thuiskomst vreugdevol hervinden, hervoelen.

Met mensen werkt het eigenlijk net zo. We kunnen mailen, bellen, herinneren, dromen en dat is goede voeding voor de ‘draden’. Maar de ander letterlijk weer dichtbij weten en kunnen uitzien naar de volgende ontmoeting laat mij pas echt herlanden op eigen grond.

Daarom mijn late Paaswens voor alle trouwe bezoekers!

Om even te breken met al dat negatief nieuws van de laatste dagen en om te staven dat het leven moet doorgaan even een opkikkertje..

Een Duitser en een Nederlander zitten samen aan de bar. Vraagt de Duitser aan de Nederlander wat voor werk hij doet.

'Ik ben timmerman,' vertelt de Nederlander.

De Duitser heeft hem niet goed verstaan en zegt:

'Was sagen Sie?'

Antwoordt de Nederlander: 'Planken.'

Bij zwarte dagen horen grote woorden. Niets wordt ooit meer hetzelfde, de wereld is veranderd. Zou het?

Onze wereld is veranderd, ja. Wie nog de hoop koesterde dat het ons niet kon overkomen , is een illusie armer. Maar wie geloofde dat nog echt? We hebben gisteren geleerd dat er een groot verschil is tussen weten dat er iets kan gebeuren en het live op TV zien. De wereld is niet veranderd. Als je één iets kan zeggen , is dat de wereld meer en meer hetzelfde wordt. New York, Madrid, Londen, Parijs en nu Brussel… allemaal plaatsen waar het bloed de straatstenen even rood kleurt.

22/3 is onze zwarte dinsdag maar op de wereldkalender van terreur is dat een datum tussen veel dagen met een rouwrandje. Steeds weer datzelfde blind geweld, telkens weer dezelfde blinde paniek. Angst, paniek en chaos, de terroristen grossieren er in. Het enige dat we daar echt tegenover kunnen zetten is dat we met veel meer zijn en het vermogen hebben om ergens hartstochtelijk in te geloven zonder de nood te voelen om andersdenkenden naar de hel en terug te bombarderen.

Mijn gedachten gaan nu naar de mensen voor wie gisteren een hel geworden is. Hun wereld bestaat voortaan uit een voor en een na, terwijl wij de gelukkigen zijn de overlevers die enkel littekens op de ziel hebben opgelopen. Bij het zinloos verlies van minstens 34 doden kan je enkel stil worden .Bij het verdriet van nabestaanden worden onze eigen angsten en verwarring nietig. Een tekening op de grond maken, een kaars ontsteken, even stil worden en elkaar vastnemen.. het is zoveel maal zinniger dat de dodelijke zekerheid van terreur…Gewoon de boel bijeenhouden.. het zou zo stilaan het motto van onze tijd kunnen zijn

Toen ik eerder op de dag dit logje postte, had ik nooit gedacht dat het zo brandend actueel zou zijn maar spijtig genoeg wel en ik vrees dat het niet hierbij blijft .. de wereld gaat naar de kl... door al die idioten ....

Normaal houd ik het bij een paar opmerkingen maar dit wil ik wel plaatsen en dat heeft niets met ophitsing of onverdraagzaamheid te maken  eerder met realisme!!

Gelezen op opinieblog op 21maart 2016

Luckas Vander Taelen, houdt van Brussel, maar nu denkt hij: "Ça suffit, j'en ai marre." Hij hoopt dat nu eindelijk iedereen de realiteit eindelijk onder ogen durft te zien en ootmoedig toegeeft dat men de problemen heeft laten verrotten.

Zijn verslag:

Ik heb vrijdagnamiddag de spectaculaire actie van de veiligheidsdiensten in Brussel gevolgd, zappend tussen vier zenders in twee talen. Een unieke ervaring: vanuit Vorst keek ik naar wat een paar kilometer verder gebeurde. Live from Molenbeek. Twee dagen eerder had ik ook al vreselijke beelden te zien gekregen, die keer vanuit mijn eigen gemeente dan nog. In een buurt waar ik af en toe winkel, had een Algerijn met een zwaar wapen op de politie geschoten en waren zijn gevaarlijke kompanen over de daken weggevlucht. En verdwenen. De hele nacht cirkelde een helikopter boven onze tuin. Een nare ervaring; een onbehaaglijk gevoel van bedreiging bekroop me. "Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaar voorgoed kapot te maken."

Toen ik vrijdag naar de belegering keek in Molenbeek, steeg er op een bepaald moment rook op uit een appartementsblok. In een voor elke Brusselaar vertrouwde omgeving, een doodgewone straat met wat winkeltjes, een slager en een apotheek had de politie de grote middelen ingezet. Ik fiets wel eens voorbij in die Vier-Windenstraat. Nu zag ik dat banale huis in die banale straat met de ogen van de miljoenen kijkers die het te zien zullen krijgen en die denken: het is daar oorlog, in Brussel. Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaars voorgoed kapot te maken: ons gevoel van veilige geborgenheid in de stad. Ik werd overvallen door een gevoel van droefheid. Zo ver is het dus gekomen in mijn stad, dat is ervan geworden.

Toen ik gebiologeerd naar die beelden zat te kijken, ging een vreselijke gedachte door mijn hoofd: we zullen met die extreme gewelddadigheid van terroristen moeten leren leven, ze zal deel uitmaken van ons nieuwe dagelijkse realiteit. "Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden." Drie dagen later werd in Molenbeek dus een man aangehouden, die in heel Europa gezocht wordt sinds de aanslagen van Parijs, maar de hele tijd ondergedoken zat in Brussel. Hij had gependeld van het ene naar het andere veilige appartement, tot men hem haast per toeval op het spoor kwam, dankzij vingerafdrukken die hij achtergelaten had in Vorst. Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden.

Toen Jan Jambon zich een tijd geleden afvroeg hoe het kwam dat Abdeslam zo lang kon onderduiken, had hij gealludeerd op de rol van zijn onmiddellijke omgeving. Het leverde hem meteen kritiek op dat hij de Maghrebijnse gemeenschap stigmatiseerde. Maar nu blijkt dus dat een hele bende Brusselse vrienden én familieleden er geen probleem mee had om een man te helpen die in november betrokken was bij een van de vreselijkste aanslagen in West-Europa sinds het einde van de Tweede Oorlog. Nu vertellen mensen uit de buurt dat iedereen wel wist waar Abdeslam zat.

Omerta?

Zeiden mensen in deze buurt dat niet meteen aan de politie omdat ze geloven dat er zoiets bestaat als een oorlog die alle middelen heiligt, die gevoerd wordt in de naam van een god? Waren zij in naam van hun godsdienst bereid om een moordenaar uit de handen van het gerecht te houden? Of is het eenvoudiger: bestaat in de Maghrebijnse gemeenschap een heilige omerta, waar schuldbekentenis als verraad gezien wordt en een onaanvaardbare aantasting van de eer? Ik heb dat fenomeen vaak aan het werk gezien bij ouders van criminelen die tegen alle evidentie in blijven beweren dat hun zoons onschuldige lammetjes zijn. Dat die verkeerd begrepen solidariteit en principiële ontkenning bestaan, bleek gisteren helaas ook toen jongeren in de buurt van de Vier-Windenstraat politiewagens met stenen bekogelden en riepen dat de wijk van hen was. Dat is op zijn zachtst gezegd niet bepaald een opwekkende gedachte. Of zal het weer zo zijn dat men dit niet mag zeggen, omdat dit stigmatiserend zou zijn en men liever het gekoesterde idee van de harmonische multiculturaliteit levend houdt? Zucht.

Zo gaat het nu al jaren. Jarenlang is het een Brusselse specialiteit geweest om te ontkennen, te minimaliseren en problemen te relativeren. Ik las het zaterdag meteen weer in een krantenartikel, waar mijn beschrijving van de sfeer in laag-Vorst werd “weerlegd”. Het is allemaal zo erg niet, schreef de journalist, de mensen zijn vriendelijk en het valt allemaal best mee met die islamisering: je kan er nog een pintje drinken. Zucht.

Zo gaat het nu al jaren: feiten negeren en wegkijken om zijn ideologisch gelijk te halen. Een overval met oorlogswapens was een “fait-divers”. Scholieren die elke dag met wapens werden afgedreigd en beroofd, dan keek de burgemeester liever de andere kant op. Wijken waar zowat alles fout liep en de macht stilaan was overgenomen door plaatselijke bendes, daar praatte men liever niet te luid over. En moesten we het meer over de positieve kant hebben... Hoe gemakkelijk werden geweld, onveiligheid, islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd! "Hoe gemakkelijk werd geweld, onveiligheid, Islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd!"

"Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man."

Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man, een islamofoob of een provincialistische Vlaamse angsthaas die van het leven in de grootstad Brussel niets had begrepen. Maar nu heb ik het wél begrepen. Ça suffit, j'en ai marre. Ik ben het beu. Mijn gevoel van droefheid heeft plaatsgemaakt voor een van woede. Ik wil niet meer wegkijken en gewoon worden aan een gevoel van onbehagen in mijn stad. Ik ben het beu dat lafheid en electoraal opportunisme het blijven halen in de politiek en dat de realiteit wordt toegedekt met ideologische wishful thinking. Dat heeft er jaren voor gezorgd dat het zo moeilijk was om problemen bij hun naam te noemen en dat we uitgekomen zijn bij een rokend appartement in Molenbeek, waarvan zeer velen in de buurt wisten dat de meest gezochte terrorist van Europa er hokte. Wat moet er na Vorst en Molenbeek nog meer gebeuren in deze stad voor de behoeders ervan de realiteit eindelijk onder ogen durven te zien en ootmoedig toegeven dat men de problemen heeft laten verrotten?

Mijn antwoord hierop?

En dat wordt de maatschappij waarin onze kleinkinderen moeten leven..zucht

Als iemand zich geviseerd voelt .. ik wil het ook veranderen in een dom bruintje hoor!! 

Een dom blondje besluit een aquarium te kopen om zoutwatervissen te kweken. Ze besluit naar zee te rijden en daar zout water te halen. Op de pier van Oostende gekomen, ontmoet ze een visser. Ze spreekt hem aan en vraagt om zout water.

“Da’s hier geen probleem!” zegt de visser.

“Wat kost een emmer?” vraagt ze.

“Vijf euro.” antwoordt hij.

“Oké, doe mij maar een emmer.”

De man schept een emmer vol met zeewater en ze betaalt hem 5 euro. Thuis gekomen kiepert ze het water in het aquarium. Dan ziet ze dat ze nog heel wat water tekort komt en bedenkt dat ze nog een aantal keren heen en weer zal moeten rijden naar Oostende. Terug bij de pier zit daar nog steeds datzelfde vissertje. Ze spreekt hem weer aan, maar ondertussen is het laag water geworden…

“Amaaai,” zegt ze, “ge hebt goed verkocht vandaag!”

  Agenda:

"Tegen morgen de postbode verder afmaken."

"Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk." De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot. We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.

Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken..

Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

Een deel van de raket vliegt naar de maan en de rest is dan natuurlijk naar de maan. We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.

De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.

Hij is uit het venster op de vierde verdieping gesprongen omdat hij te diep in de put zat.

Gelukkig dat alle rode lichten groen waren.